Να υπερασπιστούμε το όχι του ελληνικού λαού

NΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ OXI ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ !
ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !

''Στις 5 Ιουλίου, ο ελληνικός λαός απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία, το τελεσίγραφο των Πιστωτών, που ενεργούν ως ανελέητοι αποικιοκράτες και καταστροφείς της χώρας μας. Ζήτησε την διακοπή της μνημονιακής πορείας καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, αποικιοποίησης της Ελλάδας, που ξεκίνησε τον Μάιο 2010.

Αυτό το 'Όχι, που άφησε κατάπληκτη όλη την ανθρωπότητα, δόθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες, συνθήκες τρομοκρατίας από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, απειλών και εκβιασμών από τις ισχυρότερες διεθνείς δυνάμεις και αρχόμενου οικονομικού πολέμου, που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών. Είναι εφάμιλλο των μεγάλων 'Όχι της ιστορίας μας, όπως τα 'Οχι του 1821, του 1940, του 1941-44 και πολλών άλλων, με τα οποία ο ελληνικός λαός διατήρησε την αξιοπρέπεια, τον πολιτισμό και τις πιο βασικές ηθικές προϋποθέσεις της ύπαρξής του ως συγκροτημένο έθνος.

Σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές του πολιτεύματός μας, αυτό το 'Όχι υπερέχει όλων των αποφάσεων της κυβέρνησης και της Βουλής. 'Όλα τα ελληνικά κρατικά όργανα και τα ευρωπαϊκά, οφείλουν να το σεβαστούν, πόσο μάλλον που απολύτως τίποτα δεν μεταβλήθηκε από τις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου (αν κάτι έγινε είναι ότι επιδεινώθηκαν οι όροι που επιβάλλουν οι Δανειστές στον ελληνικό λαό).

Η απόφαση ενός δημοψηφίσματος αλλάζει μόνο με άλλο δημοψήφισμα. Η τήρηση αυτών των κανόνων, ο σεβασμός της άμεσης έκφρασης της βούλησης του ελληνικού λαού και της ουσίας του πολιτεύματός μας, δεν είναι μόνο ένα σοβαρό νομικό, πολιτικό και οικονομικό θέμα. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην ελληνική κοινωνία.

Είναι επιπλέον ο μόνος δρόμος για να εξασφαλισθεί η ηθική και υλική μας επιβίωση, για να επιζήσει η Ελλάδα ως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα. Τα τελευταία πέντε χρόνια αποδείχθηκε, με τον πιο απόλυτο και τραγικό τρόπο, ότι τα προγράμματα αυτά, που επιβλήθηκαν από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) στον ελληνικό λαό (με τη συγκατάθεση ελληνικών κυβερνήσεων που παραβίασαν μαζικά το Σύνταγμα, την βούληση των εκλογέων, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο), δεν οδήγησαν παρά στη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή που σημειώθηκε στην Ευρώπη μετά το 1945. Είναι προγράμματα δολοφονίας της χώρας μας!

Η συνέχιση του προγράμματος αυτού επί μιας χώρας που έχει ήδη υποστεί πρωτοφανή καταστροφή θα την οδηγήσει σε πλήρη αποσύνθεση και διάλυση σε όλα τα επίπεδα. Ούτε άλλωστε αυτοί που ψήφισαν στη Βουλή τα απάνθρωπα μέτρα που επιβάλλει η τελευταία, έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική «συμφωνία», δεν επικαλέστηκαν πειστικά κάποιο πλεονέκτημά της. Το μόνο τους επιχείρημα είναι «δεν έχουμε άλλη λύση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδοθούμε». Ουσιαστικά, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ως χώρα και ως λαός.

Ο ελληνικός λαός, όλοι οι 'Ελληνες πολίτες και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολούθησαν εμβρόντητοι όσα συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. Ακόμα και σήμερα το μυαλό του ανθρώπου δυσκολεύεται να καταλάβει πως, μια κυβέρνηση που ζήτησε και πήρε, μια συντριπτική εντολή αντίστασης από τον ελληνικό λαό άρχισε, ουσιαστικά μόλις έκλεισαν οι κάλπες, να ενεργεί ωσάν να είχε κερδίσει το Ναι. Δυσκολεύεται να καταλάβει πως, πέντε μέρες αργότερα, και χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στις συνθήκες που επικρατούσαν στις 5 Ιουλίου, συνομολόγησε με εξευτελιστικές διαδικασίες, μια ταπεινωτική και καταστροφική για την Ελλάδα «συμφωνία». Μια «συμφωνία» που δεν τόλμησε να υποβάλλει στη Βουλή για κύρωση, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά υπέβαλε για ψήφιση, όπως έκανε και τον Μάη του 2010 η τότε κυβέρνηση, ένα νομοσχέδιο που βάφτισε «συμφωνία», όπως τότε το βάφτισαν «Μνημόνιο». Ο εξευτελισμός της Ελλάδας και του Συντάγματος ολοκληρώθηκε συμβολικά με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του νόμου με τα μέτρα, που ψήφισε η Βουλή, με τοποθετημένο πάνω από τον νόμο και από το όνομα του Προέδρου της Δημοκρατίας ανυπόγραφου, χωρίς να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, του κειμένου της «συμφωνίας στα αγγλικά και ελληνικά», δίκην πίνακα εντολών ανώτερης εξουσίας.

Το μεγάλο ξεπούλημα: το γερμανικό κρατικό κανάλι ARD για την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων

Όταν εμείς ιδιωτικοποιούμε οι "εταίροι" μας κρατικοποιούν...ναι ναι κρατικοποιούν, τα δικά μας, τα κοινά μας, στραγγίζουν τα έσοδα του μέλλοντος !!!

Ευρώ. Ένα νόμισμα που από την παραγωγή του, παράγει χρέος

Πηγή

Το ευρώ από τη φύση του και από τη λειτουργία του είναι ένα χρεωστικό νόμισμα. 

Παράγεται σε ειδικό χαρτί και μελάνια της ΕΚΤ, δηλαδή με ελάχιστο κόστος. Είναι αποσυνδεδεμένο πλήρως από τον λεγόμενο «χρυσό κανόνα» και επομένως, η αξία του είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ λογιστική. Η αξία του νομίσματος, δεν αντιστοιχεί σε χρυσό.

Δηλαδή, δεν πρόκειται περί πραγματικής αξίας αλλά περί λογιστικών συμψηφισμών αξιών στις συναλλαγές.

Περαιτέρω, το ευρώ είναι νόμισμα που από την στιγμή της παραγωγής του, παράγει χρέος. Πώς γίνεται αυτό;
Το ευρώ «κόβεται» από την ΕΚΤ. Αλλά όμως, η ΕΚΤ (από τις ιδρυτικές συμβάσεις της ΟΝΕ), δεν μπορεί να είναι απευθείας δανειστής κρατών.
Η ΕΚΤ υποχρεούται να δανείζει με το βασικό παρεμβατικό επιτόκιο (αυτή τη στιγμή 0,75%) τις εμπορικές τράπεζες κάθε κράτους.

Στη συνέχεια, οι τράπεζες δανειοδοτούν τα κράτη, είτε με τη σύναψη δανειακών συμβάσεων (οπότε το επιτόκιο δανεισμού κυμαίνεται μεταξύ 3 και 6% και καθορίζεται με διμερείς διαπραγματεύσεις), είτε με την αγορά ομολόγων χρέους (οπότε το επιτόκιο δανεισμού προσδιορίζεται από τις χρηματαγορές κατ΄ αρχή επάνω στο δίπολο «προσφορά-ζήτηση» και ανάλογα με την επικινδυνότητα της τοποθέτησης, αυτά είναι τα διαβόητα spreads).

Άρα, τελικά, ο αέρας που παράγει η ΕΚΤ καταλήγει να αποτελεί προϊόν δανεισμού, ο οποίος επιβαρύνει επιτοκιακά ένα κράτους περί το 4%-5%.

Παράδειγμα: Έστω ότι η ΕΚΤ έκοψε 100€. Αυτά τα δανείζει στην τράπεζα Τ με επιτόκιο 0,75%. Η Τράπεζα Τ τα δανείζει με τη σειρά της στο κράτος Κ με επιτόκιο 5%. Άρα το κράτος, όταν θα έρθει η ώρα της αποπληρωμής, θα πρέπει να αποπληρώσει 105€. Από αυτά τα 105€, τα 4,25 θα τα κρατήσει η τράπεζα Τ, ως απόδοση του επιτοκίου της και τα υπόλοιπα 100,75€ θα πρέπει να τα αποδώσει στην ΕΚΤ.

Επομένως, το ευρώ παράγει διαρκώς χρέος και αυτοί που κερδίζουν με τον τρόπο λειτουργίας του, είναι οι τράπεζες και η ΕΚΤ!

Τώρα, για να αποδοθεί 5% τόκος, σημαίνει ότι απαιτείται ανάπτυξη περίπου 8%-10% στο ΑΕΠ της χώρας, ώστε αφαιρουμένων των λειτουργικών εξόδων, να απομένει κέρδος από την ανάπτυξη της τάξης του 5% που μπορεί να αποπληρώσει τους δανειστές.

"Όχι μέχρι το τέλος"

Δείτε βίντεο από τις τοποθετήσεις εδώ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ»,

Με εξαιρετική επιτυχία, μαζικότητα και συμμετοχή πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 28 Ιουλίου στην ΑΣΟΕΕ, η πρώτη συνέλευση της πρωτοβουλίας «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ», έπειτα από κάλεσμα πάνω από 650 συνδικαλιστών, εργαζομένων, νέων, επιστημόνων, καλλιτεχνών, δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων, πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων.

Η συλλογική εμπειρία από τον πετυχημένο Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων και την επιτροπή «ΔΕΝ χρωστάμε-ΔΕΝ πουλάμε-ΔΕΝ πληρώνουμε» αποτυπώθηκε από πολλούς και πολλές, με στόχο να αξιοποιηθεί στο άμεσο μέλλον για την τόσο αναγκαία επανενεργοποίηση του κινήματος.

Σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες από διαφορετικά πολιτικά και συνδικαλιστικά ρεύματα, κατέθεσαν τον προβληματισμό και τις απόψεις τους για το πώς μπορεί να αλλάξει το τοπίο στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, για την ανατροπή της νέας επέλασης στις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και δικαιώματα, ενάντια στην υποταγή στο μονόδρομο των μνημονίων και της λιτότητας, που επιβάλλει το εγχώριο κεφάλαιο, μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, στο όνομα του ευρώ.

Η πρώτη αυτή συνέλευση της πρωτοβουλίας αποτελεί  ένα σημαντικό βήμα στην οικοδόμηση μιας νέας  λαϊκής ενότητας «της ρήξης μέχρι το τέλος» ενάντια στο μαύρο μέτωπο ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου, στη αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και του φθαρμένου πολιτικού συστήματος.

Η κεντρική πρωτοβουλία των 650+ υπογραφών πραγματοποιείται παράλληλα με μια δυναμική διαδικασία συγκρότησης επιτροπών και συνελεύσεων για το «Όχι μέχρι τέλους» σε πολλούς δήμους της Αθήνας πόλεις της Ελλάδας και εργασιακούς χώρους . Οι επιτροπές αυτές συσπειρώνουν ένα ήδη σημαντικό δυναμικό, παρά την δυσκολία της περιόδου.

Στην συνέλευση πήραν το λόγο δεκάδες αγωνιστές που συμμετείχαν καθώς και μέλη τοπικών και κλαδικών συνελεύσεων και επιτροπών του «Όχι μέχρι τέλους» (Βύρωνας, Ζωγράφου,Υγεία,  Καλλιθέα, Δημόσιο τομέα, κά). Έγινε πλούσια συζήτηση για την προοπτική των αγώνων, το σχέδιο της ρήξης, για τον τρόπο με τον οποίο θα οργανωθεί η πάλη σε κάθε χώρο και γειτονιά, καθώς και για την ανάγκη το πλατύ ταξικό κοινωνικό ρεύμα του ΌΧΙ και της ρήξης να βρει δρόμους ανοιχτής και μαζικής έκφρασης. Προβληματισμός κατατέθηκε ακόμα για την ανάγκη να αντιπαλέψουμε αποτελεσματικά την πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων, που εφαρμόζεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με το πρόσχημα της μη ύπαρξης εναλλακτικής (ΤΙΝΑ).

Το μόνο παρακράτος είναι η τρόικα

Τελικά είμαστε ή δεν είμαστε «κάθε λέξη του Συντάγματος»;

Προσπαθώ να κρατάω την ψυχραιμία μου. Όπως όλοι, υποθέτω. Δεν είναι κι εύκολο. Η μαλακία πάει σύννεφο. Το θράσος πέφτει σαν το χαλάζι. Οι άνθρωποι (λέμε τώρα) που έχουν καταλάβει την εξουσία εδώ και 6 χρόνια πραξικοπηματικά, οι μηχανισμοί που έχουν καταλύσει κάθε έννοια κρατικής και λαϊκής κυριαρχίας, που έχουν εξαφανίσει κάθε ίχνος κοινοβουλευτικού προσχήματος, η συμμορία που δεν λογοδότησε ποτέ για την εν μια νυκτί υποτίμηση της δραχμής τον Μάρτιο του 1998 (12,3% έναντι του ECU) και για την εν μια νυκτί επίσης ανατίμηση (κατά 3,5%, τον Ιανουάριο του 1999, πολλά λεφτά βγήκαν σε λίγους μήνες), οι τύποι που δεν έδωσαν ποτέ λογαριασμό για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, για το ξεπούλημα των τραπεζών με χρήματα των φορολογουμένων, όλοι αυτοί που τρέφονται εδώ και δεκαετίες με το πτώμα της ελληνικής οικονομίας, καρυκευμένο με τα μπαχαρικά του σεσηπότος ευρωπαϊσμού, τώρα κουνάνε το δάχτυλο. Στήνουν σκηνικό ποινικοποίησης οποιασδήποτε αναφοράς σε εναλλακτική λύση πέρα από τα μνημόνια. Σε λίγο θα ζητήσουν ν’ ανοίξουν οι φυλακές και τα ξερονήσια για οποιονδήποτε τολμάει να ψελλίσει τις λέξεις «δραχμή» ή «εθνικό νόμισμα».

                                ***

Να ξεκαθαρίζουμε: Δεν πρόκειται να υπερασπίσω τον Γ. Βαρουφάκη και τα δικά του περίεργα, τεχνοκρατικά Plan B. Στο μπλογκ αυτό – και όχι μόνο- έχουν κατατεθεί έγκαιρα (http://kibi-blog.blogspot.gr/2015/02/blog-post.html) οι βαθύτατες αντιρρήσεις στην αυτοκαταστροφική τακτική διαπραγμάτευσης που οδήγησε στα γνωστά. Θα υπερασπιστώ, όμως, το αυτονόητο: το δικαίωμα και τελικά τη συνταγματική υποχρέωση του τέως υπουργού Οικονομικών και οποιουδήποτε πρώην και νυν υπουργού Οικονομικών να επεξεργάζεται Plan B, και C και D και όσα χρειάζονται προκειμένου να είναι έτοιμος να αποτρέψει επίθεση στη χώρα και στον λαό της. Και για το ότι υπήρξε επίθεση εις βάρος της χώρας και της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας δεν υπάρχει άνθρωπος με στοιχειώδη κοινό νου που να το αρνείται. Επομένως, καλά έκανε ο Γ. Βαρουφάκης και επεξεργαζόταν Plan B. Και το ίδιο έπρεπε να έχει κάνει και ο Παπακωνσταντίνου, και ο Βενιζέλος, και ο Στουρνάρας, και ο Χαρδούβελης, διαδοχικοί υπουργοί Οικονομικών της μνημονιακής άλωσης. Αυτοί θα έπρεπε να ελέγχονται γιατί παρέδωσαν τη χώρα στο παρακράτος της τρόικας και γιατί δεν κατέστρωσαν ποτέ ένα Plan B στοιχειώδους άμυνας. Η τρόικα και οι υφιστάμενοί της ήταν και είναι το παρακράτος, όχι όσοι, ως όφειλαν, κατέστρωναν ένα στοιχειώδες σχέδιο άμυνας. Το αν το σχέδιο αυτό ήταν σωστό, άρτιο είναι μια άλλη ιστορία. Είναι, όμως, μέρος της ίδιας ιστορίας γιατί- αν πράγματι υπήρξε- δεν έγινε η παραμικρή απόπειρα να εφαρμοστεί.

Ο «Κέρβερος» αρπάζει τα κόκκινα δάνεια της Ευρώπης

efsyn.gr

Η Cerberus, η εταιρεία ιδιωτικών επενδύσεων που έχει πάρει το όνομα της από το μυθικό τέρας με τα τρία κεφάλια που φύλαγε τις πύλες του Άδη, είναι η κορυφαία μεταξύ των αμερικανικών επενδυτικών κεφαλαίων, που αγοράζουν κοψοχρονιά πακεταρισμένα «κόκκινα δάνεια» από τις ευρωπαϊκές τράπεζες.
Τα δυόμισι τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει ένα χαρτοφυλάκιο 27 δισ. ευρώ με δάνεια εταιρικά και ιδιωτών από τράπεζες που θέλουν απεγνωσμένα να τα ξεφορτωθούν ή κυβερνήσεις που ελέγχουν τις λεγόμενες «κακές τράπεζες».
Και η τάση αναμένεται να συνεχιστεί. «Τουλάχιστον για τα επόμενα πέντε χρόνια», είπε στο Reuters, ο Ρίτσαρντ Τόμσον, επικεφαλής της ομάδας συμβούλων στην PwC. «Πιστεύουμε ότι υπάρχουν ακόμα ανεπιθύμητα δάνεια 2 τρισεκατομμυρίων ευρώ στην Ευρώπη, που βαραίνουν τους ισολογισμούς των τραπεζών». 
Η ίδια περίπου διαδικασία έγινε και με τις αμερικανικές τράπεζες που διέθεσαν σε πακέτα ανεξόφλητα δάνεια στη διάρκεια της κρίσης των ακινήτων το 2008-2009 και η εμπειρία βοήθησε τα επενδυτικά κεφάλαια να συγκεντρώσουν τα κονδύλια για να αρπάξουν τα δάνεια από την Ευρώπη που τέθηκαν προς πώληση. 
Η πώληση των δανείων σε ιδιώτες έχει προκαλέσει αντιδράσεις, μεταξύ άλλων και έντονη κριτική ότι οι δανειολήπτες δεν είχαν ενημερωθεί όταν το χρέος άλλαξε χέρια και ότι οι εταιρείες ιδιωτικών μετοχικών κεφαλαίων που το αγόρασαν ακολουθούν πολύ επιθετικές τακτικές προκειμένου να εισπράξουν τα οφειλόμενα. Όπως ανέφερε σε έκθεση της, αυτόν τον μήνα η βρετανική νομική εταιρεία Berg, υπάρχουν περιπτώσεις που επιχειρήσεις δέχθηκαν «αφόρητες πιέσεις» από τους ιδιώτες, ιδιοκτήτες πλέον των δανείων τους, που χρησιμοποιούν άλλες μεθόδους από αυτές των τραπεζών. «Αναζητούν γρήγορα κέρδη και επομένως δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν σχέσεις με τους "πελάτες" τους», λέει η δικηγόρος της Berg, Αλισον Λαβντέι. «Αντίθετα η τράπεζα, παραδοσιακά κοιτάζουν το ιστορικό των πελατών τους και ενδιαφέρονται για το τι μπορούν να κερδίσουν από αυτούς μακροπρόθεσμα». 
Οι ιδιωτικές εταιρείες επενδύσεων, πολλές εκ των οποίων για να κάνουν τη δουλειά τους γρήγορα και αποτελεσματικά έχουν αγοράσει επιχειρήσεις που ειδικεύονται σε εισπράξεις δανείων, συνήθως τα καταφέρνουν καλύτερα από τις τράπεζες, αναφέρουν πηγές στο Reuters υποστηρίζοντας ότι όντας απελευθερωμένες από τους κανονισμούς που διέπουν τις τράπεζες μπορούν να πουν για παράδειγμα στον οφειλέτη να καταβάλει το 50% του οφειλόμενου ποσού (όχι της δόσης) και θα του χαριστεί το υπόλοιπο. Και έτσι κερδισμένες θα είναι.  

Η «άβυσσος» του Grexit και η ταφόπλακα του non - exit

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου από την Αυγή

Όσοι τυχόν έχουν παρακολουθήσει τον γράφοντα και τα γραφόμενά του τα τελευταία πέτρινα χρόνια -σε αυτήν ή άλλες εφημερίδες- δικαιούνται να τον εντάξουν στη χορεία των δραχμολάγνων. Ειλικρινά, δεν πρόκειται να παρεξηγηθώ καθόλου. Κι αυτό παρ' ότι οι όροι που σέρνονται στα λαϊκά αναγνώσματα των ημερών, non paper ή... on paper, (συνωμότες, λόμπι δραχμής, «σαλταδόροι» του Νομισματοκοπείου, συνεργάτες Σόιμπλε κ.λπ.) στήνουν στον τοίχο όχι τη διέξοδο που προβάλλουν ακόμη και μετριοπαθείς οικονομολόγοι, όπως ο Κρούγκμαν, αλλά μια κακότεχνη καρικατούρα της.
Παραμένω σταθερός στην άποψη ότι η ελληνική οικονομία και κοινωνία δεν έχουν την παραμικρή ευκαιρία ανάταξης εντός Ευρωζώνης. Κι αυτό ισχύει και για άλλες οικονομίες. Όπως έχει λεχθεί, είναι σαν να βάζεις στη γραμμή εκκίνησης ένα ποδήλατο, ένα αυτοκίνητο Formula κι έναν πύραυλο και να ισχυρίζεσαι ότι έχουν ίσες ευκαιρίες να κερδίσουν την κούρσα. Αυτό ίσχυε και πριν μια δεκαπενταετία, στην εκκίνηση του ευρώ. Αλλά ισχύει πολλαπλάσια σήμερα, που στο μεταξύ το ποδήλατο έχει φορτωθεί με ένα χρέος 200% του ΑΕΠ, ύφεση που ενδέχεται να ξεπεράσει το 40% από την εκκίνησή της το 2008, ανεργία που θα υπερβεί το 30%. Κι επιπλέον του έχουν σκάσει τα λάστιχα, του έχουν τσακίσει τις ακτίνες κι έχουν αφήσει τον ποδηλάτη του εξαντλημένο και χωρίς νερό. Υπάρχει, όμως, πάντα η ισότητα ευκαιριών...
Το γεγονός ότι η απεμπλοκή από την Ευρωζώνη με το μικρότερο δυνατό κόστος και το μεγαλύτερο δυνατό όφελος για την κοινωνική πλειοψηφία περιγράφεται ακόμη ατελώς δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Έτσι κι αλλιώς, το ίδιο το εγχείρημα της Νομισματικής Ένωσης είναι ιστορικά πρωτότυπο και εξελίσσεται βάσει ενός επιμελώς ατελούς σχεδίου, με τραγικές στην περίπτωση της Ελλάδας παρενέργειες. Οι ατέλειες του «σχεδίου Α» είναι αιματηρά μετρημένες. Οι ατέλειες του «σχεδίου Β» απλώς εικάζονται. Ο δημοφιλής αφορισμός κατά της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα είναι ότι «θα μας γυρίσει 35 χρόνια πίσω». Απέναντι σ' αυτή την εικασία υπάρχει η απτή πραγματικότητα της «λύσης» που σταθεροποιεί την Ελλάδα στην Ευρωζώνη: η μνημονιακή «θεραπεία» έχει ήδη οδηγήσει το ΑΕΠ πίσω στο 1999, με ενδεχόμενο να πάει και μια δεκαετία πιο πίσω μόλις αποτυπωθούν τα υφεσιακά αποτελέσματα του τρίτου Μνημονίου, με ανεργία που δεν έχει καταγραφεί ποτέ στα μεταπολεμικά χρονικά της Ευρώπης, τετραπλάσια του μέσου όρου του ΟΟΣΑ και με την παραγωγική βάση της χώρας είτε διαλυμένη ή υποθηκευμένη στο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Αλήθεια, με όρους απασχόλησης, πόσες δεκαετίες πίσω έχει ήδη γυρίσει η ελληνική κοινωνία;
Ωστόσο, το βασικό πρόβλημα στην πρωτοφανή πολιτική συγκυρία που έχει διαμορφωθεί δεν είναι η ακρίβεια και η τεκμηρίωση με την οποία οφείλουν (οφείλουμε) να περιγράψουν την απεμπλοκή από το ευρώ οι υποστηρικτές της. Το πρόβλημα είναι η συντονισμένη προσπάθεια γελοιοποίησης, υστερικής δαιμονοποίησης, λογοκρισίας και τελικά ποινικοποίησης της πρότασης. Μια παράδοξη συγχορδία επιχειρημάτων, ισχυρισμών, χλευασμών και επιχειρήσεων ανθρωποφαγίας (σ.σ.: με κορυφαία περίπτωση τη Ν. Βαλαβάνη, η οποία συκοφαντήθηκε για να «τεκμηριωθεί» η ιδιοτέλεια της εναλλακτικής) έφερε πιο κοντά από ποτέ τις Βρυξέλλες και την Αθήνα, την κυβέρνηση και τους δανειστές, τη συμπολίτευση και την αντιπολίτευση, το μνημονιακό μπλοκ με το πάλαι ποτέ αντιμνημονιακό, τα ΜΜΕ της διαπλοκής με τους απολογητές της κυβερνητικής συνθηκολόγησης. Μέχρι και μηνύσεις επ' εσχάτη προδοσία κατατέθηκαν, ενώ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., με εισαγγελικού ύφους ερωτήσεις, ζητούν τα πρόσωπα και τα πορίσματα του Plan B φαντάσματος που υποτίθεται ότι εκπόνησε κάποια ομάδα εργασίας στο υπουργείο Οικονομικών. Υποθέτω ότι δεν θα επιδείξουν τον ίδιο ζήλο απαιτώντας εξηγήσεις για το παράνομο Plan B του Γιούνκερ ή του Τουσκ.
Εδώ δεν πρόκειται απλώς για το εσωκομματικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για ζήτημα δημοκρατίας στο πλαίσιο μιας κοινωνίας στην οποία αποδίδεται ως μη αναστρέψιμη «εθνική επιλογή» κάτι για το οποίο ουδέποτε ρωτήθηκε ευθέως. Το ερώτημα τίθεται ως εξής: τώρα που το ευρωπαϊκό «κεκτημένο» απογυμνώθηκε από κάθε επίφαση νομιμότητας, αλληλεγγύης και Δημοκρατίας, τώρα που αποκαλύφθηκε ότι στην αυτοκρατορία του ευρώ νόμος είναι το δίκαιο του ισχυρού, δικαιούται αυτή η κοινωνία να ακούσει χωρίς λογοκρισία και εκβιασμούς τις εναλλακτικές και τα επιχειρήματα κάθε πλευράς σε όλο τους το βάθος; Δικαιούται να φτάσει τον προβληματισμό της ώς τα άκρα του; Δικαιούται να κάνει τις επιλογές της άμεσα, χωρίς διαμεσολαβητές και αυθαίρετους ερμηνευτές της βούλησής της, έτσι όπως έκανε σε πείσμα όλων των προγνωστικών στις 5 Ιουλίου;
Έτσι κι αλλιώς, το επόμενο δημοψήφισμα, αν και όποτε γίνει, θα αφορά προφανώς το ερώτημα των 80 δισεκατομμυρίων (του νέου δανείου): Τι και ποιος προεξοφλεί ότι η εικαζόμενη «άβυσσος» του Grexit δεν θα έχει γίνει ελκυστικότερη από την ταφόπλακα του non - exit;

Ανακοίνωση ΤΣΜΕΔΕ: ισότητα στην αδικία και στην εκμετάλλευση

ΕΤΑΑ ΤΣΜΕΔΕ: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ σχετικά με την έκδοση της εγκυκλίου "Γνωστοποίηση διατάξεων του άρθρου 39 του Ν.4331/2015 - Επιλογή κατώτερης ασφαλιστικής κατηγορίας από τους ασφαλισμένους του ΕΤΑΑ"

Δε φτάνουν τα ημίμετρα του πρόσφατου νόμου Ν.4331/2015, η εγκύκλιος του Υπουργείου Ασφάλισης κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα αποκαθιστώντας την ισότητα στην αδικία μεταξύ παλαιών και νέων ασφαλισμένων. Προσφέρει δηλαδή την προσωρινή επαναφορά των εισφορών μόνο σε όσους δε χρωστάνε ή έχουν ρυθμίσει τις οφειλές (και συνεχίζουν να πληρώνουν φυσικά). Εξαιρούν με τον τρόπο αυτό την πλειοψηφία των συναδέλφων με οφειλές.

Απ' όσο γνωρίζουμε βέβαια καμία εγκύκλιος δε μπορεί να τροποποιήσει νόμο, όπως κάνει η συγκεκριμένη εγκύκλιος προσθέτοντας επιπλέον απαγορεύσεις.

υγ1. υπογράφει η κα Λέκκα, μη μας πείτε ότι δε σας έλειψε... 
υγ2. θα επιμείνουμε μέχρι τέλους (δικού μας ή δικού τους) - ακύρωση των αυξήσεων, μείωση των εισφορών, απαλλαγή όσων δεν έχουν εισόδημα, ταμείο ανεργίας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - 29/07/2015

Ενημερώνουμε τους ασφαλισμένους μας (παλαιό και νέο ασφαλιστικό) σχετικά με την έκδοση της σχετικής υπουργικής εγκυκλίου υπ.αριθμ: Φ.10043/οικ.32742/811 με θέμα "Γνωστοποίηση διατάξεων του άρθρου 39 του Ν.4331/2015- Επιλογή κατώτερης ασφαλιστικής κατηγορίας από τους ασφαλισμένους του ΕΤΑΑ".

Τονίζουμε δε την προσοχή στους παλαιούς και νέους ασφαλισμένους μας οι οποίοι θα πρέπει να μην έχουν οφειλές προς το ΕΤΑΑ μέχρι την 31/12/2014 ή να βρίσκονται σε καθεστώς ρύθμισης οφειλών και να καταβάλλουν τις τρέχουσες ασφαλιστικές εισφορές μέχρι την καταληκτική ημερομηνία πληρωμής του Α' εξαμήνου 2015.

Επομένως, όσοι επιθυμούν να υπαχθούν σε καθεστώς ρύθμισης και ειδικά για τον διακανονισμό του Ν.4321/2015 η δυνατότητα υποβολής ηλεκτρονικής αίτησης διακανονισμού παραμένει μέχρι την 31 Ιουλίου 2015 στις 12.00 μμ μέσω του site του ΤΣΜΕΔΕ, ενώ παράλληλα ισχύει η υποβολή αίτησης του εν λόγω διακανονισμού για τους ασφαλισμένους μας με την φυσική τους παρουσία (ή με εξουσιοδότηση σε περίπτωση αδυναμίας του ιδίου) στην κεντρική υπηρεσία ή στα κατά τόπους γραφεία /τμήματα.

ΜΑΡΙΑ ΛΕΚΚΑ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΕΙΣΦΟΡΩΝ

Ε.Τ.Α.Α. - ΤΟΜΕΙΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ & ΕΔΕ

Η Μαντάμ Σουσού του Ευρώ

της Ελένης Πορτάλιου από εδώ

Η ηρωϊδα του μυθιστορήματος και θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά συμπυκνώνει όλα τα σουσούμια του ψωροφαντασμένου μικροαστισμού, που ανάγει - αυτογελοιοποιούμενος - την περιφρόνηση σε όσους θεωρεί basse classe και την αντιγραφή της συμπεριφοράς των πλουσίων, σε διαβατήριο κοινωνικής ανόδου. 74 χρόνια μετά αποδεικνύεται ότι ο τύπος ανθρώπου που ενσαρκώνει η Μαντάμ Σουσού κακώς αποδόθηκε σε γυναικείο πρόσωπο - βλέπετε η φεμινιστική προσέγγιση ήταν τότε περιθωριακή. Σήμερα, εκατοντάδες άρρενες του δημόσιου βίου, βουλευτές, πολιτευτές και δημοσιογράφοι σουσουδίζουν ασύστολα από τα τηλεπαράθυρα των καναλιών και το βήμα της Βουλής, συναγωνιζόμενοι σε απαξιωτικές κατηγορίες για τους «συνωμότες της δραχμής».

Το ευρώ δεν είναι πλέον ένα νόμισμα - εργαλείο της σύγχρονης ταξικής πολιτικής, η οποία έχει χαράξει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης τις σκληρότερες μεταπολεμικά γραμμές ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, ανάμεσα στις χώρες - προτεκτοράτα και τις χώρες - κέντρα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού. Είναι ένα νόμισμα φετίχ επιλογή των ανώτερων τάξεων, το οποίο δικαιούνται και οι κατώτερες εφόσον πληρώσουν το τίμημα της αυτοεξόντωσής τους.

Ο επαρχιωτισμός των τάχα μου δήθεν ανώτερων τύπων, των Messieurs Σουσού, είναι παροιμιώδης. Τι κι αν δεκάδες επιφανείς οικονομολόγοι, διακεκριμένοι νομικοί, αναγνωρισμένοι ιστορικοί και πολυδιαβασμένοι διανοούμενοι όλου του προοδευτικού πολιτικού φάσματος, αρθρογραφώντας σε συστημικά και μη συστημικά μέσα, ελεεινολογούν τη συμφωνία - καταδίκη της Ελλάδας, προτείνοντας οι περισσότεροι λύσεις εκτός Ευρωζώνης. Εντός της χώρας η αναφορά σε άλλο νόμισμα πλην ευρώ τείνει να γίνει ιδιώνυμο. Όσοι διανοούνται ότι υπάρχει ζωή εκτός ευρώ είναι περιθωριακοί τύποι, «αριστεριστές», «νεοσταλινικοί» κατά τον κ. Σωτηρέλλη, παλαιομοδίτες που αναπολούν της μιας δραχμής τα γιασεμιά και φαντάζονται τον λαό στη θέση της φτωχής κοπέλας του Αττίκ.

Πάνω από 250 μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου ψήφισαν τα προαπαιτούμενα παραμονής στο ευρώ για να σώσουν τη χώρα. Πώς γίνεται, παρά αυτή τη συντριπτική πλειοψηφία, το πρόβλημα της Ελλάδας να είναι όσοι εντός Βουλής ή εντός /εκτός ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθονται. Να το πούμε ολοκληρωτισμό, μέσα θα πέσουμε. Να το πούμε ψυχολογική αστάθεια / φόβο ότι σύντομα θ’ αποδειχθούν οι νέες συμφωνίες ανεφάρμοστες και πιθανόν το grexit θα επανέρθει ; Να το πούμε ανησυχία για το ότι η κοινωνική πλειοψηφία δεν συμμερίζεται ήδη, πολύ περισσότερο όταν αρχίσει η εφαρμογή των μέτρων, τον σωτηριολογικό χαρακτήρα τους ; Πάλι μέσα θα πέσουμε.

Το δικαίωμα στη Στέγη είναι δικαίωμα στην Αξιοπρέπεια

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εποχή

¨Ενα ανάχωμα κατά των πλειστηριασμών έπεσε* με την ψήφιση της τροποποίησης του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (Κ.Πολ.Δ). Οι νέες διατάξεις "απλοποιούν" τις διαδικασίες εκτέλεσης για απαιτήσεις ιδιωτών (τραπεζών, επιχειρήσεων, κ.λπ.) έναντι των οφειλετών τους. Ο νέος Κ.Πολ.Δ θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το 2016. Ο ισχύων Κ.Πολ.Δ παρείχε στην πράξη σχεδόν απόλυτη προστασία κάθε είδους ακινήτου μιας και προέβλεπε ότι η τιμή εκκίνησης ενός εκπλειστηριαζόμενου ακινήτου ήταν η αντικειμενική του αξία. Η οποία, όντας κατά πολύ υψηλότερη της εμπορικής, απέτρεπε κάθε επίδοξο "επενδυτή" να "χτυπήσει" το ακίνητο. Γνωρίζουμε και μπορούμε να θυμηθούμε την τεράστια συσσώρευση ακινήτων στα χρόνια της κατοχής και αμέσως μετά. 

Το κίνημα κατά των πλειστηριασμών είχε εξ' αρχής επισημάνει ότι τυχόν κατάργηση/τροποποίηση της διάταξης που όριζε την τιμή εκκίνησης ενός πλειστηριασμού θα άνοιγε τον ασκό του Αιόλου αλλά και την όρεξη κάθε κερδοσκοπικού ομίλου που θα αποζητούσε να δώσει έγγειο αξία στα τεράστια κέρδη από τη χρηματοπιστωτική του δραστηριότητα. 

Ένα από τα βασικά αιτήματα του κινήματος κατά των πλειστηριασμών ήταν να διατηρηθούν οι διατάξεις του Κ.Πολ.Δ που αφορούσαν τη διαδικασία εκτέλεσης (τιμή εκκίνησης, δυνατότητα απόκρουσης σε διάφορα προδικαστικά ή δικαστικά στάδια μιας κατάσχεσης ή ενός πλειστηριασμού, τήρηση των διατάξεων περί συνάφειας του ύψους της οφειλής με την αξία του ακινήτου). 

Να επισημανθεί ότι ο Κ.Πολ.Δ ήταν το κύριο νομικής φύσης "εμπόδιο" στην ολοκλήρωση των πλειστηριασμών, μιας και κάθε άλλη νομική προστασία είχε παύσει να υφίστατο από τις αρχές του 2014. Με την κατάργηση τον Δεκέμβρη του 2013 του "νόμου Παπαθανασίου" του 2008 με τον οποίο απαγορευόταν ο πλειστηριασμός κάθε είδους ακινήτου για οφειλές ανά περίπτωση δανειακής σύμβασης έως 200.000 ευρώ, απέμενε ο "νόμος Κατσέλη", που προστατεύει με αυστηρές προϋποθέσεις την πρώτη μόνο κατοικία όσων δεν έχουν την εμπορική ιδιότητα. 

Έξοδος από το ευρώ και τη λιτότητα

Δυσφήμιση της ρήξης με τους δανειστές, του Λ. Βατικιώτη

ΡΕΛΑΝΣ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ

Στην αντεπίθεση πέρασε η κυβέρνηση προσπαθώντας να νομιμοποιήσει την υποταγή της στις πιέσεις των πιστωτών, εμφανίζοντας την συμφωνία που υπέγραψε στις 13 Ιουλίου ως την μοναδική συμφέρουσα επιλογή για τα λαϊκά συμφέροντα.

Σε αυτή την κατεύθυνση ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας επιχείρησε να δυσφημίσει και να συκοφαντήσει την υπαρκτή δυνατότητα της ρήξης ταυτίζοντάς την με το σχέδιο του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε, όπως είχε κατατεθεί στις 10 Ιουλίου 2015. Την Τρίτη συγκεκριμένα, επιτέθηκε στον Π. Λαφαζάνη και τον Γ. Βαρουφάκη κατηγορώντάς τους ότι αναζήτησαν ένα αριστερό σχέδιο στο σχέδιο Σόιμπλε, για πρόθεση αρπαγής του νομισματικού αποθέματος από την Τράπεζα της Ελλάδας και για σχέδιο απόδοσης μέρους της σύνταξης σε υποσχετικές (IOU).

Το φάντασμα των υποσχετικών δε ήταν παρά το προπέτασμα καπνού για να κρύψει ο Αλ. Τσίπρας την μείωση που θα δουν στις συντάξεις τους 2,6 εκ. συνταξιούχοι λόγω της αύξησης της ονομαστικής εισφοράς ασθένειας στο 6% από 4% στις κύριες και από 0% στις επικουρικές συντάξεις, ενώ η πραγματική μείωση θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Η μείωση αν και θα επιβληθεί αναδρομικά, θα φανεί στις συντάξεις τον Σεπτέμβριο, οπότε και θα έχει οριστικοποιηθεί το νέο ασφαλιστικό, που θα ανακοινωθεί είτε αρχές Αυγούστου πριν δηλαδή τη νέα συμφωνία και στο πλαίσιο των προκαταρκτικών δράσεων όπως ορίζει με σαφήνεια η συμφωνία της 12^ης Ιουλίου, ή μετά την υπογραφή της στο πλαίσιο του νέου μνημονίου που θα συνοδεύσει τη νέα δανειακή συμφωνία ύψους 82-86 δισ. ευρώ. Για τους συνταξιούχους επομένως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ο Αλ. Τσίπρας που πήρε επάξια τη σκυτάλη από τους προκατόχους του επιβάλλοντας μια νέα μείωση στις συντάξεις, η οποία μάλιστα πλήττει και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Όχι οι υποσχετικές.

Σε ό,τι αφορά τα νομισματικά αποθέματα ύψους 22 δισ. ευρώ που αποκάλυψε ο Π. Λαφαζάνης ότι διαθέτει η Τράπεζα της Ελλάδας για περίπτωση έκτακτης ανάγκης, δεν υπήρξε καμία διάψευση εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας. Επομένως αυτό το απόθεμα υφίσταται και κάλλιστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καλύψει τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες νομισματικής κυκλοφορίας σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ. Άμεσα, το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί αυτό το απόθεμα δεν αξιοποιήθηκε, δηλαδή δε ρίχτηκε στην αγορά έτσι ώστε να αποτραπούν τα όρια στις τραπεζικές αναλήψεις κι η κυβέρνηση να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που αρνιόταν πεισματικά να απελευθερώσει ρευστότητα μέσω του έκτακτου μηχανισμού (ELA), κρατώντας τον σε πολύ πιο χαμηλά επίπεδα από το 2012, όπως φαίνεται στο διάγραμμα που παραθέτουμε κι έτσι πίεζε την κυβέρνηση να υποκύψει στα τελεσίγραφα… Επομένως οι κατηγορίες περί ριφιφί στην κεντρική τράπεζα προς την Αριστερή Πλατφόρμα επιχείρησαν να καλύψουν την απροθυμία της κυβέρνησης να αξιοποιήσει υπαρκτές δυνατότητες ακύρωσης των εκβιασμών των πιστωτών.

Η έξοδος από το ευρώ όπως την προτείνει ο Σόιμπλε πιο πολλά κοινά στοιχεία έχει με την γραμμή Μέρκελ και Τσίπρα που καταλήγουν «πάση θυσία στο ευρώ», παρά με τη ριζοσπαστική γραμμή εξόδου από το ευρώ, που αντιμετωπίζει τη νομισματική ανεξαρτησία ως αναγκαίο μέσο για την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας και τον τερματισμό των νεοαποικιακών πολιτικών.

Η έκδοση υποσχετικών που προτείνει ο Σόιμπλε άρρηκτα συνδεδεμένη με την αποπληρωμή του χρέους

Προς άγρα εντυπώσεων και μόνο ήταν, επίσης, η προσπάθεια του Αλ. Τσίπρα να ταυτίσει τον Π. Λαφαζάνη και μέσω αυτού κάθε εναλλακτικής αριστερής ρήξης απέναντι στους πιστωτές, με τον Γ. Βαρουφάκη, καθώς ο πρώην υπουργός Οικονομικών μπορεί να μην υπέγραψε την εξευτελιστική συμφωνία της 13^ης Ιουλίου (που φέρει ημερομηνία 12 Ιουλίου), αναλαμβάνει ωστόσο ακέραια την ευθύνη για σειρά ενεργειών που οδήγησαν στην τελική υποταγή στους πιστωτές: Από τη συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου στο πλαίσιο της Ευρωομάδας όπου υπήρχε η σαφής δέσμευση για αποπληρωμή «πλήρως και εγκαίρως» όλων των χρηματοοικονομικών υποχρεώσεων της Ελλάδας – δήλωση που ισοδυναμεί με αναγνώριση του χρέους, μέχρι την πληρωμή όλων των υποχρεώσεων προς τους δανειστές το τελευταίο πεντάμηνο που οδήγησε ακόμη και στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία επιχειρήθηκε να δεσμευθούν τα ρευστά διαθέσιμα εκατοντάδων οργανισμών του δημοσίου, για να πληρωθεί το ΔΝΤ.

Το πλέον αναληθές και προβοκατόρικο ωστόσο επιχείρημα αφορά την ταύτιση του σχεδίου του Σόιμπλε για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, με τη ριζοσπαστική πρόταση ρήξης που περιλαμβάνει την έξοδο από το ευρώ, ως μέσο προφανώς για την ανατροπή της λιτότητας κι όχι ως αυτοσκοπό.

Αυτή είναι η «προίκα» του νέου Ταμείου Δημόσιας Περιουσίας

Πηγή. Το μεγάλο ξεπούλημα...

Με μια τεράστια περιουσία εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ προικοδοτείται το Ταμείο Εθνικού ή Δημόσιου Πλούτου, το οποίο πρέπει να συσταθεί με βάση το τρίτο Μνημόνιο. Μια δημόσια περιουσία που περιλαμβάνει ακίνητα, υποδομές, συμμετοχές σε κρατικές εταιρείες και μετοχές τραπεζών.

Ωστόσο, σύμφωνα με την «Ημερησία» το νέο Ταμείο, μετάλλαξη του ΤΑΙΠΕΔ, θα στηριχθεί κατά κύριο λόγο στην παραχώρηση ακινήτων - φιλέτων που παραμένουν εδώ και δεκαετίες ανεκμετάλλευτα. Στόχος η είσπραξη εσόδων είτε απευθείας είτε με τιτλοποιήσεις μελλοντικών εισπράξεων για ακίνητα που μπορούν να αξιοποιηθούν σε βάθος χρόνου.

Αλλωστε, η συμφωνία με τους δανειστές προβλέπει τη δημιουργία ενός αποθέματος 50 δισ. σε βάθος 30ετίας, δηλαδή θα μπορούσε το κράτος να εισπράττει από αποκρατικοποιήσεις ή ακίνητα περί το 1,7 δισ. ευρώ ετησίως.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «ΗτΣ», βασικός κορμός της νέας «προίκας» του Ταμείου των 50 δισ. ευρώ θα είναι τα 1.000 ακίνητα που είχαν περάσει στον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ. Παράλληλα, αν και είναι δύσκολο το «ξεκαθάρισμα» της δημόσιας περιουσίας, το Ταμείο έχει τον έλεγχο της Εταιρείας Ακινήτων του Δημοσίου (ΕΤΑΔ). Η εταιρεία αυτή έχει ένα χαρτοφυλάκιο άνω των 70.000 ακινήτων σε όλη την Ελλάδα, τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή για το αποθεματικό που πρέπει να δημιουργηθεί.

Παράλληλα, στο Ταμείο θα περιέλθουν λιμάνια, αεροδρόμια, ξενοδοχεία, ιαματικές πηγές, μαρίνες, ολυμπιακές εγκαταστάσεις και πιθανότατα συμμετοχές του Δημοσίου σε κρατικές εταιρείες όπως ο ΟΣΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι τράπεζες ή ακόμη και μελλοντικά έσοδα από τους διαγωνισμούς για τους υδρογονάνθρακες. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το Ταμείο θα δημιουργηθεί στα πρότυπα ενός sovereign fund που διαθέτουν αρκετές αραβικές χώρες.

Ο Αρμαγεδδών της δραχμής κατά την Ernst & Young

Του Κ. Λαπαβίτσα

Το Grexit ως βιβλική καταστροφή

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησε μια μελέτη υπό την αιγίδα της Ernst & Young με τίτλο "Οι οικονομικές επιπτώσεις ενός Grexit". Η Ernst & Young είναι μια μεγάλη εταιρεία υπηρεσιών προς πολυεθνικές και άλλες επιχειρήσεις, με ειδίκευση στα νομικά, λογιστικά και φοροτεχνικά. Η μελέτη εξετάζει τις πιθανές επιπτώσεις της συντεταγμένης εξόδου από το ευρώ για τη χώρα μας. Τα συμπεράσματα φαίνονται τρομακτικά. Ακόμη και το συντεταγμένο Grexit εμφανίζεται περίπου ως Αρμαγεδδών.

Σύσσωμα τα ΜΜΕ στη χώρα μας παρουσίασαν τη μελέτη ως απόδειξη της σοφίας του νέου μνημονίου που ετοιμάζεται να αποδεχθεί η ελληνική κυβέρνηση. Από την Καθημερινή μέχρι το Πρώτο Θέμα, ο κατάλογος της υποτιθέμενης καταστροφής δεν έχει τέλος: Θα κλείσουν οι τράπεζες για μήνες, θα υποτιμηθεί το νέο νόμισμα κατά 50%, θα πέσει το ΑΕΠ 15-20%, δεν θα μειωθεί πραγματικά το χρέος, δεν θα υπάρξει άρση της λιτότητας, θα ανέβει ο πληθωρισμός, θα υπάρξει δελτίο στα καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα, θα, θα, θα ... 

Και όλα αυτά τα τραγικά στην "καλή" περίπτωση της συντεταγμένης εξόδου. Γιατί αν υπάρξει ασύντακτη έξοδος, η καταστροφή θα είναι ανυπολόγιστη, όπως μας πληροφορεί η ευαίσθητη Ernst & Young. 

Η Ernst & Young και η Oxford Economics/Haver Analytics

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με ένα-δύο κατατοπιστικά στοιχεία για τη μελέτη. Την πραγματική δουλειά δεν την έκανε η Ernst & Young, η οποία δεν έχει τους οικονομολόγους που χρειάζονται, χώρια που είναι πολύ απασχολημένη με την επικερδή διαχείριση των συμβουλών προς πολυεθνικές, για να ασχοληθεί με δύσκολη οικονομική ανάλυση. Την έκανε η Oxford Economics/Haver Analytics, γνωστή εταιρεία τεχνικής οικονομικής ανάλυσης που παράγει εκτιμήσεις και προβλέψεις επ' αμοιβή. 

Δεν γνωρίζω πόσα πληρώθηκε η Oxford Economics/Haver Analytics από την Ernst & Young για την ανάλυση του Grexit, αλλά η σχετική της έκδοση "Global scenarios service, Summer 2015" τιμάται στα 1500 ευρώ το κομμάτι για την κοινή πελατεία. Εκεί βρίσκονται ορισμένα από τα πραγματικά τεχνικά και αναλυτικά στοιχεία περί Grexit και όχι στο ωραίο τομίδιο που τόσο ευγενικά παρουσίασε η Ernst & Young ως δικιά της "μελέτη".

Το κύριο συμπέρασμα της Οxford Economics/Haver Analytics

Τι λέει, λοιπόν, η Oxford Economics/Haver Analytics; Το σημαντικότερο συμπέρασμά της, το οποίο παραθέτω στο τέλος της ανάρτησης στα αγγλικά, είναι ότι, με σωστή διαχείριση, ένα Grexit θα ενισχύσει τη χώρα μεσοπρόθεσμα, παρά τις βραχυπρόθεσμες δυσκολίες. 

Επαναλαμβάνω: ένα συντεταγμένο και οργανωμένο Grexit είναι η καλή μεσοπρόθεσμη λύση για τη χώρα μας.

Οργανώνοντας το απεργιακό κίνημα, να ανατρέψουμε το νέο μνημόνιο

ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η κυβέρνηση προχωράει στην ψήφιση ενός νέου μνημονίου, που φέρνει μια μεγάλη επίθεση στην εργατική τάξη και τις κατακτήσεις της, κλιμακώνοντας τις μνημονιακές επιθέσεις των τελευταίων πέντε χρόνων. Επιθέσεις που οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να περάσουν αφού λύγισαν κάτω απο τη δύναμη των εργατικών αγώνων.

Το εργατικό κίνημα είναι αντιμέτωπο με το νέο μνημόνιο και μπορεί να το ανατρέψει. Ξεκινάμε απο την αφετηρία ότι είμαστε η συντριπτική πλειοψηφία και για την ακρίβεια το 62% που πρίν λίγες μέρες είπε ένα καθαρό ΟΧΙ στα μνημόνια. Συνεχίζουμε λοιπόν τη μάχη του ΟΧΙ που δώσαμε εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες και εργάτριες και αυτη τη φορά στη μάχη δεν χρησιμοποιούμε σαν όπλο την ψήφο μας, αλλά το πιο δυνατό όπλο που έχουν οι εργάτες, την ΑΠΕΡΓΙΑ. Και την απεργία, δεν μπορεί καμία κυβέρνηση και κανένας ευρωπαϊκός θεσμός να την «αγνοήσει».

Ξέρουμε αυτός που έφερε τη μεγάλη νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα είναι η εργατική τάξη, που έδωσε σκληρούς αγώνες για μια ολόκληρη πενταετία, και ανέτρεψε τρείς μνημονιακές κυβερνήσεις. Η εργαζόμενοι, όχι μόνο δεν έχουν «γυρίσει πίσω» αλλά προχωράνε μπροστά, ριζοσπαστικοποιούνται ακόμη περισσότερο. Το ΟΧΙ της Κυριακής, για την πλειοψηφία του κόσμου (και σε αυτό είχε απόλυτο δίκιο η πλευρά των αφεντικών), ήταν ένα μεγάλο ΝΑΙ στην ρήξη, στη σύγκρουση με το Χρέος, την ΕΕ, το ευρώ και τα αφεντικά.

Αυτη η δύναμη της τάξης μας χρειάζεται να οργανωθεί και να οργανώσει τις μάχες της για να ανατρέψει και αυτό το μνημόνιο.

Το μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων ανοίγει άμεσα απο τον Σεπτέμβρη και αφορά τα λιμάνια (ΟΛΠ και ΟΛΘ), τα  περιφερειακά αεροδρόμια, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και την ΕΕΣΤΥ στο σιδηροδρομικό δίκτυο, τον ΑΔΜΗΕ και τη μικρή ΔΕΗ, την ΕΥΑΘ και την ΕΥΔΑΠ και συνεχίζει ένα μακρύ κατάλογο.  Η κυβέρνηση επιχειρεί να ιδιωτικοποιήσει τις πιο κρίσιμες δημόσιες υποδομές, είτε με 100% ιδιωτικοποίηση είτε με τμηματική παραχώρηση. Πρόκειται για μια επίθεση όχι μονάχα σε βάρος των εργαζόμενων σε αυτές τις επιχειρήσεις, (μια που η εμπειρία της Cosco δείχνει ποιό μέλλον ετοιμάζουν για τους εργαζόμενους) αλλά μια ευθεία επίθεση συνολικά σε βάρος της εργατικής τάξης που χρησιμοποιεί όλες αυτές τις δομές και υπηρεσίες.

Οι εργαζόμενοι σε αυτούς τους κλάδους έχουν πλούσια εμπειρία απο αγώνες και αντίσταση στις πολιτικές των μνημονίων. Οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ το 2010 με  τις καταλήψεις στα κτίρια της Καρόλου, οι εργαζόμενοι σε ΟΛΠ και ΟΛΘ που εδώ και δέκα χρόνια με μεγάλες απεργίες διαρκείας, έχουν εμποδίσει την πλήρη ιδιωτικοποίηση των λιμανιών, οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ που κόντραραν απεργιακά πολλές φορές τα σχέδια ιδιωτικοποίησης, οι εργαζόμενοι στην ΕΥΑΘ αντίστοιχα. Υπάρχει μια πλούσια εμπειρία σκληρών απεργιακών αγώνων σε όλους αυτούς τους χώρους, που χρειάζεται να ξαναμπεί μπροστά και αυτόν το Σεπτέμβρη για να αποτρέψει τα σχέδια ιδιωτικοποίησης. Μπορούμε σε κάθε χώρο δουλειάς να το κάνουμε όπως η ΕΡΤ πρίν απο δύο χρόνια. Ιδιωτικοποίηση αυτοί? Απεργία, κατάληψη και ένα πλατύ κύμα αλληλεγγύης εμείς. Με αυτόν το άξονα θα χρειαστεί να κινηθούμε και θα είναι κρίσιμο το επόμενο διάστημα να οργανωθεί ένα πλατύ κύμα αντιπαράθεσης με τις ιδιωτικοποιήσεις, που να αγκαλιάσει όλη την κοινωνία,  να προσφέρει στήριξη και αλληλεγγύη στους εργαζόμενους και να συντονίσει τον αγωνιστικό βηματισμό.

Reload

Ηλίας Ιωακείμογλου | 24.07.2015 από εδώ

Η «εκπαίδευση» στον αγώνα, η ταξική συνειδητότητα και η ανάγκη για ένα νέο κόμμα που θα εκφράσει το δικό μας ταξικό μπλοκ δυνάμεων

Το μνημόνιο 3.0 είναι το reload ενός οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού παιχνιδιού του οποίου οι πίστες είναι λίγο-πολύ γνωστές από τα προηγούμενα πέντε χρόνια οικονομικής ύφεσης, εξαθλίωσης της κοινωνίας και ανασυγκρότησης των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Μόνο που σε αυτόν τον τρίτο γύρο, ο ένας από τους δύο παίκτες, οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, εισέρχεται στο παιχνίδι με ένα επίπεδο συνείδησης και πολιτικών δεξιοτήτων που είναι σαφώς ανώτερο από αυτό που διέθετε στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο (που ξεκίνησαν το 2010 και το 2012 αντίστοιχα).

Βεβαίως, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι το ίδιο ισχύει και για τον άλλο παίκτη, τις μνημονιακές δυνάμεις (κρατική εξουσία, φορείς της οικονομικής πολιτικής, δυνάμεις καταστολής, μαζικά μέσα προπαγάνδας κ.λπ.). Αναμφισβήτητα, αμφότεροι οι παίκτες απέκτησαν γνώσεις και δεξιότητες στη διάρκεια του πρώτου γύρου, πλην όμως σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας.

Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις κατά την εκκίνηση είχαν πολύ περιορισμένη συνείδηση των όσων επρόκειτο να ακολουθήσουν, και πολύ μικρές γνώσεις και δεξιότητες για όσα θα χρειαζόταν να αντιμετωπίσουν. Οι μνημονιακές δυνάμεις, αντιθέτως, με τα κόμματά τους, τους κρατικούς μηχανισμούς, κατασταλτικούς ή ιδεολογικούς, με τις επιχειρήσεις τους (που όλοι τώρα γνωρίζουμε ότι δεν είναι μόνο χώροι παραγωγής αλλά και οργάνωσης της αστικής εξουσίας και πολιτικής επιβολής), με τα τηλεοπτικά κανάλια τους, και γενικά με όλες τις άλλες μορφές οργάνωσης των κυρίαρχων κοινωνικών τάξεων, είχαν εισέλθει στον αγώνα κατά πολύ πιο προετοιμασμένες, με σαφέστατη υπεροπλία ιδεολογική και κατασταλτική.

Η εκπαίδευση στον αγώνα

Ο συσχετισμός δυνάμεων, όμως, δεν είναι τώρα ο ίδιος. Οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, όχι μόνον οι πολιτικές αλλά και οι κοινωνικές, έχουν μειώσει κατά πολύ την απόστασή τους από το μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Αυτό συνέβη επειδή οι κοινωνικοί αγώνες λειτουργούν ως διαδικασία εκμάθησης. Ακριβώς όπως συμβαίνει με κάθε επαναλαμβανόμενη πρακτική, που μπορεί να είναι μια εργασιακή διαδικασία για την παραγωγή ενός προϊόντος, ένα παιχνίδι δεξιοτήτων ή γνώσεων, μια διαδικασία ένταξης σε ένα κοινωνικό περιβάλλον (δηλαδή μια διαδικασία κοινωνικοποίησης), η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου ή η άσκηση μιας αθλητικής δραστηριότητας, έτσι και οι συνδικαλιστικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες εκπαιδεύουν μέσα από την πρακτική όσους συμμετέχουν (που αποκτούν έτσι γνώσεις και δεξιότητες σχετικές με το αντικείμενο της εκάστοτε πρακτικής). Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι με κάθε επανάληψη μιας πρακτικής βελτιώνονται οι γνώσεις μας και οι δεξιότητές μας, πλην όμως βελτιώνονται ταχύτερα στα πρώτα στάδια της διαδρομής, στη διάρκεια των πρώτων επαναλήψεων, όταν δηλαδή είναι μεγάλη η απόσταση ανάμεσα στην παρούσα κατάσταση των γνώσεων και των δεξιοτήτων μας και στην τελική, βέλτιστη κατάσταση που μπορούμε να φτάσουμε. Έτσι, σε κάθε «παιχνίδι», σε κάθε επαναλαμβανόμενη πρακτική, ο πιο αδέξιος παίκτης, ο πιο «άσχετος», προοδεύει ταχύτερα από τον πιο επιδέξιο, έως ότου ο μαθητευόμενος κάποια στιγμή να φτάσει το μάστορα.

Ωδή στην μπασταρδοκρατία...

Ωδή στην μπασταρδοκρατία - Ode to bastardocracy video clip (EN subs)
 

Ωδή στην μπασταρδοκρατία-Ode to bastardocracy video clip (EN subs) from TSIRI WEB TV on Vimeo.

Μουσική-music: Ludwig van Beethoven
Στίχοι-lyrics: Γενιά Του Χάους (Chaos Generation)
Ερμηνεία: Τσίρι Χορωδία By Tsiri Chorus
Επεξεργασία ήχου και εικόνας-post production: Tsiri Home Studios
Animation: Tsiri Tv

Μία επίκαιρη συνάντηση δύο κλασικών κομματιών. Οι στίχοι της "Μπασταρδoκρατίας" των Γενιά Του Χάους (1984) τραγουδισμένοι πάνω στη μελωδία της "Ωδής στη Χαρά" από την 9η συμφωνία του Μπετόβεν που από το 1985 αποτελεί τον ύμνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δευτέρα 27/7, 7-10μμ: Συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες που μένουν στο Πεδίον του Άρεως στον Κένταυρο

Tις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε να καταφθάνουν καθημερινά εκατοντάδες εξαθλιωμένοι πρόσφυγες και στην Αθήνα από τα νησιά του Αιγαίου όπου τα κύματα μεταναστευτικής ροής συνεχώς αυξάνονται. Για εμάς οι πρόσφυγες δεν είναι αριθμοί αλλά ο καθένας τους αντικατοπτρίζει μια ιστορία ξεριζωμού από τον τόπο του εξαιτίας του πολέμου. Μια ιστορία που πρόλαβε να εξελιχθεί τουλάχιστον ως τον πρώτο της σταθμό, τον Ελλαδικό χώρο και δεν πνίγηκε στα κύματα του Αιγαίου όπως εκατοντάδες άλλες. Γυναίκες με παιδιά στην αγκαλιά και φοβισμένα για το άγνωστο παιδικά πρόσωπα βρίσκονται δίπλα μας ελπίζοντας πως τώρα ίσως μπορέσουν να συνεχίσουν το μακρύ ταξίδι τους στις κεντρικές ή και βόρειες χώρες.

Καθήκον μας είναι η αλληλεγγύη.

Τους δίνουμε το χέρι μας και στεκόμαστε δίπλα τους στον δύσκολο μονόδρομο της προσφυγιάς που ακολούθησαν.

Συγκεντρώνουμε τρόφιμα και ρουχισμό τη Δευτέρα 27/7 από τις 7μμ έως τις 10μμ στον Κένταυρο

Σύντροφοι/σες από το Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο Κένταυρος

Παρέμβαση στη ΔΕ του ΤΣΜΕΔΕ τη Δευτέρα 27-07-2015 στις 15:00 (στο νεο κτιριο ΤΣΜΕΔΕ)

Παρέμβαση στη Συνεδρίαση της ΔΕ ΤΣΜΕΔΕ τη ΔΕΥΤΕΡΑ 27/07/2015 στις 15:00 ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΤΙΡΙΟ στην οδό Π.Π. ΓΕΡΜΑΝΟΥ 3-5, πλατεία Κλαυθμώνος

Καλούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στη Διοικούσα Επιτροπή του ΤΣΜΕΔΕ για τα θέματα που προέκυψαν ύστερα από τη δημοσίευση των άρθρων 38 και 39 του Ν. 4331/2015 και της σχετικής εγκυκλίου Αριθ. Πρωτ.: Φ.10043/οικ.32742/811/17-07-2015 και δεδομένου ότι επίκειται στις 31-07-2015 η ανάρτηση των ειδοποιητηρίων για τους προ του 1993 ασφαλισμένους και στις 31-08-2015 η ανάρτηση των ειδοποιητηρίων για τους μετά το 1993 ασφαλισμένους.

Ανοικτή Συνέλευση Μηχανικών

Σημειώνουμε εδώ ότι σύμφωνα με την παραπάνω εγκύκλιο και οι προ του ΄93 ασφαλισμένοι συνάδελφοι μπορούν να επωφεληθούν της προνομιούχας μεταχείρησης (!) μόνο εφόσον δεν έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές ή έχουν κάνει ρύθμιση που είναι ενεργή.

Πέρι Άντερσον: Η ελληνική Κατάρρευση

Με σκληρή αλλά ρεαλιστική γλώσσα ο κορυφαίος και αρκετά γνωστός στην Ελλάδα μαρξιστής Πέρι Άντερσον (τέσσερα βιβλία του έχουν εκδοθεί στα ελληνικά) μιλά για την «ελληνική πανωλεθρία» με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις και την ταχύτατη, όπως τη χαρακτηρίζει «αποστασία» του ΣΥΡΙΖΑ. Στο επιχείρημα ότι η κυβέρνηση δεν είχε εναλλακτική λύση εφόσον οι Έλληνες είναι προσκολλημένοι στο ευρώ, ο Άντερσον απαντά ρωτώντας γιατί το ερώτημα του δημοψηφίσματος δεν ήταν «θα δεχτείτε τα πάντα προκειμένου να κρατήσετε το ευρώ;». «Επαρχιώτικη» χαρακτηρίζει την αντίληψη που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ για το χαρακτήρα της ευρωζώνης ενώ καταλήγει διαπιστώνοντας ότι στον πληθυσμό σήμερα κυριαρχούν δύο συναισθήματα: η οργή και ο φόβος. Η οργή διογκώνεται, αλλά ο φόβος προς το παρόν υπερτερεί. Και στο στρατόπεδο του φόβου έχουν προσχωρήσει ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του, διαπιστώνει ο Άντερσον. Το άρθρο του Άντερσον δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Jakobin και αναρτήθηκε στον ιστότοπο toperiodiko.gr σε μετάφραση και επιμέλεια των Γιώργου Σουβλή και Ειρήνης Γαϊτάνου. Δίχως αμφιβολία αξίζει να το διαβάσετε.

Η ελληνική κρίση έχει προκαλέσει ένα προβλέψιμο μείγμα αγανάκτησης και αυτοϊκανοποίησης στην Ευρώπη, που ταλαντεύεται ανάμεσα στον θρήνο για τη σκληρότητα της συμφωνίας που επιβλήθηκε στην Αθήνα και στους πανηγυρισμούς για τη  διατήρηση, την υστάτη στιγμή, της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια – ή και τα δύο ταυτόχρονα. Και οι δύο αντιδράσεις είναι εξίσου άγονες. Καμία από τις δύο δεν έχει θέση σε μια ρεαλιστική ανάλυση.

To ότι η Γερμανία είναι και πάλι η ηγεμονική δύναμη της ηπείρου, δεν είναι κάτι το οποίο περιμέναμε να μάθουμε το 2015: είναι σαφές τουλάχιστον εδώ και είκοσι χρόνια. Το ότι η Γαλλία λειτουργεί ως υπηρέτης της, μια σχέση αρκετά παρόμοια με αυτήν που διατηρεί το Ηνωμένο Βασίλειο με τις ΗΠΑ, ούτε αυτό συνιστά πολιτική καινοτομία: μετά τον Ντε Γκολ, τα αντανακλαστικά του πολιτικού προσωπικού της Γαλλίας θυμίζουν τις αρχές της δεκαετίας του 1940:  όχι μόνο αποδοχή, αλλά ακόμα και θαυμασμός απέναντι στην κυρίαρχη δύναμη της περιόδου, πρώτα την Ουάσινγκτον και μετά το Βερολίνο.

Ακόμη μικρότερη έκπληξη προξενεί η τρέχουσα έκβαση της νομισματικής ένωσης. Από την αρχή, τα οικονομικά οφέλη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης –τα οποία θεωρούνται υποτίθεται ως δεδομένα από τις διάφορες ορθόδοξες απόψεις – ήταν πραγματικά πολύ περιορισμένα.

Το 2008 οι πιο προσεκτικές εκτιμήσεις, από δύο οικονομολόγους υπέρμαχους της ολοκλήρωσης, τον Barry Eichengreen και τον Andrea Bolth, κατέληξαν ότι το ΑΕΠ στην κοινή αγορά έχει αυξηθεί από 3 ως 4% στην περίοδο ανάμεσα στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και τα μέσα της δεκαετίας του 1970· ότι ο αντίκτυπος του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος ήταν ασήμαντος· ότι η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη θα μπορούσε να προσθέσει άλλο 1%· και ότι η νομισματική ένωση δεν είχε καμία σχεδόν επίδραση είτε στο ρυθμό ανάπτυξης είτε στο επίπεδο της παραγωγής.

Ενημέρωση από τη συνάντηση για τη συγκρότηση του Καραβανιού Αγώνα & Αλληλεγγύης στην Αθήνα

Πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 21/7 μια πρώτη συζήτηση για τη συγκρότηση του Καραβανιού Αγώνα & Αλληλεγγύης στην Αθήνα. Στη συνάντηση συμμετείχαν αγωνιστές και αγωνίστριες από το Σωματείο Εργαζομένων στη Wind, από το Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής, την Ανοιχτή Συνέλευση Μηχανικών, την Εργατική Παρέμβαση στην Ειδική Αγωγή, την Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, τις καθαρίστριες του Υπ. Οικονομικών, την Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε, την Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση, την Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση, το αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου, το Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων, την Εναλλακτική Δράση, τις Πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Κοινή συνισταμένη της πλούσιας συζήτησης ήταν η διάθεση για συμμετοχή στο Καράβανι Αγώνα & Αλληλεγγύης, το οποίο εκτιμήθηκε ως θετική και αναγκαία πρωτοβουλία για τη συνένωση και κοινή δράση όλων των αγωνιζόμενων σε εργατικούς και κοινωνικούς χώρους ενάντια στην κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική, για την άμεση ικανοποίηση των εργατικών και κοινωνικών αναγκών. Συμφωνήθηκε ότι η διαδικασία αυτή θα είναι πολύμορφη, στη βάση της αυτοοργάνωσης των κάτω, σε ανεξαρτησία από κράτος, κεφάλαιο και καθεστωτικό γραφειοκρατικό συνδικαλισμό, με όπλα την αυτοδιαχείριση, την αλληλεγγύη, τη διεθνιστική συνεργασία, τη μαχητική υπεράσπιση και διεύρυνση δικαιωμάτων, ελευθεριών και δημόσιων αγαθών.

Κατατέθηκαν πολλές προτάσεις για τη δράση του Καραβανιού, ιδιαίτερα για την απεύθυνσή του σε εργασιακούς χώρους, την παρουσία του σε κάθε απεργιακό αγώνα, τον ιδιαίτερο προσανατολισμό του για τη διάδοση των πρακτικών της κατάληψης και αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής, τη διασύνδεσή του με τις δομές αλληλεγγύης, τα συνεργατικά εγχειρήματα, τα κινήματα υπεράσπισης των δημόσιων χώρων και του περιβάλλοντος.

Καταλήχθηκε να συνεχιστούν οι επαφές με πρωτοβάθμια σωματεία και εργατικές-κοινωνικές συλλογικότητες στην προοπτική μιας μεγάλης ανοιχτής συνέλευσης όπου θα συγκροτηθεί το Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης, με όσο το δυνατόν περισσότερες συμμετοχές, στην Αθήνα, την Τρίτη 15 Σεπτέμβρη, σε χώρο που θα ανακοινωθεί. Ενδιάμεσος σταθμός είναι η συμμετοχή στη διαδήλωση της ΔΕΘ, στην οποία έχει καλέσει η πανελλαδική Συνέλευση του Καραβανιού Αγώνα @ Αλληλεγγύης.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης (Αθήνας) στη ΒΙΟΜΕ

protviome@gmail.com