Το ΣτΕ απέρριψε την αίτηση ακύρωσης κατά του "τέλους επιτηδεύματος"

Αναδημοσίευση από εδώ

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, απέρριψε την αίτηση ακύρωσης του Συλλόγου “ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ” και άλλων φορέων, κατά της υπ’ αριθμ. ΠΟΛ. 1167/02-08-2011 (ΦΕΚ 1835/B΄/17-08-2011) απόφασης του κ. Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών, η οποία αφορά στην επιβολή του τέλους επιτηδεύματος.

Η αίτηση ακύρωσης είχε κατατεθεί στις 29 Αυγούστου 2011 και είχε εισαχθεί επειγόντως στην Ολομέλεια του Συμβουλίου και συζητήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2011.

Με την επιβολή του Τέλους Επιτηδεύματος, η τότε Κυβέρνηση, με υπουργό Οικονομικών τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο, είχε επιβάλει στους ελεύθερους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις, να πληρώνουν έναν ετήσιο κεφαλικό φόρο 500 ευρώ, ανεξάρτητα το εισόδημά τους. Ο φόρος αυτός (επιμένουμε ότι πρόκειται περί φόρου και όχι περί τέλους) ήδη, την τρίτη χρονιά εφαρμογής του, αυξήθηκε στα 650 ευρώ.

Η απόφαση του δικαστηρίου δημοσιοποιήθηκε στις 26 Ιουνίου, πλην όμως, δεν έχει ακόμη καθαρογραφεί (στην απίστευτη Ελλάδα του 2013, χρειάζονται μερικοί μήνες για να καθαρογραφεί ένα κείμενο) και συνεπώς δε μπορούμε να γνωρίζουμε το πλήρες σκεπτικό της. Όμως, κατά τα φαινόμενα, οι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποδέχθηκαν τα επιχειρήματα του Δημοσίου, σύμφωνα με τα οποία “ο ανταποδοτικός χαρακτήρας του τέλους, δύναται να θεμελιωθεί και απλώς επί της ετοιμότητας του αρμοδίου κρατικού οργάνου προς παροχή της δημόσιας υπηρεσίας στον βαρυνόμενο διοικούμενο”!

Για μία υπόθεση που αρχικά το ΣτΕ έκρινε ως “εξαιρετικά επείγουσα” και “μεγάλης κοινωνικής σημασίας” και για τους λόγους αυτούς όρισε -για πρώτη φορά στην ιστορία του- να συζητηθεί εντός διμήνου από την κατάθεση της αίτησης ακύρωσης, χρειάστηκαν δύο περίπου χρόνια για να αποφασίσει! Και ενώ στο μεταξύ, η Κυβέρνηση κουρελιάζει κάθε έννοια δικαίου και επιβάλλει, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, τον συγκεκριμένο φόρο στους δυστυχείς πολίτες του.

Θα σχολιάσουμε την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, όταν αυτή “καθαρογραφεί” και εκδοθεί και τυπικά. Έως τότε, το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου, θα προετοιμάσει την προσφυγή μας για το ζήτημα αυτό σε ευρωπαϊκά δικαστήρια, ενώ θα έρθει σε επικοινωνία με τα μέλη του τα οποία είχαν συμμετάσχει στην ομαδική προσφυγή που συντόνισε ο Σύλλογος, στα τέλη του 2011, για να τα ενημέρωσουμε για τις περαιτέρω νομικό χειρισμό της υπόθεσης.

Κλείνοντας, θέλουμε να παραθέσουμε ένα τμήμα από την ιστορική ομιλία του Ελευθερίου Βενιζέλου, κατά την πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, την 17η Νοεμβρίου 1929. Ανέφερε τότε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, απευθυνόμενος προς τους δικαστές του νέου Δικαστηρίου: “...Βέβαια δεν σας υπόσχομαι ότι η κυβέρνησις εκ προθέσεως θα διαπράξη παρανομίαν δια να σας δώση την ευκαιρίαν ν΄ ακυρώσητε  την πράξιν της και την επαναφέρητε εις την τάξιν. Άλλωστε αν η αρχή της σοφίας είνε ο φόβος του Κυρίου, η λειτουργία του συμβουλίου της επικρατείας είνε η αρχή ίσως περισσοτέρας προσοχής εκ μέρους των κυβερνώντων όπως αποφεύγουν παρανόμους πράξεις. Αλλ΄ όσην προσοχήν και αν δείξωμεν είνε ανθρώπινον να υποπέσωμεν και εις παρανόμους ενεργείας. Όταν δε έστω και άνευ προθέσεως διαπράξη η κυβέρνησις καμμίαν παρανομίαν και έλθη το συμβούλιον της επικρατείας να της πη ότι της ακυρώνει την πράξιν της ταύτην, σας βεβαιώ ότι θα έλθω προσωπικώς να συγχαρώ και να σφίξω το χέρι του προέδρου και των μελών του συμβουλίου της επικρατείας, διότι υπενθύμισαν εις την κυβέρνησιν ότι δεν έχει το δικαίωμα να παρανομή”.

Κύριοι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας. Εσάς, κανείς δε θα έρθει να σας σφίξει το χέρι. Το Δικαστήριο το οποίο υπηρετείτε, έχει αποκλίνει από την αποστολή του. Αντί να αποτελεί τον “πυλώνα” που διασφαλίζει τη δίκαιη διακυβέρνηση της κοινωνίας, δρώντας σαν ένα “κυβερνητικό παράρτημα”, κατέληξε να συνιστά ένα δημοσιονομικό βάρος για τη χώρα και τους πολίτες της.

Διαβάστε την αίτηση ακύρωσης του Συλλόγου Έλληνες Φορολογούμενοι

Διαβάστε σχολιασμό για την εκδίκαση της υπόθεσης

Συμμετοχή της ΠΟ στις απεργιακές κινητοποιήσεις της 29/8

Η ΑΔΕΔΥ, το έκανε το θαύμα της για άλλη μια φορά, 3ωρη στάση εργασίας εν μέσω χιλιάδων απολύσεων.

Αθήνα, 27-8-2013

Αρ. Πρωτ.: 6607

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Απεργιακές Κινητοποιήσεις

Πέμπτη 29 Αυγούστου 2013

Καλούμε τους Μηχανικούς να συμμετάσχουν :

1. Στην Πανελλαδική Στάση Εργασίας που προκήρυξε η ΑΔΕΔΥ, από 11.00 μέχρι λήξη του ωραρίου και συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος στις 12.00.

2. Στις απεργιακές κινητοποιήσεις που έχουν εξαγγείλει Εργασιακές Ομοσπονδίες.

Καταγγέλουμε την Κυβέρνηση για :

• Τις χιλιάδες απολύσεις.
• Τη διάλυση του Δημοσίου.
• Την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων.
• Την εκποίηση του Δημόσιου πλούτου της χώρας.

Να απαιτήσουμε την ανατροπή αυτής της πολιτικής και της Κυβέρνησης που την εφαρμόζει, εξαθλιώνοντας τον Ελληνικό λαό και διαλύοντας τη χώρα που την καθιστά αποικία των τοκογλύφων – δανειστών.

Αυτές οι κινητοποιήσεις πρέπει να είναι η αρχή ενός σκληρού και μαζικού αγώνα διάρκειας μέσα στο Σεπτέμβρη για να απαλλαγούμε από αυτή την βαρβαρότητα.

Οι εκκενώσεις των καταλήψεων ως επαναφορά της ισοτοπίας

Του Νικόλαου Μιτζάλη* από την ΕφΣυν

Ο Λεφέμπρ[1] το είχε αντιληφθεί αλλά και διατυπώσει μοναδικά εδώ και δεκαετίες: Η ετεροτοπία των χώρων και πρακτικών της πόλης βρίσκεται σε διαρκή ένταση με την ισοτοπία της χωρικής ευταξίας τής εξουσίας. Οι ετεροτοπίες, ως παρεκκλίσεις της κανονικότητας που το κράτος επιβάλλει -κυρίως για την εύρυθμη λειτουργία των καπιταλιστικών σχέσεων και συσχετισμών-, συγκροτούν χώρους ανομίας που τελικά συνήθως ανακτώνται από την εξουσία. Και αυτό γιατί ό,τι είναι διαφορετικό στις κυρίαρχες πρακτικές είναι αυτομάτως ανατρεπτικό, ή δυνάμει ανατρεπτικό, για αυτές. Οι ετεροτοπίες, για τους μη μυημένους, είναι χώροι του έτερου, της διαφορετικότητας, εναλλακτικοί χώροι και τόποι έκφρασης, δημιουργίας, κουλτούρας, αλλά και κατοίκησης.

Ετεροτοπία μπορεί να είναι ένα αστικό κενό που μετατρέπεται λ.χ. σε πίστα πατινάζ (βλ. ταινία «Paranoid Park») εκπληρώνοντας μια συγκεκριμένη ανάγκη ατομικοτήτων και συλλογικοτήτων, ετεροτοπία μπορεί να είναι και μια κατάληψη ενός εγκαταλειμμένου κτιρίου και η μετατροπή του σε αυτοοργανωμένο χώρο ελεύθερης και εναλλακτικής έκφρασης (Αγορά Κυψέλης, Βίλα Αμαλίας κ.λπ.).

Η ετεροτοπία είναι μια διεκδίκηση του δικαιώματος στην πόλη, μια δήλωση και μια απόδειξη ότι είναι εφικτή μια διαφορετική χωρική προσέγγιση στον μονόδρομο που θέλει ο νεοφιλελευθερισμός να επιβάλει. Η εμπειρία που ξεκίνησε το 1975-77 και κρατά μέχρι και σήμερα στην Ιταλία, με τα δεκάδες κατειλημμένα, αντιιεραρχικά, κοινωνικά κέντρα, όπου βρήκαν χώρο συνελεύσεις γειτονιάς, θεατρικές ομάδες, συλλογικοί παιδικοί σταθμοί και βιβλιοθήκες, κέντρα απεξάρτησης και εναλλακτικές αγορές, ήταν μια πολιτική και κοινωνική απάντηση «από τα κάτω» στη λαίλαπα του νεοφασισμού και στη μη αντιπροσώπευση των θεσμών.

Η επίθεση των τελευταίων μηνών από το κράτος σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους, δηλαδή σε αμφισβητούμενους και εναλλακτικούς χώρους, με αποκορύφωση την πρόσφατη ταυτόχρονη σφράγιση των τριών κατειλημμένων χώρων της Πάτρας (Παράρτημα, Μαραγκοπούλειο, στέκι ΤΕΙ), όχι μόνο επαληθεύει τον Λεφέμπρ ή τον Χάρβεϊ, αλλά και καταδεικνύει την αδυναμία της εξουσίας, η οποία δεν μπορεί να ανεχτεί την οπτικοποίηση μιας διαφορετικής κουλτούρας/ταυτότητας που εκφράζει η εικόνα ενός κατειλημμένου κτιρίου. Πόσο μάλλον όταν στους χώρους του γίνονται χωρίς αντίτιμο προβολές διαφορετικών ταινιών από εκείνες της τηλεόρασης, θεατρικές παραστάσεις και εκθέσεις νέων δημιουργών, συζητήσεις, μαθήματα και συλλογικές κουζίνες και ιδιαίτερα εκδηλώσεις αλληλεγγύης για το περιβάλλον και για αγώνες άλλων κοινωνικών ομάδων (Κερατέα, Σκουριές, ΒΙΟΜΕ, μεταναστευτικό κ.λπ.).

Οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι είναι κοινωνικά προϊόντα συλλογικοτήτων και διαμορφωμένων συντροφικοτήτων -που σημειωτέον ποτέ δεν ενόχλησαν την όποια γειτονιά ή εμπόδισαν κάποιον να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις τους-, παράγωγα υποκειμένων αποκλεισμένων και εκτοπισμένων από την κυρίαρχη κουλτούρα και πρακτική.

Η τελευταία, ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζει ευρεία κρίση, δεν επιτρέπει να διαμορφώνονται υποκουλτούρες αντίστασης και αντιπληροφόρησης και προσπαθεί διακαώς να διευρύνει το κυριαρχικό και αδιαμφισβήτητο πεδίο κυριαρχίας της. Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπει τη συγκρότηση δημιουργικής αυτονομίας υποκειμένων, απλά γιατί κυρίως από αυτά θα πηγάσει η μελλοντική ανατροπή της που θα συμπαρασύρει τα όποια διαπλεκόμενα συμφέροντα κοινωνικής και οικονομικής εκμετάλλευσης τη στηρίζουν. Ετσι, προσπαθεί αρχικά να απονοηματοδοτήσει τη σημασία των ελεύθερων κοινωνικών κέντρων με ολιγόνοες και παντελώς άδικες επιθέσεις προπαγανδιστικού τύπου (δήθεν φθορές κτιρίων, κέντρα διακίνησης ναρκωτικών ουσιών κ.λπ.). Δευτερευόντως, αναλαμβάνει ο «ορθοπεδικός» μηχανισμός του κράτους, για να θυμηθούμε τον Αμορός [2], ο οποίος, ασκώντας τη συντριπτική υπεροχή του, μπορεί ανά πάσα στιγμή να συνεχίσει τη βίαιη προλεταριοποίηση του αστεακού περιβάλλοντος και να επαναφέρει τις όποιες «αρρυθμίες» της ολοκληρωτικής πόλης.

Μονάχα όμως σε οπτικό επίπεδο, γιατί οι κοινωνικές αντιστάσεις δεν διαμορφώνονται από τα κτίρια ή τα υλικά πράγματα, αλλά από τις σχέσεις, την αλληλεγγύη, τη διατήρηση της αξιοπρέπειας, την αποσκίρτηση από τον κόσμο του εμπορεύματος και κυρίως από την προσωπική μεταβολή του καθενός. Αυτή η μεταβολή και η συνεπακόλουθη κοινωνική πράξη, όταν «οι άνθρωποι φοβηθούν λιγότερο να ζήσουν παρά να πεθάνουν», δεν μπορεί να «σφραγιστεί» από κανέναν τσιμεντένιο τοίχο ούτε να δια-κοπεί από κανέναν τροχό.

* Δρ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

[1] H. Lefebvre, 1970, La Révolution Urbaine, Gallimard

[2] Miguel Amorόs, 2013, Η ολοκληρωτική πόλη, Εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα, σ. 17

Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ΕΜΠ: Αντίσταση τώρα!

Δυο δραματικά γεγονότα σφραγίζουν την έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, προμηνύοντας με τους χειρότερους οιωνούς την εξέλιξή της. Η επιδεικτική, σχεδόν «θεατρική», απρόκλητη και απρόσκλητη παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου στο ΕΜΠ κατακαλόκαιρα και η ανακοίνωση με διαδικασίες “fast track” 1700 διαθεσιμοτήτων - απολύσεων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Το πανεπιστημιακό άσυλο, και μάλιστα ο ιστορικός χώρος του Πολυτεχνείου, είναι χαραγμένος στο συλλογικό υποσυνείδητο ως μια ιερή εστία αμφισβήτησης και αγώνων.

Προσβεβλημένο και σκουριασμένο ίσως από τη συστηματική επιχείρηση φθοράς του από τους κρατούντες επί δεκαετίες, είναι ακόμη ζωντανό και ισχυρό, όπως όλα τα σύμβολα των καλύτερων στιγμών του λαού και της νεολαίας μας. Και πάντα “επικίνδυνο”. Ιδιαίτερα σε μια από τις σκοτεινότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, όταν μια ολόκληρη κοινωνία συμπιέζεται μέχρις ασφυξίας, μέχρις εξαθλίωσης. Γι' αυτό και θέλουν να εξουδετερωθεί. Ξέρουν πολύ καλά ότι σε τέτοιες στιγμές οι υπόγειες διαδρομές μέχρι το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» γρήγορα ξανα-ανακαλύπτονται και απειλούν να διαλύσουν τα δεσμά του φόβου που κρατούν δεμένη την ελληνική κοινωνία.

Πάντως, όποιος ξέρει λίγη ιστορία θα πρέπει να γνωρίζει ότι τα σύμβολα δεν καταργούνται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και αστυνομικές επιχειρήσεις. Η ανατριχιαστική εικόνα πάνοπλων αστυνομικών να ελέγχουν ακόμη και τα καμαρίνια όπου εκτελούνται οι διπλωματικές εργασίες φοιτητών του ΕΜΠ θα φέρει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ελπίζουν.

Υπάρχει, όμως, και ένας πρόσθετος σημαντικός λόγος για την καλοκαιριάτικη «επίδειξη πυγμής» της κυβέρνησης. Όχι, βέβαια, το φαρισαϊκό «να παραδοθούν δυο αίθουσες στην Πρυτανεία» από μια κυβέρνηση που κυνικά εγκαταλείπει ολοκληρωτικά το δημόσιο πανεπιστήμιο στο μαρασμό και την παρακμή, αλλά για να παρουσιαστούν τα πανεπιστήμια ως «κέντρα ανομίας και παρανομίας» και να εξουδετερωθούν οι αντιδράσεις τους στο νέο συντριπτικό χτύπημα προκαταβολικά. Και, προφανώς, τα πενιχρά, στα όρια του τραγέλαφου, «ευρήματα» (μέχρι και USB και υπολογιστές … “ανακαλύφθηκαν”!) καθόλου δεν εμπόδισαν τον ορυμαγδό των δημοσιευμάτων που ακολούθησαν στο ίδιο μοτίβο. “Αν η πραγματικότητα δεν βοηθάει, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα…” Το νέο πλήγμα στο δημόσιο πανεπιστήμιο επιχειρείται κατ’ ευθείαν στην καρδιά του, στους ανθρώπους του.

Αν μέχρι τώρα οι υλικοί όροι για την ύπαρξή του στερεύουν συνεχώς, υπήρχαν οι άνθρωποί του που πάντα, από το περίσσευμα της φιλοτιμίας και της αίσθησης καθήκοντος, προσπαθούσαν να περιορίσουν τη ζημιά, να κρατήσουν το πανεπιστήμιο όρθιο. Τώρα ένα μεγάλο κομμάτι τους, ένα τεράστιο κομμάτι τους, θεωρείται περιττό και αποβάλλεται. Στα όρια της ειρωνείας, μάλιστα, το Υπουργείο θέλει αυτό να γίνει με επίφαση αντικειμενικότητας.

Παραγγέλλει μια “fast track” αξιολόγηση, μια ό,τι να’ναι αξιολόγηση, εντός μηνός, αρκεί να έχει ένα προαποφασισμένο αποτέλεσμα: να αποδειχτούν περιττοί 1700 άνθρωποι, με σημαντικό τμήμα τους, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, από το ΕΜΠ. Έχουμε καθήκον να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην υλοποιηθεί η ερεβώδης αυτή προοπτική. Όχι μόνο ως έκφραση αλληλεγγύης σε συναδέλφους που αντιμετωπίζουν τον καιάδα των απολύσεων. Αλλά γιατί οι εκατοντάδες άνθρωποι που απειλούνται σήμερα αποτελούν οργανικό και αναπόσπαστο τμήμα της λειτουργίας του ΕΜΠ. Η απομάκρυνσή τους θα σημάνει καθοριστικό πλήγμα στη λειτουργία του.

Το ΕΜΠ δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο, αν αυτοί οι άνθρωποι φύγουν. Η λογική της οριζόντιας αναλογίας (εργαζομένων ανά μονάδα, εργαζομένων προς μέλη ΔΕΠ ή φοιτητές κλπ.), η οποία χρησιμοποιείται για να αποδειχθούν κάποιοι εργαζόμενοι περιττοί, ανεξαρτήτως των ιδιαίτερων εκπαιδευτικών συνθηκών κάθε ιδρύματος, είναι καταστροφική για την ανώτατη εκπαίδευση και ειδικά την τεχνική.

Πολύ εύκολα δε και πολύ σύντομα θα στραφεί και εναντίον των ίδιων των μελών ΔΕΠ. Στο νέο χτύπημα, το ΕΜΠ πρέπει να σταθεί ενωμένο και αποφασισμένο να δώσει σκληρό και νικηφόρο αγώνα, με τα μέσα που αυτό απαιτεί. Ουσιαστική συλλογικότητα, ειλικρινή αλληλεγγύη και πάνω απ’ όλα ενότητα λόγων και έργων. Αλλιώς, η δίνη των εσωτερικών αντιπαραθέσεων ή ακόμη και του κανιβαλισμού θα μας καταπιεί όλους. Όμως, βρίσκεται σε ένα βαθμό και στα δικά μας χέρια ένα πολύτιμο πράγμα, μια μεγάλη ευθύνη, οι ελπίδες και οι προοπτικές των νέων ανθρώπων. Και πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να μη βυθιστούν στο σκοτάδι, μαζί με τις ζωές μας.

Δημόσιο στους ιδιώτες

Αναδημοσίευση από Ελευθεροτυπία και Ημερησία
 
Με οριζόντιο λεπίδι σε συγκεκριμένες ειδικότητες υπαλλήλων του Δημοσίου επιχειρεί η κυβέρνηση να «μεταρρυθμίσει» την επί χρόνια αναποτελεσματική και αναχρονιστική ελληνική Δημόσια Διοίκηση. Χωρίς καμία μελέτη και ενδελεχή αξιολόγηση δομών και υπηρεσιών, με μοναδικό γνώμονα τις ανελαστικές επιταγές της τρόικας, το κυβερνητικό επιτελείο αποφασίζει έτσι, χωρίς κανένα πρόγραμμα, ποιοι θα μπουν στον προθάλαμο της οριστικής απόλυσης, ή αλλιώς σε καθεστώς διαθεσιμότητας, όπως αποκαλείται η διαδικασία αυτή στο επίσημο λεξικό του Μνημονίου.
Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της «μαύρης λίστας»: καθαρίστριες σχεδόν απ' όλα τα υπουργεία, τους φορείς και τις υπηρεσίες είναι ίσως τα πιο εύκολα «θύματα» προς απόλυση, από όλους. Και ακολουθούν φύλακες υπηρεσιών και άλλο εξειδικευμένο προσωπικό, όπως μηχανικοί, που απασχολούνται στο υπουργείο Υποδομών, και τεχνικοί. Η προτίμηση ωστόσο των συγκεκριμένων ειδικοτήτων προκαλεί πολλά ερωτήματα. Και αυτό για δύο κυρίως λόγους.
Πρώτον, γιατί οι απολύσεις-διαθεσιμότητες επισήμως δεν γίνονται για δημοσιονομικούς, αλλά για άλλους σκοπούς. Στόχος τους δεν είναι να περιορισθούν τα έξοδα του Δημοσίου, αλλά να εμπεδωθούν οι «μεταρρυθμίσεις» στη Διοίκηση. Με άλλα λόγια, βασική επιδίωξη είναι να σπάσει το ταμπού της μονιμότητας των εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο. Η θέση αυτή επιβεβαιώνεται και από την πρόθεση των δανειστών να δεχθούν ισάριθμες αξιοκρατικές προσλήψεις για κάθε απόλυση.
Δεύτερον, γιατί η απάντηση στο εύλογο ερώτημα «πώς θα προσλάβεις καθαρίστριες μέσω ΑΣΕΠ» είναι απλή. Δεν προσλαμβάνεις. Προτιμάς τις υπερεργολαβίες με outsouscing εταιρείες, που πουλάνε πολύ φθηνότερα τις ίδιες υπηρεσίες. Το ίδιο πιθανότατα ισχύει και για τους εξωτερικούς φύλακες αλλά και τους μηχανικούς-ιδιώτες και τους τεχνικούς, που μπορεί να αποδειχθούν «φθηνότεροι» από τους μόνιμους.
Αλλά και η «εξυγίανση» των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ), όπου 500 εργαζόμενοι έχουν ήδη προγραφεί, της ΕΛΒΟ και της ΠΥΡΚΑΛ, δεν είναι τόσο αθώα όσο δείχνει. Το ενδιαφέρον ξένων «επενδυτών» για ορισμένες από αυτές και την περιουσία τους είναι ιδιαιτέρως έκδηλο τον τελευταίο καιρό. Με δεδομένη την πρόθεση της κυβέρνησης να κόψει όσο πιο πολύ Δημόσιο, που είναι ανίκανη να διαχειριστεί, και να πετάξει τα κομμάτια του, πολύτιμο δώρο στους καραδοκούντες ιδιώτες.
Η «εξυγίανση» και διαθεσιμότητα-απόλυση διαβάζεται λοιπόν και ως μερική ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών του δημόσιου τομέα. Προς μεγάλη τέρψη ασφαλώς του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκου Μητσοτάκη, που δεν έκρυψε ποτέ την προτίμησή του προς αυτή τη παλαιά, νεοφιλελεύθερη ιδέα. 

Η λίστα με τους διαθέσιμους ανά υπουργείο

Διαθεσιμότητες Διπλ. Μηχανικών στην τεχνική υπηρεσία του ΙΚΑ

Π.Ο.   Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ  ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΝΩΣΕΩΝ  ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ  ΔΗΜΟΣΙΩΝ  ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ  ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΩΝ  ΑΝΩΤΑΤΩΝ  ΣΧΟΛΩΝ

Μαυρομματαίων 17,  104 34  ΑΘΗΝΑ

τηλ: 210-88.16.583  fax: 210-82.59.410 e-mail: emdydas@tee.gr

URL: www.emdydas.gr

Αθήνα,     19/8/2013	Προς:	Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας,
Αρ. Πρωτ.: 6609		κ. Γ. Βρούτση
	Κοιν. :	1.   Διοικητή ΙΚΑ-ΕΤΑΜ
		κ. Ροβέρτο Σπυρόπουλο
		2.   Πρόεδρο ΤΕΕ,
		κ.  Χρήστο Σπίρτζη
		3.   Α΄βάθμιες ΕΜΔΥΔΑΣ 4.   Δνση Τεχνικής & Στέγασης ΙΚΑ-ΕΤΑΜ

Κύριε Υπουργέ,

Είμαστε δέκτες υπέρμετρης αγωνίας, ανασφάλειας και αναβρασμού που επικρατεί στους Διπλωματούχους Μηχανικούς της Διεύθυνσης Τεχνικής και Στέγασης ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, με αφορμή δημοσιεύματα με βάση τα οποία μεγάλο μέρος των υπηρετούντων υπαλλήλων του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, θα αντληθεί από τη συγκεκριμένη Διεύθυνση.

Με δεδομένο ότι η Διεύθυνση Τεχνικής και Στέγασης:

·         Υποστηρίζει την αναδιάρθρωση και αναδιοργάνωση όλων των υπηρεσιών του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και του ΕΟΠΥΥ και έχει πετύχει μέχρι σήμερα μείωση μισθωμάτων των κτιρίων που στεγάζονται της τάξης του ενός εκατομμυρίου ευρώ ετησίως, προσπάθεια η οποία συνεχίζεται.

·         Αποτελεί βασικό εισπρακτικό μηχανισμό του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, ελέγχοντας Δημόσια και ιδιωτικά έργα, σχετικά με τις εργατικές εισφορές που ετησίως ξεπερνούν τα 150.000.000 ευρώ, αποτελώντας σημαντικότατο πόρο για το φορέα.

·         Αναλαμβάνει τη δημοπράτηση – κατασκευή των ιδιόκτητων κτιρίων του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ που ενδεικτικά τα τελευταία χρόνια αφορούσε 13 κτίρια συνολικής αξίας 75.000.000 ευρώ, έχει δε ανοιχτές δημοπρασίες προϋπολογισμού άνω του 1.000.000 ευρώ.

·         Έχει την ευθύνη του μεγαλύτερου στεγαστικού έργου του φορέα που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και αφορά στο ιδιόκτητο μέγαρο της οδού Πειραιώς 64, προκειμένου να μεταστεγαστούν εκεί όλες οι Κεντρικές διοικητικές υπηρεσίες του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι η ωφέλεια από την ανάληψη της μελέτης από την Τεχνική Υπηρεσία είναι της τάξης των 300.000 ευρώ, η αποφυγή δε των μισθωμάτων που θα προκύψει από τη μεταστέγαση θα αποφέρει έσοδα στο φορέα της τάξης των 2.000.000 ευρώ/έτος.

·         Διαχειρίζεται τεχνικό αντικείμενο πολύ μεγάλης αξίας, πολυπλοκότητας και σημασίας (τεχνικά έργα, 200 και πλέον ιδιόκτητα ακίνητα εμπορικής αξίας 1 δις ευρώ, υποδομές – εξοπλισμό, 500 περίπου ανεξάρτητα μισθωμένα ακίνητα, τον ιατρικό εξοπλισμό των υγειονομικών μονάδων του ΕΟΠΥΥ, κτλ.)

Με βάση τα παραπάνω αναφερθέντα προκύπτουν αβίαστα τα εξής ερωτήματα:

Πού κρυβόταν τόση σκατοψυχιά;

Πηγή

Ποιος πολιτισμικός και κοινωνικός βόθρος άνοιξε το 2010; Πόσο φαρμάκι έκρυβε μέσα της η ελίτ του ελληνικού πολιτισμού της δεκαετίας του ’90; Πόσες εμμονές και πόση αυταρέσκεια χωρά σε ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων; Πόσο παραγωγικός είναι επιτέλους αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός που έχει επιβληθεί.

Ξεφτίλισαν το συνταξιούχο που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος. Χλεύασαν τα παιδιά που λιποθύμησαν από κακή διατροφή. Αφόδευσαν σε πιτσιρικάδες που σαπίζουν στα κρατητήρια. Αγνόησαν χιλιάδες ψυχές που στιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χειροκρότησαν κάθε κυβερνητική απόφαση που έκριναν ότι είναι αρκούντως σκληρή και διαμαρτυρήθηκαν μόνο για τις καθυστερήσεις στην επιβολή της πιο απάνθρωπης πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Όχι, δεν είναι ούτε εργοστασιάρχες, ούτε μεγαλοτραπεζίτες, ούτε εθνικοί εργολάβοι, ούτε καναλάρχες. Είναι άνθρωποι του πολιτισμού. Είναι η πεφωτισμένη πρωτοπορία των 90s. Είναι το πνευματικό ισοδύναμο της σκωληκοειδούς απόφυσης του Κλικ.

Αφορμή για τις παρακάτω αράδες, η αυγουστιάτικη επέλαση των ανθρωπόμορφων ανθρωποφάγων στα ιντερνετικά μιντιομάγαζα, με πεντιγκρί «Έλληνα λογοτέχνη». Εκείνου του είδους που άκμασε στη δεκαετία του ’90 γράφοντας αφόρητα αυτοαναφορικές αηδίες, για να τις διαβάζει ο ίδιος και να αυτοθαυμάζεται. Πού πούλησαν δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα σε ανθυποβαλκάνιους που ένιωσαν ότι έγιναν Ευρωπαίοι, γιατί κάτω από το ελενίτ του γκαράζ μπόρεσε επιτέλους να μπει η πολυπόθητη BMW. Δεν έχει κανένα νόημα να αραδιάσω ονόματα. Τα γνωρίζουν όλοι. Είναι συγγραφείς, ποιητές, πανεπιστημιακοί, που αλώνιζαν στους τηλεοπτικούς δέκτες και ενίοτε στα κομματικά επιτελεία. Είναι όλοι εκείνοι, που η Λένα Διβάνη (αυτο)αποκαλεί… μετριοπαθέστατα, «διανόηση».

Όταν δεν υπήρχε συστημικός κίνδυνος οι «διανοητές» μπορούσαν εύκολα να παριστάνουν τους φιλελεύθερους και να ξιφουλκούν εναντίον του συστήματος, αλλά να το εκμεταλλεύονται έμμεσα ή άμεσα για τον βιοπορισμό τους. Τη στιγμή όμως το αυτό το ίδιο σύστημα άρχισε να απειλείται, σχεδόν αυτόματα ή και συντονισμένα, συντάχθηκαν αρχικά με αποφασιστικότητα και τελικά με λύσσα δίπλα του. Με αυτόν τον τρόπο αποκαλύφθηκε ο βαθύτατος συντηρητισμός τους, αυτή η συστημική μούχλα που τους εξασφάλιζε το παντεσπάνι τους. Εκεί ήταν πάντα. Απλά δεν απειλούνταν τόσα χρόνια. Άλλωστε, οι περισσότεροι αξιοποίησαν εξαντλητικά, πολιτικό σύστημα, κόμματα και Κράτος. Είναι κρίμα να γίνουν θύματα των περικοπών του, τώρα που και οι ιδέες και οι πελάτες εξαντλούνται.

Φτάσαμε στο σημείο λοιπόν, οπότε η αμφισβήτηση της εξουσίας να θεωρείται η κριτική στους πολιτικούς γιατί δεν είναι πιο αποφασιστικοί στην επιβολή του κοινωνικού δαρβινισμού και υπολογίζουν το πολιτικό κόστος των πράξεών τους, δηλαδή γιατί υπολογίζουν ακόμη και τις οριακά δημοκρατικές διαδικασίες. Αν αυτό ονομάζεται διανόηση σε συνεχή σύγκρουση με την εξουσία και την πολιτική και πνευματική αρτηριοσκλήρωση, τότε πράγματι ο Χίτλερ ήταν οραματιστής της παγκόσμιας ειρήνης.

Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο σε αυτήν την περίπτωση. Ούτε δα ήταν κάτι κρυφό ή μη αναμενόμενο. Ένας πανεπιστημιακός, διορισμένος σε Δ.Σ. κρατικής επιχείρησης και πέντε-έξι επιτροπές, υπάρχει περίπτωση να δαγκώσει το χέρι που τον ταΐζει; «Μα δεν πληρώνομαι», αντιτάσσουν υποκριτικά. «Το κάνω για το καλό του πολιτισμού, των γραμμάτων, της κοινωνίας, της χώρας, της ανθρωπότητας, του γνωστού και αγνώστου σύμπαντος». Φαίνεται ότι στην προεμφυλιακή Ελλάδα του 21^ου αιώνα, ο αλτρουισμός περίσσεψε στη διανόηση. Αυτός θα είναι και ο λόγος που συντηρούν την ανθρωποφαγία με τόσο πάθος.

Η παρεξηγημένη σκατοψυχιά

Ένα καράβι, λαϊκής πρωτοβουλίας, από τη Σκύρο

Αναδημοσίευση από την Αυγή της Πορτάλιου Ελένης

Η «Αυγή» παρουσίασε στις 14 Αυγούστου 2013 τις δηλώσεις του ακραίου μνημονιακού υπουργού Μ. Βαρβιτσιώτη, ο οποίος ανακοίνωσε -σε τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΪ- ότι επίκειται κατάργηση επιδοτούμενων ακτοπλοϊκών γραμμών λόγω υψηλού κόστους. Οι ακτοπλόοι, είπε, εννοώντας τους εφοπλιστές, έχουν προβλήματα. Όπως φαίνεται, τα έχουν διατυπώσει στην έκθεση XRTC (επιχειρηματικός ναυτιλιακός σύμβουλος), η οποία συστήνει σε επιβάτες και νησιώτες να περιορίσουν τις απαιτήσεις για συχνά δρομολόγια και ποιοτικές υπηρεσίες, έως ότου ξανασταθούν στα πόδια τους οι ακτοπλοϊκές εταιρείες (!) - βλέπε εφοπλιστές.
Ο πολιτικός μας χώρος αναφέρεται με υπερβάλλοντα ζήλο στις καταστροφές που υφίστανται ο λαός και η χώρα από τις μνημονιακές πολιτικές, ενώ ελάχιστα προβάλλει ή/και δημιουργεί εναλλακτικά υποδείγματα. Υπάρχει, με λίγα λόγια, κενό προγραμματικής εμβάθυνσης, η οποία μπορεί και να συγκεκριμενοποιήσει τον χαρακτήρα και το μέγεθος των συγκρούσεων που θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση και ως πιθανή κυβέρνηση.
Απ' αυτή την προβληματική ορμώμενη θα παρουσιάσω ένα πρότυπο παράδειγμα επίλυσης της θαλάσσιας συγκοινωνίας της νήσου Σκύρου, παράδειγμα που μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μια συνολική αντιμετώπιση της σύνδεσης των νησιών με τον ηπειρωτικό χώρο, μέσα από κινητοποίηση των τοπικών πληθυσμών και μια γενικότερη αναδιάταξη/αναμόρφωση -κεντρικά σχεδιασμένη- όλων των συντελεστών που εμπλέκονται στη σύνδεση.
Στην περιοχή της Σκύρου, ο εφοπλιστής καθόριζε τόσο τα δρομολόγια όσο και την τιμή του ναύλου, με αποτέλεσμα να μην εξυπηρετούνται οι κάτοικοι. Έτσι, το 1980 δημιουργήθηκε μια ναυτική εταιρεία με βάση τον νόμο 959/79 περί «ναυτικών εταιρειών», δηλαδή εταιρειών που δεν είναι ναυτιλιακές (συνήθως Α.Ε.) ή off shore. Πρόκειται για ένα είδος εταιρείας λαϊκής βάσης: όλες οι μετοχές είναι ονομαστικές και τα φυσικά πρόσωπα μπορούν να έχουν μέχρι 2 % του εταιρικού κεφαλαίου, ενώ τα νομικά με έδρα την Εύβοια μέχρι 35%. Εν προκειμένω, ο δήμος Σκύρου συμμετείχε με 27%, η αντιπεριφέρεια με 6,6% και η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας με 3,3%. Χρησιμοποιήθηκε ο νόμος 959/79 επειδή δεν υπάρχει ειδικός για εταιρείες λαϊκής βάσης, παρ' ότι ο συγκεκριμένος έχει πολλά προβλήματα (π.χ. περιορισμό αντικειμένου) και θα πρέπει να τροποποιηθεί. Η εταιρεία συγκέντρωσε κεφάλαιο αρχικά από τους Σκυριανούς και εν συνεχεία υπήρξε κρατική επιχορήγηση που έλαβε τη μορφή μετοχών του δήμου (περίπου 20%).

Στο στόχαστρο το Περιβάλλον και η Αρχιτεκτονική Κληρονομιά του Αιγαίου

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΤΕΕ/ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

«Η Διοικούσα Επιτροπή του ΤΕΕ-Τμήμα ΒΑ Αιγαίου με ομόφωνη απόφαση, εκφράζει την έντονη αντίθεση της στην πρόταση για την κατάργηση των Γραφείων και Τμημάτων Προστασίας Περιβάλλοντος και Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής». Αυτό τονίζεται σε επιστολή που υπογράφει ο πρόεδρος του Τμήματος Πιττός Παναγιώτης στην οποία αναλυτικά σημειώνεται ότι: «Οι συνέπειες αυτής της κατάργησης είναι να τεθούν σε διαθεσιμότητα 22νέοι επιστήμονες μεταξύ των οποίων, 13 Αρχιτέκτονες Διπλωματούχοι Μηχανικοί, (καθώς και 5 Περιβαλλοντολόγοι και 6 Τεχνολόγοι Μηχανικοί), που υπηρετούν ως μόνιμοι υπάλληλοι στην Γενική Γραμματεία Αιγαίου. Το παράδοξο είναι ότι υπάλληλοι με υψηλά προσόντα που έχουν προσληφθεί μέσω ΑΣΕΠ, πολλοί με δύο πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, ξένες γλώσσες, γνώστες των προβλημάτων της προστασίας του φυσικού και δομημένου Αιγαίου, τίθενται σε διαθεσιμότητα με απρόβλεπτες συνέπειες στην καθημερινή εξυπηρέτηση των πολιτών του Αιγαίου, των επενδυτών, των μηχανικών, κ.λ.π. Για μια ακόμη φορά οι νησιώτες ζούμε το κενό γράμμα της συνταγματικής επιταγής «Νησιωτικότητα». Το παράδοξο αυτών των πολιτικών είναι, η κυβέρνηση να διατηρεί ως έχει το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης, ενώ δρομολογεί την κατάργηση οριστικά της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής!

Την απάντηση σε τέτοιου είδους πολιτικές οφείλουν να την δώσουν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι των νησιών στη Βουλή, που δεν πρέπει να την αποδεχθούν». Ειδικότερα η επιστολή που απευθύνεται προς τους αρμόδιους υπουργούς της κυβέρνησης και τους βουλευτές του Αιγαίου, προς ενημέρωση τους αναφέρει ότι:

-“Τα Τμήματα και Γραφεία Προστασίας Περιβάλλοντος και Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς, καθώς και οι Επιτροπές ΣΧΟΠ δεν έχουν καταργηθεί θεσμικά και οι παραπάνω οργανικές μονάδες περιλαμβάνονται στο νέο αξιολογημένο οργανισμό του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου που υπάγεται η Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. Όσον αφορά τους συναδέλφους που υπηρετούν σε Τμήματα περιοχής ευθύνης του ΤΕΕ-Τμήμα ΒΑ Αιγαίου σας ενημερώνουμε ότι:

-Τρεις Αρχιτέκτονες μηχανικοί, μέχρι σήμερα, υπηρετούν τοποθετημένοι στο Τμήμα Διατηρητέων Κτιρίων της Δ/νσης Περιβάλλοντος (ένας εκ των οποίων έχει αναλάβει και χρέη Προϊσταμένου του Τμήματος και ένας στελεχώνει το Συμβούλιο Αρχιτεκτονικής Σάμου και προέρχονται από το Τμήμα Προστασίας Περιβάλλοντος και Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς Λέσβου και τα Γραφεία Ικαρίας και Μήλου).

Αποδομείται το υπουργείο Υποδομών

Ολόκληρη η ανακοίνωση στο www.poseypexode.gr

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων του πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ (ΠΟΣΕΥΠΕΧΩΔΕ) με ανακοίνωση της διαμαρτύρεται για την ένταξη σε καθεστώς διαθεσιμότητας του 1/4 των υπαλλήλων της υπηρεσίας. Η συνδικαλιστική οργάνωση σημειώνει ότι παρόλο που τον περασμένο Απρίλιο «το Κυβερνητικό Συμβούλιο Διοικητικής Μεταρρύθμισης υπό τον Πρωθυπουργό ενέκρινε το Οργανόγραμμα του Υπουργείου... σήμερα, μόλις τέσσερις μήνες μετά, ουσιαστικά αποδομείται.... προκειμένου να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των Τροϊκανών».
Η ανακοίνωση συνεχίζει ότι, τίθενται «σε καθεστώς διαθεσιμότητας το 25% των υπαλλήλων» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Έργων (ΓΓΔΕ), δηλαδή  «450 εργαζόμενοι σε σύνολο 1.885». Η ΠΟΣΕΥΠΕΧΩΔΕ σημειώνει ότι αυτό συμβαίνει την ώρα που «το προσωπικό που υπηρετεί σήμερα όχι μόνο δεν είναι  υπεράριθμο αλλά ελλειμματικό σε πολλές κατηγορίες», διότι τα τελευταία 2,5 χρόνια έχει μειωθεί κατά 38%, δηλαδή «από 3.000 σε 1.885, λόγω αθρόων συνταξιοδοτήσεων οι οποίες δυστυχώς συνεχίζονται». Η Ομοσπονδία καλεί την πολιτική ηγεσία του υπουργείου «να μην αποδεχθεί τις εισηγήσεις ανεύθυνων και ανίδεων διοικητικών και πολιτικών παραγόντων και να μην συμπράξετε με αυτό τον τρόπο στη διάλυση ενός από τα πιο παραγωγικά υπουργεία της χώρας» αναφέρουν οι συνδικαλιστές και καλούν τον υπουργό Υποδομών να δώσει «απαντήσεις στους 1.885 εργαζομένους της ΓΓΔΕ». Ειδικότερα, ρωτούν γιατί γίνεται αποδεκτό να τεθεί στην κινητικότητα το 25% των υπαλλήλων της ΓΓΔΕ, όταν στο σχετικό πρόγραμμα του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης «προβλέπεται ότι θα τεθεί σε καθεστώς διαθεσιμότητας το 4% των δημοσίων υπαλλήλων». Μάλιστα, σημειώνουν ότι στο υπουργείο Υποδομών και τους εποπτευόμενους φορείς του υπηρετούν 18.100 εργαζόμενοι και, ως εκ τούτου, «το ποσοστό που αναλογεί στην ΓΓΔΕ σε "κινητικότητα" είναι 76 εργαζόμενοι και όχι 450».
«Το υπόλοιπο προς αποπεράτωση των έργων της ΓΓΔΕ ανέρχεται σήμερα στο ποσό των 11,98 δις ευρώ. Με ποιο προσωπικό θα πραγματοποιηθεί η διαχείριση τους, τη στιγμή που το έμπειρο στελεχιακό προσωπικό θα απολυθεί ή θα διασκορπιστεί σε διάφορες υπηρεσίες της χώρας;», ρωτά η Ομοσπονδία.

Ισχύς και εξουσία. Επανεπινοώντας την επανάσταση

του Amador Fernández-Savater από εδώ.

Πώς είναι δυνατόν πενήντα άνθρωποι να μπορούν να σταματήσουν μια βίαιη έξωση; Όχι μόνο μία φορά, αλλά ξανά και ξανά (μέχρι και εξακόσιες φορές). Αυτή την ερώτηση έχω στο μυαλό μου για ένα διάστημα. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων 25-S στη Μαδρίτη¹, είδαμε ότι η αστυνομία μπορεί να εκδιώξει οποιοδήποτε αριθμό διαδηλωτών από οπουδήποτε. Έτσι, τι είδους ισχύς επιτρέπει σε αυτά τα πενήντα άτομα να σταματήσουν μια έξωση κατάσχεσης; Τι σημαίνει να έχουν ισχύ, αν δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να έχουν εξουσία (σωματική, ποσοτική, οικονομική, θεσμική, κλπ.); Το κείμενο αυτό είναι η δική μου απόπειρα απάντησης, που, σε καμία περίπτωση, δεν εξαντλεί πλήρως το ζήτημα. Υπάρχει χώρος για περισσότερες απαντήσεις και, πάνω απ 'όλα, για να συνεχίσουμε να θέτουμε την ερώτηση - αυτό, πιστεύω, είναι το πιο σημαντικό.

Πόλεμος θέσεων και πόλεμος ελιγμών

Θα παρεκκλίνω για λίγο προτού επιστρέψω στην κύρια οδό, στο ζήτημα του πώς μια χούφτα άνθρωποι έχουν την ισχύ να υπερασπιστούν ένα σπίτι. Ας δούμε τη συζήτηση σχετικά με την έννοια της επανάστασης που διεξήχθη εντός του μαρξισμού μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, όπου θα εστιάσουμε στην προσέγγιση που υποστηρίχθηκε από τον ιταλό μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι. Αρχικά μπορεί να φαίνεται σαν ένα περίεργο άλμα, αλλά πρόκειται για μια συζήτηση που είναι αξιοσημείωτα σύγχρονη, καθώς το παρελθόν δεν έχει εντελώς "περάσει"˙ είναι ένα πλούσιο κοίτασμα εικόνων και γνώσης, επιρρεπές σε ενημερώσεις και ανανέωση νοήματος υπό την προοπτική των σημερινών προβλημάτων και αναγκών μας.

Ο Γκράμσι μπαίνει στη συζήτηση κάνοντας μια διάκριση μεταξύ “πολέμου ελιγμών” και “πολέμου θέσεων”. Η έννοια της ταξικής πάλης ως πολέμου, που περιγράφεται με όρους στρατιωτικής στρατηγικής, ήταν επικρατούσα στο μαρξισμό της εποχής. Επιπλέον, ο Γκράμσι έγραφε από τη φυλακή του Μουσολίνι, και συνεχώς υποχρεούνταν να βρίσκει νέες μεταφορές προκειμένου να αποφύγει τη λογοκρισία. Παραδόξως, η χρήση μιας αινιγματικής και αόριστης γλώσσας, παρά το κλασικό μαρξιστικό λεξιλόγιο, έκανε το έργο του Γκράμσι χίλιες φορές πιο χρήσιμο ως πηγή έμπνευσης για τους μελλοντικούς αναγνώστες.

Τα βασικά χαρακτηριστικά του “πολέμου ελιγμών” είναι: ταχύτητα, περιορισμένη απήχηση, και μετωπική επίθεση. Ο Γκράμσι συνθέτει την επιχειρηματολογία του μέσω της “διαρκούς επανάστασης” του Τρότσκι, της “γενικής απεργίας” του Σορέλ, της “εργατικής εξέγερσης” της Ρόζας Λούξεμπουργκ και, ιδιαίτερα, της λενινιστικής “κατάκτησης της εξουσίας”. Αυτές οι εικόνες της επαναστατικής αλλαγής συγκρούονται, ξανά και ξανά, με την ευρωπαϊκή και τη Δυτική πραγματικότητα: την αιματηρή καταστολή του κινήματος των Σπαρτακιστών στη Γερμανία (1918), τη διάλυση των εργατικών συμβουλίων στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του Bienno Rosso (1919-1920), και ούτω καθεξής. Για να αποφευχθεί η αναμενόμενη αίσθηση απογοήτευσης και να κρατηθεί ενεργή η φιλοδοξία για την κοινωνική αλλαγή, πρέπει να επανεπινοήσουμε την επανάσταση.

Γράφοντας πίσω από τα κάγκελα, ο Γκράμσι συλλογίζεται ότι ο πόλεμος ελιγμών μπορεί να επιτύχει μόνον όπου η κοινωνία είναι σχετικά ανεξάρτητη από το κράτος, και η κοινωνία των πολιτών (δηλ., θεσμοί συγγενικοί με την κρατική εξουσία: δικαιοσύνη, μέσα ενημέρωσης κ.λπ.) είναι απλή και αδόμητη, όπως ήταν η περίπτωση στη Ρωσία. Αντίθετα, η κοινωνία των πολιτών της Δυτικής Ευρώπης ήταν εξαιρετικά σταθερή, και ενεργούσε ως “περιχαράκωση και οχύρωση για την προστασία της κοινωνικής τάξης. Φαίνεται σαν η οικονομική καταστροφή να έχει διαρρήξει αποφασιστικά τη θέση του εχθρού, αλλά αυτό παραμένει ένα επιφανειακό αποτέλεσμα, γιατί πίσω από αυτό εξαπλώνεται μια αποτελεσματική γραμμή άμυνας”.

Ο Γκράμσι ασκεί κριτική στον “ιστορικό μυστικισμό” (η επανάσταση ως μια θαυματουργή φώτιση) και τον οικονομικό ντετερμινισμό (η υπόθεση ότι η οικονομική κατάρρευση θα πυροδοτήσει την επαναστατική διαδικασία) και θέτει μια νέα στρατηγική, μια εναλλακτική εικόνα για τον κοινωνικό μετασχηματισμό: τον “πόλεμο θέσεων”. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό του πολέμου θέσεων είναι η επιβεβαίωση και η ανάπτυξη ενός νέου οράματος του κόσμου. Κάθε μια από τις καθημερινές μας ενέργειες, σύμφωνα με τον Γκράμσι, περιέχει ένα υπονοούμενο όραμα (ή φιλοσοφία) του κόσμου. Η επανάσταση διαδίδει ένα νέο όραμα -μαζί με άλλες εκφράσεις- του κόσμου που σιγά-σιγά διαφεύγει μακριά από το παλιό όραμα μέχρι που, τελικά, το εκτοπίζει. Αυτή η διαδικασία περιγράφεται από τον Γκράμσι ως “κατασκευή της ηγεμονίας”. Καμιά εξουσία δε θα διαρκέσει πολύ χωρίς ηγεμονία, χωρίς έλεγχο των εκφράσεων της καθημερινής ζωής. Θα ήταν κυριαρχία χωρίς νομιμότητα, εξουσία συρρικνωμένη σε καθαρή καταπίεση και φόβο. Της κατάληψης της εξουσίας πρέπει, ως εκ τούτου, να προηγηθεί η “κατάληψη” της κοινωνίας των πολιτών.

“3D” and “no D”: η δυνατότητα να παρεξηγήσετε την τεχνολογική αναδιάρθρωση

Αναδημοσίευση από http://www.sarajevomag.gr/

Nα ένα σύνθετο αντικείμενο (καλλιτεχνικής αξίας το συγκεκριμένο) απ’ αυτά που ξεπετάει ένας τρισδιάστατος εκτυπωτής αλλά δύσκολα θα κατασκευάζονταν αλλιώς.

Aργά αλλά σταθερά οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές πραγματοποιούν μια συγκλονιστικών διαστάσεων τεχνολογική επανάσταση στις παραγωγικές δυνάμεις, που καθιστά εξαιρετικά φθηνό το κόστος κατασκευής όχι μόνο των καθημερινών προϊόντων, αλλά επιπλέον των τροφίμων, ακόμα και των κτιρίων. Ως αποτέλεσμα, η αγορά χειρωνακτικής εργατικής δύναμης τείνει να εκτοπίζεται από την αγορά πνευματικής εργατικής δύναμης.

Έτσι αρχίζει ένα κείμενο παρουσίασης της “τρισδιάστατης εκτύπωσης” στην εφημερίδα “πριν” στις 1/3. Πρόκειται για παρουσίαση με φιλοδοξίες ανάλυσης και εξαγωγής (πολιτικών) συμπερασμάτων - κι είναι ένα δείγμα του πως η άγνοια (ή η μισοάγνοια) μπορούν να γίνουν τεχνοφετιχισμός πέρα και παρά τις αντίθετες προθέσεις. Kαι από ‘κει να εξαχθούν αυθαίρετα συμπεράσματα για το “μέλλον της εργασίας”...
Aυτή η “ανάλυση” του “πριν” είναι το μισό απ’ το θέμα μας [1]: οι συντριπτικά περισσότερες εκδοχές της ντόπιας (και όχι μόνο) αριστεράς και άκρας αριστεράς έχουν πάρει διαζύγιο προ πολλού με την κριτική στις (νέες) τεχνολογίες· όπως και με την κριτική σε οτιδήποτε. Για την ακρίβεια: λανσάρουν σαν κριτική άλλοτε πρόχειρα σχόλια και άλλοτε (πιο συνηθισμένο) επικές διακηρύξεις για τον όπου-ναναι επερχόμενο κομμουνισμο· υπό την σοφή καθοδήγηση κάθε κόμματος χωριστά πάντα! Oι συνέπειες αυτών των διαζυγίων δεν περιγράφονται...
Πριν όμως δείξουμε τα λάθη (μερικές φορές χοντροκομένα) της συγκεκριμένης ναρίτικης “ανάλυσης” πρέπει να πούμε μερικά βασικά για το το “αντικείμενο” το ίδιο: την “εκτύπωση” αντικειμένων.

προσθετική κατασκευή

Tο αυτοκίνητο της φωτογραφίας, “μοντέλο” σε έκθεση, είναι κατασκευασμένο από τριασδιάστατο εκτυπωτή. Φυσικά είναι ένα ενιαίο κομμάτι (π.χ. φαίνεται ότι δεν έχει ρόδες).

Tρισδιάστατη εκτύπωση; Eκτύπωση κανονικών πραγμάτων; Tο πράγμα, μ’ αυτήν την ορολογία, ακούγεται όντως εντυπωσιακό. Eπειδή η έννοια της “εκτύπωσης” είναι συνδεδεμένη κάμποσους αιώνες με τις δύο διαστάσεις. O εκτυπωτής του οποίου η χρήση γενικεύτηκε σαν περιφερειακό εξάρτημα των υπολογιστών έκαναν την “εκτύπωση” να μοιάζει οικείο, “μη βιομηχανικό” γεγονός της καθημερινότητας· και οπωσδήποτε των εργασιών γραφείου. Άσχετα με το γεγονός ότι στην πράξη είναι ζήτημα αν ένας στους εκατό που χρησιμοποιούν τέτοιες εκτυπωτές ξέρει κάτι περισσότερο γι’ αυτούς απ’ το να βάζει και να βγάζει φύλλα χαρτιού... Συνεπώς η “τρισδιάστατη εκτύπωση” είναι πιασάρικο σλόγκαν: αφήνει να εννοηθεί ότι ο καθένας θα “τυπώνει” σπίτι του φλιτζάνια, παπούτσια, κουτάλια - ακόμα και τρόφιμα (λέει ο αρθρογράφος του “πριν”). Bάλθηκε λοιπόν ο καπιταλισμός να μας κάνει μοναχικά αυτάρκεις σε όλα τα πράγματα / εμπορεύματα; Ή πρόκειται για κοινή, τυπική δημιουργία εντυπώσεων;
O πιο σωστός, τεχνικός, ακριβής και περιγραφικός όρος αυτής της τεχνολογικής καινοτομίας είναι προσθετική κατασκευή (additive manufacturing) - κατ’ αντίθεση της αφαιρετικής κατασκευής που ήταν ως τώρα ο συνηθισμένος (αν και όχι ο απόλυτα μοναδικός) τρόπος επεξεργασίας μετάλλων για την κατασκευή μεταλλικών αντικειμένων / εξαρτημάτων. Eίναι αλήθεια ότι μια σειρά όρων όπως διέλαση, στρατζάρισμα, στίλβωση, διάτρηση, διάτμηση, λείανση, κοπή, συγκόλληση ή περιέλιξη δεν λένε τίποτα σε οποιονδήποτε έχει άγνοια για το πως παίρνουν μορφή ακόμα και τα πιο απλά και καθημερινά αντικείμενα, όπως μια πινέζα ή μια βρύση, ξεκινώντας απ’ την “πρώτη ύλη” τους. Aντίστοιχα, ονόματα εργαλείων όπως φρέζα, τόρνος, τροχοκόφτης, πιεστήριο, ψαλίδα, κουρμπαδόρος, πρέσα ή ζουμπάς δεν φέρνουν καν και καν κάποια γνωστή “εικόνα” στο μυαλό. Λογικό. O καταμερισμός εργασίας δημιουργεί άγνοια και μυστικισμό. Ωστόσο, στις περιοχές τεχνικών, γνώσεων, εργαλείων και εργασίας όπου τα πιο πάνω ονόματα είναι κοινότοπα συμβαίνει αυτή η τεχνολογική εξέλιξη που ονομάζεται (για μαζική προπαγανδιστική χρήση) “τρισδιάστατη εκτύπωση”. Σ’ αυτές τις περιοχές είναι που η επεξεργασία της πρωταρχικά μορφοποιημένης πρώτης ύλης μέσω “αφαίρεσης κομματιών” μοιάζει να ξεπερνιέται από μια διαφορετική λογική επεξεργασίας / διαμόρφωσης μέσω “πρόσθεσης στρωμάτων” πρώτης ύλης.
Tί συμβαίνει λοιπόν; Aν θέλετε ν’ ανοίξετε μια τρύπα σ’ ένα φύλλο μετάλλου θα χρησιμοποιήσετε τρυπάνι, που θα αφαιρέσει μέταλλο καθώς περιστρέφεται με μεγάλη ταχύτητα, ώσπου ν’ ανοίξει η τρύπα. Aν θέλετε να κάνετε εγκοπές και εσοχές κυλινδρικού γενικά σχήματος, θα πάρετε έναν κύλινδρο μετάλλου (ας πούμε: αλουμινίου) και θα τον βάλετε στο τόρνο. Tα “μαχαίρια” του τόρνου θα “σκάψουν” τον κύλινδρο καθώς αυτός θα περιστρέφεται με μεγάλη ταχύτητα, πετώντας το άχρηστο υλικό την ώρα που θα κάνουν κυκλικά αυλάκια ή στενέματα της διαμέτρου. Aκόμα κι αν η μέθοδος κατασκευής βασίζεται στην χύτευση, στο χύσιμο πυρακτωμένης ποσότητας ενός μετάλλου ή κράματος μέσα σ’ ένα καλούπι, και πάλι η λείανση (μέσω τριψίματος) σημαίνει αφαίρεση υλικού. Aυτή είναι η γενική λογική της αφαιρετικής κατασκευής. Mπορείτε, αν αυτό σας βολεύει, να φανταστείτε το πως δουλεύει ένας γλύπτης το μάρμαρο: με προσοχή και λεπτά καλέμια αφαιρεί σιγά σιγά κομματάκια της μαρμαρόπετρας, μέχρι να φτάσει στην τελική μορφή.