Παρανοϊκοί ή ταξικά προσανατολισμένοι;

Του Ηλία Ιωακείμογλου από εδώ

Η διαπραγμάτευση ως διαδικασία ορθού λόγου (Κέινς), η διαπραγμάτευση ως στοιχείο της ταξικής πάλης (Μαρξ) και πώς εξηγείται η σκληρή, «παράλογη» στάση των ηγετών της Ευρωζώνης

Πώς να καταλάβουμε τη διαπραγμάτευση και τα μονοπάτια που ακολουθεί; Αυτή η ερώτηση δεν είναι μόνο επίκαιρη τώρα που παρακολουθούμε τις εξελίξεις εν θερμώ, αλλά θα παραμένει κρίσιμη καις τη συνέχεια, όταν όλα θα έχουν παιχτεί και θα πρέπει να καταλάβουμε τι συνέβη, τι μας συνέβη. 

Ο τρόπος του Κέινς

Ο τρόπος με τον οποίο κατανοεί η ελληνική πλευρά τη φύση της διαπραγμάτευσης, είναι ο τρόπος του Κέινς, που θεωρούσε ότι το σημαντικό στην οικονομική πολιτική δεν είναι οι κοινωνικές αντιθέσεις, η ταξική πάλη, αλλά οι παλιές, οι σκουριασμένες ιδέες που εμποδίζουν τη λογική και οδηγούν σε αποφάσεις καταστροφικές, όχι μόνον για τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις αλλά και για τις κυρίαρχες. Αυτή η πίστη των αριστερών κεϊνσιανών, που βρίσκεται διατυπωμένη όχι μόνο στις πρώτες αλλά και στις τελευταίες σελίδες του μεγάλου βιβλίου του δασκάλου τους, εξηγεί την πίστη τους στη διαπραγματευτική δύναμη του ορθού λόγου, την επιθυμία τους να καθήσουν στην ίδια πλευρά του διαπραγματευτικού τραπεζιού και όχι απέναντι, να διατυπώσουν προτάσεις που τελικά συμφέρουν όλες τις πλευρές (που όπως λένε τώρα είναι καταστάσεις win-win). Είναι η ίδια θεώρηση των πραγμάτων που εξηγεί την αθώα στάση ενός μεγάλου προοδευτικού οικονομολόγου όπως ο Πολ Κρούγκμαν που, όποτε γράφει για την Ελλάδα, βρίσκεται σε διαρκή απορία γιατί οι ηγετικές δυνάμεις της Ευρώπης φέρονται τόσο παράλογα ώστε να θέτουν σε δοκιμασία το ίδιο το ευάλωτο παιδί τους που είναι η Ευρωζώνη, γιατί βυθίζουν την οικονομία στην ύφεση και φλερτάρουν με τον αποπληθωρισμό.

Οι αριστεροί κεϊνσιανοί –οικονομολόγοι ή πολιτικοί– εγκαλούν λοιπόν την καθεστωτική οικονομία και την εξουσία στο δρόμο της λογικής, που είναι ο δρόμος της οικονομικής μεγέθυνσης, των επενδύσεων, της πλήρους απασχόλησης και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των υποτελών κοινωνικών τάξεων, και προτείνουν λύσεις βασισμένες στον ορθό λόγο, λύσεις «συμφέρουσες σε όλους». Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η ελληνική πλευρά κατανοεί τη φύση της διαπραγμάτευσης.

Ο τρόπος του Μαρξ

Ένας άλλος τρόπος να κατανοήσουμε τη φύση της διαπραγμάτευσης, είναι ο τρόπος του Μαρξ: η κρίση είναι το περιβάλλον που επιτρέπει στην τάξη των κεφαλαιοκρατών να επιβάλει τις απαιτήσεις της. Εκατόν πενήντα χρόνια μετά το «Κεφάλαιο» γνωρίζουμε ότι το επίπεδο συνείδησης της αστικής τάξης τής επιτρέπει να οργανώνει συνειδητά πλέον την κρίση ως μέσο για την πειθάρχηση των εργαζόμενων τάξεων, για να δεχθούν λιγότερες προστατευτικές ρυθμίσεις, χαμηλότερους μισθούς, σκληρές εργασιακές σχέσεις και ταπεινώσεις υπό την πίεση της ανεργίας και του διογκούμενου εφεδρικού εργατικού δυναμικού. Έτσι και στην Ελλάδα, η όλη διαδικασία της ύφεσης και της πολιτικής τής εξαθλίωσης, της αποδιάρθρωσης του κοινωνικού κράτους, της ανεργίας και της απαξίωσης της εργασίας, απέκτησε τη λογική του οικονομικού δαρβινισμού, τη λογική της εκκαθάρισης των μη ανταγωνιστικών, ή των λιγότερο ανταγωνιστικών, κεφαλαίων και των πιο αδύναμων ανθρώπων ώστε η ελληνική οικονομία, αν και συρρικνωμένη, να βρει, τελικά ένα νέο μοντέλο συσσώρευσης κεφαλαίου μέσω μιας διαδικασίας «δημιουργικής» καταστροφής και ιστορικής ήττας των δυνάμεων της εργασίας και της Αριστεράς. Οι καθεστωτικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις πλησίασαν αρκετά στην καμπή εκείνη του δρόμου όπου η άρχουσα τάξη, οι σύμμαχοί της στην Ευρώπη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, μπορούσαν να ελπίζουν σε μια παγίωση των κατακτήσεών τους στην Ελλάδα, καθώς είχαν ήδη αρχίσει να διακρίνουν το περίγραμμα ενός νέου ολοκληρωμένου καθεστώτος συσσώρευσης κεφαλαίου που ενσωμάτωνε ως οργανικά στοιχεία του όλες τις βαρβαρότητες που γνωρίσαμε μετά το 2009.

Το «σάπιο μήλο»

Κολλίντζας, Καρούζος και η "Tράπεζα μας"

Παλαιότερο άρθρο από εδώ 

Σε νέα, ιδιαίτερα σοβαρή και υπό δικαστική διερεύνηση υπόθεση εμφανίζεται να πρωταγωνιστεί o γνωστός οικονομολόγος και πρώην στέλεχος της Proton Bank, Tρύφων Κολλίντζας, ο οποίος είναι προφυλακισμένος για εμπλοκή στο σκάνδαλο των θαλασσοδανείων του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη (περισσότερα για τον κο Λαυρεντιάδη εδώ).
Ο οικονομολόγος με τη μακρά θητεία σε πιστωτικά ιδρύματα εμφανίζεται να εμπλέκεται και στην πολύκροτη υπόθεση Καρούζου, καθώς επί των ημερών του στην Τράπεζα Αττικής πραγματοποιήθηκαν περίεργες αγορές «ελαττωματικών» ακινήτων από τον Όμιλο Καρούζου, που είχαν ως αποτέλεσμα το πιστωτικό ίδρυμα να ζημιωθεί κατά δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.
Αγορά… σκάνδαλο
Η ιστορία εκτείνεται χρονικά από το 2009, όταν ο πρώην «βασιλιάς» του real estate, Ιωάννης Καρούζος, είχε προσεγγίσει την Τράπεζα Αττικής επιζητώντας οικονομική βοήθεια (για την υπόθεση Καρούζου διαβάστε σχετικά και εδώ). Σκοπός του ήταν να αγοράσει ορισμένα οικόπεδα-φιλέτα στην περιοχή της Γλυφάδας, στα οποία εκ των υστέρων παραποίησε τα εμβαδά και εν συνεχεία τα πούλησε σε ανυποψίαστους ιδιώτες.
Από το ιστορικό της υπόθεσης αλλά και από τα στοιχεία που έχουν προσκομισθεί στις Αρχές προκύπτει ότι η ανταπόκριση των δύο πιστωτικών ιδρυμάτων ήταν άμεση. Το παράδοξο, όμως, της υπόθεσης είναι ότι οι δύο τράπεζες είχαν ήδη ενημερωθεί για τις παράνομες μεθόδους του κατασκευαστή μέσω των καταγγελιών που τους είχε αποστείλει ο Ιωσήφ Λιβανός.
Τόσο το 2007 όσο και το 2009 ο μεσίτης είχε φροντίσει να γνωστοποιήσει στους επικεφαλής αλλά και τους μετόχους τόσο της Τράπεζας Κύπρου όσο και της Τράπεζας Αττικής τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε ο κ. Καρούζος.
Τον Απρίλιο του 2009 ο Ιωσήφ Λιβανός μέσω επιστολής στην Τράπεζα Αττικής έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για τις δραστηριότητες του κ. Καρούζου. Επικεφαλής του πιστωτικού ιδρύματος εκείνη την περίοδο ήταν ο κ. Κολλίντζας.
Δείτε την επιστολή

Έργα & ημέρες Προκόπη Παυλόπουλου

– Χιλιάδες προσλήψεις «γαλάζιων παιδιών» παρακάμπτοντας και απαξιώνοντας το ΑΣΕΠ κατά την περίοδο 2004 – 2009

– Υπογραφή επιζήμιων για το ελληνικό δημόσιο συμβάσεων των C4I με την SAIC και την Siemens

– Παραχωρεί με νόμο στην Lamda την έκταση για την ανέγερση του Mall

– Επιβραβεύει τον εμπνευστή του Mall, ο οποίος ενώ κατηγορούνταν για κακούργημα -η υπόθεση μπήκε στο αρχείο- βρέθηκε διορισμένος στις Βρυξέλλες ως εκπρόσωπος της Ελλάδας για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

– Υπουργός Εσωτερικών κατά τις δολοφονικές πυρκαγιές του 2007

– Υπουργός Εσωτερικών κατά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και κατά τη διάρκεια των «Δεκεμβριανών» που ακολούθησαν

– Τροποποίησε τον εκλογικό νόμο δίνοντας μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα

– Ψήφισε ΝΑΙ σε όλα τα μνημόνια και τα κατεπείγοντα νομοσχέδια τα τελευταία χρόνια, παρ” όλο που τα χαρακτήριζε αντισυνταγματικά

(Όπως καταλαβαίνετε, ο Jo Di έχει ενθουσιαστεί με την επιλογή της κυβέρνησης να προτείνει για υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο.)

Πηγή

υγ. ποιος μπορεί επίσης να ξεχάσει την αποφασιστική του στάση στην επίθεση σε Δούρου και Κανέλλη

 

Ποιοι αναλαμβάνουν τις κορυφαίες θέσεις στις ελληνικές τράπεζες

Από εδώ. Διαβάστε και αυτό το σχετικό. Πολλά γνώριμα πρόσωπα από παλιά στελεχώνουν τη νέα διοίκηση των τραπεζών και αυτό μόνο ευχάριστο δεν είναι.

Λούκα Κατσέλη για την Εθνική

Pαγδαίες είναι οι εξελίξεις στις τράπεζες με την κυβέρνηση να αναδεικνύεται καθοριστικός ρυθμιστής. Oι αρχικοί φόβοι για αναταράξεις διαλύονται και το κυριότερο χωρίς να προκληθεί σοκ, που πολλοί είχαν προεξοφλήσει. O χειρισμός της κατάστασης, που έχει αναλάβει σχεδόν αποκλειστικά ο αντιπρόεδρος Γ. Δραγασάκης, ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός. Mπόρεσε να ισορροπήσει ανάμεσα στις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣYPIZA, αλλά και στις πραγματικές ανάγκες της αγοράς.

Kαι επειδή την ιστορία τη γράφουν τα πρόσωπα, η κυβέρνηση επέλεξε στελέχη της αγοράς με εμπειρία στον τραπεζικό και γενικά στον οικονομικό στίβο προκειμένου να στελεχώσουν ή να ενισχύσουν τις διοικήσεις των τραπεζών.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τη Δευτέρα θα ολοκληρωθεί η πρώτη φάση των αλλαγών στις διοικήσεις των τραπεζών με την τοποθέτηση της νέας ηγετικής ομάδος στην Eθνική Tράπεζα. Nα σημειωθεί ότι η Eurobank σχεδόν από την πρώτη στιγμή άλλαξε διοίκηση. Σε δεύτερη φάση θα ακολουθήσει η τοποθέτηση στελεχών στις άλλες δύο συστημικές τράπεζες, Πειραιώς και Alpha Bank, χωρίς ωστόσο να μεταβληθεί το υπάρχον status quo των διοικήσεων. Eξάλλου, δεν ήταν τυχαία η θέση της κυβέρνησης, μετά τις εκλογές, ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξει διοικήσεις τραπεζών που κρίνονται επιτυχημένες.

Oι αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα θα ολοκληρωθούν σε μεταγενέστερο χρόνο με το Tαμείο Xρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και θα αφορούν τόσο τα πρόσωπα που απαρτίζουν τη διοίκηση του Tαμείου, τον τρόπο λειτουργίας του, αλλά και το θεσμικό πλαίσιο βάσει του οποίου λειτουργεί. Ωστόσο, εκεί είναι πολύ πιθανό να υπάρξει σχετική καθυστέρηση για δύο βασικούς λόγους. O ένας έχει να κάνει ότι οι όποιες αλλαγές πραγματοποιηθούν θα πρέπει να έχουν την έγκριση της EKT και της Kομισιόν και ο άλλος είναι η διατήρηση ήρεμου κλίματος στις σχέσεις των μετόχων των τραπεζών, του κράτους δηλαδή και των ιδιωτών μετόχων.

Aπομένει να αποσαφηνιστεί πλήρως ακόμη είναι ο οδικός χάρτης για την επιστροφή των τραπεζών στον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου αφενός να αποκατασταθεί πλήρως η ομαλή λειτουργία των τραπεζών, χωρίς την παραμικρή κρατική παρέμβαση, και από την άλλη η επιστροφή των κεφαλαίων που έχουν επενδυθεί στις τράπεζες (ανακεφαλαιοποίηση). Nα υπενθυμίσουμε ότι μέσω του TXΣ έχουν δοθεί στις τράπεζες περίπου 39 δις ευρώ, ποσό που επιβαρύνει το δημόσιο χρέος. Στην περίπτωση που βρεθεί κοινά αποδεκτός οδικός χάρτης ιδιωτικοποίησης σε βάθος χρόνος, τότε μπορεί η κίνηση αυτή να μειώσει τις απώλειες του TXΣ και την επιβάρυνση των φορολογουμένων.

Κρίσιμες ώρες

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ από εδώ
 

Το ιταμό τελεσίγραφο Σόιμπλε στην Ελλάδα, που τορπίλισε το Eurogroup, επιταχύνει τις εξελίξεις γύρω από το ελληνικό δράμα και μας φέρνει μπροστά σε ένα αποφασιστικής σημασίας, κομβικό σημείο. Μέσα στις επόμενες ώρες και μέρες μπορεί να κριθεί σε μεγάλο βαθμό  η μοίρα του κινήματος και της Αριστεράς για πολλά χρόνια. Χρειάζεται καθαρό μυαλό, ψύχραιμη, μακριά από φοβικά σύνδρομα και συναισθηματισμούς εκτίμηση του εσωτερικού και διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων και αλύγιστη αποφασιστικότητα για να περάσουμε αυτόν τον πρώτο, κρίσιμο κάβο.

Προσερχόμενος στο Eurogroup, ο Σόιμπλε έριξε την πρώτη τορπίλη, δηλώνοντας προκλητικά ότι «λυπάται» τους Έλληνες για την «ανεύθυνη» κυβέρνησή τους. Στη συνέχεια ανατίναξε τις γέφυρες συνδιαλλαγής που προσπαθούσε να στήσει η Γαλλία και απαίτησε από την ελληνική κυβέρνηση να αυτοεξευτελιστεί υπογράφοντας δήλωση μετανοίας για παράταση του Μνημονίου και παραίτηση από την εφαρμογή του κοινωνικού της προγράμματος. Όλα αυτά διαμηνύουν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι ο τορπιλισμός του Eurogroup ήταν προειλημμένη απόφαση μιας Γερμανίας, η οποία συμπεριφέρεται απροσχημάτιστα όχι ως ηγεμόνας, αλλά ως δεσμοφύλακας της ευρωζώνης.

Αυτά είναι περίπου αυτονόητα. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι γιατί και με ποια στρατηγική στόχευση ενεργεί το Βερολίνο. Η απάντησή μας είναι: όχι από αλαζονική αίσθηση δύναμης, αλλά από ανησυχία για τις εξελίξεις που τείνουν να ξεφύγουν από τον έλεγχό τους. Εκφοβίζουν γιατί φοβούνται οι ίδιοι! Το γεγονός ότι με τις προγαμματικές δηλώσεις της η κυβέρνηση, παρά τις όποιες ταλαντεύσεις, έμεινε βασικά πιστή στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, κυρίως όμως η δυναμική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα και το κύμα αλληλεγγύης προς την Ελλάδα που άρχισε να εξαπλώνεται στην Ελλάδα τρόμαξαν το Βερολίνο. Η γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη άρχισε να εμφανίζει συμπτώματα προϊούσας φθοράς. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη διαδήλωση του Παρισιού, πέραν του ΚΚΓ και του Αριστερού Μετώπου, καλούσε η Collectif Roosvelt, όπου συμμετέχουν η Ντανιέλ Μιτεράν, οι πρώην πρωθυπουργοί Μισέλ Ροκάρ και Ζαν- Μαρκ Ερό και άλλα πρωτοκλασσάτα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ακόμη και στο εσωτερικό της Γερμανίας, η συντριβή της Χριστιανοδημοκρατίας στο Αμβούργο, με παράλληλη ενίσχυση Σοσιαλιστών, Αριστεράς και ευρωσκεπτικιστικού AfD διαμηνύουν την αμφίπλευρη αμφισβήτηση της Μέρκελ.

Το τελεσίγραφο του Βερολίνου στο Eurogroup είχε στόχο να ανακόψει αυτές τις τάσεις και να «χαμηλώσει» την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, ώστε να τη σύρει σε νέες διαπραγματεύσεις από χειρότερες θέσεις, με πιο ασφυκτικά χρονικά περιθώρια. Στόχος είναι ένας πρώτος συμβιβασμός πιο κοντά στις απαιτήσεις του Βερολίνου, που θα αποδομήσει την εσωτερική και διεθνή στήριξη της κυβέρνησης, για να ακολουθήσει επί έξι μήνες, μέχρι την τελική διευθέτηση, το «μαρτύριο της σταγόνας», όπου η απειλή του bankrun θα βρίσκεται μονίμως στην ημερήσια διάταξη και θα χρησιμοποιείται ως μοχλός για την ακύρωση κάθε προοδευτικού κοινωνικού μέτρου.

Σ’αυτό το φόντο, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει οδό υποχώρησης. Οι γέφυρες ανατινάχτηκαν, τα καράβια κάηκαν! Η μέχρι τέλους αποφασιστικότητα απέναντι στο τελεσίγραφο του Βερολίνου είναι μονόδρομος, αν δεν θέλει να αυτοκτονήσει πολιτικά και να δει το τεράστιο ρεύμα της λαϊκής στήριξης να μετατρέπεται σε ρεύμα απογοήτευσης και κατακραυγής, που θα ενισχύσει τα πιο αντιδραστικά ή και νεοφασιστικά ρεύματα.

Η νίκη της Μαρίνας απέναντι σε εταιρεία κολοσσό

Aπό τη συνάδελφο και μέλος της συσπείρωσης Όλγα Μπαλαούρα, πρώτη δημοσίευση στην Εποχή

Πριν τρεις μήνες, η Μαρίνα Σιφναίου ενημέρωσε την εταιρεία Migato όπου δούλευε ως σχεδιάστρια ότι είναι έγκυος. Η εταιρεία, αφού πρώτα φρόντισε να την συγχαρεί για το ευχάριστο γεγονός, της ανακοίνωσε την απόλυσή της. Η Μαρίνα δούλευε με μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών, όπως η πλειονότητα των τεχνικών και μηχανικών στον κλάδο. Χωρίς πρόσληψη, χωρίς να αποδεικνύεται εξαρτημένη σχέση εργασίας, βαπτιζόμενη ως «συνεργάτης». 
Η απόλυση της Μαρίνας δεν είναι η μόνη περίπτωση ακραίας εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Τον τελευταίο καιρό και εδικά μετά τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων απ’ τα μνημόνια και τους φορείς της πολιτικής τους, τα κρούσματα απολύσεων, ειδικά ενάντια σε γυναίκες εργαζόμενες, μητέρες και εγκύους, πολλαπλασιάστηκαν. Προηγήθηκαν ο εκφοβισμός εγκύου από την εταιρεία “Πάνθεον” στο Ηράκλειο, ο ξυλοδαρμός εργαζόμενης από τον εργοδότη της στην ίδια πόλη, απειλές για απολύσεις και ψυχολογικές πιέσεις σε εγκύους και μητέρες.
Δίκτυο αλληλεγγύης
Στην περίπτωση της Μαρίνας τα πράγματα δεν φάνηκαν όμως να’ ναι απλά για τους εργοδότες της. Από την πρώτη στιγμή, κατήγγειλε το γεγονός και απευθύνθηκε στο Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, μέλος του οποίου είναι η ίδια, προκειμένου αυτό να στηρίξει τον αγώνα της για την επαναπρόσληψη της. Από τότε, αναπτύχθηκε ένα εντυπωσιακό δίκτυο αλληλεγγύης πανελλαδικά από σωματεία, συλλογικότητες, συνδικαλιστικούς φορείς και τοπικά κινήματα που κλιμακωτά πίεζαν για τη δικαίωση της συναδέλφου. 
Στην αρχή, η στάση της εταιρείας απέναντι στο σωματείο και την εργαζόμενη ήταν απαξιωτική: Με ιδιαίτερη έπαρση η εταιρεία αρνιόταν να μας μιλήσει στο τηλέφωνο, ενώ όταν τα πράγματα έφτασαν στην επιθεώρηση εργασίας επιδίωξε την απουσία μελών της διοίκησης του σωματείου από την τριμερή συνάντηση. 
Πιεζόμενοι από τη μαζικότητα, την επιμονή και κλιμάκωση των κινητοποιήσεων σε κεντρικά και περιφερειακά καταστήματα, οι εκπρόσωποι της εταιρείας ζήτησαν να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις, επικαλούμενοι «διαπραγματεύσεις» των δικηγόρων, χωρίς ωστόσο να αποδέχονται τα αιτήματα της εργαζόμενης. Οι κινητοποιήσεις δεν σταμάτησαν, συνέχισαν να ασκούν πίεση ενώ παράλληλα μέλη του σωματείου δεχτήκαμε ακόμα και λεκτικές επιθέσεις από τους εκπρόσωπους της εταιρείας.
Δικαίωση
Τελικά, μετά την ανακοίνωση της πανελλαδικής κινητοποίησης και υπό τον φόβο αυτής, που προανήγγειλε το Σωματείο για την Παρασκευή 13/2, η εργοδοσία της Migato κάλεσε σε συνάντηση τα ενδιαφερόμενα μέρη την περασμένη Τετάρτη αποδεχόμενη πλήρως τα αιτήματα της εργαζόμενης.
Η Μαρίνα δικαιώθηκε, η κερδοφόρα εταιρεία αναγκάστηκε να καταβάλλει ως αποζημίωση όλους τους μισθούς υπερημερίας για το διάστημα προστασίας λόγω εγκυμοσύνης και λοχείας (18 μήνες) και κυρίως να αναγνωρίσει την εξαρτημένη σχέση εργασίας.
Η νίκη της Μαρίνας, πέραν της χαράς που έδωσε σε όλους και όλες που παλέψαμε για τη δικαίωσή της καταδεικνύει πως η τρομοκρατία και η αυθαιρεσία της όποιας εργοδοτικής ασυδοσίας δεν είναι αδιαπέραστη από τους συλλογικούς αγώνες. Η αλληλεγγύη και η οργάνωση, η διεκδίκηση των συμφερόντων και δικαιωμάτων μας, η αξιοπρέπεια και ο αγώνας για την καλυτέρευση των όρων ζωής μας διαπερνούν και ανατρέπουν κάθε εκτραχυμένη από την εξουσία εργοδοσία. Δίνουν, όμως, και το στίγμα στην νέα κυβέρνηση της αριστεράς να στηρίξει τους εργαζόμενους και την κοινωνία, να επαναφέρει το εργατικό δίκαιο και να αποδείξει στην πράξη πως η πολιτική της παράγεται από και για τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Για όλους εμάς στο ΣΜΤ και στο κίνημα αλληλεγγύης είναι όμορφο να νιώθεις πως δικαιώνεται ο αγώνας των εργαζομένων και να νικά η αλληλεγγύη. Είναι ωραίο να βλέπεις τα πρόσωπα της Μαρίνας και του συντρόφου της Γρηγόρη να χαμογελούν. Κυρίως, όμως, όπως λέει η Μαρίνα αυτή η νίκη ανήκει σε όλους μας. Σε όλους εμάς που καταρρίψαμε την εργοδοτική τους έπαρση. Μπορεί η δική μας περίπτωση να ήταν ακόμα ένα αδίκημα στο ιστορικό τους, όμως σίγουρα ήταν το τελευταίο τους!
Όλγα Μπαλαούρα, αντιπρόεδρος
του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών

Πλαίσιο Διεκδικήσεων της ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής

Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. ΑΤΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ

ΑΧ. ΠΑΡΑΣΧΟΥ 98-100, 114 75 ΑΘΗΝΑ

ΤΗΛ:210 64.64.282 FAX:210 64.61.296 e-mail emdydasattikis@tee.gr url: www.emdydas-attikis.gr

Αθήνα, 13 Φεβρουαρίου 2015

Αρ.Πρωτ.:4139  

Προς: ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ

Θέμα: Πλαίσιο Διεκδικήσεων της ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής

Μπροστά στη νέα κυβέρνηση οι διπλωματούχοι μηχανικοί του Δημοσίου δε μπορούμε παρά να θέσουμε τις διεκδικήσεις του σωματείου μας, οι οποίες έχουν γίνει πλέον πιεστικές και άμεσες. Πέντε χρόνια συνεχούς υποβάθμισης των Τεχνικών Υπηρεσιών και των εργαζόμενων μηχανικών, είναι ήδη πολλά και πρέπει άμεσα να υπάρχει αίσθηση ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, χωρίς μνημονιακή εποπτεία. Καταγράφουμε εν συντομία λίστα άμεσων διεκδικήσεων από τη νέα κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση οφείλει να καταργήσει άμεσα και αναδρομικά τις αυξήσεις εισφορών στο ασφαλιστικό και να μεριμνήσει για την επιστροφή των κλεμμένων του PSI στο ΤΣΜΕΔΕ. Να επαναφέρει το αυτοδιοίκητο και την αυτονομία του Ταμείου και να επανατοποθετήσει τους προταθέντες από την ΕΜΔΥΔΑΣ, που η προηγούμενη κυβέρνηση απομάκρυνε από τη διοίκηση του Ταμείου. Να επαναφέρει τις συντάξεις στα επίπεδα προ των μνημονιακών περικοπών.

Να ενισχύσει αποφασιστικά το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ώστε να ανοίξουν θέσεις εργασίας, να σχεδιάσει εξ αρχής έργα με κοινωνικό και περιβαλλοντικό πρόσημο (αντιπλυμμηρικά, αντισεισμικά, αντιπυρικά, ενεργειακά, περιβαλλοντικά) σταματώντας τα οικονομικά και περιβαλλοντικά εγκλήματα που προώθησαν οι προηγούμενες κυβέρνησεις. Να καταργήσει τις απαράδεκτες Συμβάσεις Παραχώρησης που είναι σε εξέλιξη και φορτώνουν όλο το βάρος στους χρήστες (βλέπε διόδια κλπ) καθώς και τα έργα με ΣΔΙΤ.

Να αναβαθμίσει τις δημόσιες τεχνικές υπηρεσίες, ώστε να σχεδιάσουν, μελετήσουν, επιβλέψουν τα παραπάνω. Να αποκαταστήσει τον ελεγκτικό ρόλο του δημοσίου προς όφελος της κοινωνίας σε αντίθεση με τις fast track διαδικασίες εκποίησης που κυριαρχούν. Να σταματήσει τη διάλυση τους και να τις στελεχώσει με εργαζόμενους και υλικοτεχνική υποδομή. Να προχωρήσει σε προσλήψεις μηχανικών σε όλους τους τομείς που αυτοί χρειάζονται (πχ Τεχνικοί ασφαλείας κλπ).

Να βελτιώσει – κωδικοποιήσει – απλοποιήσει την Νομοθεσία για τα Δημόσια Έργα, το ΓΟΚ, τις Πολεοδομίες, τις Προμήθειες ώστε να εξαλειφθούν παράθυρα, πολλαπλές ερμηνείες, φωτογραφικές διατάξεις κλπ που ενισχύουν τη διαφθορά.

Να αποκαταστήσει τους μισθούς σε επίπεδα αξιοπρέπειας επαναφέροντας το 13ο και 14ο μισθό καθώς και το επίδομα του 6%0 το οποίο συνεχίζεται να παρακρατείται από τους εργολάβους δημοσίων έργων, να ξεμπλοκάρει τη βαθμολογική-μισθολογική εξέλιξη που παραμένει παγωμένη και να προσφέρει αναγνώριση προϋπηρεσίας σε όλους μηχανικούς από τη λήψη του πτυχίου τους, προχωρώντας στην επανακατάταξη τους στους βαθμούς. Να ξεκινήσει διάλογο για ένα νέο δίκαιο και αξιοπρεπές μισθολόγιο.

Η Γερμανική ΕΕ τορπίλησε το EUROGROUP, επιμένοντας στην ελληνική υποταγή

Πηγή

Διαβάστε επίσης:

Κρούγκμαν: Σπρώχνουν την Ελλάδα στον γκρεμό
Το προσχέδιο του Μοσκοβισί μεταφρασμένο

ΟΙ ΝΕΟΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΕ ΖΗΤΟΥΝ "ΓΗ ΚΑΙ ΥΔΩΡ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ

Με μια κίνηση εκβιασμού, που θύμισε τις χειρότερες ώρες της αποικιοκρατίας, η Γερμανική πλευρά και οι «δορυφόροι» της στην ΕΕ έσπρωξαν σε ναυάγιο το Eurogroup της Δευτέρας (16/2), στέλνοντας τελεσίγραφο προς την ελληνική πλευρά.

Το ιμπεριαλιστικό τελεσίγραφο της Γερμανικής ΕΕ και των Γάλλων «κανίς» του Βερολίνου είναι πολύ απλό στη χυδαιότητά του: μόνη διέξοδο που διαθέτει η ελληνική κυβέρνηση είναι να ζητήσει παράταση του προγράμματος, με απλά λόγια να ζητήσει παράταση του μνημονίου!!!

Αυτές τις ώρες η νέα ελληνική κυβέρνηση και ο ίδιος ο ελληνικός λαός οφείλουν να λάβουν ιστορικές αποφάσεις και να απαντήσουν τολμηρά στην πρόκληση.

Χωρίς συμφωνία ολοκληρώθηκαν το βράδυ της Δευτέρας (16/2) οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών της χώραςστη συνεδρίαση του Eurogroup.

Κύκλοι του Μεγάρου Μαξίμου έκαναν λόγο νωρίτερα για κείμενο που παρουσιάστηκε στο Eurogroup, το οποίο αποτελεί υπαναχώρηση από τη συμφωνία Ντέισελμπλουμ – Τσίπρα και διεμήνυσαν ότι με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία σήμερα.

Συγκεκριμένα, ανέφεραν πως παρουσιάστηκε στο Eurogroup κείμενο ως βάση συζήτησης και που αποτελεί ριζική υπαναχώρηση από την κοινή ανακοίνωση του Γερούν Ντέισελμπλουμ με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, την προηγούμενη Πέμπτη (12/2).

«Η επιμονή ορισμένων κύκλων να εφαρμόσει η νέα ελληνική κυβέρνηση το Μνημόνιο είναι παράλογη και μη αποδεκτή. Η υλοποίηση του μνημονιακού προγράμματος "έφυγε" από το τραπέζι στη Σύνοδο Κορυφής. Όσοι την επαναφέρουν χάνουν το χρόνο τους. Με αυτά τα δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία σήμερα» σημείωναν οι ίδιοι κύκλοι.

Κύκλοι της ριζοσπαστικής Αριστεράς υπογράμμιζαν στην Iskra ότι την μεγαλύτερη ευθύνη για την σημερινή εξέλιξη στη συνεδρίαση του Eurogroup φέρει η Γερμανία, η οποία αξίωσε για άλλη μία φορά τη συνέχιση του μνημονιακού προγράμματος και την παράταση της νεοαποικιακής κηδεμονίας της χώρας και ούτε λίγο ούτε πολύ ζητούσε "γη και ύδωρ" από τον ελληνικό λαό.

Στο σχέδιο ανακοίνωσης του Eurogroup το οποίο απορρίφθηκε εμφανίζονταν «οι ελληνικές αρχές να εκφράζουν την πρόθεσή τους να ζητήσουν εξάμηνη τεχνική επέκταση του ισχύοντος προγράμματος ως ενδιάμεσο βήμα». Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται ότι «η ρύθμιση αυτή θα αποτελούσε χρονική γέφυρα για τις ελληνικές αρχές και το Eurogroup προκειμένου να εργαστούν επί διευθετήσεων που θα ακολουθούσαν. Συμφωνήσαμε, επίσης, ότι το ΔΝΤ θα συνεχίσει να διαδραματίζει το ρόλο σε αυτή τη νέα διευθέτηση. Το Eurogroup εμφανίζεται με θετική διάθεση έναντι παρόμοιας αίτησης από τις ελληνικές αρχές».

Στο ίδιο κείμενο που απορρίφθηκε κατηγορηματικά από την ελληνική πλευρά, τίθονταν ως προτεραιότητες για συντονισμένη δράση νέο χτύπημα των εργασιακών και ασφαλιστικών-συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

Όπως υπογραμμιζόταν χαρακτηριστικά: «οι ελληνικές αρχές εξέφρασαν την πρόθεσή τους να ολοκληρώσουν επιτυχώς το τρέχον μνημονιακό πρόγραμμα λαμβάνοντας υπόψη τα σχέδια της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Στο πλαίσιο αυτό, πρόθεσή μας είναι να κάνουμε χρήση της υπάρχουσας ευελιξίας στο πλαίσιο του ισχύοντος προγράμματος. Οι ελληνικές αρχές παρείχαν δέσμευση να απόσχουν από μονομερείς δράσεις και να εργαστούν σε στενό συντονισμό με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς εταίρους κυρίως στον τομέα της φορολογικής πολιτικής, των ιδιωτικοποιήσεων, της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας του χρηματοπιστωτικού τομέα και των συντάξεων».

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΩΣ ΤΗ ΝΕΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ EUROGROUP ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (20/2)

Το Eurogroup έδωσε χρονικό περιθώριο στην Ελλάδα έως την Παρασκευή (20/2) προκειμένου να ζητήσει η Ελλάδα επέκταση του τρέχοντος προγράμματος, ξεκαθαρίζοντας ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» και το επόμενο βήμα μπορεί να γίνει μόνο από την Αθήνα. Η επέκταση, όπως ξεκαθάρισε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, ενέχει περιθώρια ευελιξίας, αλλά συνεπάγεται δεσμεύσεις.

Ο επικεφαλής της Ευρωομάδας δήλωσε μετά το πέρας της συνεδρίασης ότι «σε γενικές γραμμές υπάρχει αίσθηση απογοήτευσης» για το πώς πήγαν οι διαβουλεύσεις σε τεχνικό επίπεδο και διαπιστώθηκε ότι «δεν υπάρχει κοινό έδαφος για το πώς» θα είναι το πρόγραμμα.

Ο Γ. Ντάισελμπουμ τόνισε ότι έγινε συζήτηση για τα βήματα μπροστά και «η αίσθηση είναι ότι το καλύτερο είναι να ζητηθεί επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος». Απλά χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο ώστε να μας δώσει περιθώριο κάποιων μηνών μήνες να κάνουμε διευθετήσεις, πρόσθεσε.

Ο ολλανδός υπουργός Οικονομικών τόνισε ότι το αίτημα επέκτασης του προγράμματος συνεπάγεται δεσμεύσεις. Συμπλήρωσε όμως ότι υπάρχει εντός του προγράμματος δυνατότητα ευελιξίας, χωρίς μονομέρειες κινήσεις, ούτε ακύρωση ήδη ληφθέντων μέτρων, ενώ τα όποια νέα μέτρα θα πρέπει να είναι πλήρως χρηματοδοτημένα.

Στο πλαίσιο -ευελιξίας με δεσμεύσεις- αυτό θα μπορούσε να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα, τόνισε ο Ντάισελμπουμ, τονίζοντας ότι πλέον εναπόκειται στους έλληνες να αποφασίσουν αν θέλουν μία τέτοια επέκταση.

«Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη εβδομάδα, αλλά αυτό είναι όλο» υπογράμμισε ο επικεφαλής του Eurogroup, συμπληρώνοντας ότι το συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης θα μπορούσε να συνεδριάσει την ερχόμενη Παρασκευή, αλλά αυτό θα αποφασιστεί αργότερα.

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εναντίον ΣΥΡΙΖΑ: μία πρώτη πικρή γεύση

της Μαριλένα Ιατρίδου από εδώ

Πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η κατάργηση του ΠΑΡΑΚΤΙΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ Α.Ε., σκοπός του οποίου είναι η ιδιωτικοποίηση και η εντατική ανάπτυξη μέσω φαστ–τρακ επενδύσεων και ΕΣΧΑΣΕ (Ειδικών Σχεδίων Χωροταξικής Ανάπτυξης Στρατηγικών Επενδύσεων τα οποία μπορεί να προβλέπουν μαρίνες, ξενοδοχεία, τουριστικά χωριά κ.α.). Η θέση αυτή είχε διατυπωθεί προεκλογικά τόσο από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα όσο και από τον αρμόδιο νυν Υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ κ. Σταθάκη, ο οποίος ήταν τότε εισηγητής στο σχετικό νομοσχέδιο.

Για τον λόγο αυτό κατετέθησαν στο ΣτΕ από πολίτες που εκπροσωπούν δημοτικές παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ 8 προσφυγές κατά των υπ’ αρ. Αριθμ. 143/43399/4-9-2014 (ΦΕΚ Β’ 2424/11-09-2014) και υπ’ αρ. Αριθμ. 43856/148/8 -9-2014 (ΦΕΚ Β ́ 2429/12-09-2014) ΚΥΑ των υπουργών Οικονομικών, Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Τουρισμού, με τις οποίες παραχωρείται στην εταιρεία «ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Α.Ε, κατά πλήρη κυριότητα νομή και κατοχή, το μεγαλύτερο τμήμα του παράκτιου μετώπου από το ΣΕΦ έως τη Φώκαια.

Κατά περίεργο τρόπο το ΣτΕ όρισε να δικαστούν στο ακροατήριο ορισμένες από τις προσφυγές μας (Π. Φαλήρου, Κορωπίου και Σαρωνικού) καθώς και ανάλογες προσφυγές των Δήμων Βούλας- Βάρης - Βουλιαγμένης και Αλίμου στις 6 Φεβρουαρίου, δηλαδή εντός ενός τριμήνου από την κατάθεσή τους. Επισημαίνουμε ότι οι υποθέσεις στο ΣτΕ, ακόμη και αυτές που αφορούν το ΤΑΙΠΕΔ, δικάζονται το λιγότερο ένα χρόνο μετά την υποβολή των προσφυγών.

Παρ όλες τις εξαγγελίες για αναθεώρηση όλων των παραχωρήσεων δημόσιας περιουσίας και τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, στις 26 Ιανουαρίου, δηλαδή μία μέρα μετά τις εκλογές και ενώ ακόμα δεν είχε οριστεί η νέα κυβέρνηση, οι υπηρεσίες του Υπουργείου έστειλαν αυθημερόν ως μη όφειλαν εν όψει αλλαγής πολιτικού και διοικητικού προϊστάμενου, αρνητικές για τις προσφυγές απόψεις της διοίκησης στο ΣτΕ, στις δε 28 Ιανουαρίου επιδόθηκαν στους αιτούντες παρεμβάσεις της Παράκτιο Μέτωπο Α.Ε. κατά των προσφυγών μας.

Μετά από επικοινωνία μας με το Υπουργείο Οικονομίας (πρώην Ανάπτυξης, που εποπτεύει το Παράκτιο Μέτωπο Α.Ε.) πληροφορηθήκαμε ότι οι ενέργειες αυτές είναι εν γνώσει του Υπουργού κ. Σταθάκη, ο οποίος ζήτησε απλώς από το ΣτΕ αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης, και δεν κατήγγειλε ως παράνομη την αποστολή των απόψεων της διοίκησης στο ΣτΕ από τη Νέα Δημοκρατία στις 26 Ιανουαρίου, μία ημέρα μετά τις εκλογές. Επιπλέον, επέτρεψε να σταλούν από την Παράκτιο Μέτωπο Α.Ε. παρεμβάσεις στο ΣτΕ εναντίον μας ως προσφευγόντων στις 28 Ιανουαρίου, όταν ήδη ήταν υπουργός.

Τελικά στις 6 Φεβρουαρίου, η υπόθεση εκδικάστηκε στο ΣτΕ, το οποίο βεβαίως δεν έκανε δεκτές τις αιτήσεις αναβολής τόσο του υπουργού όσο και τις δικές μας. Στο δικαστήριο εμφανίστηκε η εξής εικόνα : από τη μία 8 δημοτικές παρατάξεις, τις οποίες στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με το ευρύτερο Κίνημα για τη Διάσωση του Σαρωνικού να ανθίσταται στην οικολογική κακοποίηση των ακτών, να υπερασπίζονται το δικαίωμα του λαού για ελεύθερη πρόσβαση στην παραλία και από την άλλη η ... Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τους νομικούς συμβούλους των Υπουργείων και τους αδρά αμειβόμενους δικηγόρους της ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΜΕΤΩΠΟ Α.Ε. να υπερασπίζεται την άγρια ανάπτυξη του παράκτιου μετώπου, όπως είχε εξαγγελθεί από τον κ. Σαμαρά.

Επειδή αγωνιζόμαστε χρόνια για τη διάσωση του παράκτιου μετώπου της Αθήνας θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας και ευελπιστούμε ότι στο μέλλον η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα υλοποιήσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις για κατάργηση της ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΜΕΤΩΠΟ Α.Ε., η οποία σημειωτέον δεν έχει καμία σχέση με το Μνημόνιο και έγινε προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα

Η νέα ρύθμιση για όλες τις ληξιπρόθεσμες οφειλές μέχρι τέλους του 2014 προς εφορία, Ταμεία

Με τις υπέργοκες ασφαλιστικές εισφορές και την εξοντωτική φορολόγηση, όσων αποδεδειγμένα δεν είχαν να πληρώσουν τι θα γίνει? Θα πληρώνουν από πατριωτισμό για ανύπαρκτα εισοδήματα? Από την Καθημερινή

Εκατό δόσεις οι οποίες δεν θα υπερβαίνουν ως ετήσια δαπάνη το 20% ή 30% του επίσημου ετήσιου εισοδήματος του προηγούμενου έτους, μηνιαίο επιτόκιο 0,5%, χωρίς άλλη προσαύξηση ή ποινή και δυνατότητα δικαστικής προσφυγής με την καταβολή του 15% της συνολικής οφειλής προβλέπει, μεταξύ άλλων, η νέα ρύθμιση οφειλών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη, εντός των επομένων ημερών, θα έχει ολοκληρώσει τις διατάξεις του σχεδίου νόμου προκειμένου να κατατεθεί άμεσα στη Βουλή και να ξεκινήσει η διαδικασία ένταξης στη νέα ρύθμιση, καθώς η καθίζηση στα έσοδα προκαλεί έντονο προβληματισμό στο οικονομικό επιτελείο. Επείγοντα χαρακτήρα στην ψήφιση της νέας ρύθμιση προσδίδει άλλωστε και η ανάγκη των ασφαλιστικών ταμείων για αύξηση των εσόδων, καθώς διαπιστώνεται σημαντική κάμψη στον ρυθμό συμμετοχής των οφειλετών στη ρύθμιση που ήδη «τρέχει», προφανώς εξαιτίας της εξαγγελίας για νέα βελτιωμένη διάταξη.
Σύμφωνα με το σχέδιο που βρίσκεται ακόμη υπό τη διαδικασία επεξεργασίας και τα βασικά του σημεία παρουσιάζει σήμερα η «Κ», στη ρύθμιση υπάγεται το σύνολο των βεβαιωμένων φορολογικών υποχρεώσεων προς το Δημόσιο που έληξαν στις 31-12-2014. Ειδικότερα το σχέδιο προβλέπει τα εξής:
- Η ρύθμιση γίνεται μέχρι και σε 100 δόσεις.
- Το ετήσιο σύνολο των καταβολών δεν μπορεί να υπερβαίνει το 20% του ετήσιου εισοδήματος του οφειλέτη, όπως αυτό βεβαιώθηκε το προηγούμενο οικονομικό έτος. Σε περίπτωση υπέρβασης του ορίου, οι δόσεις επεκτείνονται αναλογικά, μέχρι την πληρωμή του συνόλου της οφειλής.
- Οφειλέτες που έχουν ήδη υπαχθεί σε ρύθμιση και το ετήσιο σύνολο των καταβολών τους υπερβαίνει το 20% του ετήσιου εισοδήματός τους μπορούν να υπαχθούν στη νέα ρύθμιση.
- Σε περίπτωση ρύθμισης συγχρόνως φορολογικών και ασφαλιστικών εισφορών, το ποσό των δόσεων δεν θα υπερβαίνει το 30% του βεβαιωθέντος εισοδήματος.
- Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, ο οφειλέτης θα πρέπει πρώτα να προχωρήσει σε αίτηση ρύθμισης της φορολογικής οφειλής, να εκδοθεί απόφαση και στη συνέχεια να προχωρήσει στη ρύθμιση της ασφαλιστικής οφειλής.
- Τα ποσά που υπάγονται στη ρύθμιση προσαυξάνονται με 0,5% μηνιαίως, χωρίς οποιαδήποτε άλλη προσαύξηση, επιβάρυνση ή ποινή. Μάλιστα, για τα ήδη βεβαιωμένα πρόστιμα και προσαυξήσεις προβλέπεται ότι αυτά δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν το 30% (ενδεχομένως και 50%) του αρχικώς οφειλόμενου κεφαλαίου. Προσοχή, όμως. Τα πρόστιμα και οι προσαυξήσεις επανέρχονται σε περίπτωση έκπτωσης από τη ρύθμιση.

Για την υπουργοποίηση του προέδρου του ΤΕΕ Χρήστου Σπίρτζη

Από την Ανοικτή Συνέλευση Μηχανικών

Δεν υπάρχει μηχανικός που δε χάρηκε από την απομάκρυνση της άθλιας συγκυβέρνησης, η οποία εφαρμόζοντας τις μνημονιακές πολιτικές εξόντωσε επαγγελματικά, φορολογικά και ασφαλιστικά τους μηχανικούς που ζουν από τη δουλειά τους. Όλοι όμως αντιμετωπίσαμε με έκπληξη και σκεπτικισμό, το άκουσμα της τοποθέτησης ως αναπληρωτή υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, του προέδρου του ΤΕΕ Χρήστου Σπίρτζη.
Και αυτό γιατί:

- πρωτοστάτησε στη διάλυση των επαγγελματικών δικαιωμάτων μας, επιβάλλοντας υποχρεωτικά σεμινάρια, εξετάσεις, παράβολα και “πιστοποιήσεις”, με την επιβολή του ΚΕΝΑΚ, των επιθεωρητών κλπ
- επέβαλε τη σιωπή, καταργώντας το ενημερωτικό δελτίο του ΤΕΕ
- οργάνωσε την αντισυνταγματική διαδικασία “τακτοποίησης” των αυθαιρέτων, μετατρέποντας τους εργαζόμενους επιστήμονες μηχανικούς σε φοροεισπράκτορες της τρόικας για λίγα ψίχουλα, για να ταϊστεί η “μαύρη τρύπα” του χρέους
- υπερασπίστηκε δις την ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας Αττικής με τα αποθεματικά του μόχθου των μηχανικών
- μετέφερε και στο χώρο μας τις ευέλικτες εργασιακές σχέσεις των “ωφελούμενων” και των voucher (καθυστερώντας, ακόμα και αυτές τις μικρές αμοιβές των)
- συναίνεσε σε όλα τα μνημονιακά εγκλήματα απέναντι στον κλάδο, όπως η κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών, το ληστρικό “κούρεμα” των αποθεματικών του ταμείου, τις παράλογες αυξήσεις εισφορών, τη διάλυση των δημόσιων ελεγκτικών μηχανισμών και την πορεία ιδιωτικοποίηση τους, το νέο ΓΟΚ και των συντελεστών που -αν παρ΄ ελπίδα κάποτε- εφαρμοστούν, θα κάνουν τις πόλεις μας ακόμα πιο αβίωτες.
- πλην της κραυγαλέας περίπτωσης του Ελληνικού, όπου έδειξε ότι το ΤΕΕ μπορεί να έχει πραγματικά παρεμβατικό ρόλο, συναίνεσε δια της αφωνίας του σε όλα τα μικρά και μεγάλα κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά εγκλήματα της τελευταίας πενταετίας (τις Σκουριές, τις Συμβάσεις Παραχώρησης και τα διόδια, τη διαχείριση απορριμμάτων και τις ιδιωτικοποιήσεις κοκ)

Σε όλα τα παραπάνω βρέθηκε κόντρα στους μηχανικούς και τα κινήματα που αγωνίστηκαν απέναντι στην μνημονιακή βαρβαρότητα, όπως  η ανοικτή συνέλευση μηχανικών. Πραγματικά ελπίζουμε ότι η από εδώ και πέρα πορεία του θα είναι σε αντιδιαμετρική κατεύθυνση από τη μέχρι σήμερα. Θα είναι σε ρήξη με τα συμφέροντα και τις βάρβαρες πολιτικές και όχι σε εναλλακτική διαχείριση  τους. Διαφορετικά θα μας βρει σύντομα ξανά απέναντι του.

Πώς θα φορολογηθούν τα «μπλοκάκια» - Αναλυτική εγκύκλιος

Γενική Γραμματεία Εσόδων: Πώς θα φορολογηθούν τα «μπλοκάκια»

Θα γίνει κάτι με αυτή την ιστορία με τα ΔΠΥ? Χάνουν οι εργαζόμενοι δικαιώματα και τα ασφαλιστικά Ταμεία εισφορές, κερδίζουν μονάχα οι εργοδότες.
 
Εγκύκλιο με την οποία δίδονται αναλυτικές οδηγίες για τον τρόπο φορολόγησης μισθωτών οι οποίοι αμείβονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών, εξέδωσε η γγ Δημοσίων Εσόδων.

Όπως αναφέρει το Βήμα, με την εγκύκλιο, διευκρινίζεται σε ποιες περιπτώσεις οι φορολογούμενοι θα αντιμετωπίζονται ως μισθωτοί (κάτι που σημαίνει ότι θα πληρώνουν φόρο με βάση τη κλίμακα των μισθωτών και των συνταξιούχων) και σε ποιες περιπτώσεις θα φορολογούνται ως ελεύθεροι επαγγελματίες με τον αυτοτελή συντελεστή του 26%.

Η εγκύκλιος αφορά στον τρόπο φορολόγησης των εισοδημάτων που αποκτώνται μετά την 1/1/2014, δηλαδή των εισοδημάτων που θα δηλωθούν στις φετινές φορολογικές δηλώσεις.

Επίσης θα φορολογηθούν ως μισθωτοί οι ελεύθεροι επαγγελματίες που δηλώνουν ως επαγγελματική έδρα το σπίτι. Σε αντίθετη περίπτωση τα εισοδήματα τους για το 2014 θα φορολογηθούν με βάση την κλίμακα των ελευθέρων επαγγελματιών.

Διαβάστε αναλυτικά ολόκληρη την εγκύκλιο:

1. Με τις διατάξεις της παρ.25 του άρθρου 72 του ν.4172/2013 ορίζεται, ότι από την έναρξη ισχύος του ν.4172/2013 παύουν να ισχύουν οι διατάξεις του ν.2238/1994 (Α΄151), συμπεριλαμβανομένων και όλων των κανονιστικών πράξεων και εγκυκλίων που έχουν εκδοθεί κατ’ εξουσιοδότηση αυτού του νόμου.

2. Με τις διατάξεις του νέου Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, από 1.1.2014 διακρίνονται τέσσερις (4) κατηγορίες ακαθάριστων εισοδημάτων (σχετ. παρ.2 άρθρου 7 ν.4172/2013).

3. Στη νέα Β΄ κατηγορία-πηγή ενοποιήθηκαν οι πηγές Δ΄, Ζ΄ και Ε΄ (δηλαδή αντίστοιχα εισόδημα από εμπορικές επιχειρήσεις, εισόδημα από ελευθέρια επαγγέλματα και εισόδημα από αγροτική εκμετάλλευση) υπό το γενικό χαρακτηρισμό εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα ( σχετ. άρθρο 21 ν.4172/2013).

Κατά συνέπεια, δεν διαφοροποιείται πλέον η φορολογική μεταχείριση μεταξύ κάποιου που σύμφωνα με τις προϊσχύουσες διατάξεις του ν.2238/1994, αποκτούσε εισόδημα που χαρακτηριζόταν ως Ζ΄ πηγής (εισόδημα από ελευθέρια επαγγέλματα) ή ως Δ΄ πηγής (εισόδημα από εμπορικές επιχειρήσεις).

4. Περαιτέρω, με τις διατάξεις της περ.β΄ παρ.2 άρθρου 12 του ν.4172/2013 ορίζεται, ότι για τους σκοπούς του Κ.Φ.Ε., εργασιακή σχέση υφίσταται όταν ένα φυσικό πρόσωπο παρέχει υπηρεσίες βάσει σύμβασης, προφορικής ή έγγραφης, με την οποία το φυσικό πρόσωπο αποκτά σχέση εξαρτημένης εργασίας με άλλο πρόσωπο, το οποίο έχει το δικαίωμα να ορίζει και να ελέγχει τον τρόπο, το χρόνο και τον τόπο εκτέλεσης των υπηρεσιών.

Μεταξύ των περιπτώσεων των δικαιούχων απόκτησης εισοδημάτων για τους οποίους θεωρείται ότι συντρέχει η ανωτέρω εργασιακή σχέση, λόγω της φύσης των εργασιών τους, είναι και οι πιο κάτω:

Όλες οι ταινίες του Andrei Tarkovsky ελέυθερες για το κοινό

ΔΙΑΘΕΣΙΜΕΣ EΛΕΥΘΕΡΕΣ ΣΤΟ YOUTUBE ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ MOSFILM («Киноконцерн Мосфильм»)

Ο κατά πολλούς σημαντικότερος σκηνοθέτης του μεταπολεμικού Σοβιετικού κινηματογράφου, ο Andrei Tarkovsky, χαιρετίζεται όχι μόνο από τους κινηματογραφόφιλους ανά τον κόσμο, αλλά και από τους ανθρώπους του χώρου, όπως οι Bergman και Kurosawa που του είχαν ιδιαίτερη αδυναμία, για την πνευματικότητα του έργου του, σε συνδυασμό με την ολόδική του σινεματική γλώσσα. Από το ξεκίνημά του, το 1958, μέχρι και τη «Θυσία» του 1986, που ήταν και η χρονιά του θανάτου του, έχουμε επτά αριστουργηματικές ταινίες, μια προς μια, σε συνδυασμό με μερικές μικρού μήκους.

Και τώρα, η πρόσβαση στο έργο του μεγάλου δημιουργού είναι ελεύθερη και γίνεται μέσω YouTube,χάρη στο παλιότερο και ιστορικότερο κινηματογραφικό στούντιο στη Ρωσία, τη Mosfilm («Киноконцерн Мосфильм») με υπότιτλους -αγγλικούς φευ- και εξαιρετική ποιότητα εικόνας και ήχου. Όλες πλην της Θυσίας, που ωστόσο είναι και η λιγότερο σπάνια. Σημείωση: Μην ξεχάσετε στο YouTube την επιλογή CC, για να έχετε υπότιτλους.

Κατά σειρά, έχουμε τις ταινίες:

Ivan’s Childhood (Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν, 1960) – Link
Αndrei Rublev (Αντρέι Ρουμπλιόφ, 1966) - Part 1 – Part 2
Solaris (Σόλαρις, 1972) – Part 1 – Part 2
The Mirror (Ο καθρέφτης, 1975)– Link
Stalker (Στάλκερ, 1979)– Part 1 – Part 2
Nostalghia (Νοσταλγία, 1983)– Link
Three Student Films by Tarkovsky (Οι τρεις μικρού μήκους ταινίες)

• The Killers, 1956 – Link
• There Will Be No Leave Today, 1958 – Link
• The Steamroller and the Violin, 1960 – Link

Κερδίζοντας τον πόλεμο έχοντας χάσει όλες τις μάχες;

*του cognord από εδώ, μετάφραση & εισαγωγή: naufrageur à bord

Το κείμενο του cognord που ακολουθεί γράφτηκε αρχικά στα αγγλικά και δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση Brooklyn Rail (link). Παρότι είχε ως βασικό στόχο την ενημέρωση του αγγλόφωνου κοινού για τις τρέχουσες εξελίξεις στην Ελλάδα και μια τοποθέτηση σε σχέση με αυτές, μου φάνηκε πως είναι αρκετά αυτά που μπορεί να κομίσει στην (ομολογουμένως φτωχή) συζήτηση που διεξάγεται εντός του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού· πράγμα αν μη τι άλλο σημαντικό, τη στιγμή που σε ολόκληρο σχεδόν το φάσμα, από την αριστερά και κομμάτια του λεγόμενου α/α χώρου μέχρι την άκρα δεξιά, ένας λευκός θόρυβος ελπίδας, περηφάνιας και υποστήριξης της νέας κυβέρνησης καλύπτει τα πάντα. Κι αυτό γιατί το κείμενο έχει (τουλάχιστον) δύο μεγάλες αρετές: αφενός τοποθετεί την άνοδο και την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στο σωστό πλαίσιο (την ήττα των αγώνων που εκδηλώθηκαν την προηγούμενη περίοδο και την υποχώρηση του ανταγωνισμού) και αφετέρου κάνει τον κόπο να καταπιαστεί σοβαρά με τα όσα (πολλά και αντικρουόμενα) έχουν ακουστεί από τα στελέχη και τους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ, αρθρώνοντας μια συστηματική έκθεση και κριτική του προγράμματός του (με άλλα λόγια, της μορφής που θα πάρει η καπιταλιστική αναδιάρθρωση ως ταξική πάλη) όχι στη βάση ενός αφηρημένου ριζοσπαστισμού, αλλά μάλλον εμμενώς, στη βάση της ίδιας του της αναλήθειας.

Είναι γνώμη μου πως αυτά τα δύο ζητήματα συνδέονται άμεσα. Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε και να υποβάλουμε σε κριτική την αναδιάρθρωση, και την εξέλιξή της ως μιας πρακτικά αναστοχαστικής διαδικασίας, αν από την πλευρά μας δεν αναστοχαστούμε σοβαρά πάνω στα (αντικειμενικά και υποκειμενικά) δεδομένα που παρήχθησαν στην ακολουθία αγώνων μέσα στην κρίση. Από αυτήν την άποψη, πέρα από μια κριτική στον πολιτικό σχηματισμό ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που επείγει είναι ακριβώς να διερευνήσουμε τις γραμμές συνέχειας ανάμεσα στον κύκλο αγώνων της προηγούμενης περιόδου και στις εξελίξεις της τρέχουσας (ή στάσιμης;) συγκυρίας. Ποια ήταν τα περιεχόμενα και τα όρια αυτών των αγώνων που οδήγησαν στην πολιτικοποίησή τους μετά το 2012 και εν τέλει στην κρατικοποίησή τους με τη μορφή της «κυβέρνησης με αριστερό κορμό» και ακροδεξιό βραχίονα; Για ποιους λόγους η ταξική πάλη παραμένει εγκλωβισμένη στο ολισθηρό κρατικό τερραίν, με το κράτος να εμφανίζεται ταυτόχρονα ως ο υπεύθυνος για την κρίση και ως η λύση της; Τι σημαίνει πρακτικά αυτή η κρατικοποίηση των κοινωνικών ανταγωνισμών ως διαδικασία ενσωμάτωσης/αποκλεισμού στοιχείων του προηγούμενου κύκλου (και ακόμη παραπέρα, τι μας δείχνει η δημιουργία «κινημάτων» μεσολαβημένων από το ίδιο το κράτος, όπως βλέπουμε στην περίπτωση των φιλοκυβερνητικών συγκεντρώσεων); Πώς εξηγείται και αντιμετωπίζεται η άνοδος του πατριωτισμού και της αρρενωπότητας (την οποία κανένας Γκράμσι και κανένας Λακλάου δεν μπορεί να ξορκίσει, άδικος κόπος) και η εκ νέου εθνικοποίηση του κοινωνικού ζητήματος; Ποια είναι η μορφή που μπορεί να πάρει από δω και πέρα η αντιφατική δυναμική της κρίσης, με την (διεστραμμένη) είσοδο της ταξικής πάλης στο (αποεθνικοποιημένο) ελληνικό κράτος στη σχέση του με τις διαδικασίες της ευρωπαϊκής περιφερειοποίησης;

Να ορισμένα ερωτήματα με τα οποία αξίζει κανείς να μελαγχολήσει όσο άλλοι πανηγυρίζουν την ανάκτηση της ελπίδας, της εργασίας και της (εθνικής) αξιοπρέπειας. Ένας φίλος είχε πει ότι χρεοκοπία είναι τα βλέμματα που δεν κοιτούν τον ευκάλυπτο να ξεφλουδίζει. Σε μια πιο φτωχή εκδοχή του αφορισμού, θα λέγαμε ότι, για την ώρα, ήττα είναι -μεταξύ άλλων- η παγωμένη ανάσα της κοινότητας του έθνους στο σβέρκο μας και η επιστροφή της ζαργκόν της οικονομίας στις συζητήσεις μας. Εν τω μεταξύ, όλα πάνε καλά, καμιά παρέκκλιση. Ο ευκάλυπτος συνεχίζει να ξεφλουδίζει απαρατήρητος και η ζωή μας συνεχίζει να βουλιάζει αβίωτη· «γλιστράνε τα χέρια κι ο κορμός του χρόνου δεν έχει φλούδα να πιαστείς».

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ ∴ ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Η ανακοίνωση των εθνικών εκλογών στην Ελλάδα, περίπου δύο χρόνια προτού η κυβέρνηση συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ολοκληρώσει τη θητεία της, ανανέωσε το ενδιαφέρον για την εν λόγω νότια και οικονομικά περιφερειακή ευρωπαϊκή χώρα. Η σχετική σιωπή που προηγήθηκε αυτής της νέας προσοχής στη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών ήταν, από μιντιακή τουλάχιστον άποψη, κατανοητή. Το γεγονός ότι η Ελλάδα απήλαυσε τη στιγμή της δόξας της τα προηγούμενα χρόνια, οφειλόταν κατά κύριο λόγο στα άνευ προηγουμένου (για μια χώρα εντός της ΕΕ) μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από την τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) σε αντάλλαγμα για νέα δάνεια, που προορίζονταν να «στηρίξουν» το ελληνικό κράτος αφότου αυτό ανακοίνωσε επίσημα τον Μάιο του 2010 πως αδυνατούσε να αποπληρώσει το υπάρχον, «μη βιώσιμο» δημόσιο χρέος του (120% του ΑΕΠ τότε). Οι αντιδράσεις στην εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας υπήρξαν επίσης καθοριστικές για την είσοδο της Ελλάδας στο προσκήνιο: οι γενικές απεργίες, οι βίαιες διαδηλώσεις και το κίνημα των πλατειών, μεταξύ 2010 και 2012, απείλησαν σοβαρά το μέλλον του «προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης» της Ελλάδας (για να δανειστούμε την επίσημη οικονομική ορολογία). Μαζί με το μνημόνιο, αυτό που δέχθηκε επίθεση ήταν η συνολική νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος[1], κάτι που συνετέλεσε σε σοβαρούς προβληματισμούς για το μέλλον της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, καθώς και για τις απρόβλεπτες συνέπειες που αυτό θα μπορούσε να έχει για την ευρωπαϊκή (αν όχι και για την παγκόσμια) οικονομία.

Η Παναρίτη του Βαρουφάκη

Από εδώ
 

Δε γνωρίζουμε ακριβώς τις υπηρεσίες που μπορεί να χρειάζεται ο υπουργός οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης  από την Ελενα Παναρίτη. Μπορούμε να φανταστούμε ότι είναι οι ίδιες οι υπηρεσίες που πρόσφερε και στην κυβέρνηση- Παπανδρέου… Αξίζει λοιπόν τον κόπο να ανατρέξουμε στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν για να τη (ξανα)θυμηθούμε. 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι δημοσίευμα από την εφημερίδα Ποντίκι (14/4/2011). Χωρίς άλλα σχόλια…

Η γυναίκα-αλεξίπτωτο

Η προσγείωση της Έλενας Πανα­ρίτη με… αλεξίπτωτο (του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και των… αγορών) στο ελληνικό πολιτι­κό σκηνικό αντιμετωπίστηκε σαν μια ακόμη «καινοτόμος ιδιορρυθμία» του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος αναζητά «μοντέρνες λύσεις» από τους… ειδικούς.
Όμως, οι ζυμώσεις που γίνονται (με διαρροές) το τελευταίο διάστημα για την ανάθεση του τομέα των αποκρα­τικοποιήσεων στην εν λόγω πολύπει­ρη κυρία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ίσως έφτασε η ώρα που το «κομάντο» (του ΔΝΤ) θα αναλάβει δράση. Γι” αυτό άλλωστε… προσγειώθηκε.
Βίος και… πολιτεία
Μια και θα (μας) κάνει τη δουλειά, ας τη γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από το βιογραφικό της, όπως αυτό είναι διατυ­πωμένο στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ:
«Το συνολικό έργο της Έλενας Πανα­ρίτη αναγνωρίζεται διεθνώς σαν καλή πρακτική εφαρμογή «θεσμικών οικο­νομικών». Είναι ειδική στα ιδιοκτησια­κά δικαιώματα και στην αντίστοιχη δια­χείριση του δημόσιου τομέα. Τώρα είναι κοινωνικός επιχειρηματίας και επικεφα­λής του Panel Group, ένας ειδικός συμ­βουλευτικός όμιλος που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποί­ηση, της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.
Στη σχολή Wharton του Πανεπιστημί­ου της Πενσυλβάνια και στο πλαίσιο της διερεύνησης της αγοράς της ακίνητης περιουσίας ασχολείται ιδιαιτέρως και διδάσκει χρηματοδότηση του οικιστι­κού τομέα. Επίσης έχει διδάξει και στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στο τμήμα Ανωτέρων Διεθνών Σπουδών (SAIS) και Insead.
Κατά την διάρκεια της εργασίας της στην Διεθνή Τράπεζα ως οικονομολό­γος, πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως τη μεταρρύθμι­ση Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησια­κών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της καλύτερης πρακτικής πρότασης και καινοτομίας.
Η Panel Group ασχολείται με ρυθμί­σεις αξιοποίησης ακίνητης περιουσίας που χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από τον ιδιωτικό τομέα και που αποδί­δουν σημαντικά οικονομικά, κοινωνι­κά και περιβαλλοντολογικά αποτελέ­σματα. Έχει πτυχία από τα Πανεπιστή­μια John Hopkins School of Advanced International Studies (SAIS), Insead, Harvard.
Έχει πολύ καλές γνώσεις Ισπανικής, Αγγλικής, Γαλλικής, Ιταλικής γλώσσας και τη βασική γνώση της Γερμανικής».
Προσοντούχος η βουλευτής Επικρα­τείας. Πώς μπορούμε να διαφωνήσου­με; Ας «σκύψουμε» όμως λίγο πάνω από τη δουλειά της για να τη γνωρίσου­με καλύτερα. Άλλωστε είναι πολύ πιθα­νό να υποστούμε την «ευεργεσία» των γνώσεων και των προσόντων της. Ας προετοιμαστούμε…
Καθώς η εργασία της κυρίας Παναρί­τη στο Περού θεωρείται και από την ίδιαμοντέλο (το οποίο μάλλον φιλοδοξεί να εφαρμόσει και εδώ) επιβάλλεται να ρί­ξουμε μια ματιά στο πώς εφαρμόστηκε και ποια αποτελέσματα άφησε πίσω για την κοινωνία του Περού.