Το πρόσωπο της Ευρώπης αλλάζει...Πολιτικές λιτότητας προωθούνται απο κοινού οδηγώντας σε εκτεταμένη ύφεση...

...Λέμε "Φτάνει πιά". Δεν μπορούμε πλέον  να αποδεχτουμε αυτές τις πολιτικές..."

(Αποσπάσματα από Κάλεσμα ευρωπαϊκών οργανώσεων, κοινωνικών δικτύων, συνδικάτων, προσωπικοτήτων που προγραμματίζουν μια εναλλακτική Σύνοδο Κορυφής το Νοέμβριο στην Φλωρεντία)

Kάλεσμα για μια εναλλακτική σύνοδο κορυφής

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μια σημαντικής ιστορικής καμπής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ευρωπαίοι ηγέτες, ιδίως εκείνοι της Επιτροπής, του Συμβουλίου ECOFIN και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, επωφελούνται από την τρέχουσα κρίση για να επιβάλουν μια νεοφιλελεύθερη τάξη πραγμάτων ενάντια στο ιδανικό μιας δημοκρατικής, κοινωνικής και οικολογικής Ευρώπης.

Το πρόσωπο της Ευρώπης αλλάζει με ολέθριες συνέπειες για τους πολίτες και για το μέλλον του ίδιου του ευρωπαϊκού σχεδίου. Η «σιωπηλή επανάσταση» - όπως ο ίδιος ο κ. Μπαρόζο την αποκαλεί - πραγματοποιείται μέσω ενός άνευ προηγουμένου ακτιβισμού σε νομικό-θεσμικό επίπεδο: πολλαπλασιασμός των κανόνων σε θέματα δημοσιονομικής πολιτικής και μισθών, θέσπιση όλο και περιοριστικότερων ορίων από τέτοιους κανόνες, επιβολή αυστηρότερων κυρώσεων και αυξανόμενη αυτοματοποίηση της εφαρμογή τους, υποχρεωτική εισαγωγή αυτών των κανόνων στο βασικό επίπεδο της ευρωπαϊκής αλλά και εθνικής νομοθεσίας (Συνθήκες, Συντάγματα, ...). Η «σιωπηλή επανάσταση» πραγματοποιείται επίσης με την ενίσχυση της εξουσίας της Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και το Συμβουλιού ECOFIN. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο - όπως αναγνωρίζεται τον ίδιο το νέο του πρόεδρο - αναλαμβάνει στην καλύτερη περίπτωση να βάλει απλά μια σφραγίδα στα μέτρα που έχουν ήδη προαποφασιστεί από τους αρχηγούς κρατών. Η Συνθήκη για τη "σταθερότητα, τον συντονισμό και τη διακυβέρνηση της οικονομικής και νομισματικής ένωσης" που απορρέει από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 30ης Ιανουαρίου 2012, σκληραίνει τα μέτρα λιτότητας, παρόλο που η παρούσα κρίση, συγκρίσιμη με εκείνη της δεκαετίας του 1930, και συνοδευόμενη από μια άνευ προηγουμένου περιβαλλοντική κρίση, απαιτεί αντιθέτως τη διατήρηση θέσεων εργασίας και δημόσιες επενδύσεις. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει το δικαίωμα να επιβάλλει την άποψή της στα κράτη πάνω σε κεντρικά προνόμια της δημοκρατικής ζωής μιας κοινωνίας, όπως στα θέματα του προϋπολογισμού, εάν θεωρεί ότι οι πολιτικές του κράτους δεν συνάδουν με τις απόψεις τις δικές της ή του ECOFIN.

Μπροστά στη νέα επιδρομή της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού

συσπειρωση αριστερων μηχανικων

Μπροστά στη νέα επιδρομή της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού

Όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο (τουλάχιστον σε όσους έχουν ακόμα το μυαλό τους στη θέση του και δε ζουν στην εικονική πραγματικότητα των media), η συγκυβέρνηση των πρόθυμων ετοιμάζεται γοργά για το νέο γύρο επιδρομής σε όσα δικαιώματα και κατακτήσεις έχουν απομείνει από τις προηγούμενες. Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές, το βαρέλι δεν έχει πάτο, όσο τους αφήνουμε θα ρημάξουν τα πάντα. Όσο οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να μασάνε τα παραμύθια περί «ανάπτυξης», «επαναδιαπραγμάτευσης», «μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας», αυτοί θα προχωρούν ανενόχλητοι στο ξεπούλημα της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, στη διαμόρφωση του "λευκού κινέζου" εργαζόμενου, με εμάς ως πρώτο δείγμα του.

Το μεγάλο κόλπο της αξιολόγησης και οι προσυνταξιοδοτικές απολύσεις

Είναι γνωστή η μνημονιακή δέσμευση για μείωση κατά 150.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015. Οι χιλιάδες αυτές απομακρύνσεις (σε ένα σύνολο 450.000 εργαζομένων στη δημόσια διοίκηση, μια και οι ένστολοι εξαιρούνται), πρακτικά ένας στους τρεις εργαζομένους, προφανώς δε θα έρθουν με συνήθεις συνταξιοδοτήσεις. Απαιτούν δεκάδες χιλιάδες απολύσεων και μόνος τρόπος για να επιβληθούν είναι η χρήση μιας διαδικασίας «νομιμοποίησης» τους όπως η αξιολόγηση. Η αξιολόγηση έρχεται για να διχάσει και να διασπάσει τους εργαζόμενους ώστε να μη μπορέσουν να αντιδράσουν ενωτικά. Μόνιμοι εναντίον αορίστου, παλιοί εναντίον νέων, με ΑΣΕΠ ή χωρίς, με «προσόντα» ή άνευ, «άξιοι» και «ανάξιοι». Για να μη σχολιάσουμε τις αστειότητες περί τεστ πολλαπλών επιλογών να ρωτήσουμε ρητορικά: αν κριθούμε ως «ανάξιοι» και απολυθούμε θα καταργηθούν και όλες οι «ανάξιες» διοικητικές πράξεις και αποφάσεις που θα έχουμε πάρει ως τώρα? Άλλο ένα βήμα στη διαμόρφωση του δουλικού δημοσίου υπαλλήλου που τόσο έχουν ανάγκη για να στηρίζει τις άθλιες πολιτικές τους. Πιθανότερα θύματα προς σφαγή, όπως έδειξε και το πρόσφατο παρελθόν, οι συνάδελφοι που είναι κοντά στη σύνταξη, καθώς οι πρόθυμοι της ΔΗΜΑΡ, «αντιδρούν» στις απευθείας απολύσεις.

Η οριστική κατάργηση των υπολοίπων από τα δώρα

Τα υπόλοιπα των επιδομάτων χριστουγέννων, πάσχα και αδείας που έχουν περισσέψει (δηλαδή 1000 € μεικτά αντί 13^ου και 14^ου μισθού) είναι σίγουρο ότι καταργούνται πλήρως. Μια κίνηση τεράστιας κοινωνικής αδικίας δεδομένου ότι πλήττει περισσότερο αυτούς με χαμηλές αποδοχές (ο νεοδιόριστος υπάλληλος χάνει έτσι πάνω από το 10% των ετήσιων αποδοχών του) αλλά και με τεράστιο πολιτικό συμβολισμό. Η πλήρης κατάργηση 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο (και σχεδόν σίγουρα και των αντίστοιχων συντάξεων) ανοίγει το δρόμο για την πλήρη κατάργησή τους τόσο στον ιδιωτικό τομέα, όσο και στις υπόλοιπες συντάξεις. Όλοι θυμόμαστε τους «πανυγηρισμούς» των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι «διέσωσαν» τα δώρα (για να περικόψουν βέβαια τελικά ακόμα παραπάνω τους κατώτατους μισθούς κατά 22%). Τώρα αφού περιέκοψαν τους μισθούς, θα καταργήσουν και τα δώρα σε όλους (μισθούς και συντάξεις). Εδώ είμαστε και περιμένετε το επόμενο πακέτο μέτρων να το δούμε. Επίσης κανείς μη θεωρεί δεδομένες τις υπόλοιπες αποδοχές αφού το κράτος απλούστατα αναπροσαρμόζοντας το βασικό μισθό του δημοσίου (επί του οποίου υπολογίζονται οι μισθοί ανά βαθμό και κατηγορία) μπορεί να οδηγήσει σε νέα μεγάλη μείωση. Ότι υπόλοιπο μισθού απομείνει θα είναι φυσικά μετά στο έλεος των απανωτών φορολογικών χαρατσιών.

Κλείσιμο και Αναδιοργάνωση Οργανισμών

Επόμενο δεδομένο, η μνημονιακή δέσμευση για κλείσιμο εκατοντάδων οργανισμών και φορέων του δημοσίου και η αναδιοργάνωση των υπολοίπων, ώστε να μειωθούν οι οργανικές τους μονάδες κατά τουλάχιστον 30%. Το σχέδιο νόμου για την αναδιοργάνωση οργανισμών, υπήρχε έτοιμο προεκλογικά και αποσύρθηκε προσωρινά αλλά θα επανέλθει σύντομα βελτιωμένο (απλά θα πρέπει να βολέψει πλέον και τους συνεταίρους της ΔΗΜΑΡ καθώς και να αναπροσαρμόσει τη σχέση μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ). Το κλείσιμο του ΟΕΚ και του ΟΕΕ και η άγνωστη ακόμα μοίρα των υπαλλήλων του, δείχνει τι περιμένει τους υπαλλήλους, αλλά και το πού στοχεύει η κίνηση αυτή. Στην εξαφάνιση όποιου κοινωνικού κράτους και κοινωνικών παροχών υπήρχαν.

Κλοπή Συντάξεων

Όσον αφορά το ασφαλιστικό των μηχανικών τα πράγματα επιδεινώνονται τραγικά. Πρώτον και σημαντικότερο, η περικοπή της δεύτερης σύνταξης κατά 35% τουλάχιστον. Θυμίζουμε ότι όλοι οι μηχανικοί έχουν δύο κύριες συντάξεις (ΚΣ ΤΣΜΕΔΕ και Ειδική Προσαύξηση ή ΚΣ ΤΣΜΕΔΕ και Δημόσιο). Και για τις δύο αυτές συντάξεις έχουν καταβληθεί εισφορές επί τουλάχιστον 35 έτη και τώρα έρχονται οι ληστές να τις περικόψουν δραστικά. Αν συνυπολογιστούν και οι γενικές περικοπές (που θα ισχύσουν για όλες τις συντάξεις), οι συνταξιούχοι συνάδελφοι (και όλοι μας αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο) θα χάσουν πάνω από 600 € το μήνα. Ακολουθούν από κοντά οι περικοπές σε επικουρικά (ΤΕΑΔΥ ή επικουρικό ΤΣΜΕΔΕ) και σε εφάπαξ (Δημοσίου ή ΤΣΜΕΔΕ) πάνω από 20%. Να δούμε τώρα τι θα λένε οι φωστήρες του ΤΕΕ και του ΤΣΜΕΔΕ που με τη συναίνεση τους στον άθλιο Ν.3518/06 αύξησαν υπέρογκα τις εισφορές μας για να πηγαίνουν σήμερα υπέρ τοκογλύφων (μιας και θα πληρώνουμε μια ζωή εισφορές για μια σύνταξη που με νόμο θα είναι πετσοκομμένη).

Να ξαναπιάσουμε το νήμα των περσινών αγώνων

ποιος σκότωσε τον Βάλτερ Μπένγιαμιν; – ο αντιφασισμός σαν ιδεολογία του εθνικού κορμού και ο αντιφασισμός ως ιστορικός υλισμός

Αναδημοσίευση από το τεύχος Ιουλίου Νο32 2012 του περιοδικού antifa _ πόλεμος ενάντια στο φόβο

“Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η “κατάσταση έκτακτης ανάγκης” που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Πρέπει να κατορθώσουμε να συλλάβουμε την ιστορία έχοντα αυτή την επίγνωση. Τότε θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι η αποστολής μας είναι να δημιουργήσουμε μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έτσι θα βελτιωθεί η θέση μας στον αγώνα κατά του φασισμού. Ένα λόγος που ο φασισμός έχει μια ευκαιρία είναι γιατί, στο όνομα της προόδου, αντιμετωπίζεται από τους αντιπάλους του σαν ιστορικό μέτρο. Η έκπληξη για το πως τα πράγματα που ζούμε είναι “ακόμα” και στον εικοστό αιώνα δυνατά, δεν είναι φιλοσοφική. Δεν είναι η απαρχή μιας γνώσης – εκτός κι αν πρόκειται για τη γνώση πως η αντίληψη της ιστορίας από την οποία κατάγεται δεν ευσταθεί.”

Βάλτερ Μπένγιαμιν, Θέσεις για τη φιλοσοφία της ιστορίας.

Η εκλογική άνοδος της Χρυσής Αυγής έκανε πολλούς να πέσουν απ’τα σύννεφα. Ωστόσο, οι 425.000 ψήφοι που συγκέντρωσε το εν λόγω κόμμα, κατέρριψαν με κατηγορηματικό τρόπο ένα από τα βασικά κλισέ που η ελληνική κοινωνία(με προεξέχουσα την αριστερά της) είχε κατασκευάσει και συντηρήσει με επιμέλεια τα τελευταία χρόνια 20 χρόνια. πως, δηλαδή, “οι έλληνες δεν είναι ρατσιστές” και πως όσοι από αυτούς είναι, “το έπαθαν” επειδή είναι “παραπλανημένοι”. Φυσικά δεν εννοούμε πως ρατσιστές είναι μόνο όσοι ψήφισαν Χρυσή Αυγή. Ωστόσο, οι αντιδράσεις που προηγήθηκαν του εκλογικού αποτελέσματος αλλά και όσες ακολούθησαν αυτού, έχουν σημασία. ήδη από τον πρώτο γύρο, η πεισματική υπεράσπιση της θέσης πως “ο κόσμος δεν ξέρει τι είναι η Χρυσή Αυγή και άμα την ξεμπροστιάσουμε ως ναζιστική, θα της γυρίσει την πλάτη” πήρε και έδωσε. Χωρίς υπερβολή θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως το τελευταίο τρίμηνο, η άποψη αυτή τοποθετήθηκε ισότιμα, δίπλα σε όλους τους “ακλόνητους” αφορισμούς του εγχώριου ξερολισμού (αγκαζαρισμένη με την τεράστια -όσο και ύποπτη- προβολή που έτυχαν οι ναζί και η ακροδεξιά αυτοδικία από τα μμε). Υπήρξε το σημείο αναφορά του εθνικού δημόσιου λόγου όχι μόνο για την αριστερά αλλά ακόμα και για κομμάτια της ακροδεξιάς (βλέπε ΛΑΟΣ), η αμηχανία και ο ατσούμπαλος οπορτουνισμός της οποίας, την ανάγκασε να στραφεί στην υιοθέτηση του ξενερωμένου “αντιφασισμού” (πρώτος διδάξας του οποίου είναι φυσικά η ίδια η αριστερά). Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Καταρχήν ο αντιφασισμός δεν είναι ιδεολογία. Ιδεολογία σημαίνει ψευδής συνείδηση και ο αντιφασισμός που πιστεύει πως μπορεί να είναι αποτελεσματικός υπάρχοντας απλά σαν υπενθύμιση της βίας, του παρελθόντος και κλείνοντας τα μάτια στην ιστορική κίνηση, δεν μπορεί παρά να ξεπέσει στο επίπεδο της φιλολογίας. κατά αυτό το τρόπο ο αντιφασισμός σαν ιδεολογία του εθνικού κορμού έχει συγκροτηθεί στην ελλάδα γύρω από ένα πλήθος αφόρητων κοινοτοπιών. Πως, δηλαδή ο φασισμός και ο ναζισμός πρέπει να γίνονται αντιληπτοί ως αναβίωση των αντίστοιχων πολιτικών ρευμάτων που “αιματοκύλισαν τον πλανήτη το ’40″. Πως για αυτό ακριβώς το λόγο, ο φασισμός δεν μπορεί να πάρει άλλες μορφές, να απορρίψει στοιχεία του παρελθόντος και να εκσυγχρονίσει τα περιεχόμενα του. Πως ο φασισμός δεν αποτελεί την καπιταλιστική διέξοδο από την κρίση αλλά υπήρξε μια στιγμή εξαίρεσης, η οποία δεν μπορεί να επαναληφθεί. Πως ο φασισμός δεν είναι οι οργανωμένες από το κράτος δυνάμεις της αντεπανάστασης ενάντια στην εργατική τάξη, αλλά το αποτέλεσμα της μεγαλομανίας και της παράνοιας μιας χούφτας διεστραμμένων πολιτικών που στρέφονται γενικά κατά της δημοκρατίας. Πως οι έλληνες δεν θα συγχωρήσουν ποτέ τους ναζί γιατί καταλάβανε την πατρίδα τους, καίγανε τα χωριά τους και αφήνανε τον κόσμο να πεθάνει από την πείνα.

Βέβαια τα πράγματα δεν είναι έτσι. Υπάρχει στην ανθρώπινη ιστορία μια σταθερά, ένας μεθοδολογικός τρόπος αντίληψης του κόσμου, που (είτε το παραδέχονται είτε όχι) ακολουθούν και οι πολέμιοι τους: ο ιστορικός υλισμός. Ο ιστορικός υλισμός υποστηρίζει πως δεν είναι η “συνείδηση” των ανθρώπων που καθορίζει τις συνθήκες της ύπαρξης τους αλλά οι συνθήκες της ύπαρξης που καθορίζουν τη συνείδηση. Ωστόσο στην ελλάδα του 2012 σημειώθηκε το εξής ιδεολογικό “παράδοξο”. Η εγχώρια αριστερά που υποτίθεται πως υπερασπίζεται τον ιστορικό υλισμό λειτούργησε έξω από τα μεθοδολογικά του δεδομένα. Θεώρησε, για παράδειγμα, πως οι υπό προλεταριοποίηση μικρό/μεσοαστοί που τα τελευταία 30 χρόνια τρωγοπίνανε χάρη (και) στην τσάμπα εργασία των μεταναστών, θα γυρίσουν την πλάτη στην Χρυσή Αυγή αν τεθεί υπόψιν τους πως η συγκεκριμένη οργάνωση αποτελεί τον ιδεολογικό συνεχιστή του Χίτλερ. Τη ίδια στιγμή, η Χρυσή Αυγή και το κομμάτι του βαθέος κράτους που την υποστηρίζει, ακολούθησαν την μεθοδολογία του ιστορικού υλισμού: διαβάζοντας σωστά τη σύγχρονη κοινωνική κίνηση επένδυσαν στις επιθυμίες των μικρο/μεσοαστών και συσπείρωσαν μισό εκατομμύριο έλληνες ρατσιστές. παράξενα πράγματα θα πει κανείς. Όχι και τόσο όμως.

Ο αντιφασισμός είναι υπόθεση της εργατικής τάξης που έχει συνείδηση του εαυτού της. Ο αντιφασισμός δεν γίνεται με επικλήσεις και ξεμπροστιάσματα. Η αποδοχή του αταξικού ιδεολογικού αντιφασισμού, του αντιφασισμού που αγνοεί επιδεικτικά και από πρόθεση την εργαλειακότητα του αντιμεταναστευτικού ρατσισμού για τον σύγχρονο καπιταλισμό, που θεωρεί ότι μπορεί να μιλά για “πρόβλημα εγκληματικότητας” χωρίς αυτό να αποτελεί παράλληλα έκκληση για αστυνομική μεσολάβηση, του αντιφασισμού που δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως την αιχμή της ταξικής οργάνωσης αλλά ως ένα ένα κράμα ανθρωπισμού, πολιτικής σπέκουλας και αποτροπιασμού για τις “θηριωδίες του παρελθόντος” θα καταλήγει να αναπαράγει τα ίδια κλισέ με τους ακροδεξιούς του ΛΑΟΣ και της κεντροδεξιάς πτέρυγας της νέας δημοκρατίας.

Την ίδια στιγμή ελάχιστοι είναι αυτοί που δείχνουν να προβληματίζονται από την ταύτιση της ρητορικής και των τακτικών τους με το κρατικό “αντιναζί”, ακόμα και μετά την διατήρηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής στον δεύτερο εκλογικό γύρο. Δεν είναι να εκπλήσσεται κανείς. Αν υπάρχουν πολιτικοί χώροι που δέχονται να συμβιώνουν μα τους φασίστες στο “αγανακτισμένο” σύνταγμα, που θεωρούν ότι η ρατσιστική κοινωνία είναι παραπλανημένη, που αδυνατούν να αναγνωρίσουν οποιαδήποτε αλλαγή στην πολιτική σύνθεση της εγχώριας εργατικής τάξης από το ’40 και μετά, που βλέπουν “λαϊκές αντιστάσεις” εκεί που θα έπρεπε να βλέπουν απεγνωσμένα συντεχνιακά γραπώματα, τότε είναι λογικό και να πιστεύουν πως η σβάστικα και η σύνδεση της με τη Χρυσή Αυγή είναι ικανή να σοκάρει και να αλλάξει τα μυαλά του κάθε τελειωμένου πογκρομάκια.

Υ.Γ Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν ήταν γερμανός φιλόσοφος, μαρξιστής και ιστορικός υλιστής. Έζησε στην εποχή του original φασισμού και των πρώτων χρόνων του Β’ Π.Π, έχοντας την διαύγεια να τον αντιληφθεί ως αυτό που πραγματικά ήταν: η βίαιη διέξοδος του κεφαλαίου από την κρίση. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν ήταν επίσης Εβραίος. Η διπλή αυτή ιδιότητα του, τον οδήγησε να εγκαταλείψει τη Γερμανία λίγο μετά τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ. Η φήμες λένε πως αυτοκτόνησε το Σεπτέμβρη του 1940 κάπου στα Πυρηναία για να μην πέσει στα χέρια των ναζί. Οι “Θέσεις για την φιλοσοφία της ιστορίας” κυκλοφόρησαν δύο χρόνια αργότερα.

Κάτω τα χέρια από τη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης

Κάλεσμα σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας τη Δευτέρα 27/08 στις 18:00 στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42).

Τους τελευταίους μήνες, η δημοτική αρχή με επικεφαλής τον κ. Καμίνη, έχει ξεκινήσει μια οργανωμένη προσπάθεια να πάρει τη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης από τα χέρια των κατοίκων, προφασιζόμενη μια κενή λόγου απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, στην οποία δεν περιγράφει καν τους στόχους και τις επιδιώξεις για το συγκεκριμένο χώρο. Αποκορύφωμα αυτού του συντονισμένου σχεδίου αποτέλεσε η επέμβαση των ΜΑΤ τα ξημερώματα του Σαββάτου 18 Αυγούστου, που με εντολή του Δήμαρχου Αθήνας Καμίνη, επιχείρησαν να θέσουν τέλος στη λειτουργία  της αυτοδιαχειριζόμενης  Δημοτικής Αγοράς της  Κυψέλης, βάζοντας λουκέτο και απαγορεύοντας την είσοδο σε αυτή των  βιοκαλλιεργητών στην προγραμματισμένη βδομαδιάτικη Λαϊκή Αγορά των προϊόντων τους.

Η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, λειτουργεί με πρωτοβουλία των κατοίκων της περιοχής ως ανοιχτός αυτοδιαχειριζόμενος και αντιεμπορικός χώρος. Αποτελεί μια πραγματική κυψέλη επικοινωνίας για τη γειτονιά μας. Είναι ένα ζωντανό κύτταρο άμεσης δημοκρατίας, αυτοδιαχείρισης και αλληλεγγύης, ένας ελεύθερος χώρος έκφρασης, ζύμωσης και σύνθεσης των απόψεων εργαζομένων και κατοίκων, καθώς και αντίδρασής τους στις ανελέητες οικονομικές επιθέσεις, που δέχονται τα τελευταία χρόνια από τις μνημονιακές κυβερνήσεις.

Στα σχεδόν 6 χρονιά λειτουργίας της έχουν φιλοξενηθεί πάνω από 600 πολιτιστικές εκδηλώσεις (θεατρικές παραστάσεις, μουσικά δρώμενα και συναυλίες, εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας, συλλογικές κουζίνες, εκδηλώσεις δημόσιων σχολείων, χαριστικό παζάρι κ.τ.λ.) και πολλές επίκαιρες θεματικές συζητήσεις. [Αλήθεια στα δημοτικά πολιτιστικά κέντρα πόσες έχουν γίνει;] Τον περασμένο Ιούνιο πραγματοποιήθηκε, στο πλαίσιο της απογράφης, εβδομαδιαίο σεμινάριο για την επαρκή κατάρτιση των απογραφέων του 6ου διαμερίσματος. Η Δημοτική Αγορά της Κυψέλης λειτουργεί, επίσης, ως χώρος συνέλευσης εργαζομένων και τοπικών κινήσεων, φιλοξενώντας, μεταξύ άλλων, λαϊκές συνελεύσεις, συνελεύσεις ενάντια στα χαράτσια, συνελεύσεις εργαζομένων και ανέργων κτλ. Κάθε Τρίτη πραγματοποιούνται παρουσιάσεις λογοτεχνικών βιβλίων και κάθε Τέταρτη προβάλλονται κινηματογραφικές ταινίες. Σε καθημερινή βάση γίνονται μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες και λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη. Τέλος, κάθε Σάββατο γίνεται αγορά βιοκαλλιεργητών.

Δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη ότι μια δημοτική αρχή που διαλύει κάθε κοινωνική δομή θέλει να αξιοποιήσει τη Δημοτική Αγορά για την υλοποίηση κοινωνικής πολιτικής και υπέρ των πολιτών. Η κίνηση αυτή λοιπόν δεν είναι τυχαία, αλλά ενορχηστρώνεται από την συγκυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και το δήμαρχο Καμίνη, σε αγαστή συνεργασία με τις υπόλοιπες δημοτικές παρατάξεις της κυβερνητικής συμμαχίας και τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, ενάντια σε κάθε ελεύθερο χώρο διακίνησης ιδεών και αντίστασης στις κυρίαρχες πολιτικές, συνεχίζοντας τον εξοντωτικό πόλεμο ενάντια στα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Άλλωστε, μιλάμε για την ίδια δημοτική αρχή, η οποία διαλύει τις δημοτικές δομές πρόνοιας, κλείνει δημόσια ιατρεία, σχολεία και νηπιαγωγεία, απολύει συμβασιούχους, κόβει το νερό στους ελάχιστους χώρους πρασίνου (βλέπε πάρκο Κύπρου & Πατησίων), συμπεριφέρεται στους αστέγους σαν της γης τους κολασμένους, στηρίζει τα πογκρόμ της αστυνομίας ενάντια στους κατατρεγμένους μετανάστες και θέλει να απαγορεύσει τις διαδηλώσεις.

Η συνέλευση της Ανοικτής Δημοτικής Αγοράς της Κυψέλης καταγγέλλει την επέμβαση των ΜΑΤ και τις μεθοδευμένες πρακτικές ενάντια τόσο στο ζωντανό κύτταρο της αγοράς, όσο και σε κάθε άλλο ελεύθερο χώρο. Καλούμε τους εργαζομένους, την αγωνιζόμενη νεολαία, τους κατοίκους της γειτονιάς, τις τοπικές λαϊκές συνελεύσεις, τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και καταλήψεις, τους πολιτικούς φορείς, που δραστηριοποιούνται στην γειτονιά μας, τις δημοτικές αντιμνημονιακές παρατάξεις καθώς και κάθε ελεύθερο σκεπτόμενο άνθρωπο σε στήριξη και αλληλεγγύη της ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΤΗΣ ΚΥΨΕΛΗΣ.

Η καταστολή και η τρομοκρατία δεν θα περάσουν…Κάτω τα χέρια από τους ελευθέρους χώρους…

ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ…ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ…

Συνέλευση της Ανοιχτής Κατάληψης της Δημοτικής Αγοράς Κυψέλης

Έρχεται αναδρομικά η εξοντωτική αύξηση των εισφορών του ΤΣΜΕΔΕ

Όπως είχαμε προβλέψει σε προηγούμενη ανάρτηση, λίγο μετά τις εκλογές ήρθε και η απόφαση του ΕΤΑΑ για υλοποίηση των εξοντωτικών αυξήσεων στο ΤΣΜΕΔΕ. Αναρτούμε σχετικό δημοσίευμα της Ημερησίας, όπου φαίνεται ότι οι αυξήσεις αυτές θα είναι ακόμα μεγαλύτερες από αυτές που εχουμε περιγράψει μια και θα αφορούν και στην Ειδική Προσαύξηση. Και όλα αυτά τη στιγμή που ήδη η πλειοψηφία των συναδέλφων αδυνατεί να πληρώσει εισφορές και τη στιγμή που ετοιμάζονται να ληστέψουν τις συντάξεις (ειδικά στους μηχανικούς η κλοπή αυτή θα ξεπερνά τα 500 € το μήνα). Τα σημειώματα του 2ου εξαμήνου του 2012 τα έστειλαν ήδη με τις παλιές εισφορές. Συνάδελφοι αν δεν ξεκουνήσουμε να τους ανατρέψουμε θα μας ριμάξουνε οριστικά.

Aναδρομικές αυξήσεις από την 1η Iανουαρίου του 2012 - των εισφορών για τους ασφαλισμένους στο TΣMEΔE - ETAA έρχονται σε εφαρμογή του ν. 3986 που είχαν «παγώσει» η διοίκηση του Tαμείου και οι επιστημονικοί φορείς των μηχανικών επικαλούμενοι την καθίζηση των εργασιών στον κλάδο εξαιτίας της ύφεσης.

Tην απόφαση να αυξηθούν οι εισφορές και να εφαρμοστεί πλήρως ο σχετικός (μνημονιακός) νόμος έλαβε χθες η διοίκηση του ETAA ύστερα από ισχυρή πίεση που δέχθηκε από την ηγεσία του υπουργείου Eργασίας, Kοινωνικής Aσφάλισης και Πρόνοιας. Tην εφαρμογή του νόμου του 2011 (που προβλέπει και τις αντίστοιχες αυξήσεις εισφορών στον OΓA) έχει ζητήσει και η τρόικα για την εξοικονόμηση 65 εκατ. ευρώ στο Tαμείο των μηχανικών.

Oι αυξήσεις έχουν ως δικαιολογητική βάση «την ανάγκη ενίσχυσης της ανταποδοτικής σχέσης εισφορών και παροχών» και κύκλοι του ETAA τόνιζαν χθες πως η αναδρομική παρακράτηση των αυξήσεων θα «κλειδώσει» μέσα στις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου λαμβάνοντας υπόψη «τα όρια αντοχής των ασφαλισμένων και την πτώση του εισοδήματός τους εξαιτίας της ύφεσης».

Oι αυξήσεις θα αφορούν τόσο την πρόσθετη εισφορά όσο και την αυτόματη μετάταξη, ανά τριετία, των «νέων» ασφαλισμένων (από την 1η Iανουαρίου του 1993 και μετά) του ETAA, σε ανώτερη ασφαλιστική κατηγορία (κατά τα πρότυπα της αντίστοιχης υποχρεωτικής μετάταξης και αύξησης των εισφορών στον OΓA). Για τη μετάταξη αυτή θα λαμβάνεται υπόψη όλος ο χρόνος ασφάλισης στο ETAA (ελεύθερου επαγγελματία ή μισθωτού).

Eιδικά για τους μηχανικούς - ασφαλισμένους από την 1η Iανουαρίου του 1993 η υπαγωγή σε ανώτερη ασφαλιστική κατηγορία ανά τριετία, θα αφορά και την Eιδική Προσαύξηση.

Μεταλλεία Χαλκιδικής: Σύντομη ιστορία ενός αντάρτικου

Μια μικρή ταινία, από την ομάδα του μηνιαίου περιοδικού UNFOLLOW, για τον αγώνα των κατοίκων της βορειοανατολικής Χαλκιδικής ενάντια στα μεταλλεία και την σκληρή αστυνομική καταστολή με την οποία το ελληνικό κράτος προστατεύει τα συμφέροντα των ιδιωτικών μεταλλευτικών εταιρειών

Προσφυγή στο ΣτΕ για τις φάστ τρακ επενδύσεις από το Παγκρήτιο Δίκτυο κατά των ΒΑΠΕ

Απόσπασμα Δελτίου Τύπου από το Παγκρήτιο Δίκτυο Αγώνα ενάντια στις Βιομηχανικές ΑΠΕ
 

Όταν, το 2009, κατατέθηκε η πρώτη πρόταση σύνδεσης -με υποθαλάσιο καλώδιο- της Κρήτης με την ηπειρωτική Ελλάδα για την μεταφορά ηλεκτρικού ρεύματος παραγόμενου από γιγάντιες ανεμογεννήτριες σε όλο το νησί, μάλλον σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας έμοιαζε και όχι ως προμήνυμα του ενεργειακού εφιάλτη που ζει πλέον το νησί.
Οι προτάσεις αυτές στη συνέχεια πολλαπλασιάστηκαν, έτσι ώστε σήμερα 6 εταιρείες να περιμένουν την αδειοδότηση τους με προϋπόθεση να διοχετεύσουν την ηλεκτρική ενέργεια που θα παράγουν εκτός Κρήτης με υποβρύχιο καλώδιο.
Δύο από τις εταιρείες αυτές, προηγούνται χρονικά και έχουν πάρει ήδη άδειες παραγωγής, η «ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε.» και η «ELICA GROUP».

Οι δύο αυτές εταιρείες, για να εξασφαλίσουν και να επισπεύσουν την αδειοδότησή τους, ζήτησαν και πέτυχαν την υπαγωγή τους στον αντισυνταγματικό νόμο για τις Στρατηγικές Επενδύσεις (Ν. 3894/2010 ΦΕΚ Α΄ 204/02.12.2010), γνωστό ως "Φαστ Τρακ", παραμονές εκλογών, από την υπηρεσιακή κυβέρνηση, «κατόπιν ενεργειών» του σημερινού υπουργού οικονομικών.
Το ίδιο έκανε και πέτυχε και μια τρίτη εταιρεία, η  «ΣΟΛΑΡ ΠΑΟΥΕΡ ΠΛΑΝΤ ΛΑΣΙΘΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ Μ.Ε.Π.Ε.», για να εγκαταστήσει στη Σητεία, ένα ηλιοθερμικό σταθμό, μια τεράστια βιομηχανική μονάδα σαν αυτές που σχεδιάζεται να εγκατασταθούν στη Σαχάρα.
Συγκεκριμένα πρόκειται για τα σχέδια:
1. «Αιολικό Σύστημα Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (Α.Σ.Π.Η.Ε.), που περιλαμβάνει κατασκευή 33 αιολικών σταθμών, συνολικής ισχύος 1.077 MW, (359 ανεμογεννήτριες) στους τέσσερις νομούς της Κρήτης και κοινή διασύνδεσή τους με το Εθνικό Διασυνδεδεμένο Σύστημα Ενέργειας μέσω υποβρυχίου καλωδίου» κυριότητας της «ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε.»,
2. «Κρήτη Πράσινο Νησί, που περιλαμβάνει κατασκευή 36 αιολικών σταθμών, συνολικής ισχύος 1.005,10 MW, (437 ανεμογεννήτριες) στους τέσσερις νομούς της Κρήτης και διασύνδεσή τους με το Διασυνδεδεμένο Σύστημα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας μέσω κοινού υποβρυχίου καλωδίου», κυριότητας του Ομίλου «ELICA GROUP» και
3. «Κατασκευή ηλιοθερμικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συνολικής ισχύος 70 MW στη θέση Φουρνιά, του Δήμου Σητείας ενεργειακής παραγωγής 378.306 MWh ετησίως», κυριότητας της «ΣΟΛΑΡ ΠΑΟΥΕΡ ΠΛΑΝΤ ΛΑΣΙΘΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ Μ.Ε.Π.Ε.».
Οι ανεμογεννήτριες της εταιρείας ΤΕΡΝΑ θα είναι των 3 MW και της ELICA των 2,3 MW έκαστη, με διάμετρο ρότορα τα 90 και 71 μέτρα αντίστοιχα. Για να εγκατασταθούν, θα χρειαστεί να ανοιχτούν πολλά χιλιόμετρα νέων δρόμων - λεωφόρων για την πρόσβαση σε απάτητους παρθένους τόπους και τη μεταφορά του εξοπλισμού, τόννοι μπετόν για τη θεμελίωσή τους και πολλά χιλόμετρα νέων δικτύων για τη σύνδεσή τους. Για την εγκατάσταση του ηλιοθερμικού σταθμού απαιτούνται περίπου 3.000 στρέμματα, σε περιοχή που ορίζεται ως «ήπιας τουριστικής ανάπτυξης» από το Περιφερειακό Χωροταξικό Πλαίσιο, νοτιοδυτικά του Παλαίκαστρου. Ο τόπος εγκατάστασης του σταθμού, περιλαμβάνεται επίσης, στον πυρήνα της περιοχής έργου του διακρατικού προγράμματος INTERREG Ελλάδα-Κύπρος 2007-2013, με προοπτική να ενταχθεί στο δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO και στο Δίκτυο Ευρωπαϊκών Γεωπάρκων.

Πέντε παραδείγματα πολιτικής ανυπακοής που έγραψαν ιστορία

Αναρτούμε άρθρο του δημοσιογράφου της Guardian, Richard Seymour, το οποίο αλιεύσαμε από εδώ.

Όταν ο Ισπανός δήμαρχος Χουαν Μανουέλ Σάντσεθ Γκορντίλο (Juan Manuel Sánchez Gordillo) ηγήθηκε πρόσφατα, στο πλαίσιο του αγώνα του κατά της λιτότητας, μιας επιδρομής αγροτών κατά τοπικών σούπερ μάρκετ, η ασυλία που απολαμβάνει ως τοπικός βουλευτής τον προφύλαξε από την σύλληψη. Τώρα ζητάει κι από άλλους δημάρχους να αγνοήσουν τις εντολές της κεντρικής κυβέρνησης για περικοπές δαπανών και αρνείται να προχωρήσει σε απολύσεις και εξώσεις. Σε εποχές λιτότητας, παρόμοιες έκδηλες εκδηλώσεις ανυπακοής θα πρέπει να ενθαρρύνονται. Μερικές φορές, η μεγαλύτερη ισχύς των κινημάτων λαϊκής διαμαρτυρίας είναι η δυνατότητά τους να προκαλούν αναστάτωση. Ιδού πέντε περιπτώσεις πολιτικής ανυπακοής που έγραψαν ιστορία, προς αξιοποίηση από τυχόν ευφάνταστους indignados.

1. Η «πορεία του άλατος»

Το μνημείο προς τιμή της «πορείας του άλατος» στο Νέο Δελχί

 Η προκλητική αδιαφορία του Γκάντι (Gandhi) για τους βρετανικούς αποικιακούς νόμους περί μονοπωλίου στην πώληση άλατος, που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1930, πυροδότησε ένα κύμα πολιτικής ανυπακοής που συνέβαλε πολύ στην ανεξαρτητοποίηση από την Βρετανική Αυτοκρατορία. Οι νόμοι περί άλατος φορολογούσαν το ινδικό αλάτι, ούτως ώστε η Ινδία να εξαναγκάζεται να εισαγάγει αλάτι από την Βρετανία. Ο Γκάντι και οι οπαδοί του ξεκίνησαν μια μακρά και μαχητική πορεία με σκοπό να παράγουν αλάτι και να το μεταφέρουν στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να καταβάλουν φόρους. Οι Βρετανοί κατέστειλαν άγρια την πορεία, συνέλαβαν δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές και αρνήθηκαν να κάνουν την παραμικρή παραχώρηση. Η επιτυχία της πορείας επίσης περιορίστηκε από το ότι απέτυχε να κερδίσει την υποστήριξη των μουσουλμάνων.

Μολοταύτα, η πορεία είχε μακροπρόθεσμα οφέλη που υπερακόντισαν την αποτυχία της να πετύχει τους άμεσους στόχους της:

• Κατ' αρχήν ενέπνευσε όσους έλαβαν μέρος, καθώς οι περισσότεροι ανάμεσά τους δεν είχαν λάβει ξανά μέρος σε οργανωμένο πολιτικό αγώνα.
• Δεύτερον, έκανε γνωστό στον υπόλοιπο κόσμο πως οι μάζες των Ινδών είναι σημαντική πολιτική δύναμη και οι βρετανικές αποικιακές αρχές ήταν υποχρεωμένες να συνδιαλλαγούν με τον ηγέτη τους.
• Τρίτον, προκάλεσε περαιτέρω κύματα πολιτικής ανυπακοής.
• Τέλος η «πορεία του άλατος» επηρέασε φοβερά την σκέψη και την στρατηγική κι άλλων ηγετών, σαν τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (Martin Luther King).

2. Ο αγώνας των ακτημόνων της Εξτρεμαδούρα

Ποιος βάζει τις φωτιές; Μια ερώτηση που με καίει

Αναρτούμε άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη από το Κουτί της Πανδώρας. 

Ποιός βάζει αλήθεια τις φωτιές;Τα 25 χρόνια που κάνω ρεπορτάζ,εχω καλύψει εκατοντάδες φωτιές και μοιραία έχω διατυπώσει το ερώτημα αυτό χιλιάδες φορές.Ποιός τις βάζει λοιπόν;Το πορτραίτο του εμπρηστή όπως σκιαγραφείται από τις έρευνες της Πυροσβεστικής,είναι ένας συνηθισμένος υπερήλικας που κάνει το μοιραίο λάθος.Το σκοτεινό προφιλ ωστόσο που σκιαγραφείται από τα κανάλια,περιλαμβάνει από οικοπεδοφάγους έως τούρκους πράκτορες.

Έχω δει βεβαίως,όπως και οι περισσότεροι,κάποιον να πετάει το τσιγάρο από το παράθυρο του αυτοκινήτου (όπως και στάχτη στο πρόσωπο του οδηγού μηχανής που ακολουθεί) αλλά όχι κάποιον οικοπεδοφάγο ή πράκτορα.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν.Αλλά μου κάνει εντύπωση, που αυτά τα κανάλια,τα έτοιμα για όλα και κυρίως για σενάρια,έχουν αφήσει να τους διαφύγει ένα πραγματικό σενάριο για τις φωτιές.

Για πρώτη φορά, τρείς εισαγγελικές έρευνες (εισαγγελείς Παπανδρέου, Ελευθεριάνος),έχουν γίνει για το θέμα της δασοπυρόσβεσης.Με αφορμή αυτές τις έρευνες το HOT DOC κυκλοφορεί με ένα αφιέρωμα για το ίδιο θέμα.Πάνω από 10 χρόνια, έλληνες υπουργοί,υπογράφουν συμβάσεις για δασοπυρόσβεση με ελικόπτερα,σε τιμές πενταπλάσιες των πραγματικών.Οι ΗΠΑ πλήρωναν την ώρα δασοπυρόσβεσης με ελικόπτερο 4.500 ευρώ και η Ελλάδα 20.000 ευρώ.Οι διαγωνισμοί για την επιλογή των πυροσβεστικών ελικοπτέρων ήταν φωτογραφικοί.Ανάμεσα σε δεκάδες τύπους πυροσβεστικών ελικοπτέρων, μόνο ένας, με χωρητικότητα δεξαμενής 9.000 λίτρων (ούτε 7.000 αλλά ούτε 13.000),προδιαγραφόταν ως αναγκαίος για δασοπυρόσβεση στην Ελλάδα.

Επιλέον πληρώναμε πολλαπλάσια ποσά για κάθε «υπερωριακή» πτήση πυρόσβεσης.Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο HOT DOC,οι ίδιοι οι πιλότοι υποστηρίζουν πως τους δίνονταν εντολές να ρίχνουν νερό ακόμη και όταν δεν χρειαζόταν, στα βράχια για να γράφονται ώρες πτήσης

Το χειρότερο;Πέντε ιδιόκτητα ελικόπτερα της πυροσβεστικής αφέθηκαν να ρημάζουν για να νοικιάζουμε ιδιωτικά.Το 2007 που κάηκε η Ελλάδα,αυτά τα ελικόπτερα,παρότι έτοιμα για απογείωση,δεν πήραν ποτέ εντολή να πετάξουν για τη φωτιά
Ένα διακομματικό επιτελείο της Πυροσβεστικής (ανάμεσά τους 3 αρχηγοί) και βέβαια οι πολιτικοί τους προιστάμενοι,υπέγραφαν συμβάσεις που ζήμιωναν το ελληνικό κράτος.Για την ακρίβεια έκαναν κάποιους πλούσιους την ώρα που καιγόταν η Ελλάδα

Ας βάλουμε τώρα δύο εύλογα ερωτήματα.Το πρώτο είναι γιατί αυτό το σκάνδαλο θάφτηκε από τα ΜΜΕ,την ώρα που υπάρχουν δικογραφίες και στη Βουλή έχουν διαβιβαστεί ερωτήματα από την εισαγγελία για διερεύνηση ευθυνών 3 υπουργών (διώκεται και ένας γενικός γραμματέας Υπουργείου)

Το δεύτερο ερώτημα είναι το εξής:αφού όλοι αυτοί κερδοσκοπούσαν με την καταστροφή της Ελλάδας,χωρίς ντροπή,πλούτιζαν ανήθικα πάνω στα αποκαίδια της,έχει δικαίωμα κάποιος να αναρωτηθεί μήπως δημιουργούσαν ακριβώς αυτή την καταστροφή οι ίδιοι;

Υπάρχει ένα σοβαρό παράδειγμα που ενισχύει το ερώτημα.Μια από τις εταιρείες πυρόσβεσης,έπρεπε να πληρώσει ρήτρες στο ελληνικό κράτος,γιατί παρουςσίαζε αδυναμία πτήσης.Οι ρήτρες ήταν περίπου 900.000 ευρώ.Η εταιρεία δεν πλήρωσε.Αντιθέτως,εγκρίθηκε η επέκταση της σύμβασης της εταιρείας για δασοπυρόσβεση Νοέμβρη μήνα, (χειμώνα δηλαδή) για την Κρήτη.Ετσι η σύμβαση ισοφάρισε τις ρήτρες.Όταν έγινε γνωστή η επέκταση της σύμβασης δημιουργήθηκε μεγάλος θόρυβος στην πυροσβεστική.»Πού ακούστηκε σύμβαση Πυρόσβεσης το χειμώνα» έλεγαν.Και ήταν τότε ακριβώς που μια φωτιά ξέσπασε στην Κρήτη και «δικαιολόγησε» την σύμβαση

Στις εγκληματολογικές έρευνες λένε πως αν θες να δεις ποιός κάνει το έγκλημα,δες ποιός έχει κίνητρο.Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ,είναι κίνητρο για πολλούς και για πολλά εγκλήματα.Πόσο μάλλον για μερικές φωτιές.Ίσως πρέπει να το ψάξει η εισαγγελία

ΥΓ Διαβάστε για το μεγάλο σκάνδαλο στο HOT DOC που κυκλοφορεί

Διαβάστε στο HOTDOC ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ:

ΗΟΤ DOC: Οι καυτές συμβάσεις των ελικοπτέρων της Πυροσβεστικής

HOT DOC: Όλη αλήθεια για το πώς κάηκε η Ηλεία το καλοκαίρι του 2007

Ο Χώρος στην αριστερή σκέψη

Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης αναρτούμε άρθρο της Ελένης Πορτάλιου από το www.avgi-anagnoseis.blogspot.gr

Το ομώνυμο βιβλίο της Ντίνας Βαΐου και του Κωστή Χατζημιχάλη (εκδόσεις Νήσος και Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς) «επιχειρεί ένα είδος συνθετικής αριστερής ιστοριογραφίας», σύμφωνα με τη διατύπωση των συγγραφέων του. Η εξαντλητική και επιτυχής προσέγγιση αυτού του στόχου, το καθιστά βιβλίο αναφοράς, κατ’ αρχήν για την επιστημονική κοινότητα στους τομείς της γεωγραφίας, της κοινωνιολογίας της πόλης, της πολεοδομίας, της χωροταξίας, αλλά και της αρχιτεκτονικής και του αστικού σχεδιασμού, και στη συνέχεια για τις επιστήμες που έχουν αντικείμενο τη μελέτη των ανθρώπινων κοινωνιών. Θα προσεγγίσω την ύλη του ως αναγνώστρια, εστιάζοντας στη δική μου κατανόηση βασικών στοιχείων που το συγκροτούν, χωρίς φυσικά να επιχειρώ ένα οδηγό ανάγνωσης. Το βιβλίο συγκροτείται σε 4 Σεμινάρια που καλύπτουν 4 ιστορικές περιόδους.

Η πρώτη περίοδος αναφέρεται στους κλασικούς του μαρξισμού Μαρξ και Ένγκελς που, αν και «δίνουν ελάχιστη σημασία στη γεωγραφία ως επιστήμη», αναφέρονται σε θέματα που την αφορούν, όπως στην καπιταλιστική πόλη, στο ζήτημα της κατοικίας, στη γεωγραφία του ιμπεριαλισμού και της παγκόσμιας οικονομίας του κεφαλαίου, κυρίως όμως στην ιδιοκτησία της γης, στην αντίθεση πόλης-υπαίθρου και στη γαιοπρόσοδο, που «αποτελεί κεντρική έννοια στην κλασική μαρξιστική θεωρία για την προσέγγιση της τιμής της γης».

Με ορισμένες αναφορές στον Λένιν και στην πάντα πρωτότυπη και ριζοσπαστική σκέψη της Λούξεμπουργκ, οι συγγραφείς εστιάζουν στην αναρχική σκέψη στα θέματα χώρου: στον Ρώσο γεωγράφο Πέτερ Κροπότκιν, στο γεωγράφο κομμουνάρο Ελιζέ Ρεκλύ, στην Παρισινή Κομμούνα και στους Ισπανούς αναρχοσυνδικαλιστές. Αξίζει να τους μελετήσουμε σήμερα, που όχι μόνο έχει αμφισβητηθεί εκ βάθρων το πρότυπο παραγωγής και κατανάλωσης και η χωρική οργάνωση της καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά, επίσης, μέσα από επίκαιρες διαδικασίες αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας, αναδύονται, εντοπισμένες χωρικά, συνεταιριστικές μορφές κάλυψης βασικών κοινωνικών αναγκών.

Περνώντας από τους ουτοπιστές σοσιαλιστές, τις υλίστριες φεμινίστριες και τους αποπολεοδομιστές, ρεύματα που ενθέτουν χωρικά τη συλλογική οργάνωση της καθημερινής ζωής, το 1ο Σεμινάριο, δηλαδή η ιστορική περίοδος των κλασικών, καταλήγει στον Αντόνιο Γκράμσι. Στο έργο τού κομμουνιστή διανοητή και ιδρυτή του ΙΚΚ, που πέθανε στη φυλακή, πραγματώνεται μια ιδανική σχέση του μαρξισμού με τη χωρική οργάνωση σε 5 σημεία, τα οποία μεταφέρω εδώ από το βιβλίο, γιατί αναδεικνύουν τόσο τη δυνατότητα καθοριστικής συμβολής της μαρξιστικής θεωρίας στην αριστερή σκέψη για το χώρο όσο και την εξαιρετικής ευρύτητας συμβολή των επιστημών του χώρου στη μαρξιστική προβληματική. Οι πέντε κατηγορίες αναλύσεων του Γκράμσι αφορούν: «στις πολύ αναλυτικές περιγραφές χωροκοινωνικών προβλημάτων στην Ιταλία της δεκαετίας του 1920», «στην εθνική και χωρική εδαφική ιδιαιτερότητα του καπιταλισμού», «στη σημασία της κοινωνίας των πολιτών και της έννοιας του πολιτικού», «στην εισαγωγή της έννοιας της ηγεμονίας» και «τέλος στην πολιτική, οικονομική, ιδεολογική αλλά και εδαφική συγκρότηση του εθνικού κράτους».

Η οριστική κατάργηση 13ου, 14ου μισθού θα επεκταθεί παντού

Τρία σχόλια μας για κάποια από τα επερχόμενα μέτρα

Το μεγάλο κόλπο της αξιολόγησης και οι προσυνταξιοδοτικές απολύσεις

Είναι γνωστή η μνημονιακή δέσμευση για μείωση κατά 150.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015. Οι χιλιάδες αυτές απομακρύνσεις (σε ένα σύνολο 450.000 εργαζομένων στη δημόσια διοίκηση μια και οι ένστολοι εξαιρούνται), πρακτικά ένας στους τρεις εργαζομένους, προφανώς δε θα έρθουν με συνήθεις συνταξιοδοτήσεις. Απαιτούν δεκάδες χιλιάδες απολύσεων και μόνος τρόπος για να επιβληθούν είναι η χρήση μιας διαδικασίας «νομιμοποίησης» τους όπως η αξιολόγηση. Η αξιολόγηση έρχεται για να διχάσει και να διασπάσει τους εργαζόμενους ώστε να μη μπορέσουν να αντιδράσουν ενωτικά. Μόνιμοι εναντίον αορίστου, παλιοί εναντίον νέων, με ΑΣΕΠ ή χωρίς, με «προσόντα» ή άνευ, «άξιοι» και «ανάξιοι». Για να μη σχολιάσουμε τις αστειότητες περί τεστ πολλαπλών επιλογών να ρωτήσουμε ρητορικά : αν κριθούμε ως «ανάξιοι» και απολυθούμε θα καταργηθούν και όλες οι «ανάξιες» διοικητικές πράξεις και αποφάσεις που θα έχουμε πάρει ως τώρα ως δημόσιοι υπάλληλοι? Άλλο ένα βήμα στη διαμόρφωση του δουλικού δημοσίου υπαλλήλου που τόσο έχουν ανάγκη για να στηρίζει τις άθλιες πολιτικές τους. Πιθανότερα θύματα προς σφαγή, όπως έδειξε και το πρόσφατο παρελθόν, οι συνάδελφοι που είναι κοντά στη σύνταξη, μια και οι γενίτσαροι της ΔΗΜΑΡ, «αντιδρούν» στις απευθείας απολύσεις, οπότε πάνε να τις κουκουλώσουν ως "προσυνταξιοδότηση".

Η οριστική κατάργηση 13ου, 14ου μισθού θα επεκταθεί παντού

Τα υπόλοιπα των επιδομάτων χριστουγέννων, πάσχα και αδείας που έχουν περισσέψει για τους δημοσίους υπαλλήλους (δηλαδή 1000 € μεικτά αντί 13^ου και 14^ου μισθού) είναι σίγουρο ότι καταργούνται πλήρως, με τα νέα μέτρα. Μια κίνηση τεράστιας κοινωνικής αδικίας μια που πλήττει περισσότερο αυτούς με χαμηλές αποδοχές (ο νεοδιόριστος υπάλληλος χάνει έτσι πάνω από το 10% των ετήσιων αποδοχών του) αλλά και με τεράστιο πολιτικό συμβολισμό. Η πλήρης κατάργηση 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο (και σχεδόν σίγουρα και των αντίστοιχων συντάξεων δημοσίου) ανοίγει το δρόμο για την πλήρη κατάργηση τους τόσο στον ιδιωτικό τομέα, όσο και στις υπόλοιπες συντάξεις. Όλοι θυμόμαστε τους «πανυγηρισμούς» των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι «διέσωσαν» τα δώρα (για να περικόψουν βέβαια τελικά ακόμα παραπάνω τους κατώτατους μισθούς κατά 22%). Τώρα αφού περιέκοψαν τους μισθούς θα καταργήσουν και τα δώρα σε όλους (μισθούς και συντάξεις και ιδιωτικού τομέα). Εδώ είμαστε και περιμένετε το επόμενο πακέτο μέτρων να το δούμε. Επίσης κανείς μη θεωρεί δεδομένες τις υπόλοιπες αποδοχές στο δημόσιο μια και το κράτος απλούστατα αναπροσαρμόζοντας το βασικό μισθό του δημοσίου (επί του οποίου υπολογίζονται οι μισθοί ανά βαθμό και κατηγορία) μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε νέα μεγάλη μείωση.

Κλοπή Συντάξεων

Όσον αφορά το ασφαλιστικό των μηχανικών τα πράγματα επιδεινώνονται τραγικά. Πρώτον και σημαντικότερο, η περικοπή της δεύτερης σύνταξης κατά 35% τουλάχιστον. Θυμίζουμε ότι όλοι οι μηχανικοί έχουν δύο κύριες συντάξεις (ΚΣ ΤΣΜΕΔΕ και Ειδική Προσαύξηση ή ΚΣ ΤΣΜΕΔΕ και Δημόσιο). Και για τις δύο αυτές συντάξεις έχουν καταβληθεί εισφορές επί τουλάχιστον 35 έτη και τώρα έρχονται οι ληστές να τις περικόψουν δραστικά. Αν συνυπολογιστούν και οι γενικές περικοπές (που θα ισχύσουν για όλες τις συντάξεις) οι συνταξιούχοι συνάδελφοι (και όλοι μας αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο) θα χάσουν πάνω από 600 € το μήνα. Ακολουθούν από κοντά οι περικοπές σε επικουρικά (ΤΕΑΔΥ ή επικουρικό ΤΣΜΕΔΕ) και σε εφάπαξ (Δημοσίου ή ΤΣΜΕΔΕ) πάνω από 20%. Να δούμε τώρα τι θα λένε οι φωστήρες του ΤΕΕ και του ΤΣΜΕΔΕ που με τη συναίνεση τους στον άθλιο Ν.3518/06 αύξησαν υπέρογκα τις εισφορές μας για να πηγαίνουν σήμερα υπέρ τοκογλύφων (μια και θα πληρώνουμε μια ζωή εισφορές για μια σύνταξη που με νόμο θα είναι πετσοκομμένη).

Συνέντευξη με τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ: Λύνοντας το αίνιγμα του κεφαλαίου

Αναδημοσίευση από το rednotebook

Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ βρέθηκε τον περασμένο μήνα στην Αθήνα, προσκεκλημένος του Τμήματος Γεωγραφίας του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου. Στις 26 Ιουνίου μίλησε στην εκδήλωση που οργάνωσαν το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, το Red Notebook και τα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής, με τίτλο «Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία». Η επιτυχία της εκδήλωσης επιβεβαίωσε ότι το ενδιαφέρον για το έργο του Ντέιβιντ Χάρβεϊ κάθε άλλο παρά περιορίζεται σε ένα “εξειδικευμένο” κοινό. Με τη σκέψη αυτή, λοιπόν, και με τη βοήθεια του Ντέιβιντ Χάρβεϊ, επιχειρήσαμε μια περιήγηση στα βασικά σημεία αυτού του πλούσιου έργου.

1. Αναφέρεστε συχνά στην άποψη του Ανρί Λεφέμπρ, σύμφωνα με την οποία ο καπιταλισμός επιβίωσε παράγοντας χώρο. Πώς θα περιγράφατε αυτή τη διαδικασία παραγωγής χώρου στην περίπτωση των μεσογειακών οικονομιών, όπως η Ελλάδα ή η Ισπανία;

Πιστεύω πως δεν υπάρχει κάτι ριζικά διαφορετικό σε σχέση με την παραγωγή χώρου σε άλλες καπιταλιστικές οικονομίες. Προφανώς, οποιαδήποτε διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου προσαρμόζεται σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών παραδόσεων και καταναλωτικών συνηθειών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενώ από τη μία πλευρά ομογενοποιεί, από την άλλη τονίζει τις διαφορές. Έτσι, η διαδικασία παραγωγής χώρου μιας τυπικής μεσογειακής πόλης είναι συχνά καθοδηγούμενη από πολιτιστικές μορφές, οι οποίες ωστόσο διευκολύνουν την συσσώρευση κεφαλαίου.


Σε γενικές γραμμές, η διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου μπορεί να λάβει πολλές διαφορετικές μορφές και ως εκ τούτου δεν είναι απαραίτητο να φαίνεται σύμφωνη προς ένα ορισμένο σχέδιο. Το κεφάλαιο αξιολογεί θετικά την μοναδικότητα και την διαφορετικότητα, καθώς μπορεί να στηρίξει πάνω τους ένα είδος μονοπωλίου. Για παράδειγμα, η έμφαση στη μοναδικότητα της Ακρόπολης συνεπάγεται ότι κανείς πρέπει να ταξιδέψει στην Ελλάδα για να την δει. Έτσι, ο καθένας προσπαθεί να τονίσει τη μοναδικότητα - και αυτό αφορά και την μοναδικότητα των πολιτιστικών παραδόσεων, η οποία στις μέρες μας είναι στην ουσία ένας τρόπος εμπορευματοποίησης περιοχών.

Ωστόσο, η πραγματική ένταση δημιουργείται όταν οι εμπορευματοποιημένες αυτές περιοχές καταλήγουν να έχουν τα ίδια καταστήματα. Όταν, λόγου χάρη, βλέπουμε καταστήματα Benetton σε κάθε εμπορικό κέντρο κάθε πόλης, στον αντίποδα των πραγμάτων που είναι πραγματικά μοναδικά από άποψη πολιτιστικού ύφους, διατροφικών συνηθειών, ακόμη και χρονικοτήτων, ρυθμών και ούτω καθεξής, εύλογα αναρωτιέται κανείς: «Γιατί ήρθα σε αυτή την πόλη;».

Η γενική αρχή είναι ότι το κεφάλαιο πρέπει να εφευρίσκει αδιαλείπτως τρόπους παραγωγής χώρου γιατί είναι μια διαρκώς επεκτατική δύναμη. Η αέναη επανάληψη της παραγωγής και αναπαραγωγής του χώρου εξυπηρετεί ακριβώς αυτό το σκοπό. Όμως, το πώς υλοποιείται αυτή η διαδικασία σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικά διαφοροποιημένο. Γι΄ αυτό και όταν βρίσκεται κανείς σε μια κινέζικη συνοικία θα διαπιστώσει ότι όλα αυτά συμβαίνουν με διαφορετικό τρόπο από ό,τι σε μια κορεατική συνοικία ή στην Μικρή Ιταλία κ.ο.κ. Το κοινό στοιχειο είναι ότι η διαδικασία αυτή εκτυλίσσεται σε όλες τις περιπτώσεις: Το κεφάλαιο εκμεταλεύεται τη διαφορετικότητα, στο βαθμό που αυτή του επιτρέπει να δημιουργήσει μονοπώλια, προσφέροντάς του έτσι τη δυνατότητα να παράγει χώρο κατά την διαδικασία επέκτασής του.

2. Στο έργο σας Μια σύντομη ιστορία του Νεοφιλελευθερισμού περιγράψατε τον νεοφιλελευθερισμό ως μια διαδικασία αναδιανομής της εξουσίας και του πλούτου προς όφελος των ελίτ. Κάνατε επίσης λόγο για μια αντεστραμμένη μορφή κεϋνσιανισμού, με την οποία το κράτος όχι μόνο δεν αδρανεί, όπως διακηρύσσουν οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί, αλλά αντ’ αυτού παρεμβαίνει δραστικά στην οικονομία με στόχο την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των ελίτ. Θεωρείτε ότι οι ιδέες αυτές ισχύουν και στην περίπτωση των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται σήμερα στην ΕΕ ή των πολιτικών σχεδίων, όπως το ελληνικό Μνημόνιο;

Αύξηση του Δημόσιου χρέους 23 δις το δεύτερο εξάμηνο του '12

Είναι η πρώτη φορά στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας που ένα κράτος πτωχεύει (δηλαδή κουρεύει τα ομόλογά του) και, την ίδια στιγμή, καταφέρνει να αυξήσει το χρέος του! Θέλει όντως «ταλέντο» ένα τέτοιο «επίτευγμα». Βασική αιτία γι’ αυτή την εκρηκτική άνοδο χρέους είναι τα δάνεια, αξίας 37 δισ. ευρώ, από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και το ΔΝΤ, στο πλαίσιο της δεύτερης δανειακής σύμβασης των 130 δισ. ευρώ. Από αυτό μάλιστα το ποσό, η μερίδα του λέοντος, τα 25 δισ. στράφηκαν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Με λίγα λόγια, βουλιάζουμε λόγω διάσωσης. Διαβάστε επίσης πως προχθές 20/8, το ελληνικό δημόσιο έστειλε 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ως αποπληρωμή ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ. Επειδή το καλοκαίρι του 2010, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια αναχαίτησης της πτώχευσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, η ΕΚΤ αγόραζε, δεύτερο χέρι, ομόλογα αυτών των κρατών. Προχθές έληξε ένα από τα ελληνικά ομόλογα. Και η ΕΚΤ πήρε τα χρήματά της στο ακέραιο, αντίθετα με τους ιδιώτες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες που είχαν αγοράσει από αυτά τα ομόλογα και οι οποίοι (με τραγικότερα θύματα τους μικρο-ομολογιούχους) εξαναγκάστηκαν, από το εγκληματικό PSI των Παπαδήμου-Βενιζέλου, να δεχθούν κούρεμα αυτών των ομολόγων της τάξης του 54% ως προς την ονομαστική και του 75% ως προς την διαχρονική τους αξία. Αναδημοσίευση από το Ίσκρα.

ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΣΤΑ 304ΔΙΣ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΠΑΡΑ ΤΟ "ΚΟΥΡΕΜΑ"!

Αυξήθηκε στα 303,5 δισ. ευρώ  και πάλι το Δημόσιο χρέος στις 30 Ιουνίου 2012, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών και στα οποία αποτυπώνεται ο "εφιάλτης της υπερχρέωσης".

Αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά η πλήρης και παταγώδης αποτυχία των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας. Αδυνατούν ή ορθότερα δεν θέλουν, βλέπετε, να ακούσουν τις αλλεπάλληλες παταγώδεις αποτυχίες των μνημονιακών συνταγών και των νεοφιλελεύθερων "πολιτικών" οι ελληνικές και ευρωπαϊκές πολιτικο-οικονομικές ελίτ, παρά τις ολοένα και αυξανόμενες φωνές, ακόμα και εντός των κύκλων τους, οικονομολόγων, οικονομικών αναλυτών και εντύπων, περί αποτυχίας των μνημονιακών πολιτικών και στόχων.

Συγκεκριμένα το χρέος του κράτους έφτασε τα 303,527 δισ. ευρώ έναντι 280,29 δισ. ευρώ τρεις μήνες νωρίτερα, αυξήθηκε δηλαδή κατά 23 δισ. ευρώ μέσα σε τρείς μήνες κι ενώ είχε μεσολαβήσει το "κούρεμα" καθώς το δημόσιο για να καλύψει τρέχουσες ανάγκες προσέφυγε σε νέο δανεισμό μέσω εντόκων.

Από το συνολικό χρέος το 30% έχει λήξεις μικρότερες του ενός έτους (σ.σ. πρόκειται για τα έντοκα γραμμάτια που εκδίδει η κυβέρνηση και λήξεις παλαιότερων ομολόγων) και το 69,6% θα πρέπει να αποπληρωθεί σε διάστημα μεγαλύτερων πέντε ετών. Σε αυτά περιλαμβόνται τα δάνεια του μηχανισμού στήριξης και τα νέα ομόλογα που εκδόθηκαν στο πλαίσιο του PSI.

Αναλυτικότερα το 76,7% των 304 δισ. ευρώ αφορά σε δάνεια του EFSF, το 3,4% χρηματοδότηση από το ΔΝΤ και το 19,9% εκδόσεις εντόκων γραμματίων.

Χώρος και αριστερή πολιτική πράξη

Αναρτούμε βιβλιοκριτική της Αθηνάς Αθανασίου από τις Αναγνώσεις της Κυριακάτικης Αυγής

Ντίνα Βαϊου, Κωστής Χατζημιχάλης, O χώρος στην αριστερή σκέψη, Νήσος-Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, Αθήνα 2012, σσ.:310

Ο Χώρος στην Αριστερή Σκέψη, της Ντίνας Βαΐου και του Κωστή Χατζημιχάλη, είναι ένα βιβλίο που δίνει χώρο στη δυνητικότητα του αριστερού στοχασμού και της αριστερής πολιτικής πράξης· ένα βιβλίο που αλλάζει τον τρόπο που φανταζόμαστε το χώρο κριτικά και που ο χώρος μας επιτρέπει να φανταστούμε.

Πολιτικά γεγονότα κοσμοϊστορικής σημασίας σηματοδοτούνται συνήθως με τους χωρικούς τους ενδείκτες: η κατάληψη της Βαστίλης, η Παρισινή Κομμούνα, η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η κατάληψη της πλατείας Τιενανμέν, πρόσφατα η πλατεία Ταχρίρ και η αραβική επανάσταση, οι εξεγερμένες συλλογικότητες στις πλατείες της βόρειας και της νότιας ακτής της Μεσογείου. Αντίστοιχα, οι εξεγερσιακές ενσώματες γεωγραφίες πειθαρχούνται εκεί όπου διαδραματίζονται.

Η Ντίνα Βαΐου και ο Κωστής Χατζημιχάλης, στο βιβλίο τους, αναφέρονται εύλογα στην Παρισινή Κομμούνα του 1871, που μετέτρεψε το χώρο της πόλης σε πεδίο μάχης και ενσώματης υπεράσπισης των κατακτήσεων στα οδοφράγματα. Μετά την ήττα, οι καθεστωτικές δυνάμεις σηματοδότησαν στο χώρο την επιστροφή στην τάξη ανεγείροντας μνημείο στο λόφο της Μονμάρτης, μια τεράστια άσπρη βασιλική, προκειμένου να υπογραμμίσουν το δήθεν «κοινό αίσθημα» της αστικής και εκκλησιαστικής εξουσίας (σελ. 36).

Τέτοιες οριακές στιγμές της πόλης παρέχουν το πεδίο για την ανάδυση μιας νέας γραμματικής της αγωνιστικής συλλογικότητας, αλλά και μιας νέας γραμματικής για την πολιτική του χώρου. Μοιάζει ο δημόσιος χώρος των νεωτερικών πόλεων και μητροπόλεων να είναι πάντα στοιχειωμένος από το φάντασμα της εξέγερσης και της επιθυμίας του ανασχεδιασμού. Ή, από την άλλη πλευρά, αλλά σε συνάρτηση με την πρώτη, μοιάζει πάντα η επανάσταση να εμπεριέχει μια φαντασία του χώρου.

Χίος: καθώς καίγεται το τελευταίο δέντρο των παιδικών μου αναμνήσεων

Αναρτούμε μήνυμα που λάβαμε από το http://www.environment.gr/
 

Αν αναρωτιέστε τώρα για τις αιτίες αυτής της σύγχρονης «Σφαγής της Χίου», δεν μπορώ παρά να σας παραπέμψω στο πρόσφατο άρθρο μας, με τίτλο:
Επέλαση των ανεμογεννητριών και στην Χίο
Αν πάλι, σκέφτηκε κανείς ότι αποκλείεται να ανεβάσουν» ανεμογεννήτρια πάνω στα καμένα; Ας διαβάσει τότε και το άρθρο με τίτλο
«Εμπρός» για σταθμούς ΑΠΕ σε αναδασωτέες εκτάσεις
Και όλα αυτά, συνέβησαν και δημοσιεύτηκαν μετά τις 25 Ιουλίου 2012 …
Αλήθεια, έχει κανένας ακόμα αμφιβολίες;

 

Των παιδικών χρόνων και αυτών της εφηβείας. Μόνος καλοκαιρινός προορισμός των διακοπών μου. Τόπος ιδιαίτερος, που μόνο η σκέψη και η προσμονή του ξανασμιξίματος, έβαφε με ευχάριστα χρώματα τους σχολικούς χειμώνες, απαλύνοντας έτσι γλυκά  τους «πόνους» της μάθησης.

Χίος.

Της γιαγιάς. Του παππού. Του μεσαιωνικού χωριού με τους γλεντζέδες κατοίκους. Μεστά. Των ερειπωμένων σπιτιών. Των διακριτικών φαντασμάτων.

Χίος.

Των πρώτων ερώτων. Των πρώτων τσιγάρων.

Της βόλτας στην απόμερη παραλία με τα γαϊδουράκια. Του «κυνηγιού αχινού» για την επιβίωση σε αυτήν. Και τα ξενύχτια, τα καλύτερα ξενύχτια, πλάι στη θάλασσα.

Χίος.

Μπουγέλα στις κουτσομπόλες και υποβρύχιο μαστίχα.

 

Έτσι κύλησαν τα πρώτα καλοκαίρια … Μαζί με το απαραίτητο συνοδευτικό τους, τις άλλες τρεις εποχές του χρόνου. Του κάθε χρόνου …

 

Και ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια …

 

Τα χρόνια της ωριμότητας, να τα πω έτσι, κάπως πρέπει να τα πω. Τα χρόνια της ωριμότητας –λοιπόν- δεν επισκέφτηκα ξανά τον τόπο αυτό. Πειραματίστηκα σε καινούριες διαδρομές …

Αλλά, την πρώτη αγάπη δεν μπορείς να τη ξεχάσεις …

 

Την παρακολούθησα να αλλάζει … Ακολουθώντας τις μεταλλάξεις μίας ολόκληρης χώρας … Παρακολουθούσα από μακριά …

 

Χαθήκανε τα γαϊδουράκια. Μαζί τους πήρανε τον παππού, τη γιαγιά, ξαδέρφια, φίλους, συγγενείς, αρκετούς δικούς μου ανθρώπους.

Τα ερειπωμένα σπίτια, όλα σχεδόν, ανακαινίστηκαν, με τη συνήθη τεχνοτροπία της «υπερβολής νεόπλουτου», τεχνοτροπία κυρίαρχη σε μια γενιά που «μεγαλούργησε» με δανεικά.

Καινούριοι δρόμοι, μεγάλοι, άνοιξαν βασανίζοντας τη γαλήνη των μονοπατιών και των οδοιπόρων τους.

Καλλιέργειες αιώνων αφέθηκαν στην τύχη τους, η νέα μόδα του εύκολου κέρδους τις κατέστησε ξεπερασμένες στα νέα ήθη.

Η μοναδική περίπτωση του Τζούλιαν...

Αναδημοσίευση από το AlterThess, περισσότερα γύρω από την υπόθεση Ασάνζ στους παρακάτω συνδέσμους:

• Να σώσουμε τον Τζούλιαν Ασάνζ
• Για την γεωπολιτική σημασία της υπόθεσης Ασάνζ
• Oσα πρέπει να ξέρετε για την έγκριση πολιτικού ασύλου στον Assange

Η περίπτωση του Τζούλιαν Ασάνζ είναι πράγματι μοναδική. Όχι τόσο για το μέγεθος της ζημιάς που προξένησαν οι αποκαλύψεις του Wikileaks στα κατ΄ τ' άλλα "απαραβίαστα δίκτυα" των αμερικανικών υπηρεσιών, αλλά κυρίως για το γεγονός πως μια περίπτωση μοναχικού ανθρώπου κατάφερε να αναδείξει τον ψηφιακό κόσμο του Διαδικτύου σ΄ ένα πραγματικό μέσο πολιτικού ακτιβισμού. Ακόμα περισσότερο, πρόκειται για σημαντικό επίτευγμα επειδή κρύβει ουσιαστικά τη μεταμόρφωση ενός περιθωριακού, δίχως πολιτικό υπόβαθρο, χάκερ, σε διεθνή πολιτική προσωπικότητα που ακτινοβολεί αγωνιστικό συμβολισμό για μια μεγάλη μερίδα νέων ανθρώπων της εποχής.

Το κακό με το “μέσο” που λέγεται Ίντερνετ είναι πως απ' τη στιγμή που θα εμφανιστεί εκεί μια "διαρροή" είναι αδύνατο να τη σταματήσεις... Είναι ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που δεν υφίσταται στα παραδοσιακά ΜΜΕ όπου η διαρροή προέρχεται συνήθως από μια πηγή και η οποία με διάφορους τρόπους μπορεί ακόμα και εκ των υστέρων να φιμωθεί και να “ελεγχθεί”... Είναι γνωστό πως μετά το κλείσιμο του βασικού ιστότοπου του Wikileaks τον περασμένο χρόνο, εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες άλλα mirror sites ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια στο web, επιτρέποντας στο υλικό που διέρρευσε να παραμείνει επ' άπειρο σε δημόσια θέα...

Η ατυχία για τον ίδιο τον Ασάνζ βρίσκεται στο γεγονός ότι τον συνέλαβαν στην Βρετανία... Όχι ως υπεύθυνο για τις διαρροές των αμερικανικών απόρρητων ντοκουμέντων αλλά ως “ύποπτο” για απόπειρες βιασμών κατά δύο άγνωστων-ακόμα και τώρα- γυναικών στη Σουηδία... Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την υποδειγματική αμεροληψία του βρετανικού δικαστικού συστήματος το οποίο αποτελεί για τον νομικό κόσμο μέτρο σύγκρισης, αλλά και ποιος δεν γνωρίζει πως αυτή η χώρα ζει για να είναι ο πιο πιστός σύμμαχος των Αμερικανών στον κόσμο... Και μάλιστα έχοντας σήμερα μια κυβέρνηση “θατσερικής” πολιτικής χροιάς με ιδιαίτερα εχθρική στάση απέναντι σε κάθε είδους “παραβάτες”...

Το άσυλο που χορήγησε στον Ασάνζ η κυβέρνηση του Ισημερινού, του προέδρου Ραφαέλ Κορέα, είναι μια γενναία όσο και σημαντική απόφαση. Εκτός των άλλων, ανατρέπει τα γνωστά στερεότυπα για τους υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είναι ίσως η πρώτη φορά που ένας πολίτης που διώκεται από την κυβέρνηση των Ην. Πολιτειών αιτείται και του χορηγείται πολιτικό άσυλο από τη δημοκρατική κυβέρνηση μια μικρής χώρας η οποία έχει τη βούληση να τηρήσει τις δεσμεύσεις της όπως απορρέουν από τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ας μην ξεχνάμε πως η ιδέα ότι η Αμερική είναι αυτοδικαίως ο υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  παντού στον κόσμο, η οποία ως επί το πλείστον καλλιεργήθηκε με ζήλο από τους συμμάχους της Ουάσιγκτον, βασίστηκε στην περιφρόνηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων των θυμάτων των αμερικανικών πολέμων και της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, όπως τα 3 εκατομμύρια Βιετναμέζων αιχμάλωτων πολέμου ή το πάνω από ένα εκατομμύριο Ιρακινών που σκοτώθηκαν και τα εκατομμύρια άλλων που εκτοπίστηκαν, τραυματίστηκαν, ή φυλακίστηκαν άδικα μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Το ασύμμετρο επίτευγμα του Ασάνζ, νεόκοπου θιασώτη της κυβερνητικής διαφάνειας και άσπονδου εχθρού της μονοκρατορίας των ισχυρών, μαζί με τη μετεξέλιξη των ηλεκτρονικών κοινωνικών δικτύων σε πολιτικές συσπειρώσεις και την ενίσχυση των αντικαπιταλιστικών κινημάτων στις χώρες της Δύσης, διαμορφώνουν μια ενότητα ρηξικέλευθων αλλαγών που αφυπνίζουν πολιτικά τη νέα γενιά. Εγκαταλείποντας προσωπικούς και συλλογικούς συμβιβασμούς, ανοίγουν δρόμο στην πολιτική διεκδίκηση, αμφισβητώντας ανοιχτά την αυθεντία των ισχυρών και την εξουσία του χρήματος. Ίσως αυτός είναι ο κύριος λόγος που οι Αμερικανοί και η ορντινάτσα τους στο Λονδίνο παθαίνουν αλλεργία στη σκέψη ότι ο Ασάνζ θα κυκλοφορεί ελεύθερος στον Ισημερινό...

Μέσω εξετάσεων η εφεδρεία και οι απολύσεις...

Αναδημοσίευση από το Ίσκρα. Το μέτρο σύμφωνα με όσα γράφουν τα Νέα σήμερα, αφορά τους υπαλλήλους με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και όσους είναι κοντά στη σύνταξη. Μέσα στην επόμενη διετία 2013-2014 θα τεθούν σε εφεδρεία 35.000 με 40.000 υπάλληλοι. Κόβονται μάλλον και τα υπόλοιπα των επιδομάτων αδείας, πάσχα και χριστουγέννων στους δημοσίους υπαλλήλους.

 

ΕΦΕΔΡΕΙΑ ... "MULTIPLE CHOICE"!

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗ!

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, ωστε να δημιουργηθεί ένα διασπαστικό κλίμα αντιπαράθεσης και ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων και να αποφευχθούν συντονισμένες μαζικές αντιδράσεις των εργαζομένων στο Δημόσιο, η κυβέρνηση προωθεί διεργασίες "αξιολόγησης".

Υπό τον φόβο ενός θερμού Σεπτέμβρη και ενός θερμού φθινοπώρου, η τρικομματική κυβέρνηση του λαϊκού εμπαιγμού και της φτωχοποίησης, προωθεί την αξιολόγηση με διενέργεια εξετάσεων.

Χαρακτηρίζει, μάλιστα,κλειδί στα απάνθρωπα σχέδιά της, την διαδικασία αυτή για την επιλογή του προσωπικού του Δημοσίου που θα υπαχθεί στην  εφεδρεία και θα οδηγηθεί αργότερα στην απόλυση.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, τα σενάρια για την εξεύρεση των 15.000 εφέδρων έως το τέλος του έτους και συνολικά 40.000-45.000 μέχρι το 2015, προκειμένου να συμπληρωθεί μαζί με τις συνταξιοδοτήσεις ο αριθμός των 150.000 αποχωρήσεων από το Δημόσιο, βρίσκονται επί τάπητος σε συζητήσεις μεταξύ κυβερνητικών στελεχών με στόχο να μην εφαρμοστεί και αυτή τη φορά με τα λεγόμενα "οριζόντια κριτήρια" η εφεδρεία.

Η γαλάζια εφεδρεία, με τρικομματική συναίνεση, έρχεται σε συνέχεια της διάτρητης ακόμα και συνταγματικά πράσινης εφεδρείας. Με λίγα λόγια, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε την εφεδρεία του αλλιώς!

 

Βάση των διασπαστικών προσπαθειών της τρικομματικής συγκυβέρνησης και υπό τον όλο και αυξανόμενο φόβο πρόωρων εκλογών, εξετάζεται το ενδεχόμενο διενέργειας μιας, άκουσον άκουσον, ηλεκτρονικής εξέτασης πολλαπλών επιλογών(!!), προκειμένου να αναδειχθούν οι "ικανότεροι" από το προσωπικό που χρειάζονται για τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, πρόκειται αρχικά να υποβληθούν οι υπάλληλοι πανεπιστημιακής και τεχνολογικής εκπαίδευσης σε τεστ γενικών γνώσεων και αντίληψης, ενώ δεν αποκλείεται να περιληφθούν και ορισμένες ερωτήσεις κρίσεως.

Υπό διερεύνηση είναι κατά πόσο σε αντίστοιχα τεστ θα υποβληθούν και οι υπάλληλοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά ακόμη και σε περίπτωση που τελικώς συμμετέχει και το προσωπικό της κατηγορίας αυτής, θεωρείται πιθανό ορισμένες ειδικότητες -όπως πχ οι οδηγοί- να εξαιρεθούν.

Εκτός εξέτασης αναμένεται να είναι οι υπάλληλοι υποχρεωτικής εκπαίδευσης, για τους οποίους μελετάται να οριστεί διαφορετική διαδικασία αξιολόγησης, στην οποία θα μπορούσαν να μοριοδοτούνται μεταξύ άλλων η προϋπηρεσία και η εμπειρία τους, καθώς και κοινωνικά κριτήρια (οικογενειακή κατάσταση, ύπαρξη τέκνων κ.ά.).

Οπως αναφέρεται, θα συνυπολογιστούν και οι ανάγκες κάθε φορέα, για τον λόγο αυτόν δεν αποκλείεται να συνοδευτεί η αξιολόγηση και από μετακινήσεις υπαλλήλων μεταξύ υπηρεσιών.

Ο πανικός και ο φόβος κυριεύουν την τρικομματική συγκυβέρνηση,όχι μόνο λόγω των επικείμενων λαϊκών αντιδράσεων-κινητοποιήσεων, αλλά  και λόγω φωνών , που ήδη ακούγονται, ακόμα και από τις Κοινοβουλευτικές ομάδες της τρικομματικής συμμαχίας, οι οποίες τάσσονται ανοιχτά κατά του μέτρου της γαλάζιας εφεδρείας-απόλυσης αλλά και του πακέτου μέτρων των 15 δις ευρώ συνολικά!

Η υπερψήφιση των εν λόγω αντιλαϊκών και αντεθνικών μέτρων φτωχοποίησης και ξεπουλήματος ήδη τίθεται εν αμφιβόλω.