Σεισμός στην Τουρκία: Αφαιρούσαν κολώνες από τα κτίρια οι εργολάβοι και το καθεστώς Ερντογάν έσβηνε τα πρόστιμα!

Σεισμός στην Τουρκία: Αφαιρούσαν κολώνες από τα κτίρια οι εργολάβοι και το καθεστώς Ερντογάν έσβηνε τα πρόστιμα!

ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Την ώρα που δραματικός απολογισμός των θυμάτων των ισχυρών σεισμών που συγκλόνισαν τη Δευτέρα τη νοτιοανατολική Τουρκία και τη βορειοδυτική..

Την ώρα που δραματικός απολογισμός των θυμάτων των ισχυρών σεισμών που συγκλόνισαν τη Δευτέρα τη νοτιοανατολική Τουρκία και τη βορειοδυτική Συρία, αυξάνεται ώρα με την ώρα ξεπερνώντας συνολικά τις 23.700 νεκρούς στις δύο χώρες, έρχονται στην επιφάνεια πληροφορίες που ενισχύουν τις καταγγελίες για προδιαγεγραμμένο έγκλημα.

Ο κατασκευαστής ενός 12όροφου κτιρίου, που κατέρρευσε από τον σεισμό στην Τουρκία, συνελήφθη την Παρασκευή ενώ προσπαθούσε να φύγει από τη χώρα, μετέδωσε το πρακτορείο Anadolu.

Εκτιμάται ότι 800 άνθρωποι παγιδεύτηκαν στα συντρίμμια του συγκροτήματος Ρόνεσανς, το οποίο αποτελείτο από 250 διαμερίσματα, στην επαρχία Χατάι, στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Ο επιχειρηματίας συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, έχοντας επάνω του ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Ετοιμαζόταν να φύγει από τη χώρα με προορισμό το Μαυροβούνιο. Το πολυτελές συγκρότημα, που το διαφήμιζε σε ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης ως «μια γωνιά του Παραδείσου», γκρεμίστηκε ολοσχερώς.

Από την Δευτέρα, πολλά τουρκικά μέσα ενημέρωσης καταγγέλλουν τις ευθύνες ορισμένων κατασκευαστών που χρησιμοποίησαν υλικά κακής ποιότητας ή δεν τήρησαν τους κανονισμούς στην οικοδόμηση κτιρίων. Το ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι NTV ανέφερε ότι σήμερα κατατέθηκε στο Ντιγιαρμπακίρ μια πρώτη μήνυση και αναμένεται πως θα ακολουθήσουν και άλλες.

«Αφαιρούν κολώνες»

Μάρτυρες ενός εγκλήματος ενάντια στην ανθρωπότητα

Μάρτυρες ενός εγκλήματος ενάντια στην ανθρωπότητα

by Arundhati Roy

Η Αρουντάτι Ρόι δημοσίευσε την Τετάρτη 28/4 ένα άρθρο για την καταστροφική εξέλιξη της πανδημίας στην Ινδία. Πρόκειται για ένα δριμύ κατηγορώ της βραβευμένης συγγραφέως και κοινωνικής αγωνίστριας και ταυτόχρονα μια δραματική κραυγή για την εξέλιξη της πανδημίας στη χώρα της.

Κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα πολωτικής προεκλογικής εκστρατείας στην πολιτεία Uttar Pradesh το 2017, ο πρωθυπουργός της Ινδίας, Ναρέντρα Μόντι, μπήκε στη μάχη έτοιμος να ξεσηκώσει τα πάθη και τα μίση ακόμη περισσότερο. Μιλώντας δημόσια, κατηγόρησε την πολιτειακή κυβέρνηση – στην οποία ηγούνταν ένα κόμμα της αντιπολίτευσης – ότι δίνει προνόμια στη μουσουλμανική κοινότητα ξοδεύοντας περισσότερα για τα μουσουλμανικά νεκροταφεία (καμπριστάν) από ό, τι για ινδουιστικούς ναούς αποτέφρωσης (σαμσάν). Με τον συνηθισμένο χλευαστικό του ύφος, όπου κάθε χλεύη και καγχασμός ακούγεται σαν στριγκλιά στη μέση της πρότασης προτού καταλήξει σε μια απειλητική ηχώ, προκάλεσε το πλήθος. «Εάν ένα καμπριστάν είναι χτισμένο σε ένα χωριό, θα πρέπει επίσης να κατασκευαστεί ένα σαμσάν», είπε.

«Σαμσάν! Σαμσάν!» το γοητευμένο πλήθος ζητούσε εκστασιασμένο από κάτω.

Ίσως ο πρωθυπουργός είναι ευχαριστημένος τώρα που η στοιχειωμένη εικόνα από τις φλόγες που καίνε τα πτώματα στις μαζικές κηδείες στα νεκροταφεία της Ινδίας είναι διεθνώς πρωτοσέλιδα. Και ότι όλα τα καμπριστάν και τα σαμσάν στη χώρα του λειτουργούν σωστά, σε αναλογία με τις ανάγκες του πληθυσμού για τον οποίο προορίζονταν, αλλά και πολύ πέρα ​​από τις δυνατότητές τους.

«Μπορεί η Ινδία, με πληθυσμό 1,3 δισεκατομμυρίων, να απομονωθεί;» αναρωτιέται ρητορικά η Washington Post σε ένα πρόσφατο άρθρο της σχετικά με την εξέλιξη της επιδημικής καταστροφής της Ινδίας και την αδυναμία περιορισμού των νέων, ταχέως μεταδιδόμενων παραλλαγών Covid εντός των εθνικών συνόρων;

«Όχι εύκολα», απάντησε. Δεν θα ήταν πιθανό αυτή η ερώτηση να είχε τεθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όταν ο κορωνοϊός μαινόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη πριν από λίγους μήνες. Αλλά στην Ινδία δεν έχουμε δικαίωμα να προσβληθούμε, ειδικά αν λάβουμε υπόψη τα λόγια του πρωθυπουργού μας στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους.

Ο Μόντι μίλησε σε μια εποχή που οι άνθρωποι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ υπέφεραν από την κορύφωση του δεύτερου κύματος της πανδημίας. Δεν είχε ούτε μια λέξη συμπάθειας για να προσφέρει, παρά μια προκλητική υπερηφάνεια για την υποδομή της Ινδίας και την ετοιμότητα απέναντι στον Covid. Κατέβασα και έσωσα την ομιλία του γιατί φοβάμαι ότι όταν η ιστορία ξαναγράφεται από το καθεστώς Modi – και μάλλον αυτό θα συμβεί σύντομα – η ομιλία μπορεί να εξαφανιστεί ή να είναι πλέον δύσκολο να βρεθεί. Ακολουθούν μερικά ανεκτίμητα αποσπάσματα:

«Φίλοι μου, έφερα το μήνυμα της εμπιστοσύνης, της θετικότητας και της ελπίδας από 1,3 δισεκατομμύρια Ινδούς εν μέσω αυτών των καταστάσεων φόβου …Προβλεπόταν ότι η Ινδία θα ήταν η πιο πληγείσα χώρα από την πανδημία του κορωνοϊού σε όλο τον κόσμο. Λεγόταν ότι θα υπάρξει ένα τσουνάμι από μολύνσεις Covid στην Ινδία, κάποιος είπε ότι 700-800 εκατομμύρια Ινδοί θα μολυνθούν, ενώ άλλοι δήλωσαν ότι 2 εκατομμύρια Ινδοί θα πεθάνουν».

…«Φίλοι μου, δεν θα ήταν σκόπιμο να κρίνουμε την επιτυχία της Ινδίας με την επιτυχία μιας άλλης χώρας. Σε μια χώρα που φιλοξενεί το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού, αυτή η χώρα έχει σώσει την ανθρωπότητα από μια μεγάλη καταστροφή, περιορίζοντας αποτελεσματικά την πανδημία».

Ο Μόντι ο μάγος υποκλίνεται καθώς έσωσε την ανθρωπότητα, περιορίζοντας αποτελεσματικά τον κορωνοϊό. Τώρα που αποδεικνύεται ότι δεν τον περιόρισε μπορούμε να παραπονεθούμε ότι μας φέρονται λες και είμαστε μολυσμένοι με ραδιενέργεια; Ότι μας κλείνουν τα σύνορα και ακυρώνουν τις πτήσεις; Ότι μας σφράγισαν μέσα, με τον ιό μας και τον πρωθυπουργό μας, μαζί με όλη την αρρώστια, την αντι-επιστήμη, το μίσος και την ηλιθιότητα που αντιπροσωπεύει αυτός, το κόμμα του και το είδος της πολιτικής του;

Κείμενο πανεπ/κων-επιστημόνων-εργαζομένων: Να σταματήσει τώρα η Νατοϊκή επιθετικότητα στο Ντονμπάς

Κείμενο πανεπ/κων-επιστημόνων-εργαζομένων: Να σταματήσει τώρα η Νατοϊκή επιθετικότητα στο Ντονμπάς!

Τις τελευταίες ημέρες, η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθεί με μεγάλη ανησυχία την κλιμάκωση της επιθετικότητας του καθεστώτος-μαριονέτας του Κιέβου σε βάρος των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς. Τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις (υπολογισμοί ανεξάρτητων ειδησεογραφικών πρακτορείων τις υπολογίζουν σε πάνω από 170 χιλιάδες μισθοφόρων, ΝΑΤΟικών «συμβούλων» και παραστρατιωτικών, ναζιστικών ομάδων τύπου «τάγματος Αζόφ») έχουν παραταχθεί κατά μήκος της συνοριακής γραμμής με τις ΛΔ και έχουν ξεκινήσει καθημερινές επιθέσεις κατά στόχων, κυρίως αμάχων με τελευταίο συμβάν το θάνατο ενός 5χρονου αγοριού.

Την ίδια στιγμή, η χούντα του Κιέβου, από κοινού με τους ηγέτες του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, ανακοίνωσαν την ανάπτυξη ΝΑΤΟικών στρατευμάτων εντός του Ουκρανικού εδάφους με την πρόθεση να εισβάλλουν στις ΛΔ του Ντονμπάς και να καταστείλουν τη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε στη δημιουργία τους, μετά το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014.

Όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της Δύσης (και στη χώρα μας) έχει τεθεί στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και των φασιστικών συμμοριών του Κιέβου,συγκαλύπτοντας τα εγκλήματά της σε βάρος του Ουκρανικού λαού, όπως η φρικιαστική δολοφονία δεκάδων συνδικαλιστών και απλών αγωνιστών (εμπρησμός του κτιρίου των Συνδικάτων ) από φασίστες παρακρατικούς στην Οδησσό, το 2014, οι χιλιάδες δολοφονίες, βιασμοί, ακρωτηριασμοί, βασανισμοί πολιτών στην ανατολική Ουκρανία από τα νεοναζιστικά τάγματα οπαδών του Μπαντέρα.

Φυσικά, καμία πληροφόρηση δεν υπάρχει για την τρομακτική συγκέντρωση ΝΑΤΟικών δυνάμεων στη περιοχή, στη Μαύρη Θάλασσα κλπ, τη πραγματική επιθετική κίνηση που απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα της περιοχής.

Το σκάφος που κόλλησε στο Σουέζ έπληξε το παγκόσμιο εμπόριο. Πώς θα μπορούσαν να οργανωθούν οι εργαζόμενοι

Το σκάφος που κόλλησε στο Σουέζ έπληξε το παγκόσμιο εμπόριο. Πώς θα μπορούσαν να οργανωθούν οι εργαζόμενοι

BENJAMIN L. MCKEAN

Πηγή: Jacobin

Μετάφραση: Άννα Κόκκαλη

Η ιστορία του σκάφους που κόλλησε στη Διώρυγα του Σουέζ προκάλεσε αμέτρητα διασκεδαστικά σχόλια και κυριάρχησε για πολλές ημέρες στα πρωτοσέλιδα. Ανέδειξε επίσης την πραγματικότητα σύμφωνα με την οποία οι φαινομενικά μαγικές παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού στηρίζονται σε πραγματικό πλήρωμα και πραγματικούς εργαζόμενους – και τις περισσότερες φορές στην υπερεργασία και την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Ό,τι κι αν ήταν, η ιστορία του σκάφους φαινόταν αστεία. Η παγκόσμια οικονομία συχνά φαίνεται φοβερά πολύπλοκη. Οι λειτουργίες της μοιάζουν αδιαφανείς, παρόλο που ασκούν τόσο ισχυρή επίδραση στη ζωή μας. Εδώ υπήρξε ένα οικονομικό πρόβλημα από μια ασυνήθιστη αλλά απλή αιτία: ένα μεγάλο σκάφος σφηνώθηκε στη Διώρυγα του Σουέζ με αποτέλεσμα να πληγεί το 12% του παγκόσμιου εμπορίου. Ακόμα όμως και τώρα –με το πλοίο πλέον σε κίνηση– η οικονομική επιβάρυνση, που ανέρχεται σε δισεκατομμύρια δολάρια, θα συνεχίσει να αυξάνεται. Μερικά πλοία, προκειμένου να αποφύγουν το Σουέζ, επιβαρύνονται με το αυξημένο κόστος των καυσίμων τους διαπλέοντας το νοτιότατο ακρωτήριο της Αφρικής (το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας), ενώ τα σκάφη που περίμεναν να περάσουν αναμένεται τώρα να προκαλέσουν σοβαρή συμφόρηση ώσπου να προσεγγίσουν στο πλησιέστερο λιμάνι.

Ένας λόγος που τα αστεία και τα σχόλια είχαν τέτοια έκταση είναι επειδή το Ever Given κατέδειξε το χάσμα μεταξύ της ρητορικής και της πραγματικότητας των νεοφιλελεύθερων αγορών. Έχουν γραφτεί διθύραμβοι αφιερωμένοι στη μαγεία των αποτελεσματικών αγορών και στην εκθαμβωτική ταχύτητα και το εύρος των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού. Ειδήμονες, όπως ο Thomas Friedman, συγκρίνουν τις αποτελεσματικές αλυσίδες εφοδιασμού με τις διακρατικές εμπορικές συμφωνίες και τους διαχειριστές των αλυσίδων εφοδιασμού με ιδιοφυείς οδηγούς. Ο Μίλτον Φρίντμαν προχώρησε ακόμη περισσότερο, αποκαλώντας τον νεοφιλελευθερισμό «νέα πίστη» και αποδίδοντας την κατασκευή ενός μολυβιού όχι στην εργασία πραγματικών ανθρώπων αλλά «στη μαγεία του συστήματος τιμών». Μπορεί να είναι πραγματικά περίεργο να κοιτάξετε το iPhone σας και να σκεφτείτε ότι συναρμολογήθηκε από εξαρτήματα προερχόμενα από 43 χώρες σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική. Οι εταιρείες που συντονίζουν αυτές τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού μπορεί να εμφανίζονται ως μάγοι, καθώς συγκεντρώνουν πρώτες ύλες από όλο τον κόσμο για να δημιουργήσουν ένα ενιαίο και πανταχού παρόν προϊόν.

Ωστόσο, το Ever Given διαλύει αυτούς τους μύθους. Καταδεικνύει την εγκόσμια υλική πραγματικότητα των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού, οι οποίες σχετίζονται πολύ περισσότερο με τον εργατικό μόχθο και την εκμετάλλευση παρά με τη μαγεία ή τις διεθνείς εμπορικές συμφωνίες. Στα ίδια εργοστάσια όπου «μαγικά» συναρμολογούνται όλα αυτά τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα για την Apple, κυριαρχούν εξοντωτικές συνθήκες εργασίας. Κάποιοι εργαζόμενοι προτίμησαν να αυτοκτονήσουν σαλτάροντας από την ταράτσα του εργοστασίου αντί να συνεχίσουν να δουλεύουν σαν είλωτες. Η διοίκηση του εργοστασίου δεν αντέδρασε βελτιώνοντας τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας, αλλά εγκαθιστώντας δίχτυα στις προσόψεις του κτιρίου. Ενώ οι ειδικοί θεωρούν τη νεοφιλελεύθερη παγκόσμια οικονομία ως πεδίο καινοτομίας, για πολλούς εργάτες οι συνθήκες του σκλαβοπάζαρου είναι οι ίδιες με αυτές πριν από έναν αιώνα. Τα ενδύματα που προορίζονται για εξαγωγή είναι πολύ πιο πιθανό να ράβονται στο σπίτι από γυναίκες που πληρώνονται με το κομμάτι, παρά να κατασκευάζονται από ρομπότ.

Οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού είναι κερδοφόρες επειδή μειώνουν ανελέητα το κόστος και λειτουργούν με όσο το δυνατόν μικρότερο πλεόνασμα αποθεμάτων. Αυτή η χρονικά ακριβής κατασκευή απαιτεί εντυπωσιακά επιτεύγματα αλγοριθμικής χειραγώγησης για να φέρει τα απαραίτητα μέρη μαζί ακριβώς την ώρα που χρειάζονται, και έτσι αναγκάζει τους εργαζόμενους να αποδέχονται εξοντωτικές αναγκαστικές υπερωρίες και εξαιρετικά απρόβλεπτα χρονοδιαγράμματα. Τα ωράρια εργασίας μπορεί να διαφέρουν έως και 80% από εβδομάδα σε εβδομάδα, καθώς οι έμποροι λιανικής προσπαθούν να συμβαδίζουν με τις αλλαγές στη μόδα.

Πέρα από την παραγωγή των προϊόντων, κάθε στάδιο της διαδικασίας εφοδιασμού προσφέρει πρόσθετες ευκαιρίες εκμετάλλευσης. Οι εργαζόμενοι σε πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, όπως το Ever Given, μπορούν να βρίσκονται στη θάλασσα για μήνες κάθε φορά χωρίς δικαίωμα προσφυγής απέναντι στις αυθαιρεσίες του καπετάνιου και συχνά, στο τέλος του μπάρκου, δεν τους καταβάλλονται τα δεδουλευμένα. Όταν αυτά τα σκάφη φτάνουν σε λιμάνια των Ηνωμένων Πολιτειών, τα προϊόντα μεταφέρονται συχνά στα κοντινά κέντρα διανομής των εμπόρων λιανικής πώλησης από οδηγούς φορτηγών που νομικά θεωρούνται ανεξάρτητοι εργολάβοι και εργάζονται είκοσι ώρες την ημέρα, αλλά εξακολουθούν να φέρνουν στο σπίτι λιγότερο από ένα δολάριο την εβδομάδα επειδή πρέπει να αποπληρώσουν τα ληστρικά δάνεια που πήραν για να αγοράσουν το δικό τους φορτηγό.

Τις περισσότερες φορές, αυτός ο τρόπος λειτουργίας μοιάζει αναπόφευκτος. Οι πολυεθνικές αλυσίδες εφοδιασμού αποτελούν περίπου το 80 % του παγκόσμιου εμπορίου. Αλλά ξαφνικά ένα μεγάλο πλοίο κολλάει σε ένα θαλάσσιο κανάλι και έτσι προβάλλει θεαματικά η αστάθεια αυτού του συστήματος που δεν λειτουργεί στη βάση της πίστης ή της μαγείας, αλλά στηρίζεται σε ανθρώπους που εργάζονται στον πραγματικό κόσμο, αντιμετωπίζοντας φυσικούς και περιβαλλοντικούς περιορισμούς. Κανένας αλγόριθμος δεν μπορεί από μόνος του να ξεκολλήσει ένα πλοίο.

Υπό μια έννοια πάντα το γνωρίζαμε αυτό. Αλλά δεν μοιάζει με κάτι για το οποίο θα μπορούσαμε πρακτικά να βρούμε μια λύση. Οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο συνδέονται με αυτές τις αλυσίδες εφοδιασμού – είτε συμβάλλοντας στην παραγωγή, τη μεταφορά ή την κατανάλωση των προϊόντων τους — αλλά σπάνια είναι οργανωμένοι με τρόπο που να καθιστά δυνατή τη συλλογική δράση.

Αντ’ αυτού, οι πολυεθνικές και οι διαχειριστές των αλυσίδων εφοδιασμού κατευθύνουν τις επαφές μας προς όφελός τους. Ο παράξενος χαρακτήρας αυτού καθαυτού του προϊόντος της εφοδιαστικής αλυσίδας –η δύναμη που φαίνεται να έχει ώστε να μας συνδέει όταν δεν μπορούμε να συναντηθούμε άμεσα– συχνά φαίνεται «ουσιώδης» από τη γνώση μας για την εκμετάλλευση άλλων εργαζομένων που δεν έχουμε συναντήσει ποτέ.

Στιγμές χαράς λόγω του προβλήματος του πλοίου ήταν κάτι που σπάνια θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι να πετύχουν – να σταματήσουν τα πάντα. Ίσως να είναι αλήθεια αυτό που λέγεται ότι «τα εργαλεία του μάστορα δεν καταστρέφουν το σπίτι του μάστορα», αλλά ήταν διασκεδαστικό να βλέπεις το σκάφος του αφεντικού να στρέφεται εναντίον του για λίγες μέρες.

Οι επιχειρήσεις και οι διαχειριστές των δικών τους αλυσίδων εφοδιασμού γνωρίζουν αυτό το ευάλωτο σημείο και προσπαθούν ήδη να καταστήσουν τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες πιο ανθεκτικές με το χαμηλότερο δυνατό κόστος. Η σπανιότητα των Μέσων Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) στις πρώτες ημέρες της πανδημίας ήταν μια άλλη, λιγότερο διασκεδαστική υπενθύμιση ότι κάτι απροσδόκητο μπορεί να διαταράξει δραματικά τις αλυσίδες εφοδιασμού που βασίζονται στη χρονική ακρίβεια των προμηθειών και των παραδόσεων των εμπορευμάτων. Αλλά για τους διαχειριστές της εφοδιαστικής αλυσίδας, η ανθεκτικότητα μπορεί να επιτευχθεί με το βάθεμα της νεοφιλελεύθερης επισφάλειας και την αύξηση της κινητικότητας του κεφαλαίου, έτσι ώστε οι δεσμοί στην αλυσίδα που κλονίζονται –είτε λόγω της πανδημίας είτε λόγω μιας απεργίας των εργαζομένων– να μπορούν να αντικατασταθούν ακόμη πιο εύκολα

.

Ωστόσο, ο τεράστιος παγκόσμιος αντίκτυπος του Ever Given υποδηλώνει ότι οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν σκόπιμα να διαταράξουν σημεία συμφόρησης όπως η διώρυγα του Σουέζ με σκοπό να ικανοποιηθούν τα αιτήματα τους. Παρόλο που η Ένωση Διαχείρισης της Αλυσίδας Εφοδιασμού συμβουλεύει ήδη τα μέλη της πώς να «διορθώσουν» τα σημεία συμφόρησης, αυτά θα είναι πάντα ευάλωτα στο βαθμό που βασίζονται σε σκληρά εκμεταλλευόμενους εργάτες που θα εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία της αλυσίδας εφοδιασμού.

Για να αποκτήσουν δύναμη οι εργαζόμενοι θα πρέπει επίσης να βρουν τρόπους να έρθουν σε επαφή και να οργανωθούν με άλλους κατά μήκος της αλυσίδας – συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων και των καταναλωτών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Αμερικανοί καταναλωτές μπορεί να αισθάνονται συνδεδεμένοι με τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού μόνο τη στιγμή που αγοράζουν ένα φτηνό μπλουζάκι από την Target ή τη Walmart, αλλά στην πραγματικότητα οι μάρκες και οι λιανοπωλητές παρακολουθούν συνεχώς τους καταναλωτές, τόσο στο διαδίκτυο όσο και στα καταστήματα. Η έγκαιρη (just-in-time)παραγωγή βασίζεται σε αυτές τις πληροφορίες όχι μόνο για να προβλέψει τη ζήτηση αλλά και για να «επανεκπαιδεύσει» τους πελάτες που θα γίνουν αξιόπιστοι καταναλωτές και θα αισθάνονται άνετα να μοιράζονται όλα τα προσωπικά τους δεδομένα. Επομένως, οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού επιδιώκουν να κατευθύνουν τις ενέργειες των Αμερικανών καταναλωτών, ακόμη και όταν διαμορφώνουν τις προοπτικές τους ως εργαζομένων, επιχειρώντας μείωση των μισθών σε μια διαδρομή προς τα κάτω.

Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζεται να βλέπουν ο ένας τον άλλον ως ανταγωνιστές καθώς έχουν κοινό συμφέρον να σπάσουν τον εταιρικό έλεγχο στις αλυσίδες εφοδιασμού που ωφελούν δυσανάλογα τους λίγους. Αλλά επειδή οι δεσμοί μεταξύ των εργαζομένων στην αλυσίδα εφοδιασμού υπαγορεύονται σε μεγάλο βαθμό από τις ίδιες τις εταιρείες, αυτοί οι δεσμοί μοιάζουν λιγότερο πραγματικοί από το τηλέφωνο που κρατάμε στα χέρια μας. Όπως έλεγε ο Καρλ Μαρξ, ένα εμπόρευμα ασκεί μια παράξενη δύναμη πάνω μας ακόμα και όταν γνωρίζουμε ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από το προϊόν της ανθρώπινης εργασίας επειδή δεν μπορούμε να «αφαιρέσουμε το μυστικιστικό πέπλο που απλώνεται πάνω του μέχρι να αντιμετωπιστεί ως προϊόν ελεύθερα συνεταιρισμένων ανθρώπων».

Αυτή τη στιγμή, δεν είμαστε ελεύθεροι. Αν θέλουμε να αναδείξουμε και να συνεχίσουμε αυτό που πρόβαλε από το πρόβλημα του πλοίου, τότε δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να δράσουμε αλληλέγγυα με τους εργαζόμενους της Amazon που οργανώνονται σε σωματείο στο Μπέσεμερ της Αλαμπάμα και με εργαζόμενους σαν αυτούς στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Το Ever Given διέρρηξε το πέπλο που κάλυπτε την παγκόσμια οικονομία, αλλά μόνο με την οικοδόμηση πραγματικών κοινωνικών δεσμών μεταξύ εργαζομένων και καταναλωτών στις αλυσίδες εφοδιασμού μπορούμε να διαλύσουμε τη μυστικιστική αύρα που περιβάλλει τις αποτελεσματικές αγορές και τις κάνει να φαίνονται ότι βρίσκονται πέρα από τον έλεγχό μας.

Οι αλυσίδες εφοδιασμού που είναι αρκετά ευάλωτες ώστε να πληγούν από το πρόβλημα ενός και μόνο πλοίου μεταφοράς είναι επίσης αρκετά ευάλωτες ώστε να τις αναδιαμορφώσει η αλληλεγγύη.

Πρώτο μέρος: Μια Διακήρυξη… για τη Ζωή

Πρώτο μέρος: ΜΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ… ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Posted by Alerta | 1 Ιαν, 2021

Πρώτο μέρος: ΜΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ… ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

1η Ιανουαρίου του έτους 2021.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ:

ΑΔΕΛΦ@Σ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦ@Σ:

Όλους αυτούς τους μήνες έχουμε χτίσει ανάμεσά μας μια επικοινωνία με ποικίλους τρόπους. Είμαστε γυναίκες, λεσβίες, gays, αμφισεξουαλικ@, διεμφυλικ@, τραβεστί, τρανσέξουαλ, ίντερσεξ, queer και άλλ@, άντρες, ομάδες, συλλογικότητες, σωματεία, οργανώσεις, κοινωνικά κινήματα, αυτόχθονες λαοί, οργανώσεις γειτονιών, κοινότητες και ένα εκτενές και λοιπά που μας δίνει ταυτότητα.

Μας διαφοροποιούν και μας χωρίζουν γη, ουρανοί, βουνά, κοιλάδες, στέπες, ζούγκλες, έρημοι, ωκεανοί, λίμνες, ποτάμια, ρυάκια, λιμνοθάλασσες, φυλές, κουλτούρες, γλώσσες, ιστορίες, ηλικίες, γεωγραφίες, σεξουαλικές και μη ταυτότητες, ρίζες, σύνορα, τρόποι οργάνωσης, κοινωνικές τάξεις, αγοραστική δύναμη, κοινωνική θέση, φήμη, δημοτικότητα, ακόλουθοι, likes, νομίσματα, μορφωτικά επίπεδα, τρόποι ζωής, εργασίες, αρετές, ελαττώματα, υπέρ, κατά, αλλά, ωστόσο, αντιπαλότητες, εχθρότητες, αντιλήψεις, επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα, αντιπαραθέσεις, διαφωνίες, καταγγελίες, κατηγορίες, προσβολές, φοβίες, συμπάθειες, εγκώμια, απορρίψεις, γιουχαΐσματα, χειροκροτήματα, θεότητες, δαιμόνια, δόγματα, αιρέσεις, χαρές, στενοχώριες, τρόποι, και ένα εκτενές και λοιπά που μας κάνει διαφορετικούς και ουκ ολίγες φορές, αντίπαλους.

Μας ενώνουν μόνο πολύ λίγα πράγματα:

Μας ενώνει το ότι νιώθουμε δικούς μας τους πόνους της γης: τη βία κατά των γυναικών˙ το διωγμό και την περιφρόνηση εκείνων που έχουν διαφορετική συναισθηματική, ψυχολογική και σεξουαλική ταυτότητα˙ τον αφανισμό της παιδικής ηλικίας˙ τη γενοκτονία των αυτόχθονων˙ το ρατσισμό˙ τη στρατιωτικοποίηση˙ την εκμετάλλευση˙ τη λεηλασία˙ την καταστροφή της φύσης.

Μας ενώνει η αντίληψη ότι για τους πόνους αυτούς ευθύνεται ένα σύστημα. Ο δήμιος είναι ένα σύστημα εκμετάλλευσης, πατριαρχικό, πυραμιδοειδές, ρατσιστικό, ληστρικό και εγκληματικό: ο καπιταλισμός.

Μας ενώνει η γνώση ότι είναι αδύνατο να μεταρρυθμίσουμε αυτό το σύστημα, αδύνατο να το εκπολιτίσουμε, να το αμβλύνουμε, να το λειάνουμε, να το εξημερώσουμε, αδύνατο να το εξανθρωπίσουμε.

Μας ενώνει η δέσμευσή μας να αγωνιστούμε, παντού και κάθε ώρα και στιγμή – ο καθένας και η καθεμιά στο χώρο της – ενάντια σε αυτό το σύστημα μέχρι να το καταστρέψουμε ολοκληρωτικά. Η επιβίωση της ανθρωπότητας εξαρτάται από την καταστροφή του καπιταλισμού. Δεν παραδινόμαστε, δεν ξεπουλιόμαστε, δεν υποτασσόμαστε.

Μας ενώνει η βεβαιότητα ότι ο αγώνας για την ανθρωπότητα είναι παγκόσμιος. Όπως η εν εξελίξει καταστροφή δεν γνωρίζει σύνορα, εθνικότητες, σημαίες, γλώσσες, κουλτούρες, φυλές, έτσι και ο αγώνας για την ανθρωπότητα είναι σε όλους τους τόπους κάθε στιγμή.

Μας ενώνει η πεποίθηση ότι είναι πολλοί οι κόσμοι που ζουν και αγωνίζονται στον κόσμο. Και ότι κάθε αξίωση για ομογενοποίηση και ηγεμονία είναι επίθεση ενάντια στην ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης: την ελευθερία. Η ισότητα της ανθρωπότητας βρίσκεται στο σεβασμό της διαφορετικότητας. Η ομοιότητά της βρίσκεται στην ποικιλομορφία της.

Μας ενώνει η συνειδητοποίηση ότι αυτό που θα μας επιτρέψει να προχωρήσουμε δεν είναι το να επιβάλλουμε το βλέμμα μας, τα βήματά μας, τις συντροφιές, τους δρόμους και τους προορισμούς μας, αλλά το να ακούσουμε και να κοιτάξουμε τον άλλον που, αν και διαφορετικός, έχει την ίδια λαχτάρα για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Για όλους αυτούς του κοινούς λόγους, και χωρίς να εγκαταλείπουμε τις πεποιθήσεις μας ούτε να πάψουμε να είμαστε αυτό που είμαστε, συμφωνήσαμε τα εξής:

Πρώτο – Να πραγματοποιηθούν συναντήσεις, συζητήσεις, ανταλλαγή ιδεών, εμπειριών, αναλύσεων και εκτιμήσεων μεταξύ όσων, με τις διαφορετικές μας αντιλήψεις και στους διαφορετικούς μας χώρους, δεσμευόμαστε στον αγώνα για τη ζωή. Μετά ο καθένας και η καθεμία μπορεί να ακολουθήσει το δικό της δρόμο, μπορεί και όχι. Το να ακούσουμε και να δούμε το άλλο ίσως και να μας βοηθήσει –ίσως και όχι- στα βήματά μας. Αλλά το να γνωρίσουμε το διαφορετικό, είναι επίσης κομμάτι του αγώνα μας και της δέσμευσής μας, είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας.

Τα Τίρανα στις φλόγες, τριάντα Δεκέμβρηδες μετά

Τα Τίρανα στις φλόγες, τριάντα Δεκέμβρηδες μετά

Μαζικές διαδηλώσεις εξεγερσιακού χαρακτήρα έχει προκαλέσει στα Τίρανα η δολοφονία ενός νέου από αστυνομικό. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, χιλιάδες εξεγερμένοι νέοι κατακλύζουν το κέντρο της πόλης και έχουν βάλει φωτιά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, ενώ προσπάθησαν να εισβάλουν και στο πρωθυπουργικό μέγαρο αλλά και στο υπουργείο Εσωτερικών.

Φλόρι Κύκια

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2020 

του Φλόρι Κύκια

(αναδημοσίευση από το «Κοσμόδρόμιο» με την άδεια του μέσου)

Στις 8 Δεκεμβρίου τις πρώτες πρωινές ώρες ο 25χρονος Κλοντιάν Ράσα εντοπίζεται από τον αστυνομικό Νεβάλντο Χαϊντάραϊ να κυκλοφορεί στην περιοχή Laprake, ενώ ισχύει απαγόρευση κυκλοφορίας λόγω πανδημίας. Πιθανώς φοβούμενος τον έλεγχο και την επιβολή προστίμου ο νεαρός τρέχει προς το στενό. Ο αστυνομικός τον καταδίωξε και θεωρώντας πως ήταν οπλισμένος, όπως είπε, τον πυροβόλησε δύο φορές πισώπλατα.

Το αφήγημα του φερόμενου ως δράστη έχει ήδη καταρριφθεί από την υπηρεσία εσωτερικών υποθέσεων της αλβανικής αστυνομίας, η οποία σε σχετικό πόρισμα ανέφερε πως δεν βρέθηκε κανένα όπλο στο σημείο της δολοφονίας και πως ο επίσης 25χρονος αστυνομικός δεν είχε κανένα λόγω να πυροβολήσει. Το όργανο της αστυνομίας είχε μόλις δύο εβδομάδες πριν μεταφερθεί στην ομάδα «shqiponja» δηλαδή «αετοί» του αστυνομικού σώματος, η οποία έχει ως επί το πλείστον αρμοδιότητες αντιμετώπισης της «βαριάς» εγκληματικότητας.

Ο Κλοντιάν φαίνεται πως λάμβανε αγωγή για ψυχολογικά ζητήματα και βρισκόταν μόλις εκατό μέτρα μακριά από το σπίτι του, χωρίς να κρατά τίποτα παραπάνω από ένα μπουκάλι νερό.

«Αστυνομία παντού, Δικαιοσύνη πουθενά»

«Αστυνομία παντού, Δικαιοσύνη πουθενά»

Περίσσότεροι από 130.000 διαδηλωτές στους δρόμους της Γαλλίας ακόμα και με τις εκτιμήσεις των αρχών, υπολογιζόμενοι σε άνω των 200.000 από τους οργανωτές μόνο στο Παρίσι, ενάντια στον νέο νόμο περί ασφαλείας και στην αχαλίνωτη αστυνομική βία. Τα μαζεύει ο Μακρόν.

THOMAS COEX / AFP

Στο στόχαστρο πάνω από 130 χιλιάδων διαδηλωτών, σύμφωνα με τα νούμερα του υπουργείου Εσωτερικών που επικαλείται η «Figaro», βρέθηκε και πάλι σήμερα, Σάββατο, ο νόμος περί ασφάλειας που πέρασε πρόσφατα η γαλλική κυβέρνηση, παρά τις αντιδράσεις πολιτών, σωματείων, οργανώσεων και συνδικάτων, από τις ενώσεις των δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ ως το δικηγορικό σύλλογο του Παρισιού και τη Διεθνή Αμνηστία. 

Με πανώ που ζητούσαν την παραίτηση του υπουργού Εσωτερικών της χώρας, Ζεράρ Νταρμαμέν, τον οποίο αποκαλούν «Υπουργό της Ντροπής», υπενθύμιζαν «τις αρχές της δημοκρατίας μας» ή τόνιζαν την ανάγκη να σταματήσει η αστυνομική βαρβαρότηταν με το σύνθημα «Αστυνομία παντού, Δικαιοσύνη πουθενά», οι Γάλλοι αγνόησαν την πανδημία και, φορώντας μάσκες, κατέκλυσαν τις κεντρικές πλατείες όλων των μεγάλων πόλεων.

Η μεγαλύτερη όλων των συγκεντρώσεων, στο Παρίσι, γέμισε την τεράστια Πλατεία Δημοκρατίας (Place de la Republique) και απλώθηκε και στα πλησίον στενά, ξεπερνώντας με βεβαιότητα τις 50.000 διαδηλωτών που έδωσαν οι αρχές και υπολογιζόμενοι σε άνω των 200.000 από τους οργανωτές.

Κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης, και της πορείας προς τη Βαστίλη, που ακολούθησε, υπήρξαν συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών και έγινε χρήση δακρυγόνων ενώ φωτιές άναψαν σε διάφορες περιοχές του κέντρου της πόλης. Φωτογραφίες και βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα δείχνουν βίαιη αστυνομική καταστολή, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις. 

Ο αριθμός των διαδηλωτών ήταν μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά, καθώς η ρατσιστική βάρβαρη επίθεση αστυνομικών κατά του μαύρου μουσικού παραγωγού Μισέλ Ζεκλέρ, στο 17ο διαμέρισμα του Παρισιού, και η καταγραφή της σε βίντεο, έφερε και πάλι το νόμο στο προσκήνιο και κορύφωσε τις αντιδράσεις. Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας είχε ανακοινωθεί πριν γίνει γνωστό το βίντεο, αλλά έλαβε χαρακτήρα και διαμαρτυρίας κατά της ρατσιστικής βίας και έφερε περισσότερους πολίτες στους δρόμους από ότι αναμενόταν.

Επώνυμοι και ανώνυμοι έχουν καταδικάσει κατηγορηματικά το περιστατικό και έχουν αναφερθεί στο νόμο, υποχρεώνοντας την κυβέρνηση Μακρόν να δηλώσει ότι «θα τον ξαναδεί» και να αναζητήσει «τρόπους ώστε η κυβέρνηση του να αγωνιστεί κατά των διακρίσεων».

Ήδη έχει ξεκινήσει δικαστική διερεύνηση του περιστατικού, εις βάρος των τεσσάρων αστυνομικών που χτύπησαν με τόση βαρβαρότητα τον κο Ζεκλέρ. Δεν έχει ασκηθεί ούτε αναμένεται να ασκηθεί δίωξη στον ειδησεογραφικό ιστότοπο Loopsider ο οποίος και έφερε στο φως το βίντεο καταγραφής της ρατσιστικής επίθεσης. Ειδικά καθώς ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, εφημερίδες τονίζουν πως, αν εφαρμοζόταν ο νέος νόμος, το βίντεο και η αστυνομική αυθαιρεσία δε θα έρχονταν ποτέ στο φως. Οι περισσότεροι αναλυτές, παράλληλα, τόνιζαν την «διολίσθηση» του Μακρόν προς την άκρα δεξιά.

Το άρθρο 24 του νέου νόμου ποινικοποιεί την βιντεοσκόπηση ή φωτογράφιση αστυνομικών όταν «απειλεί την φυσική ή ψυχική τους ακεραιότητα», ότι και αν σημαίνει αυτό (ειδικώς το δεύτερο). Ο νόμος, που πέρασε από το Κοινοβούλιο την περασμένη εβδομάδα, αλλά όχι και από τη Γερουσία, έχει προκαλέσει τεράστιες αντιδράσεις. Ο Μακρόν ήδη ανακοίνωσε, την Παρασκευή ότι θα δημιουργηθεί επιτροπή αναθεώρησης του φρεσκοψηφισμένου άρθρου 24, αλλά είναι πιθανό η δήλωση και η αλλαγή να προσπαθούν να προλάβουν την απόρριψη του νόμου από τη Γερουσία, λόγω των τεράστιων λαϊκών αντιδράσεων. Είναι ενδεικτικό ότι ο πρόεδρος της Βουλής, Ρισάρ Φεράντ, που θεωρείται από τους στενότερους συμμάχους του Μακρόν, τον κατηγόρησε ότι δρα μειωτικά προς το κοινοβούλιο.

Κρίσιμη καμπή στα ελληνοτουρκικά

Κρίσιμη καμπή στα ελληνοτουρκικά

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας λόγω των ερευνών του OrucReis έχει ήδη ξεπεράσει σε διάρκεια την κρίση του Χόρα, το 1976. Ο κίνδυνος θερμού επεισοδίου έστω από ατύχημα δεν είναι καθόλου αμελητέος, όπως έδειξε το περιστατικό με την ελληνική φρεγάτα Λήμνος και την τουρκική KemalReis. Εύλογα η κοινή γνώμη αναρωτιέται γιατί φτάσαμε ως εδώ και τι πρέπει να περιμένουμε στο εγγύς μέλλον.Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε τροχιά κλιμακούμενων εντάσεων τα τελευταία χρόνια εξ αιτίας σειράς παραγόντων.

Τρεις από αυτούς παίζουν προεξάρχοντες ρόλους. Ο πρώτος σχετίζεται με την ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο την προηγούμενη δεκαετία- το ισραηλινό Λεβιάθαν το 2010, το κυπριακό Αφροδίτη το 2011 και το αιγυπτιακό Ζορ το 2015. Οι ανακαλύψεις δημιούργησαν προσδοκίες για ανάλογα κοιτάσματα στο χώρο της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και τράβηξαν το ενδιαφέρον μεγάλων εταιρειών όπως η αμερικανική Exxon, η γαλλική Total, η ιταλική ENI και η ρωσική Novatek.

Ο πιο κοντινός και εύκολος δρόμος διοχέτευσης του φυσικού αερίου από αυτά τα κοιτάσματα στην Ευρώπη θα ήταν μέσω Τουρκίας. Ωστόσο η κυβέρνηση Ερντογάν είχε ήδη προκαλέσει την οργή του Ισραήλ από την υπόθεση του Μαβί Μαρμαρά (2010) και της Αιγύπτου λόγω της υποστήριξης των Αδελφών Μουσουλμάνων στην «Αραβική Άνοιξη» (2011), ενώ οι Αμερικανοί δεν έβλεπαν με καλό μάτι τη διευρυνόμενη συνεργασία της με τη Μόσχα (S-400 κ.α.) μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016.

Σ’ αυτή την ατμόσφαιρα κερδίζει έδαφος το ριψοκίνδυνο, οικονομικά και γεωπολιτικά, σχέδιο κατασκευής του αγωγού EastMed, μήκους 1.900 χιλιομέτρων και σε βάθος τριών, ο οποίος, αν κάποτε γίνει πραγματικότητα (πράγμα αμφίβολο) θα μεταφέρει φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας και Ιταλίας. Η πίεση στην Τουρκία έγινε πιο έντονη τον περασμένο Ιανουάριο, όταν συγκροτήθηκε το EastMedForum από Ισραήλ, Κύπρο, Ελλάδα, Ιταλία, Αίγυπτο, Ιορδανία και Παλαιστίνη, δίνοντας τροφή σε υπερφίαλες προσδοκίες περί του «νέου ΟΠΕΚ της ανατολικής Μεσογείου».

Νοιώθοντας ότι απειλείται με αποκλεισμό και περιθωριοποίηση από μια ανίερη συμμαχία, η Τουρκία του Ερντογάν επέλεξε να απαντήσει πλήττοντας αυτήν που, στα μάτια της, αντιπροσωπεύει τον πιο αδύναμο κρίκο, την Ελλάδα. Η συμφωνία με την κυβέρνηση της Τρίπολης υπό τον Σαράζ για τη χάραξη ΑΟΖ εξυπηρετούσε, πέραν των άλλων, και αυτή τη στόχευση.

Οι εξεγέρσεις των έγχρωμων πληθυσμών στις μεταμητροπόλεις της Αμερικής

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΓΧΡΩΜΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ

ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Από το Λος Άντζελες στο Χιούστον

της Ελένης Πορτάλιου

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ, 14 Ιουνίου 2020

Το κείμενο αφιερώνεται στον Edward Soja, γεωγράφο και θεωρητικό του αστικού χώρου που ενσωμάτωσε τις χωρικές διαστάσεις στις πολιτικές και κοινωνικές αφηγήσεις των κοινωνικών κινημάτων και εξεγέρσεων

Στην παγκοσμιοποιημένη νεοφιλελεύθερη οικονομία το κεφάλαιο και οι αγορές επεκτείνονται διαρκώς και μεγάλες περιοχές του πλανήτη, οι οποίες παρέμεναν “έξω” ή στις παρυφές του καπιταλιστικού συστήματος, εντάσσονται με ένα τρόπο σ’ αυτές τις διαδικασίες, ενώ δισεκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν “εκτός”. Καθίστανται απόβλητοι των νεοφιλελεύθερων διαδικασιών εκμετάλλευσης ανθρώπων και φύσης, χωρίς να μπορούν να συγκροτήσουν προϋποθέσεις κοινωνικής αναπαραγωγής και επιβίωσης.

Όπως τονίζει ο Jacques Attali στο βιβλίο του La Voie Humaine, το 90% του συνολικού πλούτου του πλανήτη παραμένει στα χέρια του 1% των κατοίκων του.

Η παγκοσμιοποίηση δεν φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους και τα τείχη υψώνονται τόσο μεταξύ των πλούσιων χωρών και των υπόλοιπων, όσο και μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών σε κάθε χώρα. Η εντατική εκμετάλλευση της εργασίας ξεριζωμένων αγροτικών πληθυσμών και διαλυμένων μικροεπαγγελματιών προσλαμβάνει ακραίες μορφές που προσομοιάζουν με σύγχρονη δουλεία. Παρόλα αυτά, η εργασία δεν επαρκεί για όλους/ες, έτσι δισεκατομμύρια άνθρωποι εγκαταλείπονται στην αθλιότητα. Έτσι η εποχή της “ρευστής” νεωτερικότητας (ή της μετανεωτερικότητας) παράγει, μέσα από την κοινωνική αστάθεια και την εξατομίκευση της κακοτυχίας ή της περιθωριοποίησης, ένα διαρκή φόβο που συνθλίβει τα άτομα, καθώς οι συλλογικές απαντήσεις απομακρύνονται και οι κοινωνικές αντιστάσεις προσκρούουν στη γενικευμένη κατάσταση της εξατομίκευσης.

Η μετανάστευση, ως διαχρονική μαζική μετακίνηση για την επιβίωση των άνεργων πληθυσμών από τις φτωχές στις πλούσιες χώρες, έχει αποκτήσει σήμερα εκρηκτικές διαστάσεις, λόγω του ότι η δημιουργία “περιττών” ανθρώπων αποτελεί δομικό στοιχείο της “αρνητικής παγκοσμιοποίησης” -όρος που ανήκει στoν Zygmunt Bauman. Στους οικονομικούς μετανάστες προστίθενται οι πρόσφυγες των πολέμων και των αποσταθεροποιημένων συνθηκών νομιμότητας σε διαλυμένες χώρες. Όμως οι απόβλητοι από τη χώρα τους πληθυσμοί δεν βρίσκουν όλοι έδαφος για να ζήσουν στον πλούσιο κόσμο.

Φτάνοντας σε πλούσιες χώρες, όσοι το καταφέρουν, τους περιμένει ένα σκληρό και απολύτως αβέβαιο μέλλον: εγκλεισμός σε φρουρούμενα στρατόπεδα, ανέστιος βίος σε ζώνες συσσώρευσης ρημαγμένων και φτωχών ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις ή/και σκληρή εκμετάλλευση σε επισφαλείς εργασίες. Περιττοί ή προσωρινά εκμεταλλεύσιμοι, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες διατηρούν τα διακριτικά της καταγωγής τους σαν στάμπα χαραγμένη ανεξίτηλα στο σώμα τους.

Αναδιαρθρώσεις του χώρου της πόλης

Οι ανθρώπινοι περιττοί πληθυσμοί, παρίες της παγκοσμιοποίησης, αν δεν μπορούν να δραπετεύσουν, εγκαταβιούν σε διαλυμένες χώρες καταγωγής, με ανίσχυρες κρατικές οντότητες, εν αναμονή ανθρωπιστικής βοήθειας και σε στρατόπεδα προσφύγων τόσο στις ηπείρους της φτώχειας, όσο και μέσα στον αναπτυγμένο κόσμο. Όταν καταφέρουν να φτάσουν στις παρυφές των παγκοσμιουπόλεων/μεταμητροπόλεων, όπου η συγκρουσιακή συνύπαρξη των τάξεων, των πλούσιων και των φτωχών της μητρόπολης έχει προ πολλού εκλείψει, ο χώρος της πόλης έχει διασπαστεί σε ζώνες διαχωρισμένες με σινικά τείχη και αστυνομικά επιτηρούμενες.

Η μητρόπολη, δημιούργημα του 20ου αι., μια τεράστια συσσώρευση πληθυσμών, παραγωγικών δραστηριοτήτων, κατανάλωσης, δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων, με εκρηκτικές κοινωνικές ανισότητες εντός της, δεν υπάρχει πια. Έχει μετεξελιχθεί σε μεταμητρόπολη, όπως την περιγράφει σε όλες τις διαστάσεις της ο Edward Soja στο εμβληματικό έργο του «Postmetropolis», μέσα από το παράδειγμα του Λος Άντζελες.

Η Αμερική της οργής, του Φλόιντ και του Τραμπ

Νικόλ Λειβαδάρη

Εξι νεκροί στις διαδηλώσεις κατά της ρατσιστικής βίας, πάνω από 4.000 συλληφθέντες, 40 πόλεις σε καθεστώς απαγόρευσης κυκλοφορίας – ανάμεσά τους και η Νέα Υόρκη -, 104.000 θάνατοι από τον κορονοϊό, 40 εκατομμύρια άνεργοι και 53 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμέτωποι με άμεση απειλή πείνας: Είναι η Αμερική της οργής, του Τζορτζ Φλόιντ και του μεγάλου διχασμού, η Αμερική της τριπλής κρίσης – φυλετικής, οικονομικής και υγειονομικής.

Στην κραυγή αυτής της Αμερικής, ο Ντόναλντ Τραμπ απαντά κατεβάζοντας τον στρατό στους δρόμους και απειλώντας με πόλεμο την ίδια του την χώρα. Τα ξημερώματα, ο αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε την ενεργοποίηση ενός νόμου του 1807, του Νόμου κατά των Εξεγέρσεων (Insurrection Act), που αναθέτει στον στρατό την ευθύνη της εσωτερικής ασφάλειας και της τήρησης της τάξης – ενός νόμου, που είχε ενεργοποιηθεί για τελευταία φορά στις μεγάλες ταραχές του Λος Αντζελες το 1992. Λίγη ώρα αργότερα το Associated Press μετέδωσε πως κινείτο προς την Ουάσικγτον αερομεταφερόμενη μεραρχία για να αναλάβει την καταστολή των διαδηλώσεων που ξέσπασαν μετά την δολοφονία του αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ, ενώ στρατιωτικά ελικόπτερα πετούσαν ήδη πάνω από την αμερικανική πρωτεύουσα.

Είχε προηγηθεί μια εκρηκτική τηλεδιάσκεψη Τραμπ με τους κυβερνήτες των Ηνωμένων Πολιτειών και μια ακόμη προεδρική παράσταση στον Κήπο των Ρόδων στον Λευκό Οίκο. Εκεί, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακήρυξε εαυτόν «Πρόεδρο του Νόμου και της Τάξης», διαμήνυσε ότι «θα κυριαρχήσουμε στους δρόμους», και δήλωσε ότι στις Πολιτείες όπου «οι κυβερνήτες θα αρνηθούν να ενεργοποιήσουν την εθνοφυλακή, θα ενεργοποιήσω εγώ τον στρατό και θα λύσω το πρόβλημα για λογαριασμό τους».

«Κινητοποιώ», είπε, « όλους τους διαθέσιμους ομοσπονδιακούς πόρους, πολιτικούς και στρατιωτικούς, για να σταματήσω τις ταραχές και τις λεηλασίες, για να σταματήσω την καταστροφή και την εμπρησμό, και για να προστατέψω τα δικαιώματα των νόμιμων Αμερικανών».

Την ίδια ώρα, δυνάμεις της εθνοφρουράς εκκαθάριζαν με χημικά και δακρυγόνα τους διαδηλωτές στην λεωφόρο Πενσυλβάνια, για να βγει αμέσως μετά… περίπατο ο αμερικανός πρόεδρος και να φωτογραφηθεί κραδαίνοντας την Βίβλο μπροστά από εκκλησία που βρίσκεται απέναντι από τον Λευκό Οίκο και είχε γίνει στόχος διαδηλωτών την νύχτα της Κυριακής.

Θα μπορούσαν να είναι και εικόνες πολιτικού σουρεαλισμού την ώρα που η Αμερική φλέγεται. Στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά η εικόνα του απόλυτου πολιτικού αμοραλισμού – με προεκλογικό φόντο για τον Τραμπ είτε τα θύματα της ρατσιστικής αστυνομικής βίας, είτε τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς από τον κορονοϊό.

«Καταδυόμαστε σε κάτι που δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής» είπε ο Τζιμ Ακόστα στο CNN, ενώ ο Αντερσον Κούπερ άνοιξε την εκπομπή τους στο ίδιο τηλεοπτικό δίκτυο λέγοντας ότι «γινόμαστε μάρτυρες της πλήρους αποτυχίας της προεδρικής ηγεσίας την ώρα που αυτή η χώρα και ο λαός της την έχουν περισσότερο ανάγκη από ποτέ άλλοτε».

Γαλλία: Προς μια κοινωνική ανάφλεξη πρωτοφανούς διάρκειας και ριζοσπαστισμού!

Γαλλία: Προς μια κοινωνική ανάφλεξη πρωτοφανούς διάρκειας και ριζοσπαστισμού!

Του Γιώργου Μητραλιά

Όταν το βράδυ της πρώτης μέρας των γαλλικών απεργιακών κινητοποιήσεων προειδοποιούσαμε ότι “Η αναμέτρηση της κυβέρνησης Μακρόν με τη γαλλική κοινωνία, που άρχισε την Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2019, δεν είναι παίξε γέλασε”. Ότι “Μυρίζει μπαρούτι και είναι ξεχωριστή, σαν εκείνες τις σπάνιες που έγραψαν ιστορία στη Γαλλία και στην οικουμένη”. Και ότι “ θα συνεχιστεί και θα κλιμακωθεί τις επόμενες μέρες, και πιθανότατα τις επόμενες βδομάδες”, σίγουρα δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι αυτές οι κινητοποιήσεις θα σπάσουν κάθε ρεκόρ διάρκειας μπαίνοντας σε λίγο στον τρίτο μήνα τους! Να λοιπόν γιατί αυτό που στις 5 Δεκεμβρίου ήταν μια παρακινδυνευμένη πρόβλεψη, είναι σήμερα η κοινότυπη διαπίστωση εχθρών και φίλων: “Δεν πρόκειται πια για μια “απλή”, έστω και πολύ μεγάλη, απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στην κυβερνητική (αντι)μεταρρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος. Ούτε καν για ένα παλλαϊκό ξέσπασμα χωρίς αύριο. Κατά κοινή -πλέον- ομολογία, πρόκειται για μια όλο και πιο καθαρόαιμη πολιτική κινητοποίηση ιστορικών διαστάσεων με μια δυναμική που, σε συνδυασμό με την άκαμπτη μακρονική νεοφιλελεύθερη αλαζονεία, δημιουργεί το πιο εκρηκτικό από τα κοινωνικά κοκτέηλ! Ναι, χωρίς αμφιβολία η Γαλλία μοιάζει σήμερα με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί!…” (1)

Επειδή λοιπόν όλα αυτά δεν είναι πια μια απλή πρόβλεψη αλλά ένα αναμφισβήτητο γεγονός, για αυτό και βλέπουμε σήμερα την αρχική απεργία στα μέσα μεταφοράς (σιδηρόδρομοι, μετρό,…) να “αναστέλλεται” μεν “προσωρινά” χωρίς όμως να ηττάται καθώς διευρύνεται σε άλλους κλάδους και κυρίως, δίνει τη θέση της σε άλλες εντελώς πρωτόγνωρες μορφές λαϊκής κινητοποίησης και πάλης! Πράγμα που μας κάνει να διαπιστώνουμε ότι οδεύουμε προς μια νέου τύπου κοινωνική αλλά και πολιτική αναμέτρηση πολύ μεγάλης διάρκειας καθώς καμιά από τις δυο αντίπαλες παρατάξεις δεν μοιάζει ικανή να επικρατήσει καθαρά της άλλης, ενώ ταυτόχρονα αρνούνται και οι δυό κάθε συμβιβασμό και επιστροφή στην προτέρα κατάσταση.

Γαλλία: H μεγαλύτερη (ταξική) σύγκρουση τώρα κορυφώνεται...

Γαλλία: H μεγαλύτερη (ταξική) σύγκρουση τώρα κορυφώνεται... 

του Γιώργου Μητραλιά

Μετά από 40 μέρες «απεργίας των απεργών»!

Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε για την -πάντα υπό εξέλιξη- μεγάλη γαλλική απεργία στις μεταφορές, στην εκπαίδευση, στην υγεία και αλλού, είναι ότι δεν έχει προηγούμενο: Έχοντας ξεκινήσει πέρυσι, στις 5 Δεκεμβρίου, συμπληρώνει ήδη 40 μέρες όχι μόνο απεργίας αλλά και συνεχών κάθε λογής κινητοποιήσεων και μαζικών διαδηλώσεων, ξεπερνώντας έτσι σε διάρκεια ακόμα και την ιστορική απεργία του Μάη του 1968! Πρόκειται αναμφίβολα για τη μεγαλύτερη και την πιο ουσιαστική εργατική κινητοποίηση ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και κυβερνήσεις που έχει γνωρίσει στα τελευταία 40 χρόνια όχι μόνο η Γαλλία αλλά και η Ευρώπη και -ίσως- ολάκερος ο κόσμος!...

Το πρώτο συμπέρασμα βγαίνει λοιπόν αβίαστα: Οι Γάλλοι απεργοί, και μαζί τους και η κοινωνία που τους συμπαραστέκεται, δεν αγωνίζονται μόνο για πάρτη τους. Παλεύουν και για εμάς. Και είναι ακριβώς επειδή οι κυβερνώντες και “οι από πάνω” κάθε χώρας γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτή μάχη είναι πολύ γενικότερου ενδιαφέροντος και κυρίως,... συμφέροντος, που κάνουν τα πάντα για να την αποκρύψουν από τους δικούς τους “από κάτω”, καθώς πιστεύουν -όχι άδικα- ότι θα μπορούσε να τους εμπνεύσει εξαιρετικά “επικίνδυνες ιδέες”…

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι και αυτό προφανές: Η μάχη που δίνουν οι Γάλλοι απεργοί είναι κυριολεκτικά τιτάνια! Και αυτό όχι μόνο επειδή έχουν να αντιμετωπίσουν ένα πανίσχυρο (ταξικό) αντίπαλο αλλά και επειδή μετά από 40 μέρες απεργίας με μηδενικές αποδοχές (!) απειλούνται άμεσα, αυτοί και οι οικογένειές τους, από την πείνα, παρά την εκπληκτική γενναιοδωρία της γαλλικής κοινωνίας, που γεμίζει τα απεργιακά ταμεία όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Όμως, όχι μόνο από την πείνα αλλά και από την εξάντληση. Και για να πάρουμε μιαν ιδέα αυτής της τρομερής φυσικής εξάντλησης, αρκεί να σκεφτούμε ότι ο Γάλλος απεργός ξυπνάει στις 3 το πρωί για να πάει στην απεργιακή φρουρά του στο αμαξοστάσιο ή αλλού, και τελειώνει την ημέρα του με τη βραδυνή απεργιακή του συνέλευση που αποφασίζει την “ανανέωση” της απεργίας για ένα ακόμα 24ωρο. Και ενδιάμεσα, οργανώνει και μετέχει σε (τοπικές και πανεθνικές) πολύωρες διαδηλώσεις, σε ποικίλες συμβολικές καταλήψεις (π.χ. των γραφείων του παγκόσμιου γίγαντα της ιδιωτικής ασφάλισης Black Rock), καθώς και σε δράσεις προπαγάνδισης της απεργίας σε χώρους εργασίας του ιδιωτικού τομέα ή σε εμπορικά κέντρα και πλατείες μικρών και μεγάλων πόλεων.

Φωτιές στην Αυστραλία - μια ολόκληρη ήπειρος στις φλόγες, μισό δισεκατομμύριο ζώα νεκρά

Φωτιές στην Αυστραλία - μια ολόκληρη ήπειρος στις φλόγες, μισό δισεκατομμύριο ζώα νεκρά και «καραμελοποιημένο»χιόνι (pics-vid)

Ολοένα και περισσότερες εικόνες Αποκάλυψης φτάνουν κάθε ημέρα από την Αυστραλία όπου ζει μια πραγματική εθνική τραγωδία με τις φωτιές να μαίνονται ανεξέλεγκτες και να έχουν καταστρέψει ως τώρα 50 εκ. δάση και βοσκοτόπια. Την ίδια στιγμή τα ζώα ξεκληρίζονται και το χιόνι αλλάζει χρώμα από τη σκόνη των πυρκαγιών, στην γειτονική Ζηλανδία.

Στην Μαλούα Μπέι 1.000 άνθρωποι πέρασαν χθες τη νύχτα στην παραλία για να προστατευτούν από τις φονικές φλόγες. Μόνο αυτή την εβδομάδα 449 σπίτια κάηκαν ολοσχερώς στη δυτική ακτή. Από την αρχή των εκτεταμένων πυρκαγιών τον περασμένο Σεπτέμβριο τα σπίτια που έχουν γίνει στάχτη έχουν φτάσει τα 1.500.

Οι αρχές έχουν διατάξει εκκενώσεις περιοχών που κινδυνεύουν από πυρκαγιές. Πρόκειται για τμήματα της Νέας Νότιας Ουαλίας και της Βικτώριας, των δύο πολιτειών με τον μεγαλύτερο πληθυσμό της χώρας, στο νοτιοανατολικό άκρο της. Η απομάκρυνση χιλιάδων πολιτών γίνεται με την συνοδεία αστυνομικών οχημάτων ενώ έχουν κληθεί να βοηθήσουν στην εκκένωση αλλά και στην κατάσβεση κι οι ένοπλες δυνάμεις.

Όσο για τον τραγικό απολογισμό σε ανθρώπινες ζωές αυτός μετρά μέχρι στιγμής 19 νεκρούς και 28 αγνοούμενους.

Τι συμβαίνει στην Γαλλία και δεν θα το μάθετε ποτέ από τα κανάλια

Καλές γιορτές και με το καλό κι εδώ γενική απεργία διαρκείας μπας και γίνει κάτι...

Και να υπενθυμίσω τι άλλο γίνεται στη Γαλλία που δεν θα τα δείτε στα κανάλια, εκτός από τις μπαλαρίνες που απεργούν στην Όπερα του Παρισιού και βγαίνουν και χορεύουν πλέον δωρεάν για όλους στο δρόμο... Φτωχοποιημένα Kίτρινα Γιλέκα στη Νότιο Γαλλία μπαίνουν στα σουπερ μάρκετ Carrefour, γεμίζουν καροτσάκια με τρόφιμα και φεύγουν χωρίς να πληρώσουν, φωνάζοντας «Θέλουμε κι εμείς να κάνουμε Χριστούγεννα», ώσπου να τους σταματήσει η ασφάλεια του καταστήματος και η αστυνομία αλλά όποιος πρόλαβε τον Κύριον είδε... 

Άλλα Κίτρινα γιλέκα, ντυμένοι αγιοβασίληδες πάνε στα γραφεία βουλευτών του Μακρόν να πούνε τάχαμους τα κάλαντα και τους τα ψέλνουν για τα καλά από κοντά τραγουδώντας χαρωπά, με ρυθμό και με στιχάκια, ώσπου να τους πετάξουν έξω. Εξοργισμένοι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις, κατά βάση πολυεθνικές, που απολύουν κόσμο, καταλαμβάνουν τις εν λόγω επιχειρήσεις και καταστρέφουν 1.000 ή 100 ή ανάλογο αριθμό πακέτων εμπορευμάτων, ώστε να έρθουν στα ίσα με τον αριθμό των εργαζομένων που απολύονται ή με τις μέρες ανεργίας που υφίστανται ήδη αυτοί και οι οικογένειές τους... 

Κίτρινα γιλέκα στα διόδια, επιβάλουν για όλους το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ώσπου να έρθει η αστυνομία, αλλά συνήθως αργεί...

Κίτρινο γιλέκο ανάπηρη, σε καροτσάκι, ποδοπατήθηκε από τα γαλλικά Ματ, στην Τουλούζ, δικάστηκε και πήγε ήδη στη φυλακή για μήνες, για αντίσταση κατά της αρχής...

Συνδικαλιστές εργαζόμενοι στη γαλλική ΔΕΗ κόβουν το ρεύμα από πολυεθνικές τη νύχτα και ξαναβάζουν το ρεύμα στις φτωχογειτονιές, στα νοικοκυριά που τους το έχουν κόψει...

Καθηγητές απεργούν στα λύκεια από τις 5 Δεκέμβρη, κι έτσι δεν είχαμε ελέγχους με βαθμούς Α τριμήνου. Λεωφορεία με φοιτητές και αλληλέγγυους, θα φύγουν από Παρίσι στις 24 Γενάρη το βράδυ για το Λονδίνο, να πάνε μπροστά στη φυλακή που αργοπεθαίνει ο Τζούλιαν Ασάνζ, για ένδειξη συμπαράστασης και διαμαρτυρίας, απαιτώντας την απελευθέρωσή του ιδρυτή των Wikileaks που έχουν βαλθεί να τον ξεκάνουν γιατί άνοιξε τα μάτια του κόσμου σχετικά με τα εγκλήματα των ΗΠΑ και άλλων κυβερνήσεων, στο Ιράκ κλπ. 

Άντε αυτά προς το παρόν, στην υγειά μας.

Χιλή: 23 νεκροί, 2.500 τραυματίες, 9.000 υπό κράτηση …αλλά ο λαός παραμένει στους δρόμους

Χιλή: 23 νεκροί, 2.500 τραυματίες, 9.000 υπό κράτηση …αλλά ο λαός παραμένει στους δρόμους

Τα άμεσα αιτήματα του κινήματος

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

Συνεχίζονται οι λαϊκές κινητοποιήσεις στη Χιλή, με τη νεολαία, την εργατική τάξη και τους συνταξιούχους να απορρίπτουν τα «ψίχουλα» που πετά στο τραπέζι η αντιδραστική κυβέρνηση του Σεμπάστιαν Πινιέρα.

Τη Δευτέρα και την Τρίτη η συσπείρωση 115 συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων, με την επωνυμία «Κοινωνική Ενότητα» (Unidad Social), πραγματοποίησε νέες συγκεντρώσεις και συζητήσεις σε όλη τη χώρα, και την Τρίτη συγκέντρωση έξω από το Κοινοβούλιο στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο, καταδικάζοντας τη λεγόμενη ασφαλιστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης.

Η συγκεκριμένη συσπείρωση των συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων περιλαμβάνει τα μεγαλύτερα συνδικάτα, την Ενωτική Συνομοσπονδία Εργατών Χιλής, τις Ομοσπονδίες Εργαζομένων στη Μεταλλευτική Βιομηχανία, στις Κατασκευές, στα λιμάνια, στην Υγεία, τις Συνταξιουχικές Ενώσεις, το Συνδικάτο Καλλιτεχνών, τις Ενώσεις Καθηγητών και Πανεπιστημιακών, τις Ενώσεις Φοιτητών και Μαθητών και άλλες οργανώσεις.

Ο εργαζόμενος λαός της Χιλής προβάλει το δικό του «μανιφέστο» ενάντια «στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και καλεί σε ουσιαστικές αλλαγές που δεν έγιναν εδώ και 30 χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας του Πινοσέτ.

Τα άμεσα αιτήματα είναι: 

Νέο Σύνταγμα μέσω Συνταγματικής Συνέλευσης.

Σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τιμωρία όσων τα παραβιάζουν.

Ελάχιστος μισθός 500.000 πέσος για τους εργαζόμενους τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Πλήρης αναγνώριση των συνδικαλιστικών ελευθεριών σε όλα τα επίπεδα, δικαίωμα στην απεργία και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Ελάχιστη σύνταξη ισοδύναμη με τον ελάχιστο μισθό.

Βασικές ποιοτικές υπηρεσίες.

Δικαίωμα στις δημόσιες μεταφορές.

Μείωση του ωραρίου εργασίας.

Προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στη στέγαση.

Οι ελιγμοί της αντιδραστικής κυβέρνησης

Με αυτά τα αιτήματα η Κοινωνική Ενότητα έδωσε την Τρίτη περιθώριο στον Πινιέρα και στην κυβέρνησή του να απαντήσουν σε 5 μέρες και γραπτά, προειδοποιώντας ότι θα κλιμακώσουν τον αγώνα με νέα γενική απεργία και άλλες μορφές πάλης.

Την Τετάρτη ο Πινιέρα υπέγραψε σχέδιο νόμου το οποίο προβλέπει κρατική επιδότηση για την αύξηση του κατώτερου μισθού των εργαζομένων πλήρους απασχόλησης στα 350.000 πέσος (426 ευρώ) μηνιαίως. Το μέτρο, υπόκειται πάντως στην έγκριση του Κογκρέσου. Ο κατώτερος μισθός ανέρχεται σήμερα σε 301.000 πέσος (366 ευρώ) μηνιαίως.

Τα θύματα της κρατικής καταστολής

Ταυτόχρονα, οργανώσεις για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναφέρουν ότι οι νεκροί διαδηλωτές από πυρά της στρατιωτικοποιημένης αστυνομίας (καραμπινιέροι) και του στρατού (που μετά από δυο βδομάδες κινητοποιήσεων η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει) φτάνουν τους 23, πάνω από 2.500 είναι οι τραυματίες, ενώ υπό κράτηση βρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που σύμφωνα με τους εκπροσώπους των διαδηλωτών φτάνει μέχρι και τους 9.000 ανθρώπους.

Ταυτόχρονα πληθαίνουν καταγγελίες αλλά και τα στοιχεία για μαζικούς βασανισμούς διαδηλωτών. Ταυτόχρονα μια από βασικές προϋποθέσεις των διαδηλωτών για να υπάρξει διάλογος είναι να αφεθούν ελεύθεροι οι κρατούμενοι και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι των δολοφονιών και των βασανισμών.

Free Carola Rackete

Η ανακοίνωση των λιμενεργατών της Γένοβας που διασώζει την τιμή του ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος 

του Collettivo Autonomo Lavoratori Portuali

Ένα πλοίο που μεταφέρει 42 ανθρώπινα όντα περιμένει δύο βδομάδες ανοιχτά της νήσου Λαμπεντούζα. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια και τη φυλάκιση. Οι υπεύθυνοι για αυτούς τους πολέμους και αυτή η δυστυχία κάθονται στα κοινοβούλια και στα επιχειρηματικά γραφεία της Ιταλίας και της Ευρώπης. Οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα κάνουνε μπαλάκι, από τη Ρώμη στο Στρασβούργο, την ευθύνη να τους αφήσουν να βγουν στη στεριά.

Δεν είμαστε ούτε ήρωες ούτε πολιτικοί. Κάποιος μάς είπε «ταραχοποιούς». Είμαστε απλοί λιμενεργάτες της Γένοβας, αλλά ακριβώς ως εργαζόμενοι αναγνωριζόμαστε μόνο στις ιδρυτικές αξίες του εργατικού κινήματος: την αδελφότητα μεταξύ των ανθρώπων, τη διεθνή αλληλεγγύη. Επειδή γνωρίζουμε καλά, όπως το γνωρίζουν όλοι, ότι αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες που φεύγουν διωγμένες για να βρουν ελπίδα, θα καταλήξουν, στην Ιταλία και αλλού, να κάνουν τις δουλειές με τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση για πέντε δεκάρες, κυνηγημένοι, πλουτίζοντας ακριβώς αυτούς που φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη ότι δεν τους θέλουν και ότι «πρέπει να γυρίσουν στη χώρα τους».

Ε, λοιπόν, έρχονται εδώ μόνο και μόνο επειδή οι κυβερνήσεις μας έχουν καταστρέψει τις χώρες τους.

Πιστεύουμε ότι εάν το Sea Watch 3 διασπάσει το μπλόκο που θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση, θα πρέπει να το υποδεχτούμε με συγκεκριμένη και ενεργή αλληλεγγύη, με όλη τη δύναμη την οποία είναι ικανοί να δείξουν οι εργαζόμενοι και οι αντιρατσιστές. Καθόσον μας αφορά, το Sea Watch 3 μπορεί να χαράξει ρότα προς το λιμάνι μας· για εμάς θα είναι ευπρόσδεκτοι. Mπορούμε να κλείνουμε τα λιμάνια, αλλά μπορούμε και να τα ανοίγουμε.

ΗΠΑ: Το κίνημα «Αγωνιστείτε για 15 δολάρια την ώρα» επελαύνει!

από e-lesxi2

Δημήτρης Μαριόλης

Στη μητρόπολη του καπιταλισμού, ένα κίνημα που ξεκίνησε πριν 7 χρόνια από τους εργαζόμενους στις αλυσίδες fast food της Νέας Υόρκης με αίτημα κατώτατη αμοιβή 15 δολάρια την ώρα, παίρνει διεθνείς διαστάσεις και αποσπά νίκες. Συγκεκριμένα, το Νοέμβριο του 2012 εκατοντάδες εργαζόμενοι στις αλυσίδες fast food McDonald’s, KFC και Burger King στη Νέα Υόρκη κατέβηκαν σε απεργιακή κινητοποίηση διεκδικώντας 15 ευρώ ωριαία αποζημίωση. Το αίτημά τους αντιμετωπίστηκε ως αδιανόητο, καθώς, εκείνη την εποχή το νόμιμο κατώτατο ημερομίσθιο στην πόλη «που δεν κοιμάται ποτέ» ήταν μικρότερο από 7,25 δολάρια την ώρα. Έξι χρόνια αργότερα το κίνημα «Αγωνιστείτε για 15 δολάρια την ώρα» έχει επιτύχει το στόχο του: από την 1η Ιανουαρίου οι αλυσίδες fast-food της πόλης πληρώνουν τους υπαλλήλους τους τουλάχιστον 15 δολάρια την ώρα, επίσης, 19 πολιτείες και 21 πόλεις έχουν αυξήσει το κατώτατο ωρομίσθιο.

Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel διερωτάται: «Όλο και περισσότερες πολιτείες αυξάνουν τους κατώτατους μισθούς στις ΗΠΑ. Στη Νέα Υόρκη, τα μέλη του προσωπικού στα fast food πληρώνονται πλέον με 15 δολάρια ανά ώρα από την 1η Ιανουαρίου 2019. Η Amazon το κάνει επίσης σε εθνικό επίπεδο. Τι συμβαίνει στην καρδιά του καπιταλισμού;»

Πράγματι, την Τρίτη 2 Οκτώβρη 2018, η εταιρεία Amazon ανακοίνωσε ότι οι εργαζόμενοί της στις ΗΠΑ θα αμείβονται πλέον με 15 δολάρια την ώρα. Η αύξηση αυτή υπολογίζεται ότι θα ωφελήσει περίπου 350.000 από τους 575.000 εργαζομένους της εταιρείας. Μιλάμε δηλαδή για αύξηση έως και 30% του ωρομισθίου η οποία αφορά και τους εργαζόμενους της εταιρείας στην Βρετανία.

Πως φτάσαμε ως εδώ

«Μόνος σε ένα μεταλλικό κλουβί, 3 μέτρα μακριά από τον κοντινότερο συνάδελφο, ένα ρομπότ με πλησιάζει και σπρώχνει προς το μέρος μου έναν πύργο από ράφια. Έχω 9 δευτερόλεπτα να αρπάξω και να στείλω ένα αντικείμενο για πακετάρισμα – με στόχο 300 αντικείμενα την ώρα, για ατελείωτες ώρες. Όσοι δεν μπορούν να πλησιάσουν αυτούς τους στόχους, κινδυνεύουν με απόλυση, ενώ κάποιοι που λύγισαν από το βάρος έπρεπε να φύγουν με ασθενοφόρο…».

Συναυλία: Φέτος δεν πάμε Eurovision – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Συναυλία: Φέτος δεν πάμε Eurovision – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Το BDS Greece, μαζί με φίλες και φίλους καλλιτέχνες, ενώνουν τις φωνές τους και συναντιώνται την Κυριακή 5 Μαΐου στο Gagarin 205 στην συναυλία με τίτλο “Φέτος δεν πάμε Eurovision – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ”.

Το κράτος του Ισραήλ χρησιμοποιεί τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision ως μέρος της επίσημης στρατηγικής του με σκοπό να παρουσιάσει “το καλό πρόσωπο του” και να αποσπάσει την προσοχή από τα συνεχιζόμενα εγκλήματα πολέμου κατά των Παλαιστινίων. Οι Παλαιστίνιοι έχουν απευθύνει έκκληση προς τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU), τα συμμετέχοντα κράτη, τους καλλιτέχνες και το ευρύτερο κοινό να μποϊκοτάρουν τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019.

Το BDS Greece απευθύνθηκε τόσο στο Gagarin 205 όσο και σε καλλιτέχνες, τραγουδιστές και συγκροτήματα ζητώντας τους να διοργανωθεί μια συναυλία ενάντια στο ξέπλυμα των ισραηλινών εγκλημάτων κατά των Παλαιστινίων. Η ανταπόκριση στο κάλεσμα ήταν μεγάλη, καθώς ο αριθμός όσων ανταποκρίθηκαν θετικά ξεπέρασε τις δυνατότητες μιας συναυλιακής βραδιάς, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά την έμπρακτη αλληλεγγύη του καλλιτεχνικού κόσμου προς την Παλαιστίνη.

Παράλληλα το BDS Greece θα καλέσει για μια ακόμα φορά την Κατερίνα Ντούσκα, εκπρόσωπο της ελληνικής συμμετοχής στην φετινή Eurovision, να πάρει θέση και να είναι εκείνη η μία που θα τολμήσει να αποσυρθεί από τον διαγωνισμό, όπως την κάλεσε να πράξει μέσω βίντεο ο Roger Waters, και να έρθει την Κυριακή το βράδυ στο Gagarin 205 για να τραγουδήσει μαζί μας το τραγούδι της “Better Love”.

Την Κυριακή 5 Μαΐου, με εκκίνηση από τις 19:00, στην σκηνή του Gagarin 205 θα ανέβουν οι (με αλφαβητική σειρά):

Σπύρος Γραμμένος

Χριστόφορος Ζαραλίκος

Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης (Τσολιάς εν δε Τσολιά μπαντ – Ελληνοφρένεια)

Γιάννης Μπιλίρης & Πλαν Μπι

Ζωρζ Πιλαλί

Υπόγεια Ρεύματα

Lost Bodies

Beggars

MC Yinka

Bangerz (Cinuk Muerto + Humano) – DJ set

Ενδεικτική συνεισφορά στην είσοδο για την κάλυψη των εξόδων της συναυλίας: 5€

Όταν η «Νοτρ Νταμ» έκανε έρανο (!) για να συντηρηθεί!

Όταν η «Νοτρ Νταμ» έκανε έρανο (!) για να συντηρηθεί! (vid)

Το σάπιο σύστημα απέδειξε για ακόμη μια φορά με τον πιο κυνικό τρόπο πως ούτε τα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς δεν μπορεί ούτε και θέλει να διασώσει

Ήταν 13 Φλεβάρη του 2018 (14 μήνες πριν την σημερινή καταστροφή) κι η είδηση που είχε περάσει στα «ψιλά» δείχνει τον πραγματικό υπεύθυνο της σημερινού εγκλήματος («ατυχήματος») στον καθεδρικο ναό της Παναγίας των Παρισίων

κι όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω δεν είναι άλλος από το σάπιο σύστημα που υπηρετεί το αστικό κράτος της Γαλλίας!

Όταν η «Νοτρ Νταμ» έκανε έρανο (!) για να συντηρηθεί!

Καθώς το κρατικό κονδύλι για την συντήρηση της εκκλησίας-σύμβολο του Παρισιού εδώ και χρόνια δεν επαρκούσε, απευθύνθηκε σε ιδιώτες για να συγκεντρώσει 100 εκατομμύρια ευρώ για την διάσωσή της.

Η εκκλησία-σύμβολο του Παρισιού, η «Νοτρ Νταμ», («Η Κυρά μας») για περισσότερο από 850 χρόνια στεκόταν επιβλητική.

Ηταν το μνημείο με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στο Παρίσι και σε ολόκληρη τη Γαλλία αποκομίζοντας τεράστια έσοδα από τον τουρισμό.

Oμως τα προβλήματα που αντιμετώπιζε εξαιτίας της χρόνιας εγκατάλειψης και της κάκιστης συντήρησης ήταν τεράστια.

Συγκέντρωση & Μικροφωνική στα Προπύλαια 6.30μμ και Πορεία Αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας

Το δόγμα της «ανάπτυξης» οπλίζεται ενάντια στους Ζαπατίστας και τους ιθαγενείς λαούς...

Και τους δηλώνουμε πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΕΣ, όπως κι εμείς δεν θέλουμε να συρρικνωθούμε στο τέλμα της απομόνωσης και της μοναχικής πορείας. Ο αγώνας τους είναι και δικός μας. 

Δεν θα αφήσουμε τη δυσωδία του πολέμου και του θανάτου να πνίξει τα απελευθερωμένα εδάφη στην Τσιάπας.

Δεν θα επιτρέψουμε να φιμωθεί η αλήθεια της εξέγερσης.

Δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα διαχειριστή, αριστερό, δεξιό, κεντρώο, να επιτεθεί στη ζαπατιστική αυτονομία, ένα παράδειγμα αγώνα, συνέπειας, αντίστασης και εξέγερσης που ενώνει τους τοπικούς αγώνες σε παγκόσμιους και διαχέει τους διεθνείς αγώνες στους τοπικούς. 

Είμαστε τα ρυάκια που χύνονται στο μεγάλο ποτάμι της ιστορίας των από κάτω και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να μη στερέψουν οι πηγές...

ΣΠΙΘΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στον αγώνα των Ζαπατίστας και των ιθαγενών λαών

* Συννημένο θα βρείτε το κείμενο αυτοπαρουσίασης της συνέλευσης, καθώς και την αφίσα του καλέσματος.

** Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ενημερώνεστε από το blog: https://spithazapatista.home.blog/ ή από το Facebook της συνέλευσης και να επικοινωνείτε μαζί μας στο spithazapatista@gmail.com

ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019 

(100 χρόνια από τη δολοφονία του Εμιλιάνο Ζαπάτα)

Συγκέντρωση & Μικροφωνική στα Προπύλαια 6.30μμ