Μνημεία βιομηχανικής παρακμής

Μνημεία βιομηχανικής παρακμής

ΚΙΜΠΙ

Οταν βρέχει δυνατά, η παλιά Εθνική Οδός Αθηνών - Κορίνθου, στο ρεύμα προς Αθήνα, στο ύψος της «Χαλυβουργικής» στην Ελευσίνα, γίνεται κανονική λίμνη. Τα αυτοκίνητα μποτιλιάρουν κατά μήκος της μάντρας που περιβάλλει για εκατοντάδες μέτρα την τεράστια βιομηχανική εγκατάσταση, κόβοντας τη δίοδο του νερού προς τη θάλασσα. Αυτό συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Αλλά ουδείς διανοήθηκε ποτέ να διαταράξει τον πάλαι ποτέ παραγωγικό οργασμό της μονάδας που σήμερα πλέον είναι μνημείο βιομηχανικής παρακμής. Οπως, άλλωστε, οι περισσότερες χαλυβουργίες, μεταλλουργίες, τσιμεντοβιομηχανίες που κάποτε προβάλλονταν ως πρέσβεις του ελληνικού μικροϊμπεριαλισμού.

Η «Χαλυβουργική» έχει πεθάνει προ πολλού, πολύ πριν ξαποστείλει με μερικούς μισθούς αποζημίωσης τους τελευταίους εργαζόμενους. Το μόνο που εκκρεμεί είναι η ληξιαρχική πράξη θανάτου της. Η οποία μπορεί να αργήσει πολύ, καθώς ακόμη και το κουφάρι της ίσως αποδειχτεί προσοδοφόρο για τους ιδιοκτήτες της. Ως οικόπεδο, ως σκραπ, ποιος ξέρει, ακόμη και ως κανονικό μνημείο. Ενδεχομένως να «πουλήσουν» στους βιομηχανικούς αρχαιολόγους την πρώτη υψικάμινο που απέκτησε η Ελλάδα μόλις το 1961, σηματοδοτώντας την καθυστερημένη είσοδό της στον βιομηχανικό καπιταλισμό κι αυτή με τεράστιες αναπηρίες και ελλείψεις. Την πρώτη υψικάμινο που υψώθηκε δύο δεκαετίες και βάλε μετά την έκδοση της ομότιτλης συλλογής του Εμπειρίκου.

Η ιστορία της «Χαλυβουργικής» αποτελεί τη συμβολική συμπύκνωση της διαδρομής του εγχωρίου καπιταλισμού μέσα από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό με το κράτος, τον παρασιτισμό εις βάρος του δημόσιου πλούτου, τις σκανδαλώδεις συναλλαγές με το πολιτικό σύστημα, τις καιροσκοπικές τράμπες με το ξένο κεφάλαιο, τους αριβισμούς, τους μικρομεγαλισμούς, τους κανιβαλικούς ανταγωνισμούς, τις ανελέητες οικογενειακές διαμάχες, τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα εις βάρος του κόσμου της εργασίας και του περιβάλλοντος. Στη θέση της θα μπορούσε να είναι η ιστορία των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, της ΑΓΕΤ Ηρακλής, της Εμπορικής Τράπεζας, της «Πετρόλα» ή της «Ολυμπιακής». Και στη θέση της δυναστείας Αγγελόπουλου να είναι οι δυναστείες Νιάρχου, Τσάτσου, Ανδρεάδη, Λάτση ή Ωνάση.

Στη Δυτική Αττική, οι πιο επικίνδυνες βιομηχανικές εγκαταστάσεις της χώρας

Επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Δυτικής Αττικής στη φιλοξενία της πλειονότητας των πιο επικίνδυνων βιομηχανικών εγκαταστάσεων στο Περιφερειακό Συμβούλιο με την κατάρτιση του πίνακα όσων υπάγονται στον Κανονισμό Σεβέζο. Ο Κανονισμός αυτός πήρε το όνομά του από το ατύχημα που έγινε στην ομώνυμη ιταλική πόλη το 1976, όταν διέρρευσαν δηλητηριώδη αέρια από ένα εργοστάσιο που οδήγησαν στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους.

Με βάση τον Κανονισμό, πρέπει κάθε βιομηχανική εγκατάσταση στην οποία βρίσκονται καύσιμα, φυτοφάρμακα, εκρηκτικά και κάθε λογής επικίνδυνα χημικά σε ποσότητες πάνω από κάποιο όριο να διαθέτει όχι μόνο συγκεκριμένα μέτρα πρόληψης ατυχημάτων αλλά και οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης των συνεπειών με την ταχύτερη δυνατή ενεργοποίηση όλων των συναρμόδιων φορέων της Πολιτείας για να περιοριστούν οι συνέπειες.

Το σχέδιο αυτό ονομάζεται ΣΑΤΑΜΕ (Σχέδιο Αντιμετώπισης Τεχνολογικών Ατυχημάτων Μεγάλης Εκτασης) και προβλέπεται η κατάρτισή του ενώ για τις πιο επικίνδυνες περιπτώσεις υπάρχουν τα «ειδικά ΣΑΤΑΜΕ».

Η Περιφέρεια Αττικής ξεκίνησε την κατάρτισή τους από το 2015 και το Περιφερειακό Συμβούλιο (στις 15/6) ενημερώθηκε για τις διαδικασίες που προχωρούν δύο χρόνια μετά. Στο μεταξύ, διαπιστώθηκε η αδυναμία των κρατικών αρμοδίων να παρέμβουν αμέσως σε δύο περιπτώσεις: Η μία όταν το 2015 πήρε φωτιά εργοστάσιο επεξεργασίας ανακυκλωμένων υλικών στον Ασπρόπυργο που έμεινε να σιγοκαίει επί μήνες και η άλλη όταν 90 τόνοι υδραργύρου παρέμεναν προχείρως αποθηκευμένοι σε χώρο επίσης στη Δυτική Αττική.

Εργοστάσια φαντάσματα: Τα απομεινάρια της ελληνικής βιομηχανίας

O φωτογράφος του Reuters, Γιάννης Μπεχράκης, σε ένα οδοιπορικό 2.500 χιλιομέτρων από την Αθήνα στη Βόρεια Ελλάδα και πίσω μέχρι την Πελοπόννησο, απαθανάτισε τα απομεινάρια της άλλοτε ακμάζουσας ελληνικής βιομηχανίας, η οποία σήμερα έχει υποστεί μία πτώση 30% στην παραγωγή της. Το τοπίο συνθέτουν εικόνες ερήμωσης, εγκατάλειψης και μαρασμού, καθώς τις τελευταίες τρεις δεκαετίες εκατοντάδες εργοστάσια έχουν κλείσει ενώ η οικονομική κρίση έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην βιομηχανία της Ελλάδας.

Ερειπωμένο εργοστάσιο στη βιομηχανική ζώνη της Θήβας.

REUTERS / YANNIS BEHRAKIS

Πωλείται όπως είναι... παροπλισμένη

EUROKINISSI / ΥΠΕΘΑ

Όσο ένα Λέοπαρντ η τιμή πώλησης της ΕΛΒΟ....

Συντάκτης: 

Νίκος Φωτόπουλος

Στο σφυρί βγαίνει τελικά και η ΕΛΒΟ, παρά τις κυβερνητικές υποσχέσεις για διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της. Ως τις 15 Μαΐου θα κατατίθενται οι προσφορές για το 100% του ενεργητικού της εταιρείας. Ισχυρός... μνηστήρας η γερμανική «Κράους Μάφεϊ».

Η πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την πώληση της Ελληνικής Βιομηχανίας Οχημάτων, με κατώτατη τιμή προσφοράς τα 10 εκατομμύρια ευρώ, που δημοσιεύθηκε στην «Εφ.Συν.», αιφνιδίασε τους 337 εργαζομένους, οι οποίοι μέχρι πρότινος άκουγαν με σχετική ικανοποίηση τις καθησυχαστικές υποσχέσεις της ηγεσίας του ΥΕΘΑ (βλ. Καμμένο και Βίτσα) περί μερικής παραχώρησης και διατήρησης του δημόσιου χαρακτήρα της εταιρείας για λόγους εθνικού συμφέροντος.

Φαίνεται, όμως, πως τον τελευταίο λόγο στην Ελλάδα του 2017 τον έχουν τα ξένα συμφέροντα κι έτσι η πολυεθνική εταιρεία Ernst & Young, που είχε αναλάβει την εκκαθάριση, προχώρησε σε δημόσιο πλειοδοτικό διαγωνισμό, καλώντας τους ενδιαφερομένους να καταθέσουν δεσμευτικές προσφορές ώς τις 5 το απόγευμα της Δευτέρας 15 Μαΐου.

«Σήμερα (σ.σ. χθες) μάς πήρε ο εκκαθαριστής και μας είπε ότι ξεκινάει η τελική φάση πώλησης της εταιρείας. Είμαστε παγωμένοι. Αλλα μας είχαν πει από την κυβέρνηση και άλλα κάνουν.

»Ο κ. Καμμένος μάς έλεγε ότι λόγοι εθνικού συμφέροντος επιβάλλουν να διατηρηθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της επιχείρησης και ο κ. Βίτσας μάς έλεγε ότι δεν πωλείται το 100%. Η απαίτησή μας είναι να παραμείνει η εταιρεία κρατική.

»Πέραν των άλλων, εάν τελικά πουληθεί, προκύπτει σοβαρό θέμα με το προσωπικό. Είμαστε 337 εργαζόμενοι και οι ενδιαφερόμενοι θέλουν περίπου 230. Αρα το 1/3 πρέπει να φύγει. Ετσι η κυβέρνηση δεν διασφαλίζει ούτε τις θέσεις εργασίας», αναφέρει στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στην ΕΛΒΟ, Θόδωρος Αλιόγκας.

Κινητοποιήσεις

Τα κοράκια της κλωστοϋφαντουργίας

Ποιοι και γιατί θέλουν κλειστά τα κλωστήρια

24.04.2017, 08:14 | Ετικέτες:  βιομηχανία, εργαζόμενοι, εισαγγελέας, τράπεζες, επιχειρήσεις,πτώχευση, υπουργός, Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, Μνημόνιο

Συντάκτης: 

Κώστας Ζαφειρόπουλος

Στον εισαγγελέα Οικονομικών Εγκλημάτων Παναγιώτη Αθανασίου, στον αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλο και στον γενικό γραμματέα Καταπολέμησης της Διαφθοράς, Κώστα Χρήστου, διαβιβάστηκαν πριν από λίγες μέρες από το υπουργείο Εργασίας σοβαρές καταγγελίες και κρίσιμα έγγραφα που αφορούν πρόσφατες εξελίξεις στην υπόθεση της χρεοκοπημένης Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας Α.Ε. (ΕΝΚΛΩ).

Η «Εφ.Συν.» ανοίγει τον φάκελο της κατάρρευσης του πρώην ομίλου Λαναρά και την ύποπτη δανειοδότηση της επιχείρησης από τράπεζες σε χρονικές περιόδους που είτε είχε αρνητικά κεφάλαια ή ήταν ήδη σε πτώχευση.

Παράλληλα αποκαλύπτουμε νέα στοιχεία σχετικά με τη διαδικασία της πτώχευσης, την αντιθεσμική, όπως χαρακτηρίζεται από τις καταγγελίες των εργαζομένων, συμπεριφορά της συνδίκου, τον αρνητικό ρόλο της Επιτροπής Ανταγωνισμού της Ε.Ε., τις προσπάθειες να τεθούν φραγμοί στην αναδιάρθρωση της εταιρείας προς όφελος των εκατοντάδων εργαζομένων και την πιθανή αγορά της πτωχευτικής περιουσίας από επενδυτικό όμιλο.

Δίπλα σε όλα αυτά ένα βιώσιμο σχέδιο επαναδραστηριοποίησης κάποιων βιομηχανικών μονάδων αποτελεί τη μοναδική ελπίδα των άνεργων αλλά αποφασισμένων εργαζομένων.

Η περίπτωση της πάλαι ποτέ μεγαλύτερης κλωστοϋφαντουργίας στην Ευρώπη αποτελεί χαρακτηριστική μικρογραφία των παθογενειών της ελληνικής οικονομικής κρίσης, των επιχειρηματικών εγκλημάτων με τις πλάτες του τραπεζικού και πολιτικού συστήματος.

Η διαχείριση και της συγκεκριμένης πτώχευσης αναδεικνύει τις σημερινές ευθύνες της γραφειοκρατικής δομής της Ε.Ε. που ανοίγει τον δρόμο στα «κοράκια» των πτωχεύσεων, την ατολμία (και βολική απροθυμία) του ελληνικού πολιτικού συστήματος, την έλλειψη συντονισμού των κρατικών υπηρεσιών, την ώρα που οι πάντες συζητούν για την περίφημη παραγωγική ανασυγκρότηση.

Σε μια χώρα που παραμένει η πρώτη σε παραγωγή βαμβακιού στην Ευρώπη και όγδοη παγκοσμίως, με πλήρη γραμμή παραγωγής (εκκοκκιστήρια, κλωστήρια, πλεκτήρια, βαφεία, ραφεία), το 80% των εγκαταστάσεων παραμένει επί χρόνια σε αδράνεια και ενώ η ζήτηση εντός της Ε.Ε. συνεχώς αυξάνεται. Ας ξετυλίξουμε το νήμα των ελληνικών κλωστηρίων, ξεκινώντας από έναν... θάνατο.

Δανεισμός και εργαζόμενοι

Ετσι εκκαθάρισαν την ελληνική πολεμική βιομηχανία

 

Ο συντάκτης της «Εφ.Συν.» (πρώτος αριστερά) συζητά με τους εργαζομένους στις μονάδες των ΕΑΣ στην Αττική για τα χρόνια προβλήματα της αμυντικής βιομηχανίας |

Οι εργαζόμενοι στα ΕΑΣ Αττικής, στην ΕΑΒ Αιγίου και στην ΕΛΒΟ Θεσσαλονίκης μιλούν στην «Εφ.Συν.» για το μέλλον τής πάλαι ποτέ βαριάς βιομηχανίας της χώρας στην παραγωγή όπλων και στέλνουν μήνυμα στην κυβέρνηση ότι πρέπει να ξεκαθαρίσει τι θέλει και να πάρει γρήγορα τις αποφάσεις της

Σχέδιο παράλογο, που με τη συστηματική απαξίωση της εταιρείας θα οδηγούσε στην τελική πώλησή της, χαρακτηρίζουν οι εργαζόμενοι στα ΕΑΣ την απόφαση των προηγούμενων κυβερνήσεων να προχωρήσουν στην «ειδική εκκαθάρισή» της. Απόφαση που, όπως κατάγγειλαν στην «Εφ.Συν.» οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στις μονάδες των ΕΑΣ στην Αττική, οδήγησε τελικά στη φυγή κυρίως ειδικευμένων τεχνιτών, με άμεση συνέπεια η εγκατάλειψη των εργοστασίων της εταιρείας να γίνεται σήμερα αντιληπτή ακόμη και σε έναν τυχαίο επισκέπτη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εργοστάσιο «φιλέτο» της Μάνδρας, το οποίο βρίσκεται σε ένα οικόπεδο περίπου σαράντα στρεμμάτων, έχει στεγασμένο χώρο κοντά στα 15,5 τετραγωνικά μέτρα και κάποτε έσφυζε από ζωή αφού εργάζονταν σε αυτό 440 άτομα. Σήμερα αριθμεί μόλις 67 εργαζόμενους, ενώ ορισμένα από τα τμήματά του μετά τις εθελούσιες αποχωρήσεις υφίστανται μόνο κατ’ όνομα.

«Μας στοχοποίησαν»

 

«Τα ΕΑΣ Μάνδρας τα τελευταία 15 χρόνια έχουν συνεισφέρει στο 50% του ακαθάριστου εισοδήματος της εταιρείας. Γύρω στα 300 εκατ. ευρώ. Ομως αυτό το εργοστάσιο στοχοποιήθηκε και αποφασίστηκε να κλείσει» τόνισε ο διευθυντής του εργοστασίου Δημήτρης Καραβασίλης μιλώντας στην «Εφ.Συν.».

Στο φαύλο κύκλο της συρρίκνωσης και της απαξίωσης: Η περίπτωση των ΕΑΣ τυπικό δείγμα της πορείας μαρασμού του δημόσιου βιομηχανικού τομέα

του Χρήστου Βαλλιάνου από εδώ

Η πορεία των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ), της εταιρείας που προέκυψε το 2003 από τη συνένωση δύο βασικών κρατικών επιχειρήσεων του τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, της ΕΒΟ και της ΠΥΡΚΑΛ, αν τη δούμε ως συνέχεια της ιστορίας των δυο αυτών επιχειρήσεων στις δυο δεκαετίας που προηγήθηκαν της συνένωσης, αποτελεί, από πολλές απόψεις, τυπικό δείγμα της πορείας που ακολούθησαν πολλές, αν όχι οι περισσότερες βιομηχανικές επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα από την ακμή στην κρίση, την οικονομική ασφυξία, το μαρασμό και, για πολλές απ’ αυτές, την τελική έκλειψη από το χάρτη. Δεν μιλάμε μόνο για τις κρατικές επιχειρήσεις του συνόλου του κλάδου της αμυντικής βιομηχανίας (όπου ανήκουν η ΕΑΒ, και η υπό εκκαθάριση πλέον, ΕΛΒΟ), αλλά και μια σειρά άλλους κλάδους: το ναυπηγοεπισκευαστικό, τα μεταλλωρυχεία, την παραγωγή λιπασμάτων, αλλά και μεμονωμένες δημόσιες επιχειρήσεις, όπως η Ολυμπιακή, η Βιομηχανία ζάχαρης, κ.ά.

Είναι λοιπόν τυπικό δείγμα, κατ’ αρχήν, από την άποψη της κρατικής διαχείρισης: Τα ΕΑΣ, όπως και οι συνιστώσες επιχειρήσεις αποτέλεσαν πάντα, για όλες τις κυβερνήσεις της 35ετίας 1980 – 2014 ένα προσφιλή χώρο εξυπηρέτησης πελατειακών αντιλήψεων σύμφωνα με τις οποίες το κράτος και οι δημόσιες υπηρεσίες αποτελούν λεία στα χέρια του εκάστοτε κυβερνητικού κόμματος. Από τα πρώτα βήματα της ΕΒΟ και της «κοινωνικοποιημένης» ΠΥΡΚΑΛ, ο διορισμός των διοικήσεων των εταιρειών γινόταν πάντα από τον κύκλο των έμπιστων κομματικών φίλων του εκάστοτε εποπτεύοντος υπουργού Άμυνας, που βέβαια ήταν πάντα άσχετοι με το αντικείμενο. Η θητεία των διοικήσεων αυτών, πλην ελάχιστον εξαιρέσεων, δεν ξεπερνούσε ποτέ το διάστημα της θητείας των αντίστοιχων υπουργών Άμυνας, με αποτέλεσμα να είναι πρακτικά αδύνατη η χάραξη της οποιασδήποτε μακρόπνοης στρατηγικής για τις εταιρείες, τόσο πριν όσο και μετά την ενοποίηση. Η ψήφιση του νόμου που προέβλεπε την έγκριση της προτεινόμενης διοίκησης μιας δημόσιας επιχείρησης από την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή δεν επηρέασε στο ελάχιστο αυτή την πάγια πρακτική, αφού οι επιτροπές αυτές λειτούργησαν καθαρά διεκπεραιωτικά και ούτε μια φορά δεν αμφισβήτησαν τις επιλογές των αρμόδιων Υπουργών. Εννοείται ότι η λογική της προώθησης των «ημετέρων» και του παροπλισμού των ευνοημένων μιας προηγούμενης περιόδου στο «ψυγείο» (κατά την εταιρική αργκό), πρυτάνευε όχι μόνο στο διορισμό της διοίκησης, αλλά σε όλη την κλίμακα της ιεραρχίας, διαπαιδαγωγώντας συνειδήσεις στη λογική της συναλλαγής.
Από την άλλη μεριά, (χωρίς βέβαια να εξισώνονται οι ευθύνες του με αυτές της διοίκησης), το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζόμενων στα ΕΑΣ είχε όλες τις παθογένειες που χαρακτήρισαν το συνδικαλιστικό κίνημα των ΔΕΚΟ ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στις διοικήσεις των εργοστασιακών σωματείων των ΕΑΣ αναδεικνύονταν κατά κανόνα συνδικαλιστές που διατηρούσαν καλές σχέσεις με τη διοίκηση της εταιρείας (χάρη κυρίως στην κοινή πασοκική μήτρα από την οποία προέρχονταν αμφότερες), διοικήσεις που αναπαράγονταν χάρη στις σχέσεις διαπροσωπικής συναλλαγής που καλλιεργούσαν με ένα μεγάλο μέρος των εργαζόμενων. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο τα σωματεία των εργαζόμενων όχι μόνο δεν όρθωσαν φραγμό στο στυλ διοίκησης της εταιρείας που βασιζόταν σε αυθαιρεσίες και την αδιαφάνεια, όχι μόνο δεν έπαιξαν το ρόλο του εγγυητή και προασπιστή της δημοκρατίας και της δημόσιας λογοδοσίας σ’ ένα χώρο δουλειάς όπου το «δημόσιο» είχε πλέον μόνο τυπικό χαρακτήρα, αλλά και πολλές φορές λειτουργούσαν επικουρικά στην εμπέδωση του καθεστώτος της αδιαφάνειας και των πελατειακών σχέσεων, αφού συμμετείχαν σε τέτοιες μεθοδεύσεις συνεργαζόμενα με τη διοίκηση της εταιρείας, σε μια σχέση άτυπης συνδιοίκησης που σαφώς αποτελεί ευτελίζει και ακυρώνει κάθε έννοια συνδικαλισμού¹.

Μέγαρα (1974)

Αναδημοσίευση ανάρτησης από το amazons day την οποία είδαμε στο Κεράσια και Κρίνοι

Με την επικαιρότητα να στρέφει την προσοχή μας στο περιβάλλον, θα κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν και στα περίχωρα των Αθηνών πριν το τοπίο αλλοιωθεί από τις αυθαίρετες εγκαταστάσεις της βαριάς βιομηχανίας(1).
Τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση αναζητά τρόπους ώστε να μπει φρένο στο κλείσιμο μεγάλων ονομάτων της βαριάς βιομηχανίας της χώρας.
Αφού οι βιομήχανοι πήραν ότι είχαν να πάρουν, εγκαταλείπουν τις εγκαταστάσεις στη φθορά του χρόνου, και παράλληλα αφήνουν χωρίς δουλειά χιλιάδες άτομα.
Ούτε οι εκπτώσεις σε φορολογία , ούτε οι κάθε είδους παραχωρήσεις δεν κατάφεραν να σταματήσουν τη φυλλοροή.
Το ντοκιμαντέρ του 1973, καταγράφει τον αγώνα των κατοίκων των Μεγάρων κατά της βίαιης απαλλοτρίωσης της γης τους προκειμένου να κατασκευαστεί στην περιοχή ένα συγκρότημα διυλιστηρίων.
Τα «Μέγαρα» είναι ένα σημαντικό πολιτικό τεκμήριο και μια από τις πρώτες ταινίες με οικολογική διάσταση στον ελληνικό κινηματογράφο. Έχει χαρακτηριστεί ως το πρώτο «οικολογικό ντοκιμαντέρ» ενώ αποτελεί επίσης τεκμήριο του αντιδικτατορικού αγώνα.
Η ταινία αποτυπώνει τη βίαιη αλλαγή που υπέστη το φυσικό τοπίο, μαρτυρίες των κατοίκων σχετικά με τις συνέπειες της μαζικής απαλλοτρίωσης της γης, τις διαδηλώσεις των Μεγαρέων στους δρόμους της Αθήνας και την είσοδό τους στο Πολυτεχνείο, το οποίο βρισκόταν υπό κατάληψη από τους φοιτητές, λίγες ώρες πριν από την εισβολή του τανκ και την καταστολή της εξέγερσης από το δικτατορικό καθεστώς στις 17 Νοεμβρίου του '73.

https://www.youtube.com/watch?v=K288WCgC9aA

Στα τέλη του 1968, οι πραξικοπηματίες διαπραγματεύονται με τον Αριστοτέλη Ωνάση το σχέδιο «Ω», δηλαδή την κατασκευή και εκμετάλλευση του τρίτου για τη χώρα συγκροτήματος διυλιστηρίων και άλλων μεγάλων βιομηχανικών μονάδων, στις περιοχές Πάχη (Βασιλικά) και Λάκκα Καλογήρου των Μεγάρων. Το σχέδιο αφορά σε μια επένδυση ύψους 400-500 εκατ. δολαρίων.

Οι παρασκηνιακές συγκρούσεις μεταξύ των ισχυρών οικονομικών παραγόντων της εποχής οδηγούν τελικά την ανάθεση του έργου στην εταιρεία Στραν Α. Ε. του επιχειρηματία και τραπεζίτη Στρατή Ανδρεάδη, το 1972. Η σχετική σύμβαση καταγγέλθηκε, από την πλευρά του ελληνικού Δημοσίου, το 1977.

Σενάριο: Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Σάκης Μανιάτης

Φωτογραφία, Μοντάζ: Σάκης Μανιάτης

Βραβεία

1974 FIPRESCI Award, Berlin Film ForumInternational of the Young Cinema

1974 Best Production Award, Thessaloniki Film Festival of Greek Cinema

(1) Ο όρος «Βαριά Βιομηχανία» αναφέρεται κυρίως στα διυλιστήρια, τις μεταλλουργικές – μηχανουργικές - οικοδομικές βιομηχανίες,κ.λ.π.

Σχετικά κείμενα

Πολυτεχνείο 1973....Τα Μέγαρα εξεγείρονται!.....

Αρχαιολογικός χώρος κηρύσσονται τα Μέγαρα

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ

Η εισαγωγή από το επίκαιρο έργο του Δημήτρη Μπάτση 

Ο θάνατος της ελληνικής βιομηχανίας

Του Κ. Λαπαβίτσα από εδώ

Επαίρεται η κυβέρνηση και το μνημονιακό στρατόπεδο για το θρίαμβο που έχει καταγάγει με την απάλειψη του 'διπλού ελλείμματος', δηλαδή του δημοσιονομικού και των τρεχουσών συναλλαγών. Σώθηκε η Ελλάδα, μείναμε στο ευρώ, πέτυχε η προσπάθεια προσαρμογής, παρά τα 'λάθη' των κακών της Τρόικας. Πλέον εξυγιάνθηκε η οικονομία, μπαίνουμε σε ανάκαμψη και σύντομα οι Έλληνες θα δουν το όφελος στην καθημερινή ζωή τους.
Ας αφήσουμε κατά μέρος τον παραλογισμό, από τη μια, να κατηγορείται η Τρόικα για λανθασμένα και άστοχα μέτρα και, από την άλλη, να πανηγυρίζει η κυβέρνηση για την επιτυχία του προγράμματος που σχεδίασε η Τρόικα. Ας παραβλέψουμε και τον εμφανή προεκλογικό χαρακτήρα των ανακοινώσεων, ο οποίος δείχνει ότι στην ουσία το ελληνικό πολιτικό προσωπικό τίποτε δεν έμαθε από την κρίση και χρησιμοποιεί κυνικά οποιοδήποτε οικονομικό στοιχείο, χωρίς να ενδιαφέρεται για την ουσία. Aς ρωτήσουμε μόνο: υπάρχει κάποια βάση στα περί εξυγίανσης και ανάκαμψης;
Το τι πραγματικά συμβαίνει στον παραγωγικό ιστό της ελληνικής οικονομίας φαίνεται στο διάγραμμα που δείχνει τη βιομηχανική παραγωγή:

Πηγή: Ελ.Στατ., 2005 = 100,0

Η ελληνική βιομηχανία λίμνασε κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου του ευρώ, όταν τα επιτόκια ήταν χαμηλά και οι ρυθμοί ανάπτυξης του ΑΕΠ υψηλοί λόγω της φθηνής πίστωσης. Εκείνη την περίοδο εμφανίστηκε και το τεράστιο έλλειμμα στις τρέχουσες συναλλαγές, καθώς η συνολική ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας συνετρίβη εντός της ΟΝΕ.
Η κατάρρευση της βιομηχανίας άρχισε με την παγκόσμια κρίση του 2007-9, συνεχίστηκε ακάθεκτη με την υιοθέτηση των Μνημονίων και ουσιαστικά επιταχύνθηκε το 2013. Τα πρόσφατα γεγονότα της Χαλυβουργικής δεν είναι παρά μια απεικόνιση της πικρής πραγματικότητας: η Ελλάδα αποβιομηχανοποιείται με απίστευτους ρυθμούς εδώ και έξι χρόνια. Τα Μνημόνια σήμαναν το τέλος της ελληνικής βιομηχανίας.
Αν νομίζουν κάποιοι ότι η βιομηχανική κατάρρευση έχει φτάσει στο τέλος της, ότι 'πιάσαμε πάτο' και απο δω και πέρα θα περάσουμε σε ανάκαμψη δεν έχουν παρά να δουν το επόμενο διάγραμμα:

Πηγή: Ελ.Στατ.

Ο δείκτης νέων παραγγελιών της ΕλΣτατ δείχνει μείωση 7,5% για το Δεκέμβριο 2013 και συνολική μείωση 6,9% για ολόκληρο το 2013. Δεν υπάρχει κανένας δυναμισμός στις προοπτικές της ελληνικής βιομηχανίας. Η εικόνα είναι απλώς τραγική.