Να συγκροτηθεί ως κοινωνικό και πολιτικό κίνημα το όχι του δημοψηφίσματος

της Ελένης Πορτάλιου από εδώ

 

Το διήμερο 18-19 Ιουλίου το R-Project οργάνωσε στην ΑΣΟΕΕ μια ανοιχτή διαδικασία για το δέον γενέσθαι μετά την ψήφιση από τη βουλή, με εισήγηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, της πρώτης πράξης της νέας, επαχθέστερης των προηγούμενων, μνημονιακής συμφωνίας με τίτλο «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ)». Η συμμετοχή στο διήμερο ήταν πολυπληθής και από περιοχές εκτός λεκανοπεδίου, η διαδικασία δημοκρατική με πεντάλεπτες τοποθετήσεις κάθε ομιλητή/τριας που ζητούσε τον λόγο και ο προβληματισμός καθόλου στερεοτυπικός αλλά αντίστοιχος της εξαιρετικά κρίσιμης κατάστασης που αντιμετωπίζουμε.

Αν μπορώ να συμπυκνώσω, τρία ήταν τα κεντρικά θέματα που απασχόλησαν το διήμερο : το περιεχόμενο της συμφωνίας με τους δανειστές, η κρίση εντός του ΣΥΡΙΖΑ, και η εναλλακτική στρατηγική ρήξης/εξόδου από το νέο μνημόνιο στη βάση της λαϊκής βούλησης που εκφράστηκε με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Υποθέτω ότι οι εισηγήσεις, ο προβληματισμός και τα συμπεράσματα της συνάντησης θα εκτεθούν από την ιστοσελίδα R-Project και την Εργατική Αριστερά. Θα παρουσιάσω - σε πιο εκτεταμένη εκδοχή - την τοποθέτηση που έκανα από το φιλόξενο βήμα που μου δόθηκε.

ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΕΙ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

1. Η συζήτηση για το πώς προχωράμε μετά από μια συντριπτική ήττα/συνθηκολόγηση της κυβέρνησης με τους δανειστές δεν μπορεί να γίνει ουσιαστική αν δεν θέσει στο επίκεντρο του προβληματισμού το πρόσφατο συντριπτικό ΟΧΙ της αντιμνημονιακής κοινωνικής πλειοψηφίας. Οι λαϊκές τάξεις και τα τμήματα της μεσαίας τάξης που η κρίση πλήττει βάναυσα, με κυρίαρχη συμμετοχή της νεολαίας, αποτελούν μία de facto κοινωνική σύνθεση, η οποία πρέπει να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις.

Δεν είναι ούτε η ΡΙΖΑ (Ριζοσπαστική Αριστερά), πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος τελεί υπό το κράτος μιας ανυπέρβλητης αντίφασης, ούτε οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς οι οποίες υποστήριζαν πάντα την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε καν η συνεργασία όλων αυτών, που θα εκπροσωπήσει το ΟΧΙ. Το ζητούμενο είναι να θέσουμε εαυτούς και αλλήλους στην υπηρεσία της συγκρότησης της μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας με στόχο α. την απελευθέρωση από το μνημόνιο μέσω της εξόδου από την Ευρωζώνη β. τη συμμετοχή των λαϊκών τάξεων ως παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στην παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας.

Ψήφισμα της Ανοιχτής Συνέλευσης Μηχανικών

Το βράδυ της 15ης Ιουλίου, ημέρα ψήφισης του 3ου μνημονίου, και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το συλλαλητήριο που διοργανώνουν συνδικάτα και κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις ενάντια στα νέα μέτρα λεηλασίας της ζωής μας, η “πρώτη φορά αριστερά” κυβέρνηση έδειξε τα χημικά και όχι μόνο δόντια της.
Αριστερές οργανώσεις και άλλες συλλογικότητες δέχτηκαν απρόκλητα ιδιαίτερα βίαιη επίθεση από τα ΜΑΤ, που ξυλοκόπησαν, τραυμάτισαν και συνέλαβαν χωρίς λόγο διαδηλωτές. Δεκατρείς συναγωνιστές συνελήφθησαν, αφού ξυλοκοπήθηκαν άγρια κατά τη διάρκεια της επίθεσης, αλλά και μετά τη σύλληψή τους. Την επομένη 16/7 οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα με πληθώρα γελοίων πλαστών κατηγοριών. Η δίκη τους πήρε αναβολή για την Τετάρτη 22 Ιουλίου, ενώ πέντε από αυτούς παραπέμφθηκαν με κακουργηματικές κατηγορίες στηριζόμενες σε χαλκευμένα στοιχεία, προϊόντα αστυνομικής αυθαιρεσίας.

Η κυβέρνηση επιλέγει να ψηφίσει το νέο μνημόνιο σε αγαστή συνεργασία με τα αστικά κόμματα, το μιντιακό κατεστημένο, το ντόπιο και ευρωπαϊκό κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Επιλέγει να επιτεθεί με απροκάλυπτη βία, χρησιμοποιώντας τους γνωστούς πραιτωριανούς των ΜΑΤ και ΔΙΑΣ, ενάντια σε όσους έδωσαν όλα τα τελευταία χρόνια και εξακολουθούν να δίνουν αγώνες ενάντια σε μνημόνια και νομοσχέδια λιτότητας και αυταρχισμού, σε όσους έδωσαν τη μάχη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, σε όσους παλεύουν για τη χειραφέτηση των εργαζομένων και την απελευθέρωσή τους από τη λαίλαπα των μνημονίων, τη μέγγενη του χρέους και την κόλαση της χρηματοπιστωτικής ηγεμονίας.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες αγωνιστές της 15 Ιουλίου. Απόσυρση των κατασκευασμένων σε βάρος τους κατηγοριών.

ΟΧΙ στην ποινικοποίηση των λαϊκών αγώνων.

ΟΧΙ στην αστυνομική βία απέναντι στο δίκαιο των αιτημάτων μας.

ΟΧΙ στο νέο μνημόνιο.

Η καταστολή δε μας φοβίζει, λέμε ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

Συμμετέχουμε στη συγκέντρωση συμπαράστασης στα δικαστήρια Ευελπίδων, στις 22 Ιουλίου, ώρα 9 πμ.

Ανοικτή Συνέλευση Μηχανικών

O «Eλληνικός Mάης»

 

Tα Iουλιανά σηματοδότησαν τη μεγαλύτερη έκρηξη της ελληνικής κοινωνίας μετά την ΕΑΜική εμπειρία της Κατοχής. Συντάκτης:  Γιάννης Μαυρής

«Πού πάμε, λοιπόν, με ένα πολίτευμα ραγισμένο, μ’ έναν πολιτικό κόσμο μειωμένο... »

(Γιώργος Θεοτοκάς, H εθνική κρίση, εκδ. Θεμέλιο, Aθήνα, 1966, σελ. 23)

Tα Iουλιανά αποτελούν κορυφαίο ιστορικό γεγονός του σύγχρονου ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και βασική καμπή στη μετεμφυλιακή ιστορία του. Οι εξελίξεις που πυροδότησαν δεν επηρέασαν μόνον άμεσα τις τάσεις της προδικτατορικής πολιτικής σκηνής στην πορεία προς την επιβολή της δικτατορίας (1965-1967), αλλά και, μακροπρόθεσμα, τη δομή του μεταπολιτευτικού πολιτικού καθεστώτος.

Ωστόσο, παρά την ιδιαίτερη σημασία τους, δεν έχουν αποτελέσει, στην έκταση που αρμόζει, αντικείμενο θεωρητικής πολιτικής διερεύνησης. Aντίθετα, παραμένουν μια ιστορία μάλλον απωθημένη ή και παραχαραγμένη.

H επικρατούσα φιλολογία άλλοτε φορτίζει ηθικιστικά το γεγονός, περιορίζοντάς το μόνο στην επιφάνεια, δηλαδή στην αφορμή (που υπήρξε στην πραγματικότητα η αποστασία: «αποστασία = προδοσία»), άλλοτε διατηρεί τη σύγχυση προσωποποιώντας τις αντιθέσεις στα πρόσωπα του «δράματος» ή αποδεχόμενη τον μύθο της «προβοκάτσιας».

Tα Iουλιανά σηματοδότησαν τη μεγαλύτερη έκρηξη της ελληνικής κοινωνίας μετά την ΕΑΜική εμπειρία της Κατοχής. Εντάσσονται οργανικά και συντονίζονται με τον κύκλο ανάπτυξης των κοινωνικών αγώνων που σημειώθηκε, σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, κατά τη δεύτερη μεταπολεμική δεκαετία, αγώνων που συμβολικά έχουν καταγραφεί στο «’68», σημείο κορύφωσης της παγκόσμιας έκρηξης.

Εντούτοις, δεν περιλαμβάνονται συνήθως στις αναφορές για το ’68. Yπάρχει επιφανειακά ένας λόγος: η διαφορά των συνθημάτων.

Στα Iουλιανά, δεν τέθηκε θέμα «σοσιαλισμού», «επανάστασης» ή «εργατικής εξουσίας». Τέθηκε θέμα «μοναρχίας και δημοκρατίας», «αποκατάστασης του κοινοβουλευτισμού».

 

Ο λαός στους δρόμους

H διαφορά λοιπόν από το ευρωπαϊκό ’68, θα υποστήριζαν πολλοί, είναι σαφής και ο παραλληλισμός ατυχής. Ομως, τα Iουλιανά είναι η μοναδική μορφή που θα μπορούσε να πάρει (και πήρε) μια επαναστατική έκρηξη στη μετεμφυλιακή ελληνική κοινωνία. Eίναι το χρωστούμενο μιας ηττημένης επανάστασης, της ΕΑΜικής, και των αντιθέσεων που συσσωρεύτηκαν και οξύνθηκαν –δημιουργώντας μια εκρηκτική συγχώνευση– επί μια δεκαπενταετία μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

H αναγκαστική διαφορά που εμφανίζεται, συγκριτικά με τις αντίστοιχες κοινωνικές εντάσεις που εκδηλώνονται σ’ ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, κατά τη δεκαετία αυτή, δεν οφείλεται σε κάποια δήθεν «υπανάπτυξη» του ελληνικού καπιταλισμού, στην ταξική «ασάφεια» της ελληνικής κοινωνίας, στην «καθυστέρηση» του πολιτικού συστήματος, κ.λπ.

Είναι προϊόν και ιστορικό αποτέλεσμα της συγκεκριμένης έκβασης της πάλης των τάξεων που διεξήχθη στον κοινωνικό σχηματισμό, δηλαδή της νίκης των κυρίαρχων τάξεων - συντριβής του ΕΑΜικού λαϊκού μπλοκ και της επιβολής μιας έκτακτης μορφής αστικού κράτους, «μη κανονικής».

Η ασταθής ταξική κυριαρχία

Κακουργηματικές διώξεις για τη σκανδαλώδη υπόθεση "αξιοποίησης" από το ΤΑΙΠΕΔ 28 ακινήτων του Δημοσίου

ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ

ΚΑΤΑ 3 ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΤΑΙΠΕΔ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΚΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ 28 ΑΚΙΝΗΤΩΝ

Κακουργηματικές διώξεις για τη σκανδαλώδη υπόθεση "αξιοποίησης" από το ΤΑΙΠΕΔ 28 ακινήτων του δημοσίου μέσω πώλησης και επαναμίσθωσης άσκησε η Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς.

Ύστερα από πολύμηνη προκαταρκτική εξέταση που διενεργήθηκε, με εντολή της εισαγγελέως Ελένης Ράικου, από τους επίκουρους εισαγγελείς κατά της διαφθοράς Ιωάννη Σέβη και Αγγελική Τριανταφύλλου, ασκήθηκε για τα 28 ακίνητα ποινική δίωξη για:

Α. Απιστία στην υπηρεσία με την επιβαρυντική περίσταση του νόμου1608/50 περί καταχραστών του δημοσίου και με ζημιά που υπερβαίνει τα 580 εκατ. ευρώ σε βάρος των μελών του Συμβουλίου εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ. Β. Υπεξαίρεση με την επιβαρυντική περίσταση του νόμου1608/50 περί καταχραστών του δημοσίου σε βάρος τριών μελών του διοικητικού συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ.

Ο έλεγχος του ΤΑΙΠΕΔ γι’ αυτή την υπόθεση ξεκίνησε με εξώδικη πρόσκληση στις 22/12/2013 της τότε επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης Ελένης Πορτάλιου και άλλων 4 μελών προς το ΤΑΙΠΕΔ με τίτλο : Παράνομη, αντισυνταγματική, αδιαφανής και επιβλαβής για την Εθνική Οικονομία η παραχώρηση από το ΤΑΙΠΕΔ των 28 δημοσίων ιδιοχρήστων κτιρίων στις εταιρίες Εθνική Πανγαία ΑΕΕΑΠ και Eurobank Properties ΑΕΕΑΠ.

Στη συνέχεια οι δικηγόροι Ιωάννης Καρδαράς, Ιωάννης Βρέλλος και Ευάγγελος Τσουρούλης, μέλη του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά στον Άρειο Πάγο επαναφέροντας τις σχετικές αιτιάσεις.

Με τα δεδομένα αυτά ασκήθηκε δίωξη και την προκαταρκτική έρευνα διενήργησαν οι εισαγγελείς διαφθοράς Αγγελική Τριανταφύλλου και Ιωάννης Σέβης, στους οποίους κατέθεσαν οι δικηγόροι της μηνυτήριας αναφοράς και η Ελένη Πορτάλιου σε συνεργασία με τη Μαριλένα Ιατρίδου, προσκομίζοντας νέα στοιχεία συμπληρωματικά στα αναφερόμενα στην εξώδικη πρόσκληση.

Το κίνημα κατά της υφαρπαγής της δημόσιας περιουσίας και υπέρ της κατάργησης του ΤΑΙΠΕΔ δικαιώνεται με τη δικαστική παρέμβαση για τη συγκεκριμένη υπόθεση στη βασική θέση του ότι το ΤΑΙΠΕΔ - πολύ περισσότερο το Ταμείο που περιλαμβάνει η νέα συμφωνία με τους δανειστές - αποτελεί, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του έγκριτου συνταγματολόγου, κ. Κασιμάτη, «εγκληματική οργάνωση».

«Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, κανένα κυρίαρχο κράτος δεν μπορεί να στερηθεί την περιουσία του. Εδώ δεν είναι μόνο ότι γίνεται υπέρβαση της δημοκρατίας, αλλά απορρίπτεται ο ίδιος ο ορισμός του κυρίαρχου κράτους σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο». Αυτά δηλώνει ο Μαϊκλ Χάντσον, καθηγητής Οικονομικών, στη συνέντευξή του στην εφημερίδα των Συντακτών (18-19/7/2015), κάνοντας κριτική στη συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές. Από την εμπειρία που έχουμε αποκομίσει, μελετώντας από την ίδρυση του ΤΑΙΠΕΔ την πρακτική του ταμείου, γνωρίζουμε ότι ο ρόλος του είναι αυτός της υφαρπαγής, κατά παράβαση κάθε κείμενης νομοθεσίας και έναντι πινακίου φακής, των περιουσιακών στοιχείων του κράτους. Η αποστέρηση αυτή, που αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο και την Εθνική/Λαϊκή Κυριαρχία, αφαιρεί κάθε δυνατότητα από το κράτος να προχωρήσει στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας προς όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Απ’ αυτή την άποψη τα κινήματα αντίστασης έχουμε σημαντικούς αγώνες μπροστά μας.

Ελένη Πορτάλιου, μέλος της Πρωτοβουλίας Πολιτών για την Κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ

Η Τρόϊκα ξανάρχεται και εγκαθίσταται στην Αθήνα ως τετράδα - στη Βουλή το 2ο προαπαιτούμενο Ν/Σ

Πηγή

ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ (22/7) ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΚΕΤΟ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ ΜΕ ΜΕΤΡΑ ΦΩΤΙΑ!

Από την «Κυριακή των Βαΐων» και το βροντερό ΟΧΙ του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα περάσαμε στην «Εβδομάδα των Παθών» της νέας μνημονιακής εποχής , με αφετηρία την ψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου με το πακέτο των προαπαιτούμενων μέτρων που αξίωσαν εκβιαστικά οι δανειστές για την «συμφωνία».

Η «Αγία Τριάδα» της τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) – που σύμφωνα με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης θα αποτελούσε παρελθόν – ετοιμάζεται για «θριαμβευτικό» comeback, εγκατάστασης στην Αθήνα .Μάλιστα , σύμφωνα με δημοσιεύματα, πιθανότατα, δεν θα είναι πλέον τρόικα ή τρείς "θεσμοί" αλλά θα συνοδεύεται και από ένα ακόμη μέλος το οποίο θα εκπροσωπεί τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ESM).

Η ελληνική κυβέρνηση βέβαια, υπέβαλε πρόταση προς τους «θεσμούς» για συνέχιση των διαπραγματεύσεων σε επίπεδο Brussels Group (δηλαδή από τεχνοκράτες υπαλλήλους των τριών οργάνων ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ, και όχι από πολιτικούς προϊσταμένους), ωστόσο ακόμα δεν έχει λάβει οριστική απάντηση. Οι πληροφορίες πάντως λένε ότι δύσκολα θα γίνει δεκτό το αίτημα αυτό, με αποτέλεσμα να έχουμε το επόμενο διάστημα την έλευση στην Αθήνα των τεχνικών κλιμακίων και τους ταπεινωτικούς ελέγχους τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση έχει ήδη δεσμευτεί γι' αυτό, αφού σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν, έχει συμφωνήσει ώστε «να εξομαλύνει πλήρως τις μεθόδους εργασίας με τους θεσμούς, συμπεριλαμβανομένων των αναγκαίων επιτόπιων εργασιών στην Αθήνα, ώστε να βελτιωθούν η υλοποίηση και η παρακολούθηση του προγράμματος».

Με αυτόν τον τρόπο η ελληνική κυβέρνηση υποκύπτει στην πάγια αξίωση των τεχνικών κλιμακίων των «Θεσμών», η οποία , σύμφωνα με δημοσιεύματα, είχε εκφραστεί και στην τελευταία επίσκεψή τους στη χώρα μας.

Ως γνωστόν, κατά τη διάρκεια των «διαπραγματεύσεων» που προηγήθηκαν τους τελευταίους πέντε μήνες, οι … «θεσμοί» φαίνονταν ενοχλημένοι από τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία είχε απαγορεύσει την ελεύθερη είσοδό τους στα υπουργεία ενώ οι διαβουλεύσεις διεξάγονταν μόνο σε συγκεκριμένους χώρους και αίθουσες, κυρίως, σε κεντρικά ξενοδοχεία της Αθήνας.

Πηγή

Κατατέθηκε αργά χθες στη Βουλή το νομοσχέδιο για τα επείγοντα μέτρα εφαρμογής του Ν. 4334/2015, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί την Τετάρτη.

Το κύριο σώμα του νομοσχεδίου αναθεωρεί τις πολυάριθμες διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, ενώ περιλαμβάνει και λοιπές διατάξεις των προαπαιτούμενων της τελικής συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των εταίρων.

Το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών "Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4334/2015 (Α80)" που εισάγεται αύριο προς ψήφιση στη Βουλή, ορίζει ως τιμή πρώτης προσφοράς για τον πλειστηριασμό ακινήτου την εμπορική αξία του ακινήτου, όπως αυτή προσδιορίζεται κατά το χρόνο της κατάσχεσης.

Παράλληλα, το ν/σ περιλαμβάνει τις αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας και την εισαγωγή στο ελληνικό δίκαιο της Οδηγίας 2014/59/ΕΕ για την εξυγίανση των τραπεζών.

Οι διπλοθεσίτες του ΤΑΙΠΕΔ και οι αλλαγές στα δ.σ. των «θυγατρικών»

Στα κρυφά γίνονται οι αλλαγές στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών που ελέγχει το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων. Μέλη του διοικητικού συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ μπαίνουν και στα διοικητικά συμβούλια «θυγατρικών».

Η γνωστή πολιτική… διαφάνειας της κυβέρνησης καθιστά δύσκολη την παρακολούθηση των αλλαγών στις διοικήσεις κρίσιμων οργανισμών ή εταιρειών του δημοσίου.

Ετσι στην αγορά ανακάλυψαν κατά τύχη τις αλλαγές στην κορυφή της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ), που ελέγχει περί τα 80.000 κρατικά ακίνητα και μοναδικός της μέτοχος είναι σήμερα το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ). Στη θέση του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου τοποθετήθηκε ο 52χρονος απόστρατος μηχανικός του Στρατού Γιώργος Τερζάκης.

Ως εκτελεστικά μέλη τοποθετήθηκαν στο διοικητικό συμβούλιο οι κ.Γιάννης Τσουρούτας και Αναστάσιος Αντωνίου, αγνώστων λοιπών στοιχείων αφού δεν υπάρχουν βιογραφικά του νέου Δ.Σ. στο δικτυακό τόπο της εταιρείας που διαχειρίζεται περιουσία δισεκατομμυρίων. Μέλη του Δ.Σ. τοποθετήθηκαν ο Δημήτριος Τσιλιμίγκας, ο Παναγιώτης Πανάγος, η Ευαγγελία Τσιτσογιαννοπούλου (η εντεταλμένη σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ) και ο Θανάσης Παπανικολάου.

Στα μουλωχτά άλλαξε και η διοίκηση της Ελληνικόν ΑΕ από το ΤΑΙΠΕΔ που ελέγχει, επίσης, την εταιρεία στην οποία έχει περιέλθει το ακίνητο του πρώην αεροδρομίου και η παραλιακή ζώνη του Αγίου Κοσμά.

Παράγοντες που παρακολουθούν το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων προσπαθούν να καταλάβουν πώς διορίστηκε στο Δ.Σ. ο πρώην δήμαρχος Ελληνικού – Αργυρούπολης Χρήστος Κορτζίδης, από τους κυριότερους πολέμιους του σχεδίου παραχώρησης του ακινήτου και μέλος της επιτροπής αγώνα!

Στην οδό Κολοκοτρώνη έχουν αρχίσει να διαδίδουν πως η διοίκηση της Ελληνικόν ΑΕ (που διορίστηκε προ 15νθημέρου) θα αντικατασταθεί! Το ερώτημα είναι, βεβαίως, γιατί διόρισαν μια διοίκηση προ ημερών για να την αντικαταστήσουν…

Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Ελληνικόν ΑΕ τοποθετήθηκε ο αρχιτέκτονας Στέφανος Πάντος-Κίκκος. Στο Δ.Σ. συμμετέχουν οι κ.Λάζαρος Σταθάκης (μέλος του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ), Χρήστος Καπάταης, Σάκης Ψυχογιός, Τάσος Ταστάνης και Αριστείδης Θωμόπουλος.

Ποικίλα σχόλια προκαλεί, επίσης, το κύμα τοποθετήσεων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών που ελέγχει το ταμείο.

Αρκετοί αναρωτιούνται αν οι θέσεις είναι αμειβόμενες ή τα μέλη του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ δεν λαμβάνουν δεύτερη αμοιβή από τις «θυγατρικές».

Πηγή

Συλλαλητήριο για να μην ψηφιστεί η 2η δέσμη του μνημονίου Τετάρτη 22.7

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή και ψηφίστηκε από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ένα νέο μνημόνιο λιτότητας, νεοφιλελεύθερων απορρυθμίσεων, μαζικών εκποιήσεων, υποθήκευσης του δημόσιου πλούτου της χώρας και ανατροπής ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.

Το μνημόνιο αυτό υπονομεύει τη λαϊκή κυριαρχία αφού προβλέπει νεοαποικιακό έλεγχο της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Η Κυβέρνηση, μετά την ψήφιση της πρώτης δέσμης των αντιλαϊκών μέτρων, εισάγει για ψήφιση στη Βουλή την Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015, μία δεύτερη δέσμη σκληρών μνημονιακών μέτρων που μεταξύ άλλων, περιλαμβάνουν:

1. Τις αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, προκειμένου να γίνονται δίκες – εξπρές σε ζητήματα που θα αφορούν πλειστηριασμούς ακινήτων, έτσι ώστε αυτά τα ακίνητα να περιέλθουν στα «νύχια» τραπεζών και funds – «γερακιών» του εσωτερικού και του εξωτερικού.

2. Την ενσωμάτωση, στο εθνικό δίκαιο της χώρας μας, της Κοινοτικής Οδηγίας για την «ανάκαμψη» και την εξυγίανση των τραπεζών. Η οδηγία αυτή προβλέπει ότι σε περίπτωση αποτυχίας και εκκαθάρισης των τραπεζών επιλαμβάνονται οι μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καλεί τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και όλους τους πολίτες της Αττικής σε παλλαϊκή συγκέντρωση και πορεία στη Βουλή την Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015 και ώρα 7:30μμ στα Προπύλαια.

Συνεχίζουμε τους αγώνες για:

• Να μην περάσει και να ανατραπεί το νέο βάρβαρο μνημόνιο.
• Την Ανατροπή όλων των μνημονιακών πολιτικών και την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
• Τη μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους.
• Την προάσπιση της λαϊκής κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και δημοκρατίας.

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Δελτίο Τύπου – Συλλαλητήριο για να μην ψηφιστεί η 2η δέσμη του μνημονίου

Το τέλος της επικοινωνιακής αθωότητας

 του Γιώργου Νικολαϊδη από εδώ

Είναι πλέον ολοφάνερο πως η λεγόμενη «αριστερή παρένθεση» έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης 16.7.2015, όταν η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ εκβιάστηκε από τον πρωθυπουργό και υιοθέτησε προκαταβολικά μερικά από τα μέτρα του Μνημονίου Τσίπρα, που ο τελευταίος είχε συνομολογήσει τη Δευτέρα το πρωί με τους δανειστές. Διότι αυτή η κυβέρνηση κανένα περιθώριο άσκησης αριστερής πολιτικής δεν διαθέτει πια, ενώ αντιθέτως είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει (και μάλιστα επί του παρόντος χωρίς αξιόλογη αριστερή αντιπολίτευση να την εμποδίζει) νέα λαίλαπα σκληρών και αντικοινωνικών νεοφιλελεύθερων αντιλαϊκών μέτρων.

Είναι πλέον ολοφάνερο πως τα μέτρα του Μνημονίου Τσίπρα είναι ίδια και χειρότερα από εκείνα των μνημονίων Παπανδρέου και Σαμαρά-Βενιζέλου.¹ Οι άμεσες και έμμεσες συνέπειες όλων αυτών θα φανούν αμέσως στο λαϊκό εισόδημα αλλά και στους όρους ζωής των λαϊκών τάξεων εν γένει.²

Είναι πλέον ολοφάνερο πως επιπροσθέτως το Μνημόνιο Τσίπρα συμπεριέλαβε και πολύ περισσότερο σε σχέση με τα προηγούμενα μνημόνια μέτρα πολιτικής ταπείνωσης και ένδειξης υποταγής.³ Τέτοια μέτρα μαζί με την υποχρέωση εκκαθάρισης της αριστερής διαφωνίας από τους κόλπους της κυβέρνησης, την καταπάτηση του αποτελέσματος του πρόσφατου δημοψηφίσματος και την αναγνώριση του δικαιώματος των «θεσμών» να καθορίζουν ακόμα και την ημερομηνία προκήρυξης εκλογών στη χώρα μας υποδηλώνουν πως ο πρωθυπουργός δεν παρέδωσε στους τελευταίους μόνο τον πλήρη έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας, των υποδομών και των εφαρμοζόμενων πολιτικών αλλά επίσης και του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας.⁴

Είναι πλέον ολοφάνερο ότι, παρά την πρωτοφανή σκληρότητα των μέτρων του Μνημονίου Τσίπρα, οι ονομαστικοί του στόχοι είναι μάλλον αδύνατο να επιτευχθούν.⁵ Μ’ αυτά και μ’ αυτά πρέπει να θεωρείται περίπου βέβαιο ότι σε κάποια από τις πρώτες κιόλας αξιολογήσεις θα διαπιστωθεί πως η εκτέλεση του εν λόγω μνημονίου δεν βαίνει ικανοποιητικά για τους δανειστές και χρειάζονται επιπρόσθετα, ακόμα πιο προκρούστεια για το λαό μας μέτρα. Ή, ακόμα χειρότερα, η χώρα θα οδηγηθεί σε μια επιβαλλόμενη πια από τους δανειστές έξοδο από την Ευρωζώνη, αφού όμως έχει ξετιναχτεί και ξεπουληθεί ολοκληρωτικά, πραγματοποιώντας τη λαϊκή παροιμία «και κερατάδες και δαρμένοι». Το δε γεγονός ότι οι βασικές πρώτες αξιολογήσεις της πορείας του μνημονίου συμπίπτουν χρονικά με το σημείο στο οποίο, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες εξπρές για την εκποίηση των τραπεζών, της ΔΕΗ, των λιμανιών και των αεροδρομίων και την παραχώρηση εκμετάλλευσης σημαντικού μέρους του ορυκτού πλούτου της χώρας, βάζει και τον πιο καλοπροαίρετο σε σκέψεις: αφού θα μας έχουν πάρει και τα τελευταία «ασημικά», τότε όλα τα σενάρια για τους «θεσμούς» θα είναι ανώδυνα – είτε Grexit με τις κλοτσιές είτε χρεοκοπία του Δημοσίου εντός του ευρώ είτε οτιδήποτε ανάλογο. Και τότε, η όποια κυβέρνηση θα βρίσκεται σε ακόμα δεινότερη θέση πιεζόμενη να αποδεχτεί οποιουσδήποτε εκβιασμούς έχοντας κιόλας απολέσει ακόμα περισσότερα εργαλεία άσκησης πολιτικής και με αποκλεισμένες πολύ περισσότερες δυνατότητες. ⁶

«Ουτοπία ή ρεαλισμός η εθνικοποίηση των τραπεζών;»

O oικονομολόγος, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Νίκος Στραβελάκης στην ΕφΣυ

«Οι τράπεζες θα βρεθούν υπό δημόσιο κοινωνικό έλεγχο και εμάς δεν μας φοβίζει να πούμε τη λέξη: θα εθνικοποιηθούν. Θα λειτουργήσουν στη βάση των συμφερόντων των Ελλήνων, στη βάση των συμφερόντων του ελληνικού Δημοσίου»

Αλέξης Τσίπρας, ΔΕΘ 2013

Εκτός από την κακή λέξη που αρχίζει από «γκρ», που η πιθανότητά της όλο απομακρύνεται και όλο εδώ είναι, υπάρχει μια άλλη λέξη που, αν και δεν ήταν πάντα αρνητικά φορτισμένη, πλέον δύσκολα προφέρεται, καθώς λοιδορείται ως ανεδαφική, ή αλλιώς «ριφιφί» και «πραξικόπημα της δραχμής», όπως έγραψαν οι νέες μονταζιέρες. Λέγεται «εθνικοποίηση» των τραπεζών ή αλλιώς δημόσιος και κοινωνικός έλεγχος για όσους προτιμούν μια λιγότερο εθνο-κεντρική αφήγηση.

Το περίφημο σχέδιο Β, αυτό που ακόμα και τώρα ο πρωθυπουργός επιμένει ότι δεν υπάρχει και δεν χρειάζεται, θα περιλάμβανε ως πρώτα παράλληλα βήματα τη στάση πληρωμών του χρέους και την εθνικοποίηση των τραπεζών. Δραχμολάγνα σενάρια που δεν εφαρμόζονται καθώς η μέγγενη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι μονόδρομος ή εναλλακτικές που αξίζει να διερευνηθούν;

Οσο η γλώσσα της οικονομίας παραμένει γρίφος τεχνοκρατών μανδαρίνων τόσο θα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μανιχαϊστικά ψευτοδιλήμματα: μνημόνια ή άτακτη χρεοκοπία, λιτότητα ή χάος. Το εξελισσόμενο πραξικόπημα, που κάποτε θα γινόταν με τα τανκς και τώρα γίνεται με τις τράπεζες, έχουμε μάθει ενστικτωδώς να το αναγνωρίζουμε: στην ασφυξία ρευστότητας, στην παρατεταμένη τραπεζική αργία, στις ουρές στα ΑΤΜ, στους εκβιασμούς των Βρυξελλών. Δεν μπορούμε όμως εύκολα να το αποκωδικοποιήσουμε, ώστε να το σταματήσουμε, αφού οι μηχανισμοί της κυκλοφορίας του χρήματος παραμένουν δυσερμήνευτοι για τους κοινούς θνητούς, κάτι σαν τις άγνωστες βουλές του θεού.

 

  «Ελληνικό Τραπεζικό Σύστημα και Ευρωζώνη - Ρήξη με την Ε.Ε. και πέρασμα των τραπεζών υπό δημόσια ιδιοκτησία ή στραγγαλισμός από την ΕΚΤ;»

«Τι να κάνει ο πρωθυπουργός, τον κόλλησαν στον τοίχο, μας απείλησαν με ολικό κούρεμα καταθέσεων, δεν υπήρχε άλλη επιλογή», είναι η δικαιολογία των καλοπροαίρετων, στον αντίποδα της επίσης συναισθηματικής αντίδρασης περί «προδοσίας» της λαϊκής εντολής τού «Οχι». Ή, όπως είπε ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, «όποιος έχει εναλλακτικές ας τις καταθέσει και ας εξηγήσει τις συνέπειές τους», κάτι που μπορεί να εκληφθεί και ως η άλλη όψη του θατσερικού «There is No Alternative (Δεν υπάρχει εναλλακτική)».

# ΟΧΙΤοΣπίτιΜου - Καμπάνια Αντίστασης στην κατάσχεση της πρώτης κατοικίας

ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΤΟΥΝ ΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΙΣ
22 ΙΟΥΛΙΟΥ

#ΟΧΙΤοΣπίτιΜου

#StopGREvictions

Η φυσική ανάγκη του ανθρώπου για ασφάλεια αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα, το οποίο συμβάλλει στην ευρύτερη προσπάθεια του για προφύλαξη από το φυσικό περιβάλλον και τη δυνατότητα ικανοποίησης των αναγκών του. Η θεμελίωση του δικαιώματος της ασφάλειας κατοχυρώθηκε στο άρθρο 3 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948), ενώ η σχετική απόφαση της Επιτροπής για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1997) πάνω στην αναγκαστική έξωση την χαρακτηρίζει ως “αποτρόπαια παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά του δικαιώματος της κατάλληλης κατοικίας (right to adequate housing)”.

Το δικαίωμα της στέγης κατέχει θεμελιακή θέση μεταξύ άλλων και στην επιστήμη της ψυχολογίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πυραμίδα των ανθρώπινων αναγκών του Abraham Maslow (1954), όπου στη 2η θέση της, μεταξύ των 5 αρχικών επιπέδων της για την πορεία της αυτο-πραγμάτωσης του ανθρώπου, τοποθετούνται οι ανάγκες ασφάλειας, μέσα στις οποίες περιλαμβάνεται και η ανάγκη για στέγη. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Maslow τοποθετεί την ανάγκη αυτή αμέσως μετά τη βάση των ανθρώπινων αναγκών, όπως είναι οι βιολογικές και ψυχοφυσιολογικές ανάγκες του ανθρώπου (η τροφή, το νερό, το σεξ) ενώ θεωρεί απαραίτητη την ολοκλήρωση ενός σταδίου, προκειμένου ο άνθρωπος να περάσει στο επόμενο.

Με την επιβολή των σκληρών μέτρων λιτότητας στις χώρες του Νότου (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ιταλία), η ζωή ενός μεγάλου μέρους των πολιτών πλήττεται βάναυσα. Ένα από τα μέτρα αυτά ήταν και η κατάσχεση κατοικιών, ένα μέτρο το οποίο προκαλεί τεράστιο πλήγμα στον ατομικό ψυχισμό με εμφανείς συνέπειες τόσο στα άτομα που διώχνονται από τα σπίτια τους, όσο και ευρύτερα στην κοινωνία που νιώθει συνεχώς την απειλή αυτή, αλλά και τις συνέπειες της

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στην Ισπανία, κατά την εφαρμογή αυστηρότατων μέτρων λιτότητας τα οποία εισήγαγε το Μνημόνιο, περίπου 320.000 κατασχέσεις κατοικίας μέχρι το 2013 στέρησαν από τους ανθρώπους το θεμελιώδες δικαίωμα της ασφάλειας δια της στέγης τους. (Barbero, 2015). Το 2014, τουλάχιστον 95 οικογένειες ανά μέρα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους λόγω κατάσχεσης (RT, 2015)
Αυτές οι απάνθρωπες και μαζικές εξώσεις δημιούργησαν μάλιστα και μία νέα κοινωνική ομάδα, η οποία τελεί πλέον υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης: Πρόκειται για τους “desahuciados”, τους νέους άστεγους της χώρας.
Οι desahuciados, αφού αδυνατούν να ανταποκριθούν στις πληρωμές των δόσεων των δανείων τους, χάνουν στη συνέχεια το σπίτι τους μετά από σχετική δίκη και αναγκάζονται, αρκετές φορές και δια της βίας, να πεταχτούν στον δρόμο. Την ίδια στιγμή, το χρέος τους παραμένει, κάτι που τους αποτρέπει από το να ψάξουν για νέα δουλειά με μισθό, έως ότου αποπληρώσουν την οφειλή τους.

Κάλεσμα για δημιουργία επιτροπής υπεράσπισης του ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ

Αναδημοσιεύουμε κείμενο υπογραφών

Το όχι του λαού δεν είναι ναι στα μνημόνια στη λιτότητα στη φτώχεια…

Το δημοψήφισμα της Κυριακής 5 Ιουλίου θα γραφτεί στην ιστορία σαν ένα παράδειγμα μιας μεγάλης και ακηδεμόνευτης αντίστασης ενός μικρού λαού. Σαρωτικό ΟΧΙ του κόσμου της εργασίας, των ανέργων, των φτωχών της νεολαίας, των αγροτών, απέναντι σε ένα άγριο συντονισμένο μηχανισμό που συμπεριλάμβανε το ιερατείο της ΕΕ και της Ευρωζώνης, τα πολιτικά κόμματα και τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας, τους πλούσιους και που επιχείρησε να τον τρομοκρατήσει και να κατευθύνει την ψήφο του με κάθε αθέμιτο μέσο.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μετέτρεψε μέσα σε λίγες μέρες το μεγαλειώδες ΟΧΙ του λαού σε ένα ταπεινωτικό ΝΑΙ, καταπατώντας τη λαϊκή βούληση και, μαζί με τα κόμματα της ολιγαρχίας ΝΔ – ΠΟΤΑΜΙ - ΠΑΣΟΚ, οδήγησε σε ένα τρίτο αντεργατικό και αντιλαϊκό μνημόνιο καθαρά νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα που θα εντείνει την ύφεση της οικονομίας, την ανεργία, τη φτώχεια και θα επιτείνει το ντροπιαστικό καθεστώς επιτήρησης που απεμπολεί ολοκληρωτικά κάθε λαϊκό κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας.

Διαμορφώνονται πλέον στη χώρα μας 2 στρατόπεδα. Το ένα εκφράζεται από τις δυνάμεις που συνυπέγραψαν στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών την μετάφραση του ΟΧΙ σε «πάση θυσία συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση». Τα κόμματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα εφαρμόσουν το 3ο μνημόνιο.

Υπάρχει, όμως, ένα δεύτερο στρατόπεδο, μιλώντας πάντα για τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις, αυτό της υπεράσπισης του ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ σε μνημόνια, ευρωεπιτροπεία και λιτότητα. Αυτό το στρατόπεδο αποτυπώθηκε στη δυναμική της λαϊκής κινητοποίησης αλλά χρειάζεται συντονισμό και συγκρότηση για να έχει κεντρική πολιτική έκφραση.

Η αποτυχία της «διαπραγμάτευσης» της κυβέρνησης έχει δείξει ότι μόνη δικαίωση του ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ είναι οι μονομερείς ρήξεις με το χρέος, την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το δίλημμα είναι ρήξη ή υποταγή. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Σε αυτή τη βάση θεωρούμε αναγκαιότητα:

Πρώτον τη συγκρότηση άμεσα μιας πανελλαδικής επιτροπής υπεράσπισης του όχι. Δηλαδή ενός ευρύχωρου φορέα υπεράσπισης του ΟΧΙ ως καθολικής απόρριψης κάθε μνημονιακού τύπου συμφωνίας και απόφασης για ρήξη με τα διεθνή και ντόπια πλαίσια που επιβάλουν μόνιμα τη διαρκή επιτήρηση και τη μνημονιακή κόλαση. Η ανάγκη μιας τέτοιας συλλογικής προσπάθειας έχει αναδειχθεί εδώ και καιρό. Οι πρωτοβουλίες, επιτροπές συνελεύσεις για το ΟΧΙ που διαμορφώνονται σε γειτονιές και περιοχές αυτή τη δυναμική δειχνουν και πρέπει να στηριχθούν. Σήμερα, όμως, η προσπάθεια αυτή είναι επιτακτικότερη από ποτέ, στο να συντονιστούν τόσο το κοινωνικό μπλοκ όσο και οι πολιτικές δυνάμεις, οι διανοούμενοι, οι αγωνιστές που θα συνεχίσουν να δίνουν τη μάχη της εξόδου από τις μνημονιακές πολιτικές.

Δεύτερον, να επεξεργαστούμε τις αναγκαίες μεταβατικές λύσεις και εναλλακτικές πολιτικές για ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και του λαού, στην κατεύθυνση της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της πλήρους απασχόλησης, της κατοχύρωσης των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και της αποκατάστασης της κυριαρχίας της χώρας και του λαού.

Σχέδιο που – όπως είναι πια φανερό - ξεκινά από την παύση πληρωμών στο εξωτερικό χρέος, την ανάκτηση εθνικού νομίσματος, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την ανατροπή όλου του πλέγματος μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων μέτρων υπέρ των εργαζομένων, τηνπαραγωγική ανασυγκρότηση με επίκεντρο τις εργαζόμενες τάξεις.

Η άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης στο ΝΑΙ και η προδοσία του ΟΧΙ θα βρει μπροστά το λαό που απαιτεί σεβασμό της βούλησης του και όχι αποστασία της κυβέρνησης από αυτήν. Θα βρει απέναντι της τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα υπερασπιστούν ενιαία και με κάθε τρόπο το περήφανο και γενναίο ΟΧΙ προβάλλοντας ταυτόχρονα το πρόγραμμα και το σχέδιο του άλλου δρόμου χωρίς ανεργία, φτώχεια, μνημόνια, χρέος, ευρώ και Ε.Ε

Τα 6 βαρύτατα πλήγματα στις συντάξεις και στην ασφάλιση από το μνημόνιο 3

  Ανάλυση των 6 βαρύτατων πληγμάτων του μνημονιακού πολυνομοσχεδίου σε βάρος των συνταξιούχων και της Κοινωνικής Ασφάλισης.

1. Στους συνταξιοδοτούμενους όλων των ασφαλιστικών ταμείων μετά τις 30.06.2015, χορηγείται σύνταξη που αναλογεί στις καταβαλλόμενες εισφορές και μετά την συμπλήρωση του 67ου έτους, χορηγείται το πλήρες ποσό της κατώτατης εγγυημένης σύνταξης (κατώτατο όριο).
Το παραπάνω άρθρο (4) πλήττει βάναυσα τους νέους συνταξιούχους των κατώτερων ορίων, τους αναπήρους και τους δικαιούχους συντάξεων θανάτου, αφού προβλέπει την μη καταβολή του μη ανταποδοτικού μέρους των κατώτερων συντάξεων σε όσους νέους συνταξιούχους δεν έχουν συμπληρώσει τα 67 έτη και παροχή των κατώτερων ορίων σύνταξης (486€) και πιθανότατα και του Ε.Κ.Α.Σ. (έως 230€) μόνο με την συμπλήρωση του 67 έτους ηλικίας. Η περικοπή του μη ανταποδοτικού μέρους σε όλους τους νέους συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 67 ισούται με μειώσεις έως και 35% εάν παραμείνει το ΕΚΑΣ και 64% αν περικοπεί το ΕΚΑΣ, στην πλειοψηφία των συντάξεων αναπηρίας και θανάτου και σε ένα πολύ μεγάλο μέρος των πρόωρα συνταξιοδοτημένων με τις προϋποθέσεις των ελάχιστων ορίων (4.500 ένσημα). Πιο συγκεκριμένα ένας νέος συνταξιούχος με 16 έτη ασφάλισης και μέσο όρο αμοιβής, τα πέντε καλύτερα από τα 10 τελευταία χρόνια, 800€ θα έπαιρνε με το παλαιό καθεστώς 486€ και το ΕΚΑΣ 230€ δηλαδή 716€ ενώ τώρα θα πάρει 256€ εάν περικοπεί το ΕΚΑΣ και 486€ εάν δεν περικοπεί, θα χάσει δηλαδή από 230€ έως 460€ (230€ μη ανταποδοτικό μέρος της σύνταξης των κατώτερων ορίων και 230€ από το ΕΚΑΣ). Σημαντικό είναι ότι δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τους αναπήρους και τους δικαιούχους συντάξεων θανάτου που έχουν τις αντίστοιχες προϋποθέσεις για πλήρη σύνταξη και δεν έχουν συμπληρώσει την ηλικία των 67 ετών. Από την εφαρμογή των παραπάνω προκαλείται εξοικονόμηση της δημόσιας δαπάνης, δηλαδή απώλειες συνταξιούχων, που καταβάλλεται για τις συντάξεις γήρατος των ΦΚΑ, η οποία εκτιμάται για το έτος 2015 σε 4,2 εκ, για το έτος 2016 σωρευτικά 25,7 εκ, για το έτος 2017 σωρευτικά 42,87 εκ. και για το έτος 2018 σωρευτικά 60 εκ. Αντίστοιχα, για τις συντάξεις αναπηρίας και θανάτου οι απώλειες των συνταξιούχων εκτιμάται για το έτος 2015σε 1,4 εκ, για το έτος 2016 σωρευτικά 8,5 εκ., για το έτος 2017 σωρευτικά 14,6 εκ, και για το έτος 2018 σωρευτικά 20 εκ..

2. Από 01.01.2015 εντάσσονται υποχρεωτικά στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) όλα τα ταμεία και οι τομείς επικουρικής ασφάλισης που δεν έχουν ενταχθεί μέχρι την δημοσίευση του παρόντος.
Η παραπάνω παράγραφος προβλέπει την αναδρομική ένταξη (δεν ξέρουμε πως γίνεται αυτό…) όλων των επικουρικών ταμείων και τομέων (βλέπε τομείς επικουρικών του ΟΑΕΕ) στο ΕΤΕΑ, χωρίς να διαχωρίζει επικουρικά ταμεία μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων και χωρίς να κάνει καμία μνεία για τα επίπεδα και τις προϋποθέσεις των παροχών. Από την παράγραφο αυτή προκαλείται εξοικονόμηση της δημόσιας δαπάνης, δηλαδή απώλειες συνταξιούχων, που καταβάλλεται για τις επικουρικές συντάξεις, η οποία εκτιμάται για το έτος 2015 σε 15 εκ και για το έτος 2016 σε 16 εκ.

3. Από την ανωτέρω ημερομηνία πόροι όλων των εντασσομένων ταμείων επικουρικής ασφάλισης στο ΕΤΕΑ είναι οι προβλεπόμενοι στο άρθρο 38 του Ν. 4052/2012.

Ποιός τελικά ακολούθησε το δρόμο του Σόιμπλε;

 του Κ. Λαπαβίτσα

Πολύς θόρυβος έγινε τις τελευταίες μέρες για το ότι - δήθεν - η εναλλακτική πορεία που εγώ πρότεινα στην κυβέρνηση, αντί για το νέο μνημόνιο, είναι η ίδια με του Σόιμπλε. 

Ουδέν αναληθέστερον, έστω κι αν τα ΜΜΕ επικαλούνται "κυβερνητικές πηγές".

Η ριζοσπαστική εναλλακτική λύση για την Ελλάδα περιλαμβάνει έξοδο από το ευρώ, με βαθιά διαγραφή του χρέους, δημόσια ιδιοκτησία και διοίκηση των τραπεζών, έλεγχο των κεφαλαιακών ροών, άρση της λιτότητας και πολλά άλλα μέτρα που και μόνο στο άκουσμά τους θα κινδύνευε με αποπληξία ο στυγνός Γερμανός δικηγόρος ο οποίος διαχειρίζεται το οικονομικό μέλλον της Ευρώπης.

Το γενικό περίγραμμα αυτής της λύσης υπάρχει από καιρό, αλλά δυστυχώς οι πολιτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια δεν επέτρεψαν ούτε καν το άνοιγμα της σχετικής συζήτησης, πόσο μάλλον την επεξεργασία και την ανοιχτή παρουσίασή της σην κοινωνία. Η επίσημη γραμμή ήταν ότι θα πετυχαίναμε συμφωνία μέσα στο ευρώ γιατί τελικά οι "εταίροι" θα έκαναν πίσω. Τους είχαμε στο χέρι … Υπήρχε τόση βεβαιότητα για τη θέση αυτή που δεν χρειαζόταν καν να συζητηθεί οποιαδήποτε άλλη επιλογή. Κι έτσι, όταν οι "εταίροι" μας άσκησαν τον αναμενόμενο ωμό εκβιασμό, καταντήσαμε να δεχτούμε ένα νέο μνημόνιο.

Ποιος όμως ήταν ακριβώς ο εκβιασμός που μας άσκησαν;

Από πολύ επίσημα χείλη ακούστηκε ότι το δίλημμα ήταν τρομακτικό: ένα κακό, κάκιστο μνημόνιο, ή μια άτακτη χρεοκοπία με έξοδο από το ευρώ. Το δεύτερο υποτίθεται ότι θα ήταν απόλυτα καταστροφικό και άρα η κυβέρνηση – με βαριά καρδιά – αποδέχτηκε το πρώτο.

Ειπώθηκε επίσης ότι υπήρχε και κάποια "λύση Σόιμπλε", που πρότεινε προσωρινή έξοδο από το ευρώ, αλλά και μόνο η σύνδεση ενός δρόμου για την Ελλάδα με το όνομα του κατεξοχήν βασανιστή της αρκεί για να την κάνει αποτρόπαια στα μάτια των πολιτών. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η απαράδεκτη σύνδεση που επιχειρείται του Σόιμπλε με την εναλλακτική λύση της ριζοσπαστικής εξόδου.

Το μνημόνιο, λοιπόν, εμφανίζεται ως μονόδρομος για μια ακόμη φορά. Είναι όμως έτσι; Τι πραγματικά πρότεινε ο Σόιμπλε;

Στη διαπραγματευτική ομάδα δεν μετέχω, ούτε και ποτέ είχα ενημέρωση για τα τεκταινόμενα στις διαπραγματεύσεις, άρα δε μπορώ να ξέρω από πρώτο χέρι τι έγινε στις συνομιλίες. Διαβάζω όμως τα δημοσιοποιημένα κείμενα. Στις 10 Ιουλίου κυκλοφόρησε ένα κείμενο από επίσημες γερμανικές πηγές, το οποίο παραθέτω στα αγγλικά και μεταφρασμένο στα ελληνικά, που φαίνεται να είναι το πραγματικό "δίλημμα Σόιμπλε" για την ελληνική κυβέρνηση.

Ο Σόιμπλε φαίνεται ότι έδωσε δύο επιλογές στην Ελλάδα. 

Η πρώτη ήταν ουσιαστικά να υπογράψουμε μνημόνιο που θα περιλάμβανε σκληρή λιτότητα, ενισχυμένη με τρία ακόμη μέτρα: 1) τον σχηματισμό ταμείου 50 δις για την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, 2) την αναδιάρθρωση της κρατικής μηχανής υπό την εποπτεία της ΕΕ, 3) τον αυτόματο περιορισμό των δαπανών σε περίπτωση που οι στόχοι της λιτότητας δεν επιτυγχάνονται.

TINA is back?

της Τόνιας Κατερίνη από εδώ

Όσες και όσοι από τους ανθρώπους της γενιάς μου είχαμε την τύχη να ζήσουμε μέσα σε οικογένειες που βίωσαν την ανάταση της Αντίστασης και την ήττα της Βάρκιζας, αλλά διατήρησαν την διαυγή σκέψη, μεγαλώσαμε μέσα σε μια δημιουργική θλίψη. Για εξήντα χρόνια επανέρχονταν σε μικρούς οι μεγαλύτερους κύκλους τα δεδομένα που συνηγορούσαν σε ένα βαθύ σκεπτικισμό για την ύπαρξη μιας κοινωνικά προσαναντολισμένης εναλλακτικής πολιτικής. Το μετεμφυλιακό κράτος, με τον καθολικό αντικομμουνισμό, συνομιλούσε με τα σταλινικά εγκλήματα. Η αποσταλινοποίηση και η ανάδυση του Ευρωκομμουνιστικού προσανατολισμού, θόλωσαν μέσα στον “Ιστορικό Συμβιβασμό” . Η επταετία της χούντας διέλυσε κάθε κοινωνική συνοχή και εκπαίδευσε την πλειοψηφία των ανθρώπων σε τεχνικές σιωπηλής επιβίωσης. Η “ανολοκλήρωτη” μεταπολίτευση δεν βρήκε την ολοκλήρωσή της στην στιγμιαία ανάκαμψη ελπίδας για ένα κοινωνικό μετασχηματισμό που γέννησε η ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και συνετρίβει στην ξέρα του βρώμικου '89.

Η ηγεμονία της νεοφιλελεύθερης αφήγησης υπήρξε καθολική και παρά την κατά περιόδους ανάπτυξη μικρότερων ή μεγαλύτερων κινημάτων, η αριστερά (και εδώ δεν συμπεριλαμβάνω το ΚΚΕ που θα το αναζητήσουμε στα Παραρτήματα της ιστορίας) δεν κατάφερε να αρθρώσει πειστικό λόγο για την ύπαρξη και τη δυνατότητα ενός εναλλακτικού σχεδίου, ούτε να αποτελέσει πραγματικό εκφραστή των περισσότερο οργανωμένων και κινητοποιημένων κοινωνικών δυνάμεων. Το κίνημα της νεολαίας παρά τις σημαντικές αγωνιστικές του στιγμές παρέμεινε τραγικά μειοψηφικό, ενώ το εργατικό κίνημα δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τα φράγματα των οργανωμένων συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών.

Ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια διατηρήθηκαν εστίες πολιτικού και κοινωνικού ριζοσπαστισμού με αναφορές στα παγκόσμια κινήματα και τις θεωρητικές αναζητήσεις που ενέπνευσαν και εμπνεύστηκαν απ' αυτά. Η οραματική σύλληψη ενός άλλου κόσμου με ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη υπήρξε πάντα εδώ, ο εφιάλτης κάθε κήρυκα του εφικτού.

Μειώσεις - σοκ έως 45% στις νέες συντάξεις: Δείτε παραδείγματα για τις μεγάλες ανατροπές

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΑΤΟΥ από εδώ
 

Οι χαμηλόμισθοι με λίγα χρόνια ασφάλισης, όσοι βγαίνουν πρόωρα στη σύνταξη και οι ήδη συνταξιούχοι είναι οι τρεις κατηγορίες που θίγονται περισσότερο από τα πρώτα μέτρα της μεγάλης αλλαγής του Ασφαλιστικού, η οποία ξεκίνησε με τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου την Τετάρτη, συνεχίζεται με δεύτερο «πακέτο» την ερχόμενη εβδομάδα και αναμένεται να ολοκληρωθεί τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Οι ανατροπές -μειώσεις συντάξεων και αυξήσεις ορίων- «αγγίζουν» ακόμη και όσους είχαν υποβάλει από τις αρχές του 2015 αίτηση για να συνταξιοδοτηθούν. Και όλες έχουν στόχο να μειώσουν τη συνταξιοδοτική δαπάνη και τη συμμετοχή του κράτους στη χρηματοδότηση του Ασφαλιστικού ελλείψει... χρημάτων.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΥΣ

1 Σε όλους όσοι συνταξιοδοτούνται μετά τις 30 Ιουνίου 2015, θα δίδεται η σύνταξη που αναλογεί στις εισφορές οι οποίες έχουν καταβληθεί. Το συγκεκριμένο μέτρο καταργεί τα κατώτατα - εγγυημένα από το κράτος κατώτατα όρια, μειώνει έως 45% τα ποσά των συντάξεων για όσους έχουν 15-20 χρόνια ασφάλισης και χαμηλές αποδοχές και ακυρώνει τους σχεδιασμούς παλαιών ασφαλισμένων που σχεδίαζαν να λάβουν έξτρα εισόδημα με μια δεύτερη σύνταξη 15ετίας. Μετά την συμπλήρωση του 67ου έτους, θα χορηγείται πάντως το πλήρες ποσό της κατώτατης εγγυημένης σύνταξης, ενώ όσοι συνταξιοδοτούνται με 40 έτη ασφάλισης στα 62 θα λαμβάνουν κανονικά το έξτρα εγγυημένο ποσό.

2 Αλλάζει αναδρομικά από το... 2011 ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων -με την πρόβλεψη καταβολής αναλογίας της βασικής σύνταξης των 360 ευρώ, δηλαδή χαμηλότερων ποσών σε σχέση με ό,τι ίσχυε έως τώρα -ακόμη και για όσους και όσες έχουν υποβάλει φέτος αίτηση συνταξιοδότησης! Οσοι έχουν υπαχθεί στην ασφάλιση οποιουδήποτε ταμείου έως τις 31/12/2010 και υποβάλουν αίτηση συνταξιοδότησης μετά την 1/1/2015 θα λαμβάνουν δύο τμήματα σύνταξης.

• Ενα με βάση τα ποσοστά και τις συντάξιμες αποδοχές ή ασφαλιστικές κατηγορίες που ίσχυαν για τον χρόνο ασφάλισης έως το 2010 και
• δεύτερο τμήμα με χαμηλότερα ποσοστά αναπλήρωσης και αναλογία της βασικής σύνταξης για τον χρόνο ασφάλισης από την 1/1/2011.

3 Τα προβλεπόμενα μέχρι 30 Ιουνίου 2015 χαμηλότερα από το 62ο και 67ο όρια ηλικίας συνταξιοδότησης θα αυξάνονται κατά έξι μήνες ανά έτος, ξεκινώντας από 1η Ιουλίου 2015, φτάνοντας μέχρι και το έτος 2022 (η σχετική διάταξη αναμένεται την ερχόμενη εβδομάδα στη Βουλή). Σε όσες περιπτώσεις δεν προβλέπεται όριο ηλικίας, η μεταβατική προσθήκη του εξαμήνου ξεκινά από την 1η Ιανουαρίου 2016 με όριο ηλικίας το 58ο έτος, εφόσον ο ασφαλισμένος βγαίνει στη σύνταξη με τη συμπλήρωση 35 ετών ασφάλισης, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση με όριο ηλικίας το 55ο έτος.

4 Επιπλέον, κατά το χρονικό διάστημα αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, επιβάλλεται μείωση του ποσού σύνταξης κατά 16% μηνιαίως και μέχρι τη συμπλήρωση του διαμορφούμενου, κατά περίπτωση προβλεπόμενου νέου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης (θα παύει να χορηγείται μειωμένη η σύνταξη όταν συμπληρώνεται το κατά περίπτωση ηλικιακό όριο). Από 1/1/2023 θα ισχύουν ως όρια για πλήρη σύνταξη τα 40 χρόνια ασφάλισης (ή 12.000 ημέρες ασφάλισης) και το 67ο έτος με 15 έτη (ή 4.500 ημέρες ασφάλισης) και για τη μειωμένη τα 62 με 15 έτη (ή 4.500 ημέρες ασφάλισης).

Χοντρό» τραπεζικό παιχνίδι, πίσω από τα κατεβασμένα ρολά: Πώς η ΕΚΤ απέκτησε τον πλήρη έλεγχο των ελληνικών τραπεζών!

Την ώρα που τα ρολά των τραπεζών έχουν «κατέβει» και ενώ η τραπεζική αργία και τα capital controls αποτελούν μια καθημερινότητα, στο παρασκήνιο πραγματοποιούνται έντονες διαβουλεύσεις για το μέλλον του τραπεζικού συστήματος. Ασφαλώς, είναι ακόμη πολύ νωρίς για εκτιμήσεις, αλλά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τους επόμενους μήνες θα υπάρχουν σοβαρές εξελίξεις στον τραπεζικό «χάρτη» της χώρας, στην κατεύθυνση της παραπέρα συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίων.
Ωστόσο, υπάρχουν ήδη «κινήσεις» που δείχνουν πως οι ανακατατάξεις έρχονται γρήγορα. 
Πρώτον. Μόλις σήμερα, έγινε γνωστό -σύμφωνα με ρεπορτάζ του capital.gr- ότι η Eurobank θα προχωρήσει, ακόμη και εντός της ημέρας, σε εξαγορά του δικτύου καταστημάτων της Alpha Bank στη Βουλγαρία έναντι συμβολικού τιμήματος 1 ευρώ. Με την εξαγορά αυτή η Eurobank αποκτά ένα επιπλέον δίκτυο 83 καταστημάτων τα οποία προστίθενται στα 180 καταστήματα που έχει η Eurobank στη Βουλγαρία. Με την εξαγορά αυτή η Eurobank θα γίνει η τέταρτη μεγαλύτερη τράπεζα στη Βουλγαρία.
Δεύτερον. Με βάση τη νέα συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση με τους εταίρους θα υπάρξει άμεση κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών με 10 δισ. ευρώ, ενώ συνολικά δημιουργείται αποθεματικό ασφαλείας ύψους έως 25 δισ. ευρώ για τον τραπεζικό τομέα, ώστε να αντιμετωπιστούν οι πιθανές ανάγκες για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και το κόστος εξυγίανσης των χαρτοφυλακίων τους. 
Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι αυτά τα 25 δισ. ευρώ (δηλαδή, το μεγαλύτερο μέρος της δανειακής σύμβασης με τους εταίρους), είναι αρκετά πιθανό να μη φτάσει για την αντιμετώπιση των σοβαρών επισφαλειών που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές τράπεζες. Σε αυτό το πλαίσιο και για τον ακριβή προσδιορισμό των κεφαλαιακών αναγκών κάθε τράπεζας προβλέπεται να γίνουν μετά το καλοκαίρι stress tests. Με βάση τη μελέτη της BlackRock, σε αυτά θα ελεγχθούν: (α) τα νέα δεδομένα για την εξέλιξη των μη εξυπηρετούμενων δανείων, τα οποία έχουν αυξηθεί και (β) το δυσμενές σενάριο για την πορεία της ελληνική οικονομίας. 
Σε αυτό το πλαίσιο και ενόψει των stress tests, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες, προχωρούν σε ταχύτατες κινήσεις, προκειμένου να βρεθούν σε «θέση ισχύος».