Για ένα ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας *

Για ένα ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας *

1. To ζητούμενο είναι η αμφισβήτηση και εν τέλει η ανατροπή του καπιταλιστικού φαντασιακού που κυριαρχεί στον πλανήτη, που έχει ως στόχο την διαρκή και αέναη αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, με αποτέλεσμα την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος , των ζώντων οργανισμών και της ζωής των ανθρώπων. «Δεν υπάρχει μόνο η μη αντιστρεπτή κατασπατάληση του περιβάλλοντος και των μη ανανεώσιμων πόρων. Υπάρχει επίσης η ανθρωπολογική καταστροφή των ανθρώπινων όντων, που μετασχηματίζονται σε παραγωγικά και καταναλωτικά ζώα, σε αποκτηνωμένους τηλεθεατές του ζάπινγκ …Το απαιτούμενο είναι μια νέα φαντασιακή δημιουργία… που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης που θα έθετε στόχους διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο… Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός… Αυτό είναι αναγκαίο κυρίως για να βγούμε από την ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων».

2. Η ουσία του καπιταλισμού είναι η ανάπτυξη. Η Αριστερά έχει πέσει στην παγίδα του παραγωγισμού. Αφού οι κοινωνίες αρρώστησαν από υπερβολική ανάπτυξη της οικονομίας, τώρα “σβήνουν” από το σκάσιμο της φούσκας. Για πολλές δεκαετίες το σύστημα μας έλεγε ότι πρέπει να δώσουμε τα πάντα για την ανάπτυξη, χωρίς να ρωτάμε για την επόμενη μέρα. Ο πλανήτης όμως είναι πεπερασμένος, οι πηγές ενέργειας, τα φυσικά αποθέματα θέλουν μια άλλη διαχείριση.

Η σύγχρονη τραγωδία συνίσταται στο ότι, ενώ βρισκόμαστε σε μια κοινωνία υπερκαταναλωτική, δεν μπορούμε να καταναλώσουμε. Στη λογική της «λιτής αφθονίας», δεν υπάρχει στέρηση. Απεναντίας στη σημερινή κοινωνία που στηρίζεται στην αγορά, ο δείκτης στέρησης είναι πάντα μεγαλύτερος από τον δείκτη ικανοποίησης, γιατί μόνο έτσι δημιουργείται η ανάγκη της κατανάλωσης. Η διαφήμιση αναπαράγει τη στέρηση και δημιουργεί νέες ανάγκες, πλαστές.

Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να κατέχουμε περισσότερα, αλλά να κατακτήσουμε το ευ ζην, όχι μέσω της κατανάλωσης, αλλά μέσω κοινωνικών δικτύων υποστήριξης και κάλυψης των κοινωνικών αναγκών…H ατομική στάση, η ατομική ηθική δεν άλλαξε ποτέ από μόνη της την κοινωνία. Απαιτείται πολιτική αλλαγή. Δεν αρκούν ατομικές ή και ομαδικές αποσπασματικές ενέργειες. Χρειάζεται μια συνολική αλλαγή πλεύσης.

3. Οι δυνάμεις που θα μπορούσαν υπό κατάλληλες συνθήκες να υποστηρίξουν το εναλλακτικό πρόταγμα είναι πολύ ευρύτερες από τα παραδοσιακά επαναστατικά υποκείμενα της ιστορίας (την εργατική τάξη και τα υποκατάστατά της: τους περιθωριακούς, τον τρίτο κόσμο, τις φεμινίστριες, τη νέα γενιά κλπ). «Δεν τίθεται πια θέμα να πούμε ότι το «προλεταριάτο» είναι ιστορικά επιφορτισμένο με τον μετασχηματισμό της κοινωνίας… Ο μετασχηματισμός της κοινωνίας απαιτεί σήμερα τη συμμετοχή όλου του πληθυσμού και όλος ο πληθυσμός μπορεί να αντιληφθεί αυτή την απαίτηση, εκτός ίσως από ένα 3-5% αμετάπειστων ατόμων…Η επανάσταση αφορά όλη την κοινωνία και όλη η κοινωνία, εκτός από μια ελάχιστη μειοψηφία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την τάδε ή την δείνα στιγμή, συνεισφέρει στον τεράστιο ιστορικό μετασχηματισμό που συντελείται»

4. Η αυτονομία είναι κατ’αρχήν μια κοινωνική φαντασιακή σημασία που χαρακτηρίζει τον δυτικό πολιτισμό.

Στις σημερινές ιστορικές συνθήκες, η αυτόνομη κοινωνία δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά ένας οικοσοσιαλισμός. «Ο σοσιαλισμός είναι ένα πολιτικό και ιστορικό πρόταγμα, το πρόταγμα της θέσμισης μιας αυτόνομης κοινωνίας».

Το πέρασμα από την ετερονομία στο όραμα της αυτονομίας καθορίζει το επαναστατικό πρόταγμα, «γιατί η επανάσταση είναι ρητή αυτοθέσμιση της κοινωνίας».

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

*Aναύνθεση αποσπασμάτων από επιλεγμένα κείμενα του Σερζ Λατούς και του Κορνήλιου Καστοριάδη (με πλάγιους χαρακτήρες) από το βιβλιαράκι «Σερζ Λατούς: Κορνήλιος Καστοριάδης – Ριζοσπαστική αυτονομία», Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2014 και από συνέντευξη του Σερζ Λατούς στον Γ.Ελαφρό στην Καθημερινή, 26.7.2015

Πάνος Τότσικας

Η θλιβερή πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου σε σκίτσα!

Πηγή

Η τέχνη δεν είναι μόνο ωραιοποιημένες φωτογραφίσεις και λήψεις υπέροψων τοπίων αλλά μπορεί να δράσει σαν καταλύτης αλλαγής. Ο Steve Cutts, σκιτσογράφος και animator με έδρα το Λονδίνο, πιστεύει ότι πολλά πράγματα στον κόσμο θα πρέπει να είναι διαφορετικά.

Οι σύγχρονες συνθήκες εργασίας, το άγχος της καθημερινότητας, το κυνήγι του πλούτου, ο καταναλωτισμός και η εξάρτηση από τα κοινωνικά δίκτυα είναι στον πυρήνα της κριτικής του.

Δημιουργεί βίντεο και εικόνες που επικρίνουν τη σύγχρονη ζωή και δηλώνει ότι η παραφροσύνη της ανθρωπότητας είναι μια ατελείωτη πηγή έμπνευσης γι αυτόν.

Περισσότερα μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του stevecutts.com

10 θέσεις κριτική αποτίμηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ - κοινωνικό και πολιτικό κίνημα για το «Όχι μέχρι τέλους»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 24-8-2015

87 ενεργοί στα κοινωνικά κινήματα πολίτες, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ οι περισσότεροι από την αρχή της δημιουργίας του, κατέθεσαν και δημοσιοποιούν ένα κείμενο με τίτλο: Κριτική αποτίμηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ/Για ένα πολιτικό και κοινωνικό κίνημα «ΟΧΙ μέχρι τέλους». (Μεταξύ αυτών και πολλά μέλη της συσπείρωσης)

Επικοινωνία:

Κρητικός Μάριος, mkritikos@teemail.gr, τηλ. 6973 098478

Πορτάλιου Ελένη, portel@central.ntua.gr, τηλ 210 7512560

Σπανούδη Δέσποινα, spanudi@gmail.com, τηλ 6972 850659

10 ΘΕΣΕΙΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ»

1. Στις 14 Αυγούστου 2015 η Ελληνική Βουλή ολοκλήρωσε με μεγάλη πλειοψηφία την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, που εισηγήθηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και στηρίχθηκε από τις πρόθυμες μνημονιακές δυνάμεις : Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ. Το αντιμνημονιακό σχέδιο ανατροπής της λιτότητας, ανάκτησης των δικαιωμάτων της εργασίας, διάσωσης της δημόσιας περιουσίας και ανασύστασης της δημοκρατίας, στο όνομα του οποίου οι εργαζόμενες τάξεις έδωσαν μαζικούς αγώνες και το υπερασπίστηκαν με το συντριπτικό «ΟΧΙ» της 5ης Ιουλίου 2015, ηττήθηκε κοινοβουλευτικά.

Είναι προς τιμήν των βουλευτών/τριών του ΣΥΡΙΖΑ που με το «όχι» και το «παρών» στις κρίσιμες ψηφοφορίες δεν επέτρεψαν η υπόθεση της απελευθέρωσης της χώρας και του ελληνικού λαού από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις να θεωρηθεί ένα επεισόδιο με ημερομηνία λήξης και να επιβληθεί ο ολοκληρωτισμός του «there is no alternative» στη σύγχρονη ιστορία της ριζοσπαστικής αριστεράς.

2. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η νίκη των αποκαλούμενων «θεσμών» θα αποδειχθεί πύρρεια. Στο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης η λιτότητα και η ύφεση αποτελούν στρατηγική επιλογή για την υπέρβαση της κρίσης σε βάρος της εργασίας, μηχανισμό καταστροφής μη ανταγωνιστικών κεφαλαίων και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, ενώ ο σκληρός πυρήνας των χωρών του κέντρου εκμεταλλεύεται τον πλούτο και την εργασία των περιφερειακών χωρών ως οιονεί προτεκτοράτων. Όμως, η ευστάθεια του οικοδομήματος αυτού δεν είναι δεδομένη. Όχι μόνο λόγω εγγενών αντιφάσεων αλλά κυρίως γιατί κανείς ποτέ στην ιστορία δεν μπόρεσε να βάλει τέλος στην ταξική πάλη. Γιατί οι άνθρωποι δεν θα πάψουν ποτέ να αγωνίζονται για το ψωμί και να διψούν δικαιοσύνη.

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανατρέψει την ιδρυτική πράξη δημιουργίας του και το κοινωνικό συμβόλαιο με τις λαϊκές τάξεις που τον οδήγησε στην κυβέρνηση. Ο ισχυρισμός ότι είναι δυνατόν να ασκηθεί φιλολαϊκή πολιτική εντός των συμφωνιών είναι απολύτως αβάσιμος. Η χώρα έχει απολέσει μέρος της κυριαρχίας της και οι σοβαρές κυβερνητικές αποφάσεις υπόκεινται στην έγκριση του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Τα εργαλεία άσκησης σχετικά αυτόνομης πολιτικής - τραπεζικό σύστημα, νόμισμα, δημόσιος τομέας, διαχείριση των παραγωγικών τομέων με δραστικές επιλογές για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας - υπόκεινται στον έλεγχο των δανειστών και στους γενικούς ευρωπαϊκούς κανόνες.

Πάνω από όλα, το χρέος αποτελεί τον βασικό μηχανισμό υφαρπαγής των περιουσιακών στοιχείων του κράτους και εξαθλίωσης των λαϊκών τάξεων, υποθηκεύοντας τη χώρα για πάνω από τριάντα χρόνια. Η νομιμοποίησή του από την κυβέρνηση στο όνομα μιας ηπιότερης διαχείρισης αποτελεί μεγάλη παγίδα που διαιωνίζει, επιδεινώνοντας, τον φαύλο κύκλο της λιτότητας/ύφεσης. Η Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος έχει αποδείξει με αδιάσειστα στοιχεία ότι δημιουργήθηκε με παράνομα μέσα, ώστε το χρέος των τραπεζών να μετατραπεί σε δημόσιο, καθώς και με παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διεθνούς και εθνικής νομοθεσίας. «Η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος της αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει ….. διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο».

Ανακοίνωση του ΤΕΕ Μαγνησίας κατά της Δημοτικής Αρχής Α.Μπέου

Η απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας να κάνει δεκτή την προσφυγή του ΤΕΕ Μαγνησίας και να κρίνει παράνομη στην ουσία της την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, με την οποία κατά πλειοψηφία αποφασίσθηκε η αντικατάσταση του φορέα μας στη διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ, αποδεικνύει με τον πιο περίτρανο τρόπο, ότι η λογική υπερέχει του παραλογισμού.
Όπως γνωρίζουν όλοι, η αποπομπή του ΤΕΕ Μαγνησίας από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΥΑΜΒ, αποφασίστηκε από την ομάδα πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Βόλου, με πρόφαση την απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής του ΤΕΕ Μαγνησίας, μέσα στην οποία αναγραφόταν με σαφήνεια και επιστημονικό και τεκμηριωμένο τρόπο το πρόβλημα που είχε προκύψει στην Μονάδα Επεξεργασίας Λυμάτων, πρόβλημα για το οποίο αποκλειστικά υπεύθυνη ήταν η ΔΕΥΑΜΒ.
Το ΤΕΕ Μαγνησίας δεν σιώπησε αναφορικά με τα όσα συνέβαιναν στις εγκαταστάσεις του Βιολογικού Καθαρισμού και τα λύματα που έπεφταν στον Παγασητικό Κόλπο. Οι υπεύθυνοι της ΔΕΥΑΜΒ για τη συγκεκριμένη κατάσταση έπασχαν από αφωνία και προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, καθώς αποδείχθηκε ότι επί μήνες γνώριζαν το πρόβλημα μέσω των εγγράφων που τους κοινοποιούσαν τα στελέχη του Βιολογικού. Και ενώ ήταν εκείνοι οι αποδέκτες των εγγράφων και οι γνώστες του προβλήματος ουδέποτε ενημέρωσαν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ώστε να δοθούν οι απαιτούμενες λύσεις για ένα θέμα ύψιστης σημασίας για τους συμπολίτες μας.
Η ακύρωση της απόφασης για λόγους ουσίας, αποδεικνύει ότι ο νομοθέτης έχει προβλέψει για τις περιπτώσεις των αιρετών που δεν τους αρέσει η αλήθεια και δεν συμπαθούν όσους την λένε. Προφανώς και είχαν την απαίτηση να κρύψουμε τα γεγονότα, αυτή η απαίτηση όμως δεν είναι αποδεκτή από τη Διοίκηση του ΤΕΕ Μαγνησίας.
Ας αποδεχτεί λοιπόν η Δημοτική Αρχή ότι το ΤΕΕ Μαγνησίας θα είναι σύμμαχος και αρωγός στις προσπάθειες της για το καλό της πόλης αλλά δυνατός αντίπαλος στις άδικες και παράνομες αποφάσεις.
Εμείς ως Τεχνικός Σύμβουλος της Πολιτείας θα συνεχίσουμε να γνωμοδοτούμε στο πλαίσιο της επιστήμης και της αλήθειας που προκύπτει από αυτή και μόνο.

Η ζωή μας κύκλους κάνει: τέλος εποχής και αρχή μιας νέας

Της Δέσποινας Σπανούδη

Το 3^ο μνημόνιο είναι εδώ. Και σιγά αλλά σταθερά ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και υποστηρικτές της κυβέρνησης, επιχειρούν να βρουν θετικά σημεία αναπαράγοντας τα κυβερνητικά non paper που πέφτουν βροχή. Ωστόσο η βασική επιχειρηματολογία είναι ίδια από την αρχή: «εφόσον το μνημόνιο διαπιστώσαμε και εμείς ότι είναι μονόδρομος, καλύτερα να το διαχειριστούμε εμείς, παρά οι άλλοι». Και προκειμένου να υπάρχει μια ρωγμή εξόδου, πετάμε την μπάλα και κατά την Ευρώπη ότι και αν σημαίνει αυτό.  Δεν είναι σαφές βέβαια, αν η περιβόητη αλλαγή των συνθηκών, αναμένουμε να προέλθει από κινητοποιήσεις των λαών κατά της λιτότητας – συνεπώς ενάντια στην ωμή νεοφιλελεύθερη πολιτική που θα εφαρμόζει  η κυβέρνηση- ή αν θα προέλθει από τα αδιέξοδα των τραπεζιτών και των αγορών που – ελπίζουν ότι-  θα αναγκαστούν να χαλαρώσουν τα λουριά και να αναζητήσουν εναλλακτικούς πολιτικούς εκφραστές με πιο μετριοπαθές προφίλ.

Πάντως, στο βαθμό που η αιματηρή συνθηκολόγηση της Ελλάδας χρησιμεύει στον σωφρονισμό και των άλλων λαών, η κυβέρνηση εκ των πραγμάτων εννοεί το δεύτερο, όσο μακρινό αν όχι ανέφικτο και αν μοιάζει με τις σημερινές συνθήκες. Ήδη υποστηρικτές του πολιτικού ρεαλισμού, που στο παρελθόν μετακινήθηκαν προς το κέντρο για να συμμετέχουν σε κυβερνητικά σχήματα και κόμματα, διερευνούν τις πιθανότητες συνεργασίας, στο βαθμό που εκτιμούν ότι στο αμέσως επόμενο διάστημα η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ θα παίζει κεντρικό ρόλο.

Σε αυτούς εντάσσονται όχι μόνο περιθωριοποιημένοι πολιτικοί όπως Κουβέλης και Δαμανάκη, αλλά και μέρος του αποστασιοποιημένου ΠΑΣΟΚ, που σε επίπεδο μηχανισμών κάτι έχει κρατήσει ακόμη. Άδηλο είναι για την ώρα το πώς θα κινηθούν τα κόμματα του μνημονιακού τόξου που δείχνει να έχουν αποδεχτεί ότι το κοινό συμφέρον της ελληνικής τάξης πραγμάτων είναι η στήριξη της κυβέρνησης ώστε να πάρει πάνω της το κρίμα του μνημονίου, όπως κοροϊδευτικά επεσήμανε ο Ε. Μειμαράκης στην ομιλία του κατάά την ψήφιση του μνημονίου. Σενάρια σύμπηξης ενός ενιαίου μετώπου «αξιόπιστων» μνημονιακών δυνάμεων σε περίπτωση εκλογών είναι εξίσου πιθανά όσο και η μετεκλογική συνεργασία  με τον όποιο ΣΥΡΙΖΑ απομείνει στην κυβέρνηση. Εκλογών  τις οποίες διακαώς επιθυμεί το Μαξίμου, πριν καταναλωθεί ολόκληρο το πολιτικό κεφάλαιο που εκτιμούν ότι ακόμη διαθέτουν, που ωστόσο θα χρειαστεί να συμφωνηθούν και με τους πραγματικούς διοικητές της χώρας

Από την άλλη πλευρά, το πολιτικό φάσμα των αντιμνημονιακών δυνάμεων μοιάζει να έχει στενέψει προς ώρας. Όπως επιχαίρουν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ, αυτοί δηλαδή που πήγαν μέχρι τον Άδη τη βραδιά του δημοψηφίσματος και αναστήθηκαν από το Μαξίμου την επόμενη μέρα- ο διαχωρισμός ανάμεσα σε προσκυνημένους και αγωνιστές τελείωσε. Όσοι όμως στηρίζονται στα αμφισβητήσιμα ευρήματα που ανακοινώνουν οι δημοσκοπήσεις μοιάζει να παραβλέπουν εύκολα τη δυναμική των διεκδικήσεων που γεννούν οι πραγματικές ανάγκες.

Ερνέστ Μαντέλ: Τι είναι εργατικός έλεγχος

Πηγή

Ερνέστ Μαντέλ

Τι είναι εργατικός έλεγχος

1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ;

Το αίτημα του εργατικού ελέγχου είναι στην ημερήσια διάταξη. Η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών του Βελγίου καλεί ειδικό συνέδριο πάνω σ' αυτό το ζήτημα. Πολλά βρετανικά εργατικά σωματεία το έχουν υιοθετήσει. Στη Γαλλία οι πιο αριστεροί εργάτες και φοιτητές το έχουν μέσα στα κύρια αιτήματα τους. Και σε πολλές βιομηχανίες και εργοστάσια στην Ιταλία οι πρωτοπόροι εργάτες όχι μονάχα ζητάνε τον εργατικό έλεγχο αλλά και κάνουν ότι μπορούν - όπως στη ΦΙΑΤ -για να τον εφαρμόσουν, την κατάλληλη στιγμή, στην πράξη.

Πρόκειται για μια παλιά διεκδίκηση της διεθνούς εργατικής τάξης. Υιοθετήθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή στο 3ο της Συνέδριο και έπαιξε σημαντικό ρόλο στους επαναστατικούς αγώνες του 1920-23 στη Γερμανία. Οι βελγικές εργατικές ενώσεις διατυπώσανε αυτό το αίτημα κατά την δεκαετία του 1920. Ο Τρότσκι το συμπεριέλαβε μέσα στο Μεταβατικό Πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς. Ο Αντρέ Ρενάρ (Βέλγος αριστερός συνδικαλιστικός ηγέτης) το λανσάρισε ξανά στα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Ωστόσο τις τελευταίες δύο δεκαετίες το αίτημα του εργατικού ελέγχου είχε πέσει σε αχρηστία μέσα στο πλατύ εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Δύο γενιές εργαζομένων δεν είχαν διαπαιδαγωγηθεί μ' αυτό το σύνθημα. Γι' αυτό και επείγει σήμερα να καθορίσουμε τη σημασία του εργατικού ελέγχου και τις συνέπειες του, να δείξουμε την αξία του στον αγώνα για το σοσιαλισμό και να τον διαχωρίσουμε από τις ρεφορμιστικές του παραλλαγές - την από κοινού απόφαση (μικτή επιτροπή εργαζομένων και διοίκησης για τη λήψη αποφάσεων) και τη «συμμετοχή».

Ο εργατικός έλεγχος είναι αίτημα μεταβατικό, μια ιδιαίτερα αντικαπιταλιστική διαρθρωτική μεταρρύθμιση. Το αίτημα αυτό πηγάζει από τις άμεσες ανάγκες των μαζών και τις οδηγεί να εξαπολύσουνε αγώνες που θέτουν σε αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος και του αστικού κράτους. Ο εργατικός έλεγχος είναι τέτοιο αίτημα που ο καπιταλισμός δεν μπορεί ούτε να το απορροφήσει ούτε να το χωνέψει όπως κατάφερε να κάνει με όλες τις άμεσες διεκδικήσεις των εργαζομένων μέσα στα τελευταία 50 χρόνια - από τις αυξήσεις των μισθών ως το δώρο, από την κοινωνική νομοθεσία ως την πληρωμή των ημερών της άδειας.

Σ' αυτό το σημείο χρειάζεται να καταπολεμήσουμε μιαν αντίρρηση που διατυπώνουν οι σεκταριστές, αυτοί οι «καθαρόαιμοι» επαναστάτες: «Με το να ζητάτε αντικαπιταλιστικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις γινόσαστε και εσείς μεταρρυθμιστές» μας λένε. «Δεν περιλαμβάνει το αίτημα σας της λέξη μεταρρύθμιση;» Η αντίρρηση αυτή είναι παιδιάστικη. Είναι επίσης και ανέντιμη - τουλάχιστον από μέρους εκείνων που δεν είναι για λόγους αρχής εναντίον κάθε μεταρρύθμισης. Θα μπορούσαμε να καταλάβουμε το επιχείρημα, όσο κι αν αυτό είναι δύσκολο, αν προερχόταν από τους αναρχικούς που δεν δέχονται την πάλη για την αύξηση του μεροκάματου.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δίκιο, μπορεί όμως κανείς να τους καταλάβει γιατί έχουν μια συνέπεια στη λογική τους.

Τι πρέπει όμως να πούμε για κείνους που υποστηρίζουν όλους τους αγώνες για την αύξηση του μεροκάματου, την ελάττωση της βδομαδιάτικης εργασίας, τη μείωση του ορίου ηλικίας για σύνταξη, τη διπλή πληρωμή της άδειας, τη δωρεάν ιατρική περίθαλψη και παροχή φαρμάκων και συγχρόνως δεν δέχονται τις αντικαπιταλιστικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις;

Ελληνικό: Από την "κατάθεση ψυχής" του Τσίπρα, στο Καζίνο

Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε...
....και για να συνειδητοποιήσουμε την μετάλλαξη που έχει πραγματοποιηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, δείτε ένα κείμενο για το Ελληνικό και το ΤΑΙΠΕΔ με αποσπάσματα από ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στις 27.2. 2014, στην Αργυρούπολη και ένα Βίντεο απο Ομιλία του στις 5.6.2012.

Στο 3ο Μνημόνιο που υπέγραψε πρόσφατα ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ,
μεταξύ άλλων προωθείται η λειτουργία ΚΑΖΙΝΟ στο Ελληνικό....

Π.Τ

Πολιτική της επικοινωνίας και επικοινωνία της πολιτικής

του Γιώργου Νικολαϊδη από εδώ

Με τις πρόσφατες εξελίξεις, και ιδίως την επιλογή του πρωθυπουργού να βιαστεί να πάει σε εκλογές όπως-όπως (ενδεχομένως υπολογίζοντας ότι όσο υλοποιείται το Μνημόνιο Τσίπρα, τόσο η εκλογική του δύναμη θα απομειώνεται), ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει απίστευτα. Και κάνει επιτακτικές τις πρωτοβουλίες συγκρότησης όσων επιμένουν να θέλουν να εκφραστεί το αριστερό λαϊκό αντιμνημονιακό μέτωπο ενάντια στη συνθηκολόγηση και την υποταγή, αλλά και σε αντιπαράθεση με την ακροδεξιά κίβδηλη αντιμνημονιακή ρητορεία. Το ζητούμενο είναι, λοιπόν, ένα μέτωπο. Ένα μέτωπο, όμως, που δεν θα είναι ούτε ο «καλός ΣΥΡΙΖΑ» ούτε «ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ» (αφού άλλωστε η στρατηγική του ενιαίου μέχρι πριν από λίγο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε τα όριά της με τραγικό τρόπο). Αλλά ούτε και μια «καλή ΑΝΤΑΡΣΥΑ» ή ένα «καλό ΚΚΕ» (αφού και αυτών των εγχειρημάτων τα όρια έχουν φανεί).

Περισσότερο από όλα όμως το όποιο νέο σχήμα κυοφορείται θα πρέπει να προσδιοριστεί θετικά και συγχρονικά ως προς τι προτείνει να γίνει σήμερα και όχι απλώς και μόνο αρνητικά («σε τι λέμε όχι») ή ιστορικά («με ποιους είμαστε από… πάντα»). Και καθώς ο χρόνος είναι πια στο «και πέντε» ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να καταθέσουν όσο πιο καθαρά γίνεται την πρότασή τους για τα επόμενα βήματα συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου. Ενός μετώπου που σίγουρα δεν μπορεί να αποκρυσταλλώσει πλήρως την φυσιογνωμία του μέσα στο λίγο χρόνο που απομένει έως τις εκλογές αλλά μπορεί να ξεκινήσει δίνοντας ένα ξεκάθαρο στίγμα για το χαρακτήρα και τον προσανατολισμό του σε μια διαδικασία που θα συνεχιστεί και μετά την εκλογική μάχη. Σε μια τέτοια κατεύθυνση λοιπόν γράφονται οι παρακάτω σκέψεις.

Οι προϋποθέσεις

Βασικές προϋποθέσεις για να συμπτυχθεί ένα τέτοιο μετωπικό σχήμα είναι:

• Να ξεπεράσουν όλοι τις –κατανοητές και δικαιολογημένες αλλά πλέον ανεπίκαιρες– αγκυλώσεις και συναισθηματικές τους προσκολλήσεις σε σχήματα, συνασπισμούς και συνεργασίες της προηγούμενης φάσης είτε αυτές αφορούν τον ΣΥΡΙΖΑ είτε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είτε άλλα μορφώματα της Αριστεράς.
• Να ξεπεραστεί ταχύτατα η κακή παράδοση των αριστερών σχημάτων να υποστηρίζουν κάθε αίτημα ευαγγελιζόμενα πως με κάποιο μαγικό τρόπο όλα μπορούν διαμιάς να γίνουν εύκολα και θετικά. Ο λαός μας, ιδιαίτερα μετά το φιάσκο της «πρώτη φορά αριστερής» κυβέρνησης δεν έχει ανάγκη από έναν ακόμα να του χαϊδέψει τα αφτιά: θα εκτιμήσει αντιθέτως όποιον έχει την παρρησία να πει αλήθειες για τις δυσκολίες της περιόδου, δείχνοντας όμως ταυτόχρονα το δρόμο για την ανακατάληψη του ελέγχου επί της ζωής μας που έχει χαθεί για τους περισσότερους στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων.
• Να αποφασίσουν όλοι οι συμμετέχοντες πως σε ένα τέτοιο σχήμα δεν χωράνε πλέον ευκολίες ρητορικής εσαεί αντιπολίτευσης: το μέτωπο αυτό οφείλει αντιθέτως να εκφέρει λόγο ως εάν να είναι παράταξη εξουσίας, να μιλήσει για το τι λέει πως πρέπει να γίνει αύριο το πρωί ει δυνατόν για το σύνολο της κοινωνίας και όχι να αυτοπεριοριστεί σε ένα ρόλο μόνιμης αντιπολίτευσης.

Το πρόγραμμα

Τα λεφτά στις τράπεζες, το χρέος στον λαό

Τόσο καιρό ακούμε για την περίφημη δόση που περιμέναμε εφόσον ψηφιστεί το νέο μνημόνιο, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ερχόταν η καταστροφή.

Και να που όλα προχώρησαν όπως επιθυμούσαν οι κυρίαρχες δυνάμεις που στηρίζουν το σύστημα.

Το μνημόνιο του Τσίπρα ψηφίστηκε, τα μέτρα εγκρίθηκαν από την ελληνική βουλή και το δάνειο έφτασε.

Βέβαια, μην περιμένετε να δείτε λεφτά στις τσέπες σας, γιατί τα χρήματα που εκταμιεύτηκαν είναι καπαρωμένα για να δοθούν σε άλλους.

Ας δούμε την μοιρασιά όπως ανακοινώθηκε για να αντιληφθούμε τι ακριβώς έγινε.

Η χώρα πήρε δάνειο από το οποίο:

1) Το ποσό των 10 δισ. ευρώ με τη μορφή ομολόγων του EFSF που είναι κατατεθειμένα σε ειδικό λογαριασμό του Λουξεμβούργου θα χρησιμοποιηθεί για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών

2) Τα 13 δισ. ευρώ καταβλήθηκαν σε μετρητά, εκ των οποίων τα 12 δισ. ευρώ προορίζονται για την εξόφληση δανειακών υποχρεώσεων της χώρας προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

3) Το 1 δισ. Ευρώ που απομένει θα χρησιμοποιηθεί για την εξόφληση υποχρεώσεων του ελληνικού δημοσίου.

Mε απλά λόγια και για όσους δεν κατάλαβαν, αυτό που συνέβη είναι το εξής: Η χώρα πήρε νέο δάνειο, το οποίο θα φορτωθεί πάλι στις πλάτες του ελληνικού λαού, ώστε να πληρωθούν παλιά χρέη στους τοκογλύφους, καθώς και για να σωθούν οι τράπεζες.

Ας το πούμε διαφορετικά:

Λεφτά δεν πήραμε. Αυτό που πήραμε πάλι είναι ένα νέο δυσβάσταχτο χρέος που θα πρέπει να το αποπληρώσουμε με αίμα.

Γιατί τα λεφτά τα πήραν άλλοι. Εκείνοι δηλαδή που πάντα τα έπαιρναν και ποτέ δεν πλήρωναν.

Οι ντόπιοι και ξένοι ολιγάρχες…

Πηγή

Πορεία στον Κάκαβο, 23 Αυγούστου: «Από τα τσακάλια δεν γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια»

Κυριακή 23 Αυγούστου 2015: Πορεία στον Κάκκαβο

Προσυγκεντρώσεις:

11:00 π.μ. Ιερισσός, 12:00 Κόμβος Μ. Παναγίας

Επιτροπές αγώνα Χαλκιδικής & Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

Το κάλεσμα που ακολουθεί είναι από την Επιτροπή Νεολαίας Ιερισσού – Νέων Ρόδων – Ουρανούπολης κατά της Εξόρυξης Χρυσού:

«Από τα τσακάλια δεν γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια»

Στις 29/7 ο Α. Τσίπρας έδωσε καινούριο περιεχόμενο στην έννοια της «κοινωνικής δικαιοσύνης», λέγοντας ότι κοινωνική δικαιοσύνη είναι να μην πεταχθούν 5000 εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός στο δρόμο. Την επόμενη μέρα, ο αριθμός κατέβηκε στους 2000, η ουσία όμως έμεινε η ίδια, αφού μία κυβέρνηση της αριστεράς δεν μπορεί να είναι εκδικητική με τους εργαζόμενους, είπε.

Μία κυβέρνηση της αριστεράς, μπορεί όμως να στηρίζει εργαζόμενους σε μία παράνομη εταιρεία; Μπορεί να ολιγωρεί απέναντι σε αυτές τις παρανομίες και να μην προχωράει σε όσα οφείλει; Μπορεί να αδιαφορεί ουσιαστικά για τις εκατοντάδες θέσεις εργασίας, που θα θιγούν, αν προχωρήσει η επένδυση; Μπορεί τελικά μία κυβέρνηση της αριστεράς να θυσιάζει μια ολόκληρη περιοχή για να κερδίσουν οι πολυεθνικές; Μήπως προεκλογικά- όταν δήλωνε ότι θα κλείσει την «επένδυση- ο κ. Τσίπρας δεν ήξερε ότι η εταιρεία θα έβγαζε τους εργαζόμενους μπροστά και θα καλλιεργούσε εργατικά ψευδοδιλλήματα ;

Προεκλογικά όμως, ο Σύριζα στήριξε το κίνημα, πήρε ξεκάθαρη θέση, ήξερε πού βρίσκονται οι Σκουριές και ο λόγος πλέον ήταν προφανής. Η χρησιμοποίηση του κινήματος μέχρι να γίνει κυβέρνηση και μετά η κωλοτούμπα.

Προεκλογικά ο κ. Τσίπρας και οι πλειονότητα των κυβερνητικών βουλευτών είχαν πολλά να πουν και για τους 350 διωκόμενους συναγωνιστές μας, πράγμα που δεν θυμήθηκε να αναφέρει στην τελευταία του συνέντευξη ο πρωθυπουργός, ούτε θυμήθηκε ότι το κόμμα του χαρακτήριζε τις διώξεις αυτές σχεδόν φρονηματικές.

Η δικιά μας όμως μνήμη δεν είναι τόσο κοντή. Και η επιλογή μας να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα είναι μονόδρομος. Δεν μπορούμε να αφήσουμε στην μοίρα του το βουνό μας και να αναθέτουμε για λύσεις, ενώ ουσιαστικά παίζονται οι ζωές μας.

Εμείς είμαστε εδώ και έχουμε δει την τεράστια καταστροφή του βουνού μας, που έγινε πολύ πιο έντονη τους τελευταίους 5 μήνες. Αυτούς τους μήνες βέβαια δεν ήταν δυνατόν για μας να βρεθούμε στο βουνό, καθώς τα δεδομένα με την νέα κυβέρνηση άλλαξαν και η αστυνομία μας επέτρεπε να φτάνουμε μόνο μέχρι τον δρόμο.

Η ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και ο εξευτελισμός της δημοκρατίας

Του Κ. Λαπαβίτσα

Η νέα δανειακή σύμβαση που υπερψήφισε η Βουλή στις 14 Αυγούστου 2015 μπορεί να χαρακτηριστεί αποικιοκρατική για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω. Αντίστοιχο είναι και το μνημόνιο που τη συνοδεύει, το οποίο και θα αναλύσω σε επόμενο άρθρο. 

Το νομοσχέδιο της 14ης Αυγούστου συνολικά απαρτίζεται από τα προαπαιτούμενα της συμφωνίας, τη νέα δανειακή σύμβαση και το συνοδευτικό μνημόνιο. Πρόκειται για ένα κείμενο 354 πυκνογραμμένων σελίδων, οι πρώτες 270 σελίδες του οποίου – τα προαπαιτούμενα – αποτελούν μια σειρά λεπτομερών νομοθετικών παρεμβάσεων που αφορούν ένα τεράστιο φάσμα επαγγελματικών κλάδων και οικονομικών δραστηριοτήτων και στρατηγικής σημασίας όπως: φυσικό αέριο, ηλεκτρισμός, αρτοποιοί, φαρμακοποιοί, οδηγοί φορτηγών αυτοκινήτων, συμβολαιογράφοι, κ.α. Η δανειακή σύμβαση καταλαμβάνει τις επόμενες 28 σελίδες και εμπεριέχει - όπως και οι προηγούμενες - καίρια νομικά και άλλα εθνικής κυριαρχίας θέματα. Τέλος, το νέο μνημόνιο που συνοδεύει τη δανειακή σύμβαση θέτει το πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της χώρας για τα επόμενα χρόνια σε 56 σελίδες. 

Θα αναλύσω το χαρακτήρα της δανειακής σύμβασης και μετά θα σχολιάσω την απαράδεκτη διαδικασία ψήφισης του νομοσχεδίου. Οι παραδόσεις, οι πρακτικές και οι θεσμοί της Ελληνικής Δημοκρατίας εξευτελίστηκαν, με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας του Κοινοβουλίου. Η απόλυτη εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές της και η κυριαρχία των μηχανισμών της ΟΝΕ στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, όπως συμπυκνώνονται στη νέα δανειακή σύμβαση, καθρεφτίστηκαν και στην περιφρόνηση προς τις δημοκρατικές διαδικασίες. 

Η νέα δανειακή σύμβαση

Η νέα δανειακή σύμβαση δεν έχει προηγούμενο, εμπεριέχει μεγάλες ασάφειες και μόνο ως αποικιοκρατική μπορεί να χαρακτηριστεί. 

Συγκεκριμένα:

1.Το νέο δάνειο – το ποσό του οποίου δεν προσδιορίζεται ακριβώς στο κείμενο – συνάπτεται μεταξύ του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ), της ελληνικής κυβέρνησης, της Τράπεζας της Ελλάδας και του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Από τον Κανονισμό που καθορίζει τη λειτουργία του ΕΜΣ προκύπτει το δικαίωμα του ΕΜΣ να ζητήσει τη συνδρομή του ΔΝΤ. Προκύπτει επίσης το δικαίωμα άσκησης «αυστηρής εποπτείας» που θα κρατήσει μέχρι να εξοφληθεί τουλάχιστον τα 75% του νέου δανείου. Η δανειακή σύμβαση αναφέρει στο προοίμιο Α4 ότι η Ελλάδα έχει ήδη υποβάλλει αίτηση για δάνειο στο ΔΝΤ. Για την επόμενη τριετία λοιπόν, η Ελλάδα θα αντιμετωπίζει «αυστηρό έλεγχο» από την Τρόικα (ή το Κουαρτέτο) ανά τρίμηνο και συνέχεια των ελέγχων για πολλά χρόνια μετά. 

2. Στους ορισμούς και την ερμηνεία της σύμβασης περιλαμβάνονται όροι όπως: Συμφωνία Διευκόλυνσης Τόκων Ομολόγων, Σύμβαση Διευκόλυνσης PSI Διαχείρισης Υποχρεώσεων της 1/3/2012, Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης ύψους 80 δις της 8/5/2010, Μέγιστη Μέση Ληκτότητα 32,5 έτη, Ελάχιστο Ποσό Ακύρωσης 100 εκ. Πρόκειται για όρους εντελώς ασαφείς και είναι ακόμα ασαφέστερο γιατί έχουν συμπεριληφθεί σε ένα τόσο προσεκτικό νομικό έγγραφο όπως η σύμβαση, δεδομένου μάλιστα ότι δεν επαναλαμβάνονται στο ίδιο το κείμενο της σύμβασης. Η λογική ερμηνεία είναι ότι η ασάφεια υπάρχει για να παρέχει τη δυνατότητα στους δανειστές να ασκήσουν επιπλέον ελέγχους στην Ελλάδα, αν και όποτε το επιλέξουν.

"Αποστασία" και μεταμορφώσεις

Tου ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Το βαθύ ρήγμα που άνοιξε στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ η υπερψήφιση του τρίτου Μνημονίου επανέφερε στο προσκήνιο ένα φάντασμα που συνηθίζει να στοιχειώνει, κατά διαστήματα, τη μετεμφυλιακή Ελλάδα: το φάντασμα της "Αποστασίας". Το θέμα υπερβαίνει κατά πολύ τις εσωτερικές διαμάχες στην Αριστερά και αποκαλύπτει γενικότερες παθολογίες του πολιτικού μας συστήματος, όπως προκύπτει αβίαστα από μια σταχυολόγηση των ιστορικών προηγούμενων.

Ως αρχετυπικό παράδειγμα Αποστασίας έχει καταχωρηθεί στη συλλογική μνήμη η ανατροπή της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου από ομάδα κεντρώων βουλευτών που διαφοροποιήθηκαν από την ηγεσία τους, τον Ιούλιο του 1965. Ασφαλώς, οι εν λόγω βουλευτές δεν άλλαξαν κοινωνικό στρατόπεδο. Στο αστικό στρατόπεδο ανήκαν όταν στήριζαν τον πρωθυπουργό των Δεκεμβριανών, που έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης του Τσόρτσιλ, στο ίδιο στρατόπεδο έμειναν και όταν του τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια. Ωστόσο, η άμεση ανάμιξη των Ανακτόρων στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, οι υποψίες περί χρηματισμού ορισμένων και κυρίως η εκρηκτική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα στα "Ιουλιανά" έβαλαν τη σφραγίδα τους στην κρίση και στην ηθική αποτίμηση των "αποστατών". Αναπόφευκτα, η μπάλα πήρε και μεγάλο δημοσιογραφικό συγκρότημα που υποστήριξε, για ένα διάστημα, τους "Τσιριμώκους", ωθώντας οργισμένους διαδηλωτές να καίνε εφημερίδες του στο κέντρο της Αθήνας.

Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα. Τον Σεπτέμβριο του 1993, ένας εκ των πρωταγωνιστών του 1965, ο Κων. Μητσοτάκης, ανατρέπεται από την πρωθυπουργία ύστερα από την ανταρσία ομάδας βουλευτών υπό τον Αντώνη Σαμαρά, για να μιλήσει και αυτός για "Αποστασία" και "διαπλεκόμενα συμφέροντα".

Είκοσι χρόνια αργότερα, στις 18 Νοεμβρίου του 2013, η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ καταγγέλλει, στο πρωτοσέλιδο κύριο θέμα της, τον Αλέξη Τσίπρα για "Προσκλητήριο Αποστασίας". Αφορμή στάθηκε συνέντευξη του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ στην ΑΥΓΗ, με την οποία απηύθυνε προσκλητήριο συνεργασίας στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που καταψήφιζαν τα "φονικά Μνημόνια". Την ίδια ημέρα, ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, σχολίαζε μέσω Twitter: "Πρωτοσέλιδο ΝΕΩΝ: Ο πανικός της διαπλοκής οδηγεί σε αυτογελοιοποίηση. Μιλούν δήθεν για αποστασία αυτοί που στήριζαν το 1965 τους Τσιριμώκους".

Προχθές, η ίδια εφημερίδα τιτλοφορούσε το κύριο άρθρο της "Αριστερή Αποστασία". Αυτή τη φορά, βέβαια, στόχος δεν ήταν οι κ.κ. Μητρόπουλος, Κουρουπλής και Σακοράφα, αλλά ο Π. Λαφαζάνης και οι σύντροφοί του.

Δεν είναι βέβαιο ότι παρόμοιες τοποθετήσεις προσφέρουν υπηρεσίες στον πρωθυπουργό. Το βέβαιο είναι ότι η λογική "εξουσία πάση θυσία" και "σωστό ή λάθος, είναι το κόμμα μου" εξυπηρετούν μόνο τις κομματικές γραφειοκρατίες, αλλά όχι την κοινωνία. ‘Ηταν άραγε "Αποστάτες" οι σοσιαλδημοκράτες Γερμανοί βουλευτές που καταψήφισαν τις πολεμικές δαπάνες και εναντιώθηκαν στο σφαγείο του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1914; Επιτέλους, η λάσπη της Αποστασίας "κόλλησε" σε όσους αυτομόλησαν στο αντίπαλο στρατόπεδο προς ίδιον όφελος κι όχι σε εκείνους που εγκατέλειψαν θέσεις εξουσίας για να υπηρετήσουν εκείνο που θεωρούσαν σωστό. Άλλο πράγμα η πολιτική κριτική, ή και πολεμική όταν χρειάζεται, κι άλλο ο πολιτικός κανιβαλισμός και η λασπολογία.

*Δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" την Πέμπτη 20 Αυγούστου 2015.

Το Wikileaks ξεκίνησε καμπάνια ανταμοιβής με 100.000 ευρώ σε όποιον διαρρεύσει το πλήρες κείμενο της επερχόμενης διατλαντικής εμπορικής συμμαχίας (TTIP)

Επιστολή της ΕΜΔΥΔΑΣ Δωδεκανήσου

Αναρτούμε επιστολή των μηχανικών δημοσίων υπαλλήλων της Δωδεκανήσου προς τον πρωθυπουργό, υπουργούς και βουλευτές όπου θέτουν τα τεράστια οικονομικά, ασφαλιστικά και άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

50 χρόνια πριν: 20 Αυγούστου 1965

Τα Ιουλιανά και η «αποστασία» του 1965

Μιχάλης Λυμπεράτος από εδώ

Τα Ιουλιανά και η «αποστασία» του 1965 ήταν κορυφαίες στιγμές στην ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα. Κορυφαίες τόσο ως προς την ένταση που απέκτησε ο κοινωνικός αγώνας, όσο και ως προς τις ιστορικές δυνατότητες που διάνοιξε, τέτοιες που επέβαλαν στο αστικό καθεστώς να τις ακυρώσει μέσω της επιβολής μιας ειδεχθούς δικτατορίας. Γιατί ήταν η κορωνίδα μιας διαδικασίας «ηγεμονίας» στην πολιτική ζωή της χώρας που έφερε την Αριστερά, και μάλιστα με τη μορφή της άμεσης παρέμβασης των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο, θέτοντας ζητήματα μετασχηματισμού του συνόλου του αστικού πολιτικού μηχανισμού με άξονα την ανακίνηση του πολιτειακού αλλά και του εκδημοκρατισμού και της εκκαθάρισης των κρατικών μηχανισμών.[1]    

Πράγματι, τα «Ιουλιανά» ως τεράστια κίνηση μαζών επιστέγασε μια διαδικασία προώθησης των εργατικών θέσεων που είχε συντελεστεί από τα 1954 όταν η Αριστερά, 5 μόλις χρόνια μετά την καταστροφή που επέφερε ο εμφύλιος, αποσπούσε, στις δημοτικές εκλογές, στις 21 και 28 Νοεμβρίου, τους μεγαλύτερους δήμους της χώρας (εκτός από τους τρεις μεγαλύτερες δήμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά, απέσπασε και τους πέντε στους οκτώ με πληθυσμό πάνω από 40.000 όπως τον Βόλο, τη Λάρισα, την Καβάλα, τη Νίκαια, το Κερατσίνι κλπ καθώς και τους περισσότερους της περιφέρειας πρωτευούσης)[2],  όταν στα 1956 διεμβόλιζε με την παρουσία της την πολιτική σκηνή[3] και εξασφάλιζε σημαντική παρουσία στο εκλογικό μέτωπο κατά της ΕΡΕ με τη συμμετοχή της στη Δημοκρατική Ένωση[4], όταν αναδεικνυόταν σε αξιωματική αντιπολίτευση στα 1958, όταν έστρεφε το «Κέντρο» αριστερά στον «ανένδοτο» και τις εκλογές του 1963-64, όταν εξωθούσε στην εκλογική του τιμωρία στις δημοτικές του 1964, επειδή ως κρατικός πλέον διαχειριστής δεν ανταποκρίθηκε στις κοινωνικές απαιτήσεις. Αυτή ακριβώς η πορεία ήταν εκείνη που έβγαλε τις μάζες στα πεζοδρόμια στα 1965, που έθεσε τα θέματα εξουσίας σε κινηματική βάση.

Αλλά και η «αποστασία» στα 1965 ήταν το αντίπαλο δέος, το επιστέγασμα μιας διαδικασίας που αφορούσε στην προώθηση των αστικών στρατηγικών σε κομβικά επίπεδα της ταξικής πάλης με τη μορφή του είδους του κράτους, των θεσμών και της μορφής της πολιτικής σκηνής που θα διαμορφώνονταν στην Ελλάδα εκείνης της περιόδου. Ήταν η απόπειρα συσπείρωσης των αστικών πολιτικών δυνάμεων, ήταν το προοίμιο ενός καθεστώτος που θα πλαισίωνε τα συμφέροντα του αστικού κόσμου, ένα αποφασιστικό βήμα στην επιβολή ενός κράτους έκτακτης ανάγκης που έπαιρνε ειδικά μέτρα εναντίον του λαϊκού κινήματος. Γιατί τα πλήγματα καταστολής που επέφεραν στο κίνημα αυτό οι παρακρατικοί μηχανισμοί της περιόδου 1958-1963,[5] το σχέδιο «Περικλής» και η παραγωγή μιας «μνήμης» στους ανθρώπους,[6] οι εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961,[7] η επιστράτευση του Κέντρου ως αντίπαλου δέους της Αριστεράς με στόχο, πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά, να περιορίσει κατά από 20% στις επόμενες εκλογές την Αριστερά, δεν αποδείχθηκαν αρκετά για να προστατέψουν το αστικό πολιτικό σύστημα και απαιτήθηκε μια ευρύτατη πολιτική σύγκλιση γύρω από τα συμφέροντα του θρόνου.

Αντίθετα, η Αριστερά άρχιζε να εμφανίζει για το σύστημα πολύ επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Με άξονα την όξυνση του Κυπριακού ανασυγκροτούσε ραγδαία τα αντιιμπεριαλιστικά της μέτωπα, εκδηλώνοντας έναν έντονο αντιαμερικανισμό, πολλαπλασίαζε σε πυκνότητα τις απεργιακές κινητοποιήσεις που διοργάνωνε, ιδίως από τα 1962 και μετά, ενώ οι αγώνες για την εκπαίδευση και τον εκδημοκρατισμό διεύρυναν τα κοινωνικά υποκείμενα που μετείχαν στην κοινωνική αντιπαράθεση, με υπομόχλιο τη διαμόρφωση ενός φοιτητικού κινήματος, όπως μορφοποιήθηκε  μετά το Β΄ Πανσπουδαστικό Συνέδριο του καλοκαιριού του 1959 και τη δημιουργία ενός ισχυρότατου κινήματος νεολαίας (1-1-4, κινήσεις για αφοπλισμό, πορείες ειρήνης, Λαμπράκηδες κλπ).

Το «Αριστερό Μνημόνιο» και το δόγμα «Η Δημοκρατία πρέπει να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των αγορών»

Πηγή

Περιβάλλον: Το τρίτο «Μνημόνιο» ήρθε. Το έμαθες; Ο κ. Τσακαλώτος πήρε και εύσημα στο Eurogroup. Η «ατάκα» γράφει το «Κουτί της Πανδώρας» του κ. Τσακαλώτου ότι η «συμφωνία ψηφίστηκε από περισσότερο από τα  2/3 της Βουλής» χαιρετίστηκε με ικανοποίηση από τον κ. Σόϊμπλε, ενώ στην επισήμανση του Ισπανού Υπουργού ότι το 1/3 του ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισε την συμφωνία είπε: « Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, ο Πρωθυπουργός ελέγχει την κατάσταση».  

Αρχιτέκτονας: Όλα καλά και όλα ωραία λοιπόν. Να καθιερωθεί η 14 Αυγούστου «εθνική γιορτή». Να γιορτάζουμε την επιτυχία της Κυβέρνησης της «Αριστεράς» που σε μια νύχτα (αυτή της 5^ης του Ιούλη) «ωρίμασε». Μόνο που όταν η «ωριμότητα» γίνεται σε τόσο «ασφυκτικό» χρονικό διάστημα έχει ανάγκη από «ενέσεις ταχείας ωρίμανσης» δηλαδή από  «αναβολικά» που όπως όλοι  ξέρουμε πολλές φορές έχουν και παρενέργειες,  που οδηγούν σε «μεταλλάξεις» χωρίς επιστροφή και στην «εξάρτηση». Υπάρχουν τα «ακριβά αναβολικά» που πουλιούνται στα φόρα της Ευρώπης, και πουλιούνται μόνο σε πρωθυπουργούς, και τα «φτηνά αναβολικά» που πουλιούνται στην «εσωτερική αγορά» των ΜΜΕ. Και το Μαξίμου αγόρασε και από τα δύο. Και πήρε μεγάλες δόσεις και από τα δύο.

Και ξαφνικά το πολιτικό τοπίο άλλαξε.

Ο Βαρουφάκης οδηγήθηκε στην παραίτηση, τα λουλουδάτα πουκάμισα δεν εκπέμπουν θετικά στοιχεία «υποταγής» στο περιβάλλον της Ευρώπης, και αντικαταστάθηκε από τον κ. Τσακαλώτο ό οποίος «έχει και χιούμορ» στο εσωτερικό, στο εξωτερικό φοράει τον «μανδύα» του «συνετού οσφυοκάμπτη», και είναι και «Μαρξιστής» γιατί έχει και μπλουζάκι με την φωτογραφία του Μαρξ στην «καρδαρόμπα» του.

Η Βαλαβάνη οδηγήθηκε στην παραίτηση γιατί «πήρε πρωτοβουλίες» χωρίς «έγκριση» και επειδή θα έπαιρνε και άλλες που θα περιόριζαν ή και θα καταργούσαν την «πώληση των αναβολικών της εσωτερικής αγοράς», οι μεγαλύτερες εταιρείες πώλησης «αναβολικών» ανέλαβαν την «καμπάνια» «δυσφήμισης της Βαλαβάνη και διαφήμισης των προϊόντων τους». Και το Μαξίμου ποτέ δε είδε το «σποτ» της «δυσφήμισης» έβλεπε  όμως καθημερινά το «σποτ» της «διαφήμισης» και έμενε ικανοποιημένο από την «προώθηση του προϊόντος».

Οι  ίδιες «εταιρείες» έκαναν τον Λαφαζάνη «μποκαδόρο» τον Στρατούλη «τσιράκη του» και έλαμψαν με τις ικανότητες των στελεχών τους στην «προώθηση των προϊόντων τους».

Και ερχόμαστε τώρα στην Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εδώ τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν. Για δύο λόγους. Πρώτα γιατί η θέση της είναι θεσμική αφού ως Πρόεδρος της Βουλής, έχει λόγο στην διαδικασία λειτουργίας της, και δεύτερο έχει το δικαίωμα να μιλά στη Βουλή όποτε κρίνει η ίδια ότι πρέπει να μιλήσει.   Εδώ οι «εταιρείες πώλησης αναβολικών» σήκωσαν τα χέρια ψηλά, και ζήτησαν βοήθεια από αυτούς που τιμούν σήμερα το «προϊόν» τους αφού μέσα σε μια νύχτα τους βοήθησε από «ανώριμοι» να γίνουν «ώριμοι». Και δημιουργήθηκε ουρά από «ώριμους» που εκδήλωσαν την επιθυμία να συνεργαστούν.

Η συνεργασία αυτή οργανώθηκε με το σύνθημα «ή πείθεται να πάρει «αναβολικά» και να «ωριμάσει» ή την «τελειώνουμε»».

Αλλά η Ζωή όχι μόνο δεν δέχτηκε να πάρει τα «αναβολικά ταχείας ωρίμανσης» αλλά τόλμησε μέσα στην Βουλή να καταγγείλει τις «εταιρείες πώλησης αναβολικών» και τους «πωλητές τους». Και αυτό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, θύμωσε ο «μέντορας», θύμωσε ο «στενός φίλος και συνεργάτης», θύμωσε ο «κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος με το μπλοκάκι στο χέρι», θύμωσε ο Υπουργός με το «μπλαζέ και βαριεστημένο ύφος», θύμωσε ο Υπουργός που πουλάει «χιούμορ» και εκδήλωσε και την έκπληξή του γιατί κάποιοι δεν καταλαβαίνουν το «χιούμορ» του.

Η απόφαση ΥΠΑΠΕΝ για την ανάκληση έγκρισης τεχνικών μελετών της Ελληνικός Χρυσός

«Θετικό βήμα η παύση εργασιών στις Σκουριές – ανυπολόγιστη η ζημιά στο αρχέγονο δάσος» (ηχητικό

Για φυσική εξέλιξη και διορθωτική πράξη σε εκείνη την ατυχή δήλωση του Αλέξη Τσίπρα για τις Σκουριές στην συνέντευξη του πρωθυπουργού στον ρ/σ Στο Κόκκινο (29/7/2015), έκανε λόγο ο Τόλης Παπαγεωργίου, Πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Ερευνών και μέλος του κινήματος κατά της εξόρυξης χρυσού στην Χαλκιδική για την απόφαση της κυβέρνησης να σταματήσει τις εργασίες της εταιρίας Ελληνικός Χρυσός.

«Ο κ. Σκουρλέτης με τις δηλώσεις του έκανε σαφές ότι  ολόκληρη η επένδυση είναι ήδη στον `αέρα`», σχολίασε ο κ. Παπαγωργίου στο Κόκκινο την προσωρινή παύση των εργασιών στην Χαλκιδική.

Ο πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Ερευνών επιβεβαίωσε ότι οι εργασίες έχουν ήδη σταματήσει από την Ελληνικός χρυσός, ενώ τόνισε ότι πέρα από τις παραβιάσεις στις τεχνικές μελέτες, η ελληνικός χρυσός δεν έχει πάρει καν έγκριση της επένδυσης για την εξόρυξη χρυσού στην περιοχή. «Είναι σαφές ότι οι εργασίες είναι παράνομες και έπρεπε να είχαν σταματήσει εδώ και χρόνια. Δυστυχώς έχει προκληθεί ανυπολόγιστη ζημιά στο αρχέγονο δάσος – έχουν καταστραφεί χιλιάδες στρέμματα δάσους και έχει αλλάξει το ανάγλυφο του βουνού αυτές οι ζημιές είναι μη αναστρέψιμες», τόνισε.

Ακούστε:

Κατεβάστε το αρχείο εδώ

Σε υπερ – ταμείο μετατρέπεται το ΙΚΑ μέχρι τα Χριστούγεννα

Ποιο PSI, τίποτε δε θα αφήσουν...

Υπό τη σκέπη του ΙΚΑ θα πρέπει να βρεθούν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία (ΟΓΑ, ΟΑΕΕ, ΝΑΤ, ΕΤΑΤ. ΕΤΑΑ, Δημοσίου) μέχρι τέλος του 2015, σύμφωνα με όσα προβλέπει το Μνημόνιο που ψήφισε η ελληνική βουλή στις 14 Αυγούστου.
Η δέσμευση που ανέλαβε η κυβέρνηση με το νέο Μνημόνιο είναι σαφής, κάθε άλλο όμως παρά εύκολη να εφαρμοστεί και, μάλιστα, σε τεσσεράμισι μήνες από σήμερα.
"Έως τον Δεκέμβριο του 2015 η κυβέρνηση θα ενοποιήσει όλα τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης σε μια ενιαία οντότητα", αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Για να ενοποιηθούν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, η κυβέρνηση "θα προβεί σε κατάργηση όλων των υφιστάμενων ρυθμίσεων για τη διακυβέρνηση και τη διαχείριση, θα συγκροτήσει νέο διοικητικό συμβούλιο και ομάδα διαχείρισης χρησιμοποιώντας την υποδομή και οργάνωση του ΙΚΑ, θα εφαρμόσει κεντρικό μητρώο συνεισφερόντων (σ.σ. εκείνων που καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές) και θα δημιουργήσει κοινές υπηρεσίες".

Εξάλλου, η κυβέρνηση "θα εγκρίνει επίσης πρόγραμμα για τη δημιουργία κοινού συνόλου κεφαλαίων που θα τεθεί σε πλήρη λειτουργία μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου 2016".

Σύμφωνα με το Μνημόνιο, "οι αρχές θα κινηθούν προς την κατεύθυνση της ενσωμάτωσης της δήλωσης, της πληρωμής και της είσπραξης των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης στη φορολογική διοίκηση πριν από τα τέλη του 2017".

Εξάλλου, από τις 15 Ιουλίου έχει ψηφιστεί διάταξη σύμφωνα με την οποία προβλέπεται ότι από την 1η Σεπτεμβρίου θα υπαχθούν στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης όλα τα ταμεία επικουρικών συντάξεων και θα διασφαλιστεί ότι όλα τα επικουρικά συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από ίδιες εισφορές από την 1η Ιανουαρίου 2015.

Πηγή: http://www.capital.gr/story/3054002

Αυτό είναι το Πρόγραμμα Ιδιωτικοποιήσεων στο οποίο δεσμεύτηκε η Ελλάδα

Πηγή. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να μην έδωσε στη δημοσιότητα καμία σχετική λίστα αλλά κατά την διαδικασία της έγκρισης του Μνημονίου από την Ολλανδική Βουλή ο Γερούν Ντάισεμπλουμ κατέθεσε έγγραφο με 55 δράσεις ιδιωτικοποιήσεων που πρέπει να εκτελέσει η ελληνική κυβέρνηση μέσα στους επόμενους δύο μήνες. Αστέρας, Ελληνικό, Κασσιώπη, ΟΛΠ, ΟΛΘ, Αεροδρόμια, μαρίνες, αλλά και άλλες περίεργες διατάξεις βρίσκονται στα μικρά γράμματα της Συμφωνίας. Το TPP μετέφρασε όλες τις δράσεις και σας τις παρουσιάζει.

Εκτός από την παραχώρηση των αεροδρομίων στην γερμανική εταιρία η Ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται και σε άλλες αναγκαστικές ιδιωτικοποιήσεις, όπως για παράδειγμα στην παραχώρηση του Αστέρα στην Jarmyn μέχρι το τέλος του χρόνου.

Εντυπωσιακό στοιχείο του πίνακα που ακολουθεί αποτελεί το επιτακτικό ύφος, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπου η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι θα εγκρίνει τις περιβαλλοντικές μελέτες όπως θέλει ο παραχωρησιούχος ή θα ξεπεράσει τα προβλήματα που βάζουν οι αρχαιολογικές υπηρεσίες. Φυσικά η κυβέρνηση δεσμεύεται να καταργήσει και νόμους του ελληνικού κράτους με το σκεπτικό ότι παρεμποδίζουν τον κεντρικό σχεδιασμό της εκμετάλλευσης της δημόσιας περιουσίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια ώρα που το κουαρτέτο μιλάει για την ανάγκη συλλογής εσόδων και την εξισορρόπηση των βαρών μεταξύ των κοινωνικών ομάδων απαιτεί μια σειρά από δράσεις που κάνουν ακριβώς το αντίθετο: Έτσι π.χ. η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται από τον Οκτώβρη να επιτρέπει στα γιοτ να έχουν σημαία ξένης χώρας για πάνω από 12 μήνες.

Τέλος το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της λίστας είναι οι απαλλαγές που προσφέρονται στους παραχωρησιούχους. Έτσι για παράδειγμα με νομοθετική διάταξη η τοπική αυτοδιοίκηση δεν θα μπορεί να ζητάει τέλη χρήσης των υπηρεσιών που θα προσφέρει σε αυτούς που αγόρασαν την ελληνική περιουσία, ενώ αντίστοιχες διατάξεις θα τους απαλλάσσουν και από άλλα ενοχλητικούς φόρους όπως ο ΕΝΦΙΑ. Φυσικά όποτε σε κάποια ιδιωτικοποίηση προκύπτουν κοστοβόρα προσχώματα το λογαριασμό αναλαμβάνει πάντα να πληρώσει το ΤΑΙΠΕΔ... Έτσι ήταν πάντα οι έλληνες... φιλόξενοι.

Ελληνικό Πρόγραμμα Ιδιωτικοποιήσεων
Νο.	Στοχείο	Θέμα	Αρμόδια αρχή	Κρίσιμη ημερομηνία
1	ΤΑΙΠΕΔ	Έκθεση για τον φάκελο ιδιοκτησίας	ΥΠΟΙΚ / Γ.Γ. Δημόσιας Περιουσίας	Σεπτέμβριος 2015
Απαραίτητες ενέργειες: Παράδοση έκθεσης με όλα τα ακίνητα που βρίσκονται στο ΤΑΙΠΕΔ (συμπεριλαμβανομένων και όλων των υπουργείων και οργανισμών)