Από το συνάδελφο ΝΚ
Θα ήθελα να αναφερθώ σε μία ρήση που άκουσα από τον κύριο Βαρουφάκη σήμερα και η οποία περιφραστικά είχε το εξής νόημα: Έχουμε μια έντονη αγωνία η επιλογή του ΝΑΙ της Βρετανίας στην παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι μια παθιασμένη επιλογή σύγκρουσης με το κατεστημένο της Ευρωζώνης ακριβώς για τη σωτηρία της Ε.Ε. και για αυτό αγωνιούμε το πολιτικό πάθος να προσχωρήσει στο ΝΑΙ και να μην είναι στο ΟΧΙ. Μάλλον (?) θα είναι φοβικό κατά τον κύριο Βαρουφάκη το ΟΧΙ και το τοποθετεί στο «δεξιό» πολιτικό φάσμα. Θα ήθελα να εκθέσω τις παρακάτω σκέψεις που μου δημιούργησε αυτή η θέση, οι οποίες σε καμία περίπτωση δε μου επιτρέπουν να γνωρίζω ακριβώς τις προθέσεις του, μιας και δε γνωρίζω τον άνθρωπο προσωπικά. Επίσης, οφείλω να πω πως σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα αυτές οι σκέψεις, να προκαλέσουν ένα ακόμα ρήγμα μεταξύ των πολιτικών υποκειμένων από τα οποία περιμένουν σήμερα λύσεις και απαντήσεις οι εργαζόμενοι.
Θα ήθελα να αναφερθώ σε μία ρήση που άκουσα από τον κύριο Βαρουφάκη σήμερα και η οποία περιφραστικά είχε το εξής νόημα: Έχουμε μια έντονη αγωνία η επιλογή του ΝΑΙ της Βρετανίας στην παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι μια παθιασμένη επιλογή σύγκρουσης με το κατεστημένο της Ευρωζώνης ακριβώς για τη σωτηρία της Ε.Ε. και για αυτό αγωνιούμε το πολιτικό πάθος να προσχωρήσει στο ΝΑΙ και να μην είναι στο ΟΧΙ. Μάλλον (?) θα είναι φοβικό κατά τον κύριο Βαρουφάκη το ΟΧΙ και το τοποθετεί στο «δεξιό» πολιτικό φάσμα. Θα ήθελα να εκθέσω τις παρακάτω σκέψεις που μου δημιούργησε αυτή η θέση, οι οποίες σε καμία περίπτωση δε μου επιτρέπουν να γνωρίζω ακριβώς τις προθέσεις του, μιας και δε γνωρίζω τον άνθρωπο προσωπικά. Επίσης, οφείλω να πω πως σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα αυτές οι σκέψεις, να προκαλέσουν ένα ακόμα ρήγμα μεταξύ των πολιτικών υποκειμένων από τα οποία περιμένουν σήμερα λύσεις και απαντήσεις οι εργαζόμενοι.
Ο κύριος Βαρουφάκης έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για την τύχη
της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. και φυσικά και για την τύχη μας που με μια
ενδεχόμενη κατάρρευση του κοινωνικο-οικονομικού κατεστημένου θα καταστεί
επισφαλής. Και βέβαια. Ο ίδιος ο κύριος Βαρουφάκης από την άλλη έχει μια σκληρά
κριτική στάση και άποψη απέναντι στην Ε.Ε, την οποία κριτικάρει για την
αντιδραστικότητά της και γι’ αυτό το λόγο και αγωνίζεται για τον εκδημοκρατισμό
της. Φυσικά ο εκδημοκρατισμός της θα μπορούσε να γίνει κατά τον κύριο Βαρουφάκη
μόνο σε περίπτωση που το πολιτικό πάθος- εμείς θα το λέγαμε η φωνή των
εργαζόμενων υποτελών τάξεων που λέει ως εδώ- προσχωρήσει σε ένα φιλοευρωπαϊκό
ανατρεπτικό ρεύμα. Και θα είχε κάθε δίκαιο να υποστηρίζει κάτι τέτοιο
απλούστατα αν θα μπορούσε να γίνει! Όμως το πολιτικό πάθος αυτό στο οποίο
αναφέρεται ο κύριος Βαρουφάκης καλώς ή κακώς, θα έπρεπε να συμπορευτεί
προσωρινά αλλά και να συνυπάρξει- όπως κάνει και σήμερα- σε μια εκρηκτική
πολιτική ισορροπία με τους πιο αντιδραστικούς κύκλους που επιθυμούν διακαώς την
τέλεση της «Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» όπως θα μπορούσαμε να την πούμε, πράξη η
οποία θα σημάνει και την πλήρη θεσμοθέτηση της αδικίας που υφιστάμεθα ως απλοί
πολίτες, σε ένα πλήρως αντιεργατικό ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό εποικοδόμημα.







