Μαρία Καραμανώφ: «Η Ελλάδα ακολουθεί πορεία αντίθετη από αυτήν που επιτάσσει το Σύνταγμα και το συμφέρον της χώρας»

Μαρία Καραμανώφ: «Η Ελλάδα ακολουθεί πορεία αντίθετη από αυτήν που επιτάσσει το Σύνταγμα και το συμφέρον της χώρας»

Η επίτιμη αντιπρόεδρος του ΣτΕ μιλά στον Δρόμο

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 2 Αυγούστου, 2024

Η κυρία Μαρία Καραμανώφ, ε.τ. αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας σήμερα, κέρδισε το κύρος της υπηρετώντας επί χρόνια την Ελλάδα ως ανώτατη δικαστικός που πάντα διέκρινε, πρότασσε και υπερασπιζόταν το δημόσιο συμφέρον. Συνεχίζει δε να υπηρετεί τη χώρα μας παραμένοντας δραστήρια τόσο επιστημονικά όσο και στο επίπεδο των δημόσιων πολιτικών, όντας μεταξύ άλλων ιδρυτικό μέλος και νυν πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος. Στη συνέντευξη που είχε την καλοσύνη να παραχωρήσει στο Δρόμο μας ενημερώνει διεξοδικά για τους σκοπούς, τις μελέτες και τις επιστημονικές αλλά και πολιτικές –με την ευρύτερη έννοια– παρεμβάσεις αυτού του οργανισμού που μοχθεί για μια βιώσιμη κοινωνία. Παράλληλα, η κυρία Καραμανώφ απαντά θαρραλέα στα ερωτήματά μας σχετικά με το τι είναι και τι δεν είναι ανάπτυξη, ποια είναι τα βασικότερα προβλήματα που εντοπίζει σήμερα, και αν υπάρχει πραγματική δυνατότητα διαφορετικής πορείας. Στις αράδες που ακολουθούν υπάρχει πολλή τροφή για σκέψη, αλλά και πολλοί λόγοι για να σταθούμε απέναντι στις πολιτικές μιας ήδη συντελούμενης πολύπλευρης καταστροφής.

Είστε πρόεδρος ενός Επιμελητηρίου που δεν πολυδιαφημίζεται στα λεγόμενα μεγάλα ΜΜΕ, αλλά προσφέρει εδώ και χρόνια πολλά στην κατανόηση βασικών προβλημάτων που ταλανίζουν την πατρίδα μας, και ταυτόχρονα προσανατολίζει σε τρόπους αντιμετώπισής τους με τρόπο που υπηρετεί το κοινό καλό κι όχι τα συμφέροντα ολίγων. Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο περισσότερο γι’ αυτό;

Το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος ιδρύθηκε το 2001 με σκοπό την καλλιέργεια και διάδοση της επιστήμης της βιώσιμης ανάπτυξης και την εφαρμογή των αρχών της στην πράξη, δηλαδή στις επιμέρους δημόσιες πολιτικές αλλά και στις ιδιωτικές δράσεις. Η ίδρυσή του οφείλεται στη διαπίστωση ότι τα προβλήματα που μαστίζουν σήμερα τον πλανήτη, περιβαλλοντικά και όχι μόνο, έχουν καταστεί εξαιρετικά πολύπλοκα και ταυτόχρονα χαρακτηρίζονται από οξύτατες αξιολογικές συγκρούσεις. Η πολυπλοκότητά τους απαιτεί μια διεπιστημονική προσέγγιση με σύγχρονη μεθοδολογία, η οποία υπερβαίνει τις δυνατότητες των παραδοσιακών στεγανών επιστημονικών κλάδων. Αυτή είναι η συστημική μεθοδολογία, την οποία εφαρμόζει το Επιμελητήριο ακριβώς επειδή διασφαλίζει την εξέταση και ιεράρχηση όλων των πτυχών του δημοσίου συμφέροντος και όχι μόνο ενός, λ.χ. του οικονομικού. Όσον αφορά τη βασική αξιολογική σύγκρουση που μαίνεται σήμερα ανάμεσα στο μοντέλο της απεριόριστης οικονομικής ανάπτυξης από τη μία και τη βιώσιμη ανάπτυξη από την άλλη, η σύγκρουση αυτή έχει μεν επιλυθεί υπέρ της δεύτερης, αλλά μόνο στη θεωρία και στα χαρτιά. Ναι μεν η βιώσιμη ανάπτυξη, δηλαδή η διαφύλαξη του φυσικού, πολιτιστικού και κοινωνικού κεφαλαίου του πλανήτη, είναι νομικά κατοχυρωμένη στο διεθνές και ενωσιακό δίκαιο και στο ίδιο το Σύνταγμά μας, πλην όμως οι αρχές της παρερμηνεύονται και παραβιάζονται συστηματικά. Για την εφαρμογή των αρχών αυτών στην πράξη απαιτείται η εξειδικευμένη γνώση, την οποία καλλιεργεί και διαδίδει το Επιμελητήριο.

Η ανάπτυξη, για να είναι πραγματική και όχι πλασματική, πρέπει να είναι και βιώσιμη, να μην υποσκάπτει δηλαδή από μόνη της τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται

Πώς ξεκίνησε και βάσει ποιων αρχών λειτουργεί το Επιμελητήριο;

Εμπνευστής και πρόεδρος του Επιμελητηρίου επί σειρά ετών ήταν ο αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Μιχαήλ Δεκλερής, στον οποίον οφείλεται η πρωτοποριακή νομολογία του Ε΄ Τμήματος τη δεκαετία 1990-2000 για την προστασία του περιβάλλοντος και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Επισημαίνεται ότι η νομολογία αυτή αναγνωρίστηκε για τον πρωτοποριακό της χαρακτήρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και συνέβαλε αποφασιστικά στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας και στην ενδυνάμωση του περιβαλλοντικού κινήματος.

Το Επιμελητήριο διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο, στο οποίο μετέχουν έγκριτοι επιστήμονες, μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας και πρώην δικαστικοί λειτουργοί, και υποστηρίζεται από Επιστημονικό Συμβούλιο που απαρτίζεται από διακεκριμένους επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων (χωροτάκτες, πολεοδόμοι, αρχαιολόγοι, νομικοί, γεωλόγοι, υδρογεωλόγοι, ωκεανογράφοι, δασολόγοι κ.λπ.). Λειτουργεί με τη μορφή αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας, είναι αυτοχρηματοδοτούμενο, στηριζόμενο κατά κύριο λόγο στην εθελοντική προφορά των μελών του, και δεν λαμβάνει επιδοτήσεις ή επιχορηγήσεις από δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς. Δεν στηρίζει ούτε στηρίζεται από πολιτικές οργανώσεις και φορείς, διότι το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του δεν είναι η στενώς εννοούμενη πολιτική, αλλά η δημόσια πολιτική, δηλαδή ο επιστημονικός χειρισμός και επίλυση των δημοσίων προβλημάτων με κριτήριο τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.

Είναι δηλαδή ένας οργανισμός που λειτουργεί κυρίως σε θεωρητικό επίπεδο;

Δεν θα το έλεγα, διότι χαρακτηριστικό της δράσης του Επιμελητηρίου είναι ότι η καλλιέργεια και διάδοση της επιστήμης δεν περιορίζεται σε θεωρητικό πλαίσιο, αλλά αποσκοπεί στην πρακτική εφαρμογή της σε όλο το φάσμα των προβλημάτων βιωσιμότητας. Το Επιμελητήριο παρέχει τις υπηρεσίες του με τη μορφή γνωμοδοτήσεων, δημόσιων παρεμβάσεων, επιστημονικών σεμιναρίων κ.λπ. προς κάθε φυσικό και νομικό πρόσωπο που ενδιαφέρεται για τη βιώσιμη ανάπτυξη: περιβαλλοντικούς φορείς και οργανώσεις, Δήμους και Περιφέρειες, δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς κ.ά. Κατά την 20ετή και πλέον λειτουργία του το Επιμελητήριο τοποθετείται δημόσια σε επίμαχα νομοσχέδια και άλλες δημόσιες αποφάσεις που αφορούν το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον της χώρας (χωροταξικό σχεδιασμό, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, διαχείριση υδάτων και αποβλήτων, τουρισμό, προστασία δασών, ακτών, μικρών νησιών και ευαίσθητων οικοσυστημάτων, εξορύξεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.). Διεξάγει εκπαιδευτικά σεμινάρια για νομικούς αλλά και για το ευρύ κοινό με αντικείμενο την εφαρμογή της συστημικής μεθοδολογίας και των αρχών της βιώσιμης ανάπτυξης στη διαδικασία λήψεων αποφάσεων για τα δημόσια προβλήματα. Για παράδειγμα, σε συνεργασία με την UNEP (Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών) πραγματοποίησε 20 κύκλους σεμιναρίων στα οποία συμμετείχαν περισσότερα από 1.500 άτομα. Έχει εκπονήσει εκατοντάδες γνωμοδοτήσεις που αφορούν περιβαλλοντικά προβλήματα σε ολόκληρη τη χώρα και έχει οργανώσει, σε συνεργασία και με άλλους επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς και Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σειρά επιστημονικών εκδηλώσεων για τα προβλήματα αυτά. Πρόσφατα παραδείγματα, η ημερίδα που συνδιοργανώθηκε με τη συνεργασία της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Ε.Μ.Π. (Εργαστήρια Αστικού Περιβάλλοντος και Χωροταξικού Σχεδιασμού), με θέμα την ιδιωτικοποίηση του χωρικού σχεδιασμού και αντικείμενο την εξέταση των προβλημάτων που προκαλεί το φαινόμενο της δωρεάς προς το κράτος χωρικών μελετών και σχεδίων, η διεπιστημονική ημερίδα «Υδατοκαλλιέργειες στις ελληνικές ακτές, κατάληψη χωρίς όρια;», που οργανώθηκε με τη συνεργασία των ενδιαφερομένων Δήμων και του Πανελλήνιου Δικτύου για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος από τις υδατοκαλλιέργειες, ενώ επίκειται και η διοργάνωση διεπιστημονικής εκδήλωσης για το φαινόμενο της καταστροφής των μικρών νησιών από τον υπερτουρισμό και άλλες δραστηριότητες.

Όλα αυτά συνιστούν ένα όντως εντυπωσιακό σύνολο παρεμβάσεων μεγάλου εύρους, που δίνουν όμως την αίσθηση μιας κριτικής στάσης απέναντι σε αυτό που οι σύγχρονες πολιτικές ηγεσίες διαφημίζουν ως ανάπτυξη…

Είναι γεγονός ότι τις δύο προηγούμενες δεκαετίες, και ιδίως μετά το 2010, δόθηκε μονόπλευρη και σπασμωδική, θα έλεγα, έμφαση στην απεριόριστη ανάπτυξη και την προσέλκυση κάθε είδους επενδύσεων ως το μοναδικό αντίδοτο στη μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση. Λησμονήθηκε εντελώς ότι η ανάπτυξη, για να είναι πραγματική και όχι πλασματική, πρέπει να είναι και βιώσιμη, να μην υποσκάπτει δηλαδή από μόνη της τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται. Στη χώρα μας ειδικά, η διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος και της φυσιογνωμίας της δεν διασφαλίζει μόνο την οικολογική της βιωσιμότητα, αλλά αποτελεί και το σημαντικότερο συγκριτικό της πλεονέκτημα σε βάθος χρόνου.

Δυστυχώς η χώρα μας, μολονότι έχει κατοχυρώσει, σε συνταγματικό μάλιστα επίπεδο, την υποχρέωση προστασίας του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος και την εφαρμογή των αρχών της αειφορίας (άρθρο 24 του Συντάγματος), ακολουθεί μια πορεία εντελώς αντίθετη, η οποία οδηγεί με ραγδαίους ρυθμούς σε ανεπανόρθωτες καταστροφές. Όλες οι δημόσιες πολιτικές διαχειρίζονται την ελληνική φύση –ακτές και θάλασσες, ορεινούς όγκους, δάση και οικοσυστήματα, βιοποικιλότητα, ύδατα, ποτάμια και ρέματα, ελεύθερο έδαφος και τοπίο– όχι ως πολύτιμο διαφυλακτέο κεφάλαιο και πηγή ζωής για τις επόμενες γενιές, αλλά ως φθηνό οικονομικό πόρο που παραδίδεται άνευ όρων στη λεηλασία παντός ενδιαφερομένου.

Η εικόνα της Ελλάδας που κατασκευάζεται τη στιγμή αυτή, με τρόπο βίαιο και ερήμην των κατοίκων της, είναι ζοφερή. Και το ερώτημα είναι, αυτήν την Ελλάδα θέλουμε;

Θα θέλατε να γίνετε πιο συγκεκριμένη;

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός, ο οποίος επιβάλλεται από το Σύνταγμα για τη διασφάλιση της ορθολογικής, ισορροπημένης και βιώσιμης κατανομής των δραστηριοτήτων στη χώρα, έχει μεταλλαχθεί σε εργαλείο για την πραγματοποίηση και νομιμοποίηση κάθε κοντόφθαλμου επιχειρηματικού εγχειρήματος, ανεξάρτητα από τις περιβαλλοντικές του συνέπειες. Οι καταστροφικές συνέπειες είναι πλέον ορατές παντού. Στα βουνά, όπου ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά αντικαθιστούν τα δάση και τα οικοσυστήματα, στα καμένα, τα οποία αντί για αναδάσωση παραδίδονται στην «αξιοποίηση» με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και κάθε είδους δραστηριότητες, στις θάλασσές μας, που μετατρέπονται σε βιομηχανικές ζώνες για να φιλοξενήσουν εξορύξεις υδρογονανθράκων, υπεράκτια αιολικά πάρκα και εντατικές ιχθυοκαλλιέργειες. Ανάμεσά τους μεσολαβούν θύλακες υψηλού τουρισμού που καταστρέφουν το τοπίο και ταυτόχρονα καθιστούν απροσπέλαστες στο κοινό τις ωραιότερες περιοχές και παραλίες που απομένουν.

Στην υπόλοιπη χώρα, ο πρωτογενής τομέας καταπίνεται από τον μαζικό τουρισμό και την άναρχη και εντατική δόμηση. Οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες ολοκληρώνουν κάθε χρόνο την περιβαλλοντική μας καταστροφή και, αντί για σήμα κινδύνου, εκλαμβάνονται ως «ευκαιρίες» που απελευθερώνουν το πεδίο για την επανάληψη λαθών ακόμα χειρότερων από τα προηγούμενα. Αγρότες και κτηνοτρόφοι εκδιώκονται μαζικά από τη γη τους, παίρνοντας μαζί τους οποιαδήποτε ελπίδα της χώρας για αυτάρκεια και επιβίωση στους δύσκολους καιρούς που έρχονται. Όλες αυτές οι πολιτικές γίνονται στο όνομα μιας ανάπτυξης η οποία, χωρίς να λύνει κανένα πρόβλημα, ρυπαίνει, εξαφανίζει κάθε σπιθαμή ελεύθερου εδάφους και κάθε υπόλειμμα βιοποικιλότητος, επιδεινώνοντας έτσι δραματικά τους τρεις σημαντικότερους παράγοντες που ευθύνονται για την παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση.

Όσα επισημαίνετε σχηματίζουν μια σκοτεινή εικόνα που, δυστυχώς, αντανακλά μια πραγματικότητα την οποία όλοι διακρίνουμε ή βιώνουμε – και η οποία φαίνεται να μας σπρώχνει στο σημείο της μη επιστροφής… Εσείς ποιο πρόβλημα εντοπίζετε ως κομβικό;

Επιγραμματικά θα έλεγα ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας είναι η ραγδαία μετάλλαξη της ταυτότητάς της σε όλα τα πεδία: περιβαλλοντικό, οικονομικό, κοινωνικό. Θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι η ταυτότητα της χώρας μας είναι δεδομένη και συνταγματικά κατοχυρωμένη. Πρόκειται για ένα δημοκρατικό Κράτος Δικαίου και Πρόνοιας το οποίο υποχρεούται να διαφυλάσσει το πολιτιστικό και φυσικό του περιβάλλον, να εξασφαλίζει στους πολίτες του αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης και να τους παρέχει όλες τις αναγκαίες προς τούτο δημόσιες υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, πρόνοια, κοινωνική ασφάλιση, εργασία, μέριμνα για τους ενδεείς, πάσχοντας και αδυνάτους κ.λπ.). Ένα κράτος στο οποίο, σύμφωνα με το άρθρο 106 του Συντάγματος, η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας.

Σήμερα είναι πλέον φανερό ότι οι δημόσιες πολιτικές μας, αντί να προσεγγίζουν το συνταγματικό αυτό πρότυπο, απομακρύνονται όλο και περισσότερο από αυτό. Το πρόβλημα όμως δυστυχώς δεν εξαντλείται εδώ, δηλαδή σε αυτά που συμβαίνουν στο παρόν και ταλαιπωρούν τους πολίτες. Οι συνέπειες των πολιτικών αυτών και οι αλλαγές που επιφέρουν στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον της χώρας θα φανούν με ιδιαίτερη οξύτητα στο άμεσο και απώτερο μέλλον, το οποίο υποθηκεύεται ανεπανόρθωτα. Οποιαδήποτε αλλαγή πορείας προς ένα βιώσιμο μοντέλο, ακόμα και αν κάποια στιγμή καταστεί επιθυμητή ή αναγκαία, θα είναι πλέον αντικειμενικά ανέφικτη, στερώντας τις επόμενες γενιές από κάθε δικαίωμα επιλογής.

Ανεξάρτητα όμως από αυτό, η συστηματική υποβάθμιση της ελληνικής φύσης είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια περιβαλλοντική καταστροφή. Συνιστά αλλοίωση της ίδιας της ταυτότητας της χώρας και των χαρακτηριστικών του πολιτισμού της. Ενός πολιτισμού που διδάχθηκε και εμπνεύσθηκε από τη φύση και αποτύπωσε την ομορφιά, την αρμονία και τη λιτότητά της στα καλλιτεχνικά και επιστημονικά του επιτεύγματα. Η εικόνα της Ελλάδας που κατασκευάζεται τη στιγμή αυτή, με τρόπο βίαιο και ερήμην των κατοίκων της, είναι ζοφερή. Και το ερώτημα είναι, αυτήν την Ελλάδα θέλουμε; Αλλά και αν υποθέσουμε ότι έχουμε προς στιγμήν χάσει την αίσθηση του μέτρου, του κινδύνου, της λογικής, της αισθητικής και της ευθύνης για τις επόμενες γενιές και πράγματι αυτή είναι η επιθυμία μας, έχουμε το ηθικό και νομικό δικαίωμα έναντι του παρελθόντος και του μέλλοντος να την πραγματοποιήσουμε;

Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος

To Επιμελητήριο έχει ως αποστολή την παραγωγή και διάδοση επιστημονικής γνώσεως και πολιτικής για το Περιβάλλον και την Βιωσιμότητα, με σκοπό την πραγμάτωση της Βιώσιμης Κοινωνίας, σύμφωνα με τις αρχές της Παγκόσμιας Διάσκεψης του Ρίο (1992) και της Agenda ’21.

info: www.environ–sustain.gr και www.facebook.com/EpimeltirioPerivallondos

Σχόλια

ΣΜΤ: Όμιλος AVAX: Να ανανεωθούν οι συμβάσεις και να πληρωθούν οι μηχανικοί με «μπλοκάκι»

https://somt.gr/%cf%8c%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%82-avax-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%89%ce%b8%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1-%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%b2%ce%ac%cf%83/

ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ | 01.08.2024 | 07:40

Όμιλος AVAX: Να ανανεωθούν οι συμβάσεις και να πληρωθούν οι μηχανικοί με «μπλοκάκι»

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, με ανακοίνωση του, καλεί τη Διοίκηση του Ομίλου AVAX να προχωρήσει άμεσα στην ανανέωση των συμβάσεων των μηχανικών & τεχνικών που εργάζονται στα εργοτάξια και την έδρα του Ομίλου με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών αλλά και στην έγκαιρη εξόφληση του μισθού του Ιούλη.

Ολόκληρο τον Ιούλη οι συναδέλφισσες/ -οι μας εργάζονται χωρίς καμιά σύμβαση με τον Όμιλο. Παραμένει απροσδιόριστη η ημερομηνία καταβολής του τρέχοντα μισθού.

Όλα τα προηγούμενα χρόνια οι μισθωτές/-οι μηχανικοί με «μπλοκάκι» που εργάζονται στον AVAX παρείχαν υποχρεωτικό άτοκο «δανεισμό» στον Όμιλο με σταθερές καθυστερήσεις καταβολής τριών έως τεσσάρων μισθών. Ουσιαστικά έβαλαν «πλάτη» για την αναδιάρθρωση του Ομίλου που τον έφερε σήμερα να έχει ανεκτέλεστο 3,4 δισ. Ευρώ στα τέλη του 2023, με αύξηση στο τζίρο και στην κερδοφορία του.

Αυτή η δυναμική του Ομίλου εδράζεται στο ξεζούμισμα των μισθωτών του Ομίλου, πολύ περισσότερο εκείνων με το «μπλοκάκι» που παρέχουν εξαρτημένη εργασία.

Με το μπλοκάκι η AVAX και συνολικά οι εργοδότες απαλλάσσονται από «δεσμεύσεις» της τυπικά μισθωτής εργασίας και διαμορφώνουν την τιμή της εργατοώρας των Μηχανικών με Μπλοκάκι κάτω απ’ την τιμή της εργατοώρας κάθε άλλης ειδικότητας στα έργα. Μια απ’ αυτές τις δεσμεύσεις είναι και η υποχρέωση τακτικής καταβολής του μισθού.

Με ένα «κλειστό» μισθό χωρίς καμία καταβολή υπερωριακής αποζημίωσης, χωρίς πληρωμή ασφαλιστικών εισφορών, χωρίς τις νόμιμες άδειες μισθωτών, χωρίς αποζημίωση απόλυσης, έχουν την δυνατότητα να εκμεταλλεύονται την ειδικευμένη εργατική δύναμη χιλιάδων Μηχανικών χωρίς περιορισμό.

Γι’ αυτό και πρόσφατα η διοίκηση της AVAX απαντώντας στη διεκδίκηση του Σωματείου του ΜΕΤΡΟ για οριζόντιες αυξήσεις σε όλες τις κατηγορίες των εργαζόμενων εξαίρεσε συνολικά τις μισθωτές και μισθωτούς Μηχανικούς που εργάζονται με ΔΠΥ γιατί όπως δήλωσε δεν είναι μισθωτοί αλλά συνεργάτες.

Γνωρίζουμε πλέον ότι είναι μύθος η «ανάπτυξη για όλους». Η άνοδος της κατασκευαστικής δραστηριότητας δε φέρνει αποκατάσταση σε μισθούς, δικαιώματα και εργασιακές σχέσεις. Οι όροι αμοιβής και εργασίας μηχανικών & τεχνικών παραμένουν πολύ πίσω από όσα καθόριζαν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μέχρι το 2012. Η έκρηξη της ακρίβειας στα βασικά είδη κατανάλωσης, το δυσβάστακτο κόστος της ενέργειας και της στέγασης ψαλιδίζει ακόμα κι έναν ονομαστικά αυξημένο μισθό.

Καλούμε τις συναδέλφισσες και συναδέλφους της AVAX, των υπόλοιπων ομίλων και εταιρειών, σε γραφεία & εργοτάξια να δυναμώσουμε το Σωματείο και τον αγώνα για τη διεκδίκηση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Μιας ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις που να καλύπτει και τους εργαζόμενους με Μπλοκάκι μέχρι την οριστική κατάργηση του δελτίου παροχής υπηρεσιών και την κατάκτηση κανονικών προσλήψεων με συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου για όλους τους εργαζόμενους.

Η «τουριστική ανάπτυξη» σκοτώνει τη φυσική, άγρια, αρχέγονη ομορφιά

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Τοπίο στην Τήλο» - λαδοπαστέλ

Η «τουριστική ανάπτυξη» σκοτώνει τη φυσική, άγρια, αρχέγονη ομορφιά

ART - ΝΕΑ 31.07.24 19:48Τάσης Παπαϊωάννου*

Συλλογίζεσαι: πόσο άραγε θα αντέξει ακόμη αυτή η ξεχασμένη απόμερη γωνιά στην οποία βρίσκεσαι από την αρπακτική βουλιμία της τουριστικής λαίλαπας;

Οτόπος ερημικός, άγριος, άνυδρος, άγονος. Ενας ξερότοπος γεμάτος κοφτερές πέτρες και βράχια. Κι ανάμεσα σκληροί θάμνοι που έρπουν πάνω τους, γαντζωμένοι γερά στο έδαφος, για να μην τους ξεριζώσει ο δυνατός βοριάς. Οι πλαγιές κλείνουν ολόγυρα το μέρος, ανηφορίζοντας δεξιά και αριστερά, ενώ κάπου στο βάθος διακρίνεις τη θάλασσα που περιτριγυρίζει το νησί. Περπατάς ανάμεσα σε πέτρες και θάμνους που αναδίδουν μια μεθυστική μυρουδιά, ενώ κάποιες στιγμές έχεις την αίσθηση ότι ο τόπος στον οποίο βρίσκεσαι συνδέεται μυστηριωδώς με ό,τι έχει υπάρξει πιο παλιό.

Πάνω στις πλαγιές, παμπάλαιες ξερολιθιές διαμορφώνουν στενόμακρες επάλληλες λουρίδες γης με λιγοστό χώμα, που καλλιεργούνταν κι εδώ πριν κάμποσα χρόνια, όπως και στα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων. Σήμερα, ελάχιστα, μετρημένα στα δάχτυλα, είναι τα χωράφια που ακόμη τα φροντίζουν κάποιοι αγρότες – κι αυτοί μεγάλης ηλικίας. Βλέποντάς τους, σπάνια πια, σκυμμένους πάνω στη γη, είναι σαν να γυρνάς χρόνια πίσω, σε μια εποχή που μοιάζει τόσο μακρινή και άγνωστη στις μέρες μας. Τότε που οι άνθρωποι είχαν μια άλλη, ζωοποιό σχέση με τη γη. Ο τόπος γύρω σου στέκει μέσα στην απόλυτη ησυχία και μόνο ο αέρας καθώς φυσά και το κρώξιμο των πουλιών διακόπτουν κάθε τόσο την ηρεμία του. Ενας κόσμος αρχέγονος, που θαρρείς ότι δεν άλλαξε μια σταλιά μέσα στη μακραίωνη ιστορία του.

Πίσω από τις κορυφογραμμές που σε κυκλώνουν, υπάρχει όμως ένας άλλος κόσμος. Σπίτια, ξενοδοχεία, δρόμοι, αυτοκίνητα, κίνηση, θόρυβος, έχουν από καιρό κατακυριεύσει τους μικρούς παραδοσιακούς οικισμούς, τα παλιά χωράφια, τις παραλίες, ολόκληρο το κυκλαδονήσι. Ο άναρχος και ανεξέλεγκτος τουρισμός, ως άλλος βάρβαρος κατακτητής, έχει αλλοιώσει το μεγαλύτερο μέρος του κι έχει επιβάλει την αισθητική και τους όρους του πάνω στο τοπίο και στους ανθρώπους. Συλλογίζεσαι: πόσο άραγε θα αντέξει ακόμη αυτή η ξεχασμένη απόμερη γωνιά στην οποία βρίσκεσαι από την αρπακτική βουλιμία της τουριστικής λαίλαπας;

Το φαινόμενο του μαζικού τουρισμού χαρακτηρίζει την εποχή μας στο σύνολό της. Τεράστιες μάζες ανθρώπων μετακινούνται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Οι κάτοικοι των πόλεων απηυδισμένοι από τις πιεστικές συνθήκες ζωής στα αστικά κέντρα, εκδράμουν στο φυσικό περιβάλλον, να βρουν αυτό που έχουν απολέσει στην πνιγηρή και συμπιεσμένη καθημερινότητά τους. Ομως αντί να ζήσουν με τους όρους που υπαγορεύει η ύπαιθρος, μεταφέρουν εκείνοι τον τρόπο ζωής τους στους τόπους των διακοπών, οι οποίοι αποκτούν ολοένα και περισσότερο αστικά χαρακτηριστικά. Μετατρέπονται κι αυτοί οι απομακρυσμένοι προορισμοί σε μικρογραφίες πόλεων, μιμούμενοι τα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ άλλοι μεταλλάσσονται χρόνο το χρόνο σε αμιγώς τουριστικά χωριά, με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση των εποχικών επισκεπτών τους. Ο τρόπος ζωής, όπως συμβαίνει πάντοτε, δημιουργεί κι εδώ το χτισμένο περιβάλλον που του αντιστοιχεί και του αρμόζει. Σταδιακά όλα ομογενοποιούνται, χάνοντας τα προαιώνια πολιτισμικά χαρακτηριστικά και την ιδιαίτερη ταυτότητά τους.

Στα νησιά του Αιγαίου ο τουρισμός –ως γνωστόν– έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Τους καλοκαιρινούς μήνες είναι απλησίαστα και πανάκριβα, ενώ τον χειμώνα ερημώνουν τελείως και μοιάζουν με φαντάσματα μέσα στη ζοφερή νεκρική εγκατάλειψη και μοναξιά τους. Πάρα πολλά πλέον θεωρούνται υπερκορεσμένα, αφού έχουν χτιστεί πολύ περισσότερο απ’ όσο άντεχε η μικρή έκτασή τους. Κι όμως η ανοικοδόμηση κι άλλων τουριστικών καταλυμάτων συνεχίζεται αμείωτη, δίχως μέτρο, όπου να ’ναι. Δίπλα στο κύμα, σε απόκρημνες πλαγιές, στην κορφή ψηλών λόφων.

Η βάρβαρη αλλοίωση των πανέμορφων αρχέγονων τόπων, αντί να προβληματίσει, πανηγυρίζεται κιόλας από τους κοντόφθαλμους, απολίτιστους και ιδιοτελείς κυβερνητικούς παράγοντες. Η «τουριστική ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται θα επιφέρει το οριστικό και τελεσίδικο χτύπημα σε ό,τι έχει απομείνει ανέπαφο και γλίτωσε από την ακόρεστη απληστία των «επενδυτών»! Με τις τελευταίες, μάλιστα, νομοθετικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης, βάσει των οποίων επιτρέπεται (αν όχι πριμοδοτείται) η κατασκευή μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων και «τουριστικών χωριών» ακόμη και σε ακατοίκητες νησίδες, μπορεί να φανταστεί κανείς τι μέλλον προβλέπεται και για τους «ανεκμετάλλευτους» τόπους των νησιών του Αιγαίου (κι όχι μόνο). Η πλήρης καταστροφή θα συντελεστεί δε, στο όνομα της «ήπιας ανάπτυξης»(sic), αφού στα πλαίσια αυτά θα δίδονται (απ’ ό,τι προβλέπεται) και ευνοϊκοί όροι δόμησης για τα νέα τέρατα που θα χτιστούν εκεί.

Αναρωτιέσαι: μα καλά, κανείς μα κανείς από τους ιθύνοντες δεν συνειδητοποιεί την καταστροφή που θα επιφέρει στον τόπο, το Ειδικό Χωροταξικό για τον Τουρισμό που επεξεργάστηκαν και το οποίο δόθηκε πρόσφατα σε δημόσια διαβούλευση; Η χώρα κι επισήμως πια επιμερίζεται σε περιοχές ανάλογα με την «τουριστική εκμετάλλευση», σάμπως ολόκληρος ο εθνικός χώρος (ηπειρωτικός και νησιωτικός) να θεωρείται πλέον ως ένα τεράστιο ξενοδοχείο! Κι όλα αυτά στο όνομα δήθεν «της προστασίας του περιβάλλοντος και της αειφόρου ανάπτυξης του τουριστικού τομέα της χώρας μας». Τόσο εξαρτημένοι είναι πια οι κυβερνώντες από τους μεγάλους τουριστικούς επιχειρηματικούς ομίλους, τα συμφέροντα των οποίων είναι πάντοτε πρόθυμοι και δίχως αιδώ να ικανοποιήσουν; Δεν λογαριάζουν ότι έτσι θα καταδικάσουν τις επόμενες γενιές να ζουν εσαεί σε χαλασμένους και ρημαγμένους τόπους; «Δεν έχουμε το δικαίωμα να επιλέγουμε, ούτε να διακινδυνεύουμε, την ανυπαρξία των μελλοντικών γενεών για να εξασφαλίσουμε καλύτερη ζωή στις τωρινές»1 μας υπενθυμίζει (εις μάτην;) ο Γερμανός φιλόσοφος Hans Jonas.

Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, να τα διαφεντεύει όλα το εφήμερο οικονομικό κέρδος των ολίγων; Πότε οι πολίτες τούτης της έρμης χώρας θα συνειδητοποιήσουν ότι ο δρόμος που έχουμε πάρει είναι δίχως γυρισμό; Γιατί όλοι ανεξαιρέτως είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτόν τον ολέθριο κατήφορο, αφού δεν αντιδρούμε με όλες μας τις δυνάμεις στις εγκληματικές πολιτικές, παρόλο που βλέπουμε καθαρά ότι οδηγούν σ’ ένα δυσοίωνο μέλλον, ακόμη πιο ζοφερό, ακόμη πιο μαύρο. Τουριστική «αποανάπτυξη» και όχι ανάπτυξη θα έπρεπε να αποζητάμε, προστατεύοντας και όχι καταστρέφοντας το ανεκτίμητο «τουριστικό προϊόν» που τόσο αστόχαστα μας λένε ότι διαθέτουμε! Ετσι όπως πάμε, σε λίγα χρόνια δεν θα μείνει τίποτα που να θυμίζει τον πανέμορφο τόπο που μας κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές. Τελικά θα μένουμε να ζούμε με τις μνήμες και τη νοσταλγία ενός άλλου τόπου, που κάποτε υπήρξε κι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε, να τον ζήσουμε και να τον χαρούμε.

1. Hans Jonas, «Η αρχή της ευθύνης», Αρμός, Αθήνα 2018.

*Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ: Αναιτιολόγητη μετακίνηση Προέδρου ΕΜΔΥΔΑΣ Δυτ. Ελλάδος

https://www.emdydas.gr/wp-content/uploads/2024/07/30.7.2024_metakinisi_patra_9414-1.pdf

Προς:

Δήμαρχο Πατρέων κο Πελετίδη

Κοινοποίηση:

1. Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης ΔΕΠΙΝ

2. Πρόεδρο και ΔΕ ΤΕΕ

3. Υπουργείο Εσωτερικών

4. ΕΜΔΥΔΑΣ ΔΕ

Θέμα: Αναιτιολόγητη μετακίνηση Προέδρου ΕΜΔΥΔΑΣ Δυτ. Ελλάδος

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε

Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε τη μετακίνηση του συναδέλφου μας, μέλους της Εξελεγκτικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας μας και προέδρου της ΕΜΔΥΔΑΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Καράμπελα Ανδρέα, Πολιτικού Μηχανικού από το Τμήμα Σχεδιασμού Μελετών και παρακολούθησης προγραμμάτων και πορείας έργων της Διεύθυνσης Αρχιτεκτονικού Έργου και Η/Μ στο Τμήμα Σχεδιασμού Μελετών και παρακολούθησης προγραμμάτων και πορείας έργων της Διεύθυνσης Έργων Υποδομής.

Όπως επισημαίνει για την υπόθεση και η ΕΜΔΥΔΑΣ Δυτ. Ελλάδος :

- Μετά από την υπ.αρ. 219585/31.12.2013 (ΑΔΑ: ΒΙ65ΩΞΙ-4ΝΗ) Προκήρυξη – πρόσκληση υποβολής υποψηφιοτήτων για την πλήρωση θέσεων προϊσταμένων Τμημάτων του Δήμου Πατρέων, και μετά την σχετική γνωμοδότηση του αρμόδιου Υπηρεσιακού Συμβουλίου ΟΤΑ Ν. Αχαΐας, με την υπ.αρ. 25376 / 3.3.2015 (ΑΔΑ 7ΙΣΥΩΞΙ-ΘΨΥ) απόφαση Δημάρχου Πατρέων, ο συνάδελφος Καράμπελας Ανδρέας τοποθετήθηκε στις 13.03.2015 προϊστάμενος του Τμήματος Σχεδιασμού και Τεχνικής Υποστήριξης της Δ/νσης Αρχιτεκτονικού Έργου – Η/Μ.

- Πρόσφατα τοποθετήθηκε ξανά ως Προϊστάμενος στο εν λόγω Τμήμα, κατά την εφαρμογή του πρόσφατου ΟΕΥ, ενώ ήδη υπηρετούσε στη θέση αυτή. Μετά την έγκριση του νέου Ο.Ε.Υ. του Δήμου Πατρέων (ΦΕΚ 2182 Β’ /3-4-2023), με την υπ’ αρ. 85041/22-08-2023 (ΑΔΑ 653ΘΩΞΙ-Ρ4Λ) Απόφαση Δημάρχου Πατρέων τοποθετήθηκε προϊστάμενος του Τμήματος Σχεδιασμού, Μελετών και Παρακολούθησης Προγραμμάτων και Πορείας Έργων της Δ/νσης Αρχιτεκτονικού Έργου – Η/Μ.

- Είναι ο αρχαιότερος Προϊστάμενος Διπλωματούχος Μηχανικός της εν λόγω Διεύθυνσης και για το λόγο αυτό ασκεί και καθήκοντα Αναπληρωτή Διευθυντή της Διεύθυνσης.

- Ο συνάδελφος μας Καράμπελας Ανδρέας υπηρετεί στη συγκεκριμένη Διεύθυνση επί εννέα (9) έτη χωρίς ουδέποτε να δημιουργηθεί οποιοδήποτε θέμα. Αντιθέτως έχει ανταποκριθεί άριστα στα μέχρι σήμερα καθήκοντα του, φέροντας σε πέρας σημαντικό έργο σε διάφορους τομείς (ενδεικτικά αναφέρουμε ενεργειακές αναβαθμίσεις σχολικών κτιρίων, αθλητικές εγκαταστάσεις, σύνταξη τεχνικού προγράμματος της Διεύθυνσης Αρχιτεκτονικού Έργου και Η/Μ, παρακολούθηση χρηματοδοτήσεων κλπ.). Εμβληματικό έργο αποτελεί το: «κατασκευη και ανεγερση «κεντρου ημερησιασ φροντιδασ και στεγεσ υποστηριζομενησ διαβιωσησ (σ.υ.δ.), διαμερισματα τυπου α και τυπου β για ατομα με νοητικη υστεριση». Επιπρόσθετα ήταν συντονιστής της ομάδας επίβλεψης της μελέτης: «Τεχνικές Μελέτες και Τεύχη δημοπράτησης έργων Μονάδας Επεξεργασίας απορριμμάτων (ΜΕΑ) και Μονάδας Επεξεργασίας Βιοαποβλήτων (ΜΕΒ) στη θέση Φλόκα του Δήμου Δυτ. Αχαΐας.

Παράλληλα, ο συνάδελφος Καράμπελας είναι Πρόεδρος της ΕΜΔΥΔΑΣ Δυτ. Ελλάδος και μέλος της Εξελεγκτικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας μας ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ και μέχρι πρόσφατα (πριν τον αντισυνδικαλιστικό Νόμο Ν. 4808/2021) προστατευόταν από τις διατάξεις του Ν.1264/82, που η παρούσα κυβέρνηση κατήργησε συναντώντας την αντίθεση όλου του εργατικού κινήματος, αλλά και των πολιτικών κομμάτων που αναφέρονται σε αυτό. Εκτιμούμε ότι και η παράμετρος αυτή πρέπει να ληφθεί υπόψη, δεδομένου ότι ο συνάδελφος μας δεν επιθυμούσε τη μετακίνηση του.

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η προσφυγή της ΕΜΔΥΔΑΣ Δυτ. Ελλάδος και της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ κατά του πρόσφατου Οργανισμού του Δήμου Πατρέων, δεν έπαιξε κάποιο ρόλο στην άδικη αυτή μετακίνηση. Προσφυγή η οποία έγινε διότι παρά τις Εγκυκλίους του Υπουργείου Εσωτερικών, τις αποφάσεις του ΣτΕ, αλλά και τις υποδείξεις της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, δεν τηρήθηκε το Προβάδισμα Κατηγοριών το οποίο ρητά προβλέπεται, ειδικά για τις Τεχνικές Υπηρεσίες, όπου υπάρχουν και θέματα Επαγγελματικών Δικαιωμάτων.

Επειδή λοιπόν δεν προκύπτουν από πουθενά οι επικαλούμενες "Υπηρεσιακές Ανάγκες" ούτε υπάρχει σαφή και αναλυτική αναφορά σε αυτές, αντιθέτως πρόκειται για αμοιβαία μετακίνηση δύο Μηχανικών στα δύο Τμήματα, στα οποία και οι δύο είχαν πρόσφατα τοποθετηθεί ως Προϊστάμενοι και στα πλαίσια αφενός της καλής συνεργασίας που έχει η Ένωσή μας με το Δήμο, αφετέρου της αποδοτικότερης λειτουργίας των υπηρεσιών προς όφελος των πολιτών σας καλούμε να ανακαλέσετε την άδικη και αναιτιολόγητη μετακίνηση. Σε κάθε άλλη περίπτωση είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα των μελών μας.

Μελέτη: Πόσο κορεσμένη τουριστικά είναι η Ελλάδα;

Μελέτη: Πόσο κορεσμένη τουριστικά είναι η Ελλάδα;

Μια έκθεση του Τμήματος Μηχανικών Περιβάλλοντος του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης αποτυπώνει τις υπεραναπτυγμένες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και αυτές που έχουν ανάγκη από ένα βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης

Δήμητρα ΤριανταφύλλουΕικονογράφηση: Michael Kirki26.07.2024 • 20:36

Ως «άνιση» και «ετεροβαρή» χαρακτηρίζει τη φέρουσα ικανότητα για ανάπτυξη στη χώρα μας η Αλεξάνδρα Γκεμιτζή, καθηγήτρια στο Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και επιβλέπουσα της ομάδας γεωπληροφορικής, η οποία εκπόνησε σχετική μελέτη χαρτογραφώντας την ελληνική επικράτεια με μια νέα μέθοδο που συνδυάζει κοινωνικοοικονομικούς και περιβαλλοντικούς δείκτες.

«Η μισή Ελλάδα, ανατολική και νότια, με πρώτη και κύρια την περιοχή του Αιγαίου, είναι υπερκορεσμένη. Η υπόλοιπη μισή, βόρεια και δυτική, χρειάζεται ενίσχυση μέσα από μια βιώσιμη ανάπτυξη», τονίζει η καθηγήτρια συμπυκνώνοντας το βασικό συμπέρασμα της έκθεσης, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό Land.

Η ομάδα του ΔΠΘ ανέπτυξε έναν δείκτη τον οποίο ονόμασε Δείκτη Φέρουσας Ικανότητας Ανάπτυξης (Carrying Capacity Index – CCDI), αξιοποιώντας ανοικτά δεδομένα από την Ευρωπαϊκή Ενωση, καθώς και μεγάλο όγκο περιβαλλοντικών δεδομένων μέσω των αποστολών δορυφορικής παρακολούθησης της Γης.

Ο υπολογισμός του CCDI βασίζεται στην ενσωμάτωση έξι επιπέδων πληροφοριών που περιγράφουν τη φυσική και την επηρεασμένη από τον άνθρωπο κατάσταση του πλανήτη.

Μια βασική παράμετρος που εξέτασε η ομάδα είναι ο Δείκτης Ανθρώπινης Τροποποίησης (HMI). Ο εν λόγω δείκτης εισήχθη στην επιστημονική έρευνα το 2022 από Αμερικaνούς ερευνητές και εξετάζει τον βαθμό στον οποίο έχει τροποποιηθεί κάθε περιοχή στο πέρασμα του χρόνου – από το ποσοστό του πληθυσμού στην κατάσταση των οδικών δικτύων, των δικτύων μεταφορών, αν έχει χρησιμοποιηθεί για παραγωγή ενέργειας κ.ά.

Ακολουθεί ο Δείκτης Τρωτότητας σε Καταστροφές (VDI). Ο συγκεκριμένος καταρτίστηκε από την Ε.Ε. το 2023 και προκύπτει από υποδείκτες περιβαλλοντικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς, πολιτικής αστάθειας κ.ά.

Στη συνέχεια, εξετάστηκαν η χρονική τάση στις Μεταβολές Αποθήκευσης Νερού (TWSC), η χρονική τάση του Δείκτη Φυλλικής Εκτασης για Υψηλή Βλάστηση (LAIH), η χρονική τάση του Δείκτη Φυλλικής Εκτασης για Χαμηλή Βλάστηση (LAIL) και το δίκτυο περιοχών προστασίας της φύσης Natura 2000 (NAT).

Ολοι οι προαναφερθέντες δείκτες περιγράφουν μέσω των επιμέρους τιμών τους ή της διαχρονικής τους τάσης την κατάσταση της επιφάνειας της Γης και των φυσικών πόρων που σχετίζονται με τις ανθρώπινες δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης και της επίδρασης από την κλιματική αλλαγή.

Ετσι συνδιαμορφώνουν τον Δείκτη Φέρουσας Ικανότητας Ανάπτυξης CCDI, ο οποίος κυμαίνεται από 0 (ελάχιστη φέρουσα ικανότητα για ανάπτυξη) έως 1 (υψηλότερη φέρουσα ικανότητα για ανάπτυξη). Χαρτογράφηση της χώρας με βάση τους έξι δείκτες που συνδιαμορφώνουν τον Δείκτη Φέρουσας Ικανότητας Ανάπτυξης – CCDI.

Τι σημαίνει στην πραγματικότητα φέρουσα ικανότητα για ανάπτυξη

Εξηγώντας πιο απλά την ουσία του παραπάνω όρου, η κ. Γκεμιτζή σημειώνει: «Η έννοια της φέρουσας ικανότητας στην ανάπτυξη αναφέρεται στο μέγιστο επίπεδο της ανθρώπινης δραστηριότητας και του πληθυσμού που ένα περιβάλλον ή σύστημα μπορεί να αντέξει μακροπρόθεσμα χωρίς να υποβαθμιστεί. Ενσωματώνει οικολογικές, οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη εξισορρόπησης της ανάπτυξης με τη βιώσιμη χρήση των πόρων. Το πρόβλημα που συνήθως υπάρχει όταν μιλάμε για θέματα όπως η βιώσιμη ανάπτυξη είναι η μη κατανόηση της έννοιας από τους πολίτες και τους πολιτικούς. Η συντριπτική πλειοψηφία πιστεύει ότι το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη υποδομών και όχι στην έλλειψη πόρων. Επικρατεί δηλαδή η λανθασμένη αντίληψη ότι υπάρχουν ανεξάντλητοι πόροι, όπως νερό, τρόφιμα, ενέργεια κ.ά., οι οποίοι για να γίνουν διαθέσιμοι προς χρήση χρειάζονται απλώς περισσότερες υποδομές. Και, ακόμα χειρότερα, σε κανένα σημείο του συλλογισμού των περισσότερων πολιτών δεν υπεισέρχεται η πρόνοια για τα υπόλοιπα πλάσματα που ζουν στην κάθε περιοχή, όπως και τα πολύτιμα οικοσυστήματα που υποστηρίζουν τη βιοποικιλότητα και που για να επιβιώσουν χρειάζονται και αυτά διαθέσιμους πόρους».

Επικρατεί η λανθασμένη αντίληψη ότι υπάρχουν ανεξάντλητοι πόροι, όπως νερό, τρόφιμα, ενέργεια κ.ά., οι οποίοι για να γίνουν διαθέσιμοι προς χρήση χρειάζονται απλώς περισσότερες υποδομές.

Τα συμπεράσματα της έκθεσης

Ξεκινώντας να αναλύει τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης, η κ. Γκεμιτζή σημειώνει καταρχάς πως τα μεγάλα αστικά κέντρα –Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, Κόρινθος, Χαλκίδα, Ηράκλειο Κρήτης–, καθώς και η πλειονότητα των νησιών του Αιγαίου –Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, μεγάλο τμήμα της Κρήτης– αλλά και οι παράκτιες περιοχές της νότιας και της ανατολικής χώρας –από Πάτρα μέχρι Καλαμάτα, Κόρινθο, ακτές Μεσσηνίας και Λακωνίας– παρουσιάζουν πολύ χαμηλή φέρουσα ικανότητα περαιτέρω ανάπτυξης (δείκτης CCDI

Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν ακόμη νησιά, καθώς και λιγότερο πυκνοκατοικημένες πόλεις, με τιμές δείκτη CCDI που κυμαίνονται από 0,50 έως 0,60 και οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν ως περιοχές με μέτριες δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξης. Τα νησιά Χίος και Σάμος είναι δύο τέτοιες περιοχές.

Αντίθετα, πολύ μικρά αστικά κέντρα, όπως η Δράμα και οι Σέρρες, έχουν μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης (τιμές CCDI > 0,600), υποδεικνύοντας τη διαθεσιμότητα πόρων για περαιτέρω ανάπτυξη.

Μάλιστα, στις παραπάνω δύο περιοχές ο εναλλακτικός τουρισμός που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια (οινοτουρισμός και Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους στη Δράμα και οικολογικός τουρισμός στη λίμνη Κερκίνη και σε άλλες περιοχές των Σερρών) έχει ήδη δημιουργήσει ένα καλό μοντέλο βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης, το οποίο μπορεί να καλλιεργηθεί περαιτέρω.Χαρτογράφηση της χώρας με βάση τον Δείκτη Φέρουσας Ικανότητας Ανάπτυξης CCDI.

Την ίδια καλή εικόνα με περιθώριο και συχνά και αναγκαιότητα για βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη, εξαιτίας της ερήμωσης από κατοίκους, παρουσιάζουν και πολλές ορεινές περιοχές της Ελλάδας.

Ο CCDI είναι σχετικά υψηλός σε ορεινές περιοχές όπως η Πίνδος, η Ευρυτανία, τα ορεινά Τρίκαλα ή τα ορεινά Ιωάννινα. Σε όλες τις παραπάνω περιοχές, υπάρχουν ήδη θύλακοι βιώσιμου, εναλλακτικού τουρισμού. Την ίδια στιγμή, οι ορεινές περιοχές είναι πλούσιες σε φυσικούς πόρους και λιγότερο επηρεασμένες από τις ανθρώπινες δραστηριότητες και ως εκ τούτου είναι πιο ικανές για μελλοντική ανάπτυξη.

Περιθώριο για ανάπτυξη έχει και το παράκτιο τμήμα της Ηπείρου – ακτογραμμές σε περιοχές όπως Σύβοτα και Πάργα.

Υδάτινοι πόροι και τρωτότητα σε φυσικές καταστροφές

Η κ. Γκεμιτζή μας έδωσε και δύο τριάδες καλύτερων και χειρότερων περιοχών στα κομβικά ζητήματα των υδάτινων πόρων και της τρωτότητας σε φυσικές καταστροφές.

Κακή κατάσταση υδάτινων πόρωνΚρήτη και Κυκλάδες

Ανατολική Πελοπόννησος – Λακωνία, Αργολίδα, Κορινθία

Αθήνα, Εύβοια, Χαλκιδική, Θράκη και παράκτιο τμήμα Βόρειας Ελλάδας

Καλή κατάσταση υδάτινων πόρωνΑπό Πίνδο και πιο δυτικά, με πιο «αυτάρκη» όλων την Ηπειρο

Ανατολική Στερεά, Ευρυτανία, Μεσολόγγι, Καρπενήσι

Τρωτότητα σε φυσικές καταστροφέςΡόδος – εξαιτίας των εκτεταμένων πυρκαγιών πέρυσι το καλοκαίρι

Εύβοια –διαδοχικές φυσικές καταστροφές– και Λέσβος – κοινωνικό θέμα/ μεταναστευτικό

Ροδόπη, Εβρος – πολύ χαμηλά εισοδήματα κατοίκων

Παραδείγματα προς αποφυγή

Επιστρέφοντας στο θέμα της λάθος επικρατούσας αντίληψης για τη φέρουσα ικανότητα ανάπτυξης, η κ. Γκεμιτζή δίνει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την περιοχή της Κρήτης, όπου, παρά την κρίσιμη κατάσταση των υδάτινων πόρων, θεωρείται ότι υπάρχει τρόπος να υποστηριχθεί περαιτέρω ανάπτυξη.

Οπως εξηγεί η ίδια: «Το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλι Ηρακλείου προβλέπεται ότι θα εξυπηρετεί 12-15 εκατομμύρια επιβάτες τον χρόνο. Ομως δεν αναρωτηθήκαμε αν υπάρχουν οι διαθέσιμοι πόροι για να υποστηρίξουν τέτοιο τουριστικό ρεύμα και ταυτόχρονα να μην υπάρξει σημαντική υποβάθμιση ή κατάρρευση του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά και της πολιτισμικής κληρονομιάς του νησιού».

Οσο για τα νησιά του Αιγαίου, αυτά, σύμφωνα με την κ. Γκεμιτζή, αποτελούν ειδική περίπτωση όπου θα πρέπει να εξεταστούν εξειδικευμένα μέτρα για την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης, καθώς είναι περιορισμένα σε έκταση και φυσικούς πόρους και αντιμετωπίζουν την πρόκληση της μαζικής τουριστικής ανάπτυξης που απειλεί να αλλοιώσει τον φυσικό τους χαρακτήρα. Οπως σημειώνει η καθηγήτρια: «Εδώ θα πρέπει άμεσα να εξεταστούν λύσεις για τον έλεγχο των τουριστικών ρευμάτων και την αντίστοιχη κατανάλωση των πόρων, όπως π.χ. επιβολή ανώτατου αριθμού επισκεπτών σε ευαίσθητες περιοχές, επιβολή ειδικού φόρου στους επισκέπτες, επιβολή ιδιαίτερα αυστηρών όρων δόμησης και επέμβασης στο φυσικό περιβάλλον και προώθηση μόνο των πραγματικά βιώσιμων επενδύσεων ανάπτυξης που ενισχύουν τις τοπικές κοινωνίες. Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν χρειάζεται να αποτελέσει προορισμό για τουρισμό του γκολφ ή για τουρισμό της πισίνας».

ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ: Αλληλεγγύη στους αγώνες για την προστασία του περιβάλλοντος στην Εύβοια

Συνεδρίαση του ΔΣ της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ στη Χαλκίδα – Αλληλεγγύη στους αγώνες για την προστασία του περιβάλλοντος στην Εύβοια

 

Την Παρασκευή 19/7/2024, συνεδρίασε το ΔΣ της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ στην Χαλκίδα, παρουσία του ΔΣ της ΕΜΔΥΔΑΣ Εύβοιας. Στη συνεδρίαση παρευρέθηκε και ο νέος Πρόδρος του ΤΕΕ Εύβοιας συνάδελφος Σαλταγιάννης Γιάννης.

Οι συνάδελφοι μας της Εύβοιας ανέπτυξαν τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι Μηχανικοί των Υπηρεσιών της Εύβοιας, που είναι τόσο κοινά με αυτά όλων των περιοχών της χώρας. Η τεράστια υποστελέχωση σε όλες τις Υπηρεσίες, με ακραίο παράδειγμα αυτό της ΥΔΟΜ Ιστιαίας, με έναν μόλις Μηχανικό, τη στιγμή που έχει να εξυπηρετήσεις τους πολίτες μιας ευαίσθητης και πυρόπληκτης περιοχής. Τη μη ανταπόκριση των Μηχανικών στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ για προσλήψεις λόγω των εξευτελιστικών αποδοχών και των τεράστιων ευθυνών. Τις αυξημένες ποινικές ευθύνες που αντιμετωπίζουν στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων τους και τη λογική του εξιλαστήριου θύματος που με περισσή ευκολία καταλήγει στους Μηχανικούς. Στις λογικές ιδιωτικοποιήσεων αλλά και συγκέντρωσης των έργων και των μελετών σε μεγάλα σχήματα, όπως γίνεται με τα έργα αποκαταστάσεων από τις Φυσικές Καταστροφές που με Νόμο πέρασαν κεντρικά στο Υπουργείο Υποδομών απαξιώνοντας τις περιφερειακές Υπηρεσίες και υποτιμώντας τις μικρότερες και περιφερειακές εργοληπτικές επιχειρήσεις. Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε απαξίωση το Περιβάλλον, το Δημόσιο Συμφέρον και τις κοινωνικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών για σύγχρονες και ασφαλείς Δημόσιες Υποδομές. Η αντίδραση των Μηχανικών με την έναρξη κινητοποιήσεων το Φθινόπωρο είναι η ομόφωνη απόφαση των οργάνων μας.

Παράλληλα με αφορμή, την επίσκεψη μας, το ΔΣ της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ, εκφράζει την αλληλεγγύη του στα τοπικά κινήματα πολιτών που αγωνίζονται ενάντια στην υποβάθμιση του μοναδικού περιβάλλοντος της Εύβοιας. Το μοναδικό της τοπίο δοκιμάζεται από ισχυρές πιέσεις συμφερόντων σε πλήθος περιοχών. Οι αγώνες των κατοίκων για προστασία και ανάδειξη του περιβαλλοντικού πλεονεκτήματος της περιοχής μας βρίσκουν αλληλέγγυους και συμπαραστάτες

Ενάντια στην ανεξέλεγκτη και χωρίς χωροταξικό σχεδιασμό εγκατάσταση των Βιομηχανικών ΑΠΕ στα βουνά της Κεντρικής και Νότιας Εύβοιας που βρίσκουν την αντίσταση κατοίκων και τοπικών αρχών

Ενάντια στην κατασκευή και Λειτουργία Μονάδας Καύσης Βιοαερίου στην περιοχή της Νέας Αρτάκης, στην οποία αντιδρούν οι κάτοικοι.

Απέναντι στα σχέδια «αξιοποίησης» του πρώην εργοστασίου της «ΑΓΕΤ Ηρακλής» για Μονάδα Επεξεργασίας Απορριμμάτων δίπλα στην πόλη της Χαλκίδας).

Για την αποκατάσταση του μοναδικού δασικού περιβάλλοντος της Βόρειας Εύβοιας το οποίο επλήγει βαρύτατα από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2021, αλλά και για τις αποζημιώσεις των πληγέντων κατοίκων και επιχειρήσεων.

Η ενεργός συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και στις διεκδικήσεις, η συνάντηση με τους ενεργούς επιστήμονες που μπορούν να συνδράμουν σε λύσεις για το κοινό καλό, αποτελεί την καλύτερη προστασία του Δημοσίου Συμφέροντος και του Περιβάλλοντος, το οποίο έχουμε κληρονομήσει από τα παιδιά μας και οφείλουμε να τους το παραδώσουμε ακέραιο.

Ο αρχέγονος βράχος

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τάσης Παπαϊωάννου, Βράχια (Λαδοπαστέλ σε χαρτί)

Ο αρχέγονος βράχος

ART - ΝΕΑ 22.07.24 17:54Τάσης Παπαϊωάννου*

Οβράχος στέκεται αντίκρι, αγέρωχος μέσα στην απόλυτη σκληρότητά του. Πλευρές κοφτερές, τεθλασμένες, ακανόνιστες, τραχιές, που κρυσταλλώθηκαν κάποια στιγμή μέσα στην τυχαιότητα του κόσμου. Φέρνει κάτι από την παγωμένη απεραντότητα ενός παρελθόντος αρχέγονου, έτσι όπως στέκει εκεί αδυσώπητος, να υπενθυμίζει την αιωνιότητα απέναντι στη θνητότητα της ζωής. Ενα υποβλητικό γλυπτό της φύσης, ένα μαγικό τοτέμ που συμβολίζει το πεπερασμένο, απέναντι στο αέναα μεταβαλλόμενο.

Τις σχεδόν κατακόρυφες πλευρές του διατρέχουν αλλού λευκές και αλλού σκουρόχρωμες γραμμές, σαν άλλες φλέβες σε κορμί υπερφυσικού ζώου. Σε κάποια σημεία έχει το κόκκινο χρώμα της σκουριάς που εναλλάσσεται με τις πάμπολλες αποχρώσεις του γκρι. Το φως, πέφτοντας πάνω τους, αναδεικνύει μέσα από τις φωτοσκιάσεις και τα παιχνιδίσματά του τις εσοχές και τις εξοχές, τις μυτερές εξάρσεις, τις μικρές μαύρες σπηλιές που φαντάζουν μυστηριώδεις και απειλητικές. Πάνω σ’ αυτή τη σταχτιά γυμνότητα, μέσα από μια απίθανη κόγχη, κρέμεται στο κενό, σε πείσμα της βαρύτητας, μια κάππαρη. Μια πράσινη πινελιά πάνω σε φαιόλευκο φόντο. Τα φύλλα της κουνιούνται με τον αέρα κι από μακριά μοιάζει να ζωντανεύει εκεί ψηλά και να χαιρετά τον κόσμο από το λημέρι της.

Χαμηλώνεις το βλέμμα μέχρι κάτω στη βάση του βράχου που αναδύεται μέσα από τη θάλασσα. Εκεί η επιφάνειά του μαυρίζει και η άσπρη γραμμή των κυμάτων τη διαχωρίζει από το βαθύ ultramarine του νερού. Δεξιά, απλώνεται στο βάθος η απεραντοσύνη του πελαγίσιου μπλε που χάνεται στον ορίζοντα και, αριστερά, άλλα μικρότερα βράχια συνεχίζουν να διαμορφώνουν την κρημνώδη πλαγιά. Μετά κάπως ημερεύει ο βραχότοπος. Ξερολιθιές διατρέχουν το μέρος, χτισμένες η μια λίγο πάνω από την άλλη, παράλληλες γραμμές που δίνουν μέτρο και ρυθμό στην ακανόνιστη μορφή του τοπίου. Κατά τόπους, πράσινες κουκκίδες, άλλες εδώ κι άλλες εκεί, οι σκίνοι, πλαγιάζουν πλάι τους και μοιάζουν σαν να έρπουν πάνω στο χώμα και στις πέτρες, έτσι όπως πασχίζουν να προστατευτούν από το ανελέητο σφυροκόπημα του αέρα. Πού και πού, ξεμυτάνε μερικές αγριελιές με το χαρακτηριστικό γκριζοπράσινο χρώμα τους που ασημίζει όμορφα καθώς φυσάει το μελτέμι, ενώ ανάμεσά τους μια καταπονημένη συκιά παλεύει να σταθεί κι αυτή όρθια.

Ακολουθείς με το βλέμμα σου τις επάλληλες πεζούλες καθώς σκαρφαλώνουν ψηλά μέχρι την κορυφογραμμή της βουνοπλαγιάς, μέχρι εκεί που η ράχη της συναντά τον γκριζογάλανο ουρανό. Στη μύτη, πάνω πάνω, μια άσπρη κουκκίδα ξεχωρίζει ένας Προφήτης Ηλίας. Σημείο αναφοράς και προσανατολισμού, ένα τοπόσημο που ξεχωρίζει χρωματικά με την αντιστικτική παρουσία του λευκού πάνω στα γκρίζα βράχια. Ολο το έδαφος ολόγυρα είναι διάστικτο από σκληρούς θάμνους: θυμάρια, φασκόμηλα, ασπάλαθοι, φλόμοι που συμπληρώνουν αρμονικά τα χρώματα της γης και είναι στιγμές που από μακριά μπερδεύεσαι για το ποια είναι η πέτρα και ποιος ο θάμνος. Λίγο παρακάτω διακρίνεις το μονοπάτι. Μια φιδίσια γραμμή που κατηφορίζει προς τη θάλασσα και καταλήγει σε μια μικρή παραλία με κατάλευκα βότσαλα που λαμπυρίζουν στον ήλιο, καθώς πέφτουν πάνω τους τα κύματα. Δυο τρία αλμυρίκια γέρνουν τα κλαδιά τους, δημιουργώντας μια σκιερή περιοχή, τη μόνη μέσα στο λιοπύρι του καλοκαιριού.

Μια απόλυτη ησυχία βασιλεύει και μόνο το αεράκι σπάει τη σιωπή, καθώς σιγοσφυρίζει καθώς περνάει ανάμεσα από τα κλαδιά των δέντρων και των θάμνων. Κάθε τόσο ένα κρώξιμο κόρακα ακούγεται από μακριά και σαν αντίλαλος αντηχούν οι φωνές των γλάρων από την πλευρά της θάλασσας. Μετά πάλι ησυχία. Σε γαληνεύει η ηρεμία που επικρατεί γύρω σου. Στέκεσαι σ’ αυτόν τον πανάρχαιο καταγωγικό τόπο, ο οποίος έρχεται από τόσο μακριά και θα συνεχίσει να βρίσκεται εκεί, για τόσους αιώνες ακόμη. Φαντάζεσαι πως τον περπάτησαν, τον καλλιέργησαν, τον φρόντισαν, τον έζησαν πριν από σένα τόσοι και τόσοι άνθρωποι, αλλά και τόσοι άλλοι που θα βρεθούν εδώ στο μέλλον, στην ίδια ακριβώς θέση που βρίσκεσαι κι εσύ τώρα. Θες δεν θες, συνειδητοποιείς το απειροελάχιστο είναι της ύπαρξής σου. Τη στιγμή αυτή που κύλησε κιόλας μέσα στο διάβα του χρόνου, το παρόν που έφυγε τόσο γρήγορα κι έγινε ήδη παρελθόν.

Ξαναγυρνάς το βλέμμα σου στον ήσυχο ερημικό τόπο. Στον βράχο που στέκει πάντα όρθιος, σαν να μαρμάρωσε μόλις τώρα σε κείνη την άκρη, στην πλαγιά που ανηφορίζει φτάνοντας στην κορφή, στη θάλασσα που αφρίζει κάτω χαμηλά. Εστιάζεις στις μικρές λεπτομέρειες που χαρακτηρίζουν τη φυσιογνωμία του όμορφου κυκλαδίτικου τοπίου που απλώνεται μπροστά σου. Προσπαθείς να κρατήσεις τη στιγμιαία εικόνα ζωντανή στη μνήμη σου, για να μην καταφέρει ποτέ να στην κλέψει η λήθη. Αλλωστε δεν λένε πως είμαστε οι στιγμές που θυμόμαστε;

*Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Ο Μίλτος το πάει τέρμα!

Δεν βλέπει το τώρα, βλέπει το αύριο μαζί με το ΖΑΓΟΡΙ!ΖΑΓΟΡΙ

TAGSφύση

καλλιτέχνες

έργα τέχνης

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS

Το σπασμένο παράθυρο των Windows

Το σπασμένο παράθυρο των Windows

Η Εφημερίδα των Συντακτών 20-21/7/2024

Ως ψηφιακά αναλφάβητος δεν κατάλαβα και πολλά για το ποιο ήταν το πρόβλημα στις εφαρμογές της Microsoft και της εταίρου της, CrowdStrike, που προκάλεσε το παγκόσμιο ψηφιακό μπλακ άουτ και το χάος σε αερομεταφορές, τραπεζικές συναλλαγές, αλυσίδες λιανεμπορίου, δημόσιες υπηρεσίες, χρηματιστήρια. Αν προσπαθούσα να το περιγράψω, θα έλεγα ότι στο οικουμενικό κάστρο της Microsoft, που είναι περιβεβλημένο με θωρακισμένες πόρτες και αλεξίσφαιρα παράθυρα (Windows), ένα από αυτά έσπασε –ή το έσπασαν–, πιθανώς με μια ντιρέκτ γροθιά (strike) που από αστοχία ή σκοπιμότητα επέφερε η CrowdStrike.

Δεν έχει και πολύ σημασία το πώς έσπασε το παράθυρο. Σημασία έχει ότι αρκεί μια μικρή οπή, ένα απειροελάχιστο ρήγμα για να κλυδωνιστεί το κάστρο του οικουμενικού ψηφιακού μονοπωλίου που ελέγχει τα περισσότερα πράγματα που κάνουμε καθημερινά μέσω υπολογιστή, λάπτοπ, κινητού, Διαδικτύου: τη συγγραφή ενός κειμένου ή ενός μηνύματος, τη συναλλαγή μας με μια τράπεζα, μια δημόσια υπηρεσία, μια αεροπορική εταιρεία, ένα σούπερ μάρκετ, το τσεκάρισμα ενός εισιτηρίου, την υποβολή μιας ηλεκτρονικής αίτησης. Ο,τι κάνουμε στο ψηφιακό σύμπαν, είτε αφορά την επιβίωσή μας είτε τη διασκέδασή μας, συνδέεται με κάποια εφαρμογή που την ελέγχει το οικουμενικό μονοπώλιο της Microsoft και τα λιγότερο γνωστά οικουμενικά μονοπώλια που έχουν αναλάβει την ασφάλεια των ψηφιακών εφαρμογών της έναντι κυβερνοεπιθέσεων ή απλών αστοχιών στη διεθνή ψηφιακή Νεφελοκοκκυγία (cloud). Η λειτουργία του παγκόσμιου καπιταλισμού, και τελικά της ψηφιακά οργανωμένης ανθρωπότητας, βασίζεται στην τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνουμε στο ψηφιακό υπερκράτος και τους επιτελείς του.

Κι αν για κάποιο λόγο ο Γκέιτς ή ο Σερτς (CEO της CrowdStrike) αποφάσιζαν να τα βροντήξουν και να κλείσουν τα «μαγαζιά» τους, να πάψουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε κράτη, επιχειρήσεις, δίκτυα και πολίτες; Τι θα γινόταν; Θα ανοίγαμε τον υπολογιστή και θα βρισκόμασταν μπροστά σε μια «μπλε οθόνη θανάτου» (δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό, το διάβασα ως σύμπτωμα του μπλακ άουτ και μου φάνηκε ωραίο). Θα μπαίναμε στην πλατφόρμα της ΔΥΠΑ ή του ΕΦΚΑ και δεν θα δούλευε τίποτα. Η πιστωτική μας κάρτα μπορεί να μην έχει κανένα αντίκρισμα, κι ας φιλοξενεί ένα ελάχιστο ποσό αξιοπρέπειας. Γενικώς, θα κατέρρεε το ψηφιακό σύμπαν και μαζί κι εμείς.

Αυτή η «τυφλή εμπιστοσύνη» στο παγκόσμιο ψηφιακό υπερκράτος είναι το μείζον πρόβλημα –και δίδαγμα– του τελευταίου μπλακ άουτ. Εγινε ο κακός χαμός, εκατομμύρια άνθρωποι, επιχειρήσεις, συναλλαγές πάγωσαν και δεν βγήκε μια κρατική ή διακρατική αρχή να ψελλίσει το παραμικρό, να πει «αυτό μας αφορά, δεν είναι θέμα της αγοράς, δεν είναι μία ή δισεκατομμύρια μικρές ιδιωτικές υποθέσεις».

Μούγκα! Τα κράτη, οι εκλεγμένες κυβερνήσεις, μένουν άφωνες και άβουλες μπροστά σε κάθε αποτυχία ή κακοβουλία της παγκόσμιας ψηφιακής δικτατορίας.

ΚΙΜΠΙ

Kibi2g@yahoo.gr, kibi-blog.blogspot.com

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Η ανυσματοκρατική τάξη εδραιώνεται μόλις θέσει υπό την κατοχή της τις ισχυρές τεχνολογίες που επιτρέπουν την ανυσματοποίηση της πληροφορίας. Η πληροφορία γίνεται κάτι αποχωρισμένο από τις υλικές συνθήκες της παραγωγής και της κυκλοφορίας της. Αποσπάται από συγκεκριμένους τόπους, κουλτούρες, μορφές και διανέμεται σε διαρκώς ευρύτερους κύκλους, υπό το διακριτικό σημείο της ιδιοκτησίας. Η αφαίρεση της πληροφορίας από τον κόσμο γίνεται, συνακόλουθα, το μέσο για να αποστερηθεί ο κόσμος τον εαυτό του.

McKenzie Wark, «Ενα μανιφέστο των χάκερ» (2004)

Η «άρρωστη» ιδιωτικοποίηση των ελληνικών σιδηροδρόμων Οι έλληνες

Η «άρρωστη» ιδιωτικοποίηση των ελληνικών σιδηροδρόμων

Οι έλληνες φορολογούμενοι εξακολουθούν να πληρώνουν 130-150 εκατ. ευρώ τον χρόνο αλλά σύγχρονα, λειτουργικά και ασφαλή τρένα δεν έχουν - Οι Ιταλοί της Hellenic Train εισπράττουν κρατικές επιδοτήσεις, χωρίς να κάνουν ουσιαστικές επενδύσεις

18.07.202422:42

Οικονομία

Κώστας Ντελέζος

Οι έλληνες φορολογούμενοι εξακολουθούν να πληρώνουν 130-150 εκατ. ευρώ τον χρόνο για τον σιδηρόδρομο, όμως σιδηρόδρομο σύγχρονο, λειτουργικό και ασφαλή δεν έχουν, όπως κατέδειξαν το δυστύχημα των Τεμπών και η μετέπειτα λειτουργία των τρένων, με τις συχνές βλάβες και τις παραβιάσεις των «κόκκινων» σηματοδοτών!

Η ιταλική Hellenic Train από τη μια και οι δημόσιες εταιρείες ΟΣΕ – ΓΑΙΑΟΣΕ από την άλλη, μόλις το τελευταίο διάστημα επιχειρούν βήματα προσέγγισης με στόχο τη βελτίωση των μεταξύ τους σχέσεων και τη διάσωση μιας «άρρωστης» ιδιωτικοποίησης, που έχει καθημερινό αντίκτυπο στη λειτουργία του σιδηροδρόμου.

Το βρετανικό μοντέλο

Στη Βρετανία, η άνοδος των Εργατικών στην εξουσία αναμένεται να ενεργοποιήσει τη δέσμευσή τους για πλήρη κρατικοποίηση του σιδηροδρομικού δικτύου μέσα στην πρώτη πενταετία. Το σχέδιο, με βάση τις εξαγγελίες των Εργατικών, θα εφαρμοστεί σε βάθος χρόνου, καθώς λήγουν τα υφιστάμενα συμβόλαια με τους ιδιώτες διαχειριστές.

Στην Ελλάδα, που ιδιωτικοποίησε τον σιδηρόδρομο με βάση το βρετανικό μοντέλο, θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο;

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, αμέσως μετά την τραγωδία των Τεμπών αναγνώρισε ότι θα πρέπει να γίνει επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης με τους Ιταλούς της Hellenic Train, «προκειμένου να βρεθεί ένα νέο πλαίσιο, όπου και τα δύο μέρη θα επενδύσουν στον σιδηρόδρομο αυτά που του αξίζουν».

Ανοιχτά ζητήματα

Στο αμιγώς επιχειρησιακό σκέλος τα κύρια σημεία (ανοιχτά ζητήματα) μιας τέτοιας διαπραγμάτευσης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου (υπουργεία / ΟΣΕ / ΓΑΙΑΟΣΕ) και της Hellenic Train θα μπορούσαν να είναι:Τα τέλη χρήσης της σιδηροδρομικής υποδομής.

Οι οφειλές μεταξύ των εταιρειών.

Η συντήρηση του τροχαίου υλικού.

Το επενδυτικό πρόγραμμα της Hellenic Train.

Το ύψος και η διάρκεια της επιδότησης των πραγματικά «άγονων» δρομολογίων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα, περίπου 7 χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, διαπιστώνεται πως όχι μόνο δεν σταμάτησε η μεγάλη οικονομική αιμορραγία προς τον σιδηρόδρομο, αλλά και ότι ο κρατικός προϋπολογισμός εξακολουθεί να τον πληρώνει αδρά.

Ουσιαστικά, οι Έλληνες φορολογούμενοι χρηματοδοτούν τον ΟΣΕ με 75-100 εκατ. ευρώ τον χρόνο για να διατηρεί λειτουργικό και ασφαλές το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, αλλά και την Hellenic Train (ιταλικό Δημόσιο), με 50-62 εκατ. ευρώ ετησίως για να εκτελεί μεταφορές σε ένα «κολοβό» σιδηροδρομικό δίκτυο.

Ωστόσο, εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι μέχρι στιγμής οι Ιταλοί μόνο εισπράττουν τις κρατικές επιδοτήσεις, χωρίς οι ίδιοι να κάνουν ουσιαστικές επενδύσεις!

Κρίσιμα ερωτήματα

Τα κρίσιμα ερωτήματα που θέτουν αρμόδιοι σιδηροδρομικοί παράγοντες για την «αρρωστημένη» ιδιωτικοποίηση του ελληνικού σιδηροδρόμου και οι απαντήσεις που οι ίδιοι δίνουν είναι:Εφερε η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ βελτίωση των υπηρεσιών; Οπωσδήποτε όχι.

Βελτιώθηκαν τα οικονομικά του κλάδου; Μακράν όχι, αφού πληρώνει το Δημόσιο συνεχώς για να στηριχθεί η δήθεν «ιδιωτικοποίηση».

Βελτιώθηκε η ασφάλεια; Μακάβριο αστείο.

Βελτιώθηκε το επίπεδο παροχής των υπηρεσιών προς τους επιβάτες; Απαντούν οι ίδιοι με καταιγισμό παραπόνων.

Οι δαπάνες

Εκτιμάται ότι στο διάστημα από το 2017 μέχρι και σήμερα το Ελληνικό Δημόσιο έχει δαπανήσει πάνω από 600 εκατ. ευρώ μόνο για τη συντήρηση του σιδηροδρομικού δικτύου και την εκτέλεση των δρομολογίων, ενώ έχει εισπράξει από τους Ιταλούς της Hellenic Train μόλις 67 εκατ. ευρώ (45 εκατ. ευρώ για την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και 22 εκατ. ευρώ για την πώληση του 100% της Ελληνικής Εταιρείας Συντήρησης Σιδηροδρομικού Τροχαίου Υλικού – ΕΕΣΣΤΥ)!

Στα ποσά των Ιταλών δεν περιλαμβάνονται τα μισθώματα για τη χρήση των τρένων που ανήκουν στη ΓΑΙΑΟΣΕ, όπως και τα τέλη χρήσης του σιδηροδρομικού δικτύου του ΟΣΕ, καθώς η αποπληρωμή τους καθυστερεί.

Συγκεκριμένα, πηγές του σιδηροδρόμου αναφέρουν ότι η Hellenic Train οφείλει συνολικά περίπου 160 εκατ. ευρώ στο Ελληνικό Δημόσιο (100 εκατ. στον ΟΣΕ και περίπου 60 εκατ. στη ΓΑΙΑΟΣΕ).

Από την πλευρά της, η Hellenic Train υποστηρίζει ότι δεν της έχουν καταβληθεί οι επιδοτήσεις του 2022 και του 2023, για τις οποίες όμως δεν υπάρχει σαφής εικόνα, καθώς λόγω του δυστυχήματος των Τεμπών και των καταστροφικών πλημμυρών του «Daniel» διακόπηκε για μήνες η σιδηροδρομική σύνδεση στον κεντρικό άξονα Αθηνών – Θεσσαλονίκης.

Επίσης, η Hellenic Train διεκδικεί αποζημιώσεις από το Δημόσιο για την πανδημία και την αύξηση του κόστους ενέργειας, ενώ εγείρει αξιώσεις ύψους 30 εκατ. ευρώ και από τη ΓΑΙΑΟΣΕ, υποστηρίζοντας πως έχει κάνει επιπλέον συντηρήσεις – που δεν προβλέπονταν – στο τροχαίο υλικό.

Χωρίς σχεδιασμό

Οπως επισημαίνουν αρμόδια σιδηροδρομικά στελέχη, όλα αυτά δείχνουν στην πράξη ότι η κρίσιμη ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων έγινε χωρίς μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό από ένα… αλαφιασμένο πολιτικό προσωπικό που προσπαθούσε να διαχειριστεί τη χρεοκοπία της χώρας και να «πιάσει» τους στόχους των μνημονίων. Οι εκπρόσωποι των δανειστών άσκησαν ισχυρές πιέσεις για την υλοποίηση της ιδιωτικοποίησης, παρά την απουσία ουσιαστικού επενδυτικού ενδιαφέροντος και αδιαφορώντας για τις πραγματικές μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία και τους έλληνες επιβάτες-φορολογουμένους.

Κάπως έτσι, το μονοπώλιο της λειτουργίας και εκμετάλλευσης των σιδηροδρομικών μεταφορών της χώρας πέρασε στις 14 Σεπτεμβρίου 2017 στη δημόσια ιταλική εταιρεία Ferrovie dello Stato Italiane Group (FSI) έναντι μόλις 45 εκατ. ευρώ.

Οι επιδοτήσεις

Στην απελευθερωμένη πλέον σιδηροδρομική αγορά το κράτος επιδοτεί ανελλιπώς με 50 εκατ. ευρώ ετησίως μόνο έναν «παίκτη» (ΤΡΑΙΝΟΣΕ – Hellenic Train), που σήμερα ανήκει στο ιταλικό Δημόσιο. Αλλωστε, χωρίς αυτή την επιδότηση το 2017 δεν θα μπορούσε να υπάρξει συμφωνία πώλησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, αφού ήταν… εγγυημένο ότι θα είχε ζημιές από τη λειτουργία της.

Ομως τον Ιούλιο του 2022, επί υπουργίας Κ. Αχ. Καραμανλή, υπήρξε νέα συμφωνία, βάσει της οποίας η Hellenic Train προβλέπεται να λαμβάνει για 15 χρόνια 50-62 εκατ. ευρώ ετησίως, ως αποζημίωση για την εκτέλεση δρομολογίων σε «άγονες γραμμές». Παράλληλα, με τη νέα σύμβαση οι Ιταλοί απαλλάχθηκαν σχεδόν από το σύνολο των επενδύσεων που ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν, με βάση την αρχική σύμβαση, καθώς το ποσό αυτό μειώθηκε από τα 645 στα 62 εκατ. ευρώ!

Ο ανταγωνισμός

Το ερώτημα που εξακολουθούν να θέτουν και σήμερα κύκλοι των άλλων ιδιωτικών σιδηροδρομικών εταιρειών είναι «πώς θα λειτουργήσει ο ανταγωνισμός όταν στην πράξη αποκλείεται κάθε δυνατότητα ύπαρξης ανταγωνισμού, καθώς οι επιδοτήσεις για 10+5 χρόνια, ύψους 750 εκατ. ευρώ, θα κατευθύνονται μόνο σε έναν παίκτη;». Μπορεί, όπως λένε οι ίδιοι, οι επιδοτήσεις αυτές να αφορούν τις επιβατικές μεταφορές, όμως ποιος ελέγχει ότι δεν ενισχύουν εμμέσως και το εμπορευματικό κομμάτι της Hellenic Train;

Το άλλο ερώτημα που θέτουν είναι «πώς προέκυψε το ύψος της ετήσιας κρατικής επιδότησης των 50 εκατ. ευρώ για τις άγονες γραμμές, όταν εδώ και χρόνια δεν έχει υπάρξει κάποια μελέτη που να το προσδιορίζει με ακρίβεια;».

Από την άλλη, προσθέτουν, επιδοτείται ως άγονη γραμμή το σύνολο του σιδηροδρομικού δικτύου! Μάλιστα, υπενθυμίζουν ότι το ύψος της επιδότησης για τα άγονα σιδηροδρομικά δρομολόγια, από το 2022 μπορεί να αυξάνεται από τα 50 στα 62 εκατ. ευρώ, όταν σε άλλους κλάδους μεταφορών (αεροπορικές, οδικές, ακτοπλοϊκές κ.λπ.) το αντίστοιχο ποσό συρρικνώνεται συνεχώς.

Μελέτες για την ανάδειξη και προστασία των στρατοπέδων της ν. Γυάρου

Αναρτούμε Μελέτες για την ανάδειξη και προστασία των στρατοπέδων της ν. Γυάρου που εκπονήθηκαν από το Σταύρο Σταυρίδη και την  Άννυ Βρυχέα όταν εκπόνησαν μια πρόταση δημιουργίας διαδρομών μνήμης στο νησί μετά από προσεκτική έρευνα σε αρχεία και συγκεντρώνοντας υλικό με συνεντεύξεις αγωνιστών από όλες τις περιόδους λειτουργίας του τόπου εξορίας

Μελέτες για την ανάδειξη και προστασία των στρατοπέδων της ν. Γυάρου

Επικουρικές συντάξεις φτώχειας χορηγεί το πρώην ΤΣΜΕΔΕ

Όπως δείχνει και ο επισυναπτόμενος Πίνακας του δημοσιεύματος, επικουρικές συντάξεις φτώχειας χορηγεί το πρώην ΤΣΜΕΔΕ. Μόλις 59 € το μήνα, τη στιγμή που τα υπόλοιπα ταμεία του ΕΦΚΑ χορηγούν μεσοσταθμικά περίπου 200 € το μήνα!!

Αυτό ενδεχομένως οφείλεται στο ότι ο κλάδος επικουρικής ασφάλισης εισήχθει για τους προ 1993 στο Ταμείο το 2007 υποχρεωτικά με το Ν.3528/2006, ενώ οι μετά το 1993 ασφαλισμένοι δεν έχουν βγει ακόμα στη σύνταξη. Η αλλαγή των εισφορών σε 3 ασφαλιστικές κατηγορίες από το 2020, επίσης επιδρά αρνητικά, στο τελικό υπολογιζόμενο ποσό και ο τρόπος υπολογισμού του Ν.4387/16 είναι σε βάρος των ασφαλισμένων. Τέλος η παροιμιώδης αδιαφορία των Μηχανικών για τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα, με εμβληματική την κλοπή 1 δις από τα αποθεματικά τους στην Τράπεζα Αττικής, επιτρέπει στις κυβερνήσεις να τους λεηλατούν κατ' εξακολούθηση και οι Μηχανικοί να συνεχίζουν να στηρίζουν τους ίδιους υπεύθυνους ...

Οι νέες επικουρικές συντάξεις - Ποια ταμεία δίνουν τα μεγαλύτερα ποσά

Του Κώστα Κατίκου

Επικουρικές συντάξεις πολλών ταχυτήτων με ποσά που ξεκινούν από τα 59 ευρώ τον μήνα και φτάνουν ως και τα 617 ευρώ τον μήνα καταβάλουν τα επικουρικά ταμεία στους νέους συνταξιούχους.

Η μέση επικουρική σύνταξη σε σύνολο 30 φορέων επικουρικής ασφάλισης ανέρχεται στα 195 ευρώ τον μήνα, όπως προκύπτει από τις περίπου 48.000 επικουρικές συντάξεις που εκδόθηκαν στο πρώτο πεντάμηνο του 2024 από 30 ταμεία επικουρικής ασφάλισης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύει το Capital.gr:

*Σε 11 από τα 30 ταμεία οι επικουρικές είναι πάνω από τα 300 ευρώ.

*Σε 9 ταμεία τα ποσά κυμαίνονται από 200 ως 300 ευρώ.

*Σε 10 ταμεία οι επικουρικές είναι από 59 ευρώ ως 196 ευρώ.

Το υψηλότερο ποσό με 617 ευρώ κατά μέσο όρο τον μήνα καταβάλλεται από το επικουρικό ταμείο των συμβολαιογράφων, οι οποίοι πέραν των εισφορών τους έχουν και ειδικό πόρο από τα τέλη επι των συμβολαιογραφικών πράξεων που ενισχύει περαιτέρω τις συντάξεις.

Ακολουθούν τα επικουρικά ταμεία των ΔΕΚΟ, και των τραπεζών. Στο επικουρικό της ΔΕΗ η μέση σύνταξη για τους νέους συνταξιούχους που έβγαλαν απόφαση στο πρώτο πεντάμηνο, διαμορφώνεται στα 494 ευρώ, στο επικουρικό της ΕΡΤ η μέση επικουρική για τους νέους συνταξιούχους ανέρχεται στα 335 ευρώ, στο ταμείο του ΟΤΕ η μέση επικουρική διαμορφώνεται στα 272 ευρώ, και στο επικουρικό του ΕΛΤΑ στα 280 ευρώ.

Στο επικουρικό της Εθνικής τράπεζας η μέση σύνταξη για τους νέους συνταξιούχους ανέρχεται στα 400 ευρώ, στο επικουρικό των υπαλλήλων της Alpha Bank (πρώην Τράπεζα Πίστεως) η μέση σύνταξη διαμορφώνεται στα 353 ευρώ.

Στο επικουρικό του Δημοσίου (ΤΕΑΔΥ) η μέση σύνταξη διαμορφώνεται στα 196 ευρώ, ενώ για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα (επικουρικές ΙΚΑ) η μέση επικουρική ανέρχεται στα 158 ευρώ.

Ο υπολογισμός των επικουρικών συντάξεων από το 2015 και μετά έγινε δυσμενέστερος για τους νέους συνταξιούχους καθώς εφαρμόζονται δυο υπολογισμοί ένας για τα χρόνια ασφάλισης ως το 2014 και ένας για τα χρόνια ασφάλισης από το 2015 και μετά.

Στο τμήμα επικουρικής ως το 2014, το κλειδί για να βγεί αυξημένη η επικουρική είναι οι μισθοί και τα έτη ασφάλισης, ενώ για το τμήμα σύνταξης που αντιστοιχεί σε ασφάλιση από το 2015 και μετά, παίζουν ρόλο οι εισφορές που πληρώνουν οι ασφαλισμένοι σε συνδυασμό με την ηλικία αποχώρησης.

Για τα έτη ως το 2014 η επικουρική υπολογίζεται με συντελεστή 0,45% ανά έτος και πολλαπλασιάζεται με τον συντάξιμο μισθό που είχαν οι ασφαλισμένοι από το 2002 ως το 2014, ενώ από το 2015 και μετά το ποσό των εισφορών πολλαπλασιάζεται με συντελεστές (ράντες) απομείωσης της σύνταξης όσο χαμηλότερο είναι το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης των ασφαλισμένων. Ετσι μπορεί ένας ασφαλισμένος με υψηλό μισθό να έχει καταβάλλει μεγάλες εισφορές μετά το 2015, αλλά αν αποχωρήσει στα 60 αντί 67 θα έχει πέναλτι στο ποσό της σύνταξης.

Πέναλτι πρόωρης συνταξιοδότησης εφαρμόζεται και για το τμήμα σύνταξης ως το 2014, που ισοδυναμεί με μείωση ως 30% της επικουρικής σύνταξης εφόσον ο ασφαλισμένος αποχωρεί με καθεστώς μειωμένης σύνταξης από το ταμείο κύριας ασφάλισης.

Το νέο σύστημα ευνοεί όσους έχουν πολλά χρόνια ως το 2014 ενώ δεν ευνοεί τους νεότερους ασφαλισμένους που θα διανύσουν τα περισσότερα χρόνια μετά το 2015.