Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2024

Τα κολέγια στον «πάτο» των διεθνών κατατάξεων



ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αν και υπολείπονται σε σχέση με τα δημόσια ΑΕΙ, το υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να τα κάνει ισότιμα
Τα κολέγια στον «πάτο» των διεθνών κατατάξεων
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ07.02.24 16:03Χρήστος Κάτσικας

Ενώ το ΕΚΠΑ είναι 49ο στην Ε.Ε. και 180ό στον κόσμο και το ΑΠΘ 59ο στην Ε.Ε. και 205ο στον κόσμο, τα δύο καλύτερα κολέγια, το Deree και το Metropolitan College, κατατάσσονται μετά και το τελευταίο δημόσιο ΑΕΙ στην 625η θέση στην Ε.Ε. και 2.811η παγκοσμίως και στη θέση 992 στην Ε.Ε. και παγκοσμίως στην 6.188 αντίστοιχα.

Πριν από περίπου ενάμιση μήνα, στις 24 Δεκεμβρίου 2023, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στον ΣΚΑΪ μίλησε για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «και τα κολέγια μπορούν να ιδρύσουν μη κρατικό πανεπιστήμιο».

Ο υπουργός Παιδείας είχε αναφερθεί στα κολέγια που λειτουργούν στην Ελλάδα, λέγοντας ότι «τα αναγνωρισμένα κολέγια είναι σήμερα 33 με χιλιάδες σπουδαστές και συγκεκριμένα επαγγελματικά δικαιώματα, με ένα θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας διαμορφωμένο από την Ευρωπαϊκή Ενωση».

Και πρόσθεσε: «Με το νομοσχέδιο δεν αλλάζει κάτι σε σχέση με τα κολέγια που σήμερα λειτουργούν. Και αυτά μπορούν να ιδρύσουν, σε συνεργασία με ξένα αναγνωρισμένα ιδρύματα, ένα μη κρατικό πανεπιστήμιο, όπως στο νομοσχέδιο προβλέπεται, δηλαδή ικανοποιώντας τις δύο απαραίτητες προϋποθέσεις: να τηρούν το σύνολο των προβλεπόμενων κριτηρίων ίδρυσης και λειτουργίας του νόμου και να είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα».

Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Ιανουαρίου 2024, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, μιλώντας στην εκπομπή της ΕΡΤ «Στο Κέντρο», δήλωνε: «[…] Εχουμε ήδη άνω των τριάντα δομών στην Ελλάδα που παρέχουν πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα. Η διαφοροποίηση είναι ότι δεν παρέχουν ακαδημαϊκά δικαιώματα. Εμείς θέλουμε μέσα από μια τελολογική ανάγνωση του Συντάγματος, υπό το φως του ενωσιακού δικαίου, η χώρα έμμεσα να ανακτήσει την κυριαρχία στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

»Θέτοντας αυστηρά κριτήρια για τα παραρτήματα. Λέγοντας, δηλαδή, ότι εφόσον είναι μη κερδοσκοπικά και εφόσον πληρούν μια σειρά από πολύ αυστηρές προϋποθέσεις, τις κοινά αποδεκτές προϋποθέσεις, σε συνάρτηση με την έγκριση της Εθνικής μας Ανεξάρτητης Αρχής για την Ανώτατη Εκπαίδευση, να δώσουμε και το ακαδημαϊκό δικαίωμα. Αρα, πλήρη ισοτιμία με τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια».

Πρόσφατα έγινε γνωστή η παγκόσμια κατάταξη πανεπιστημίων για το 2023 από την webometrics που θεωρείται έγκυρος αξιολογητής. Γνωρίζουμε ότι οι διάφορες διεθνείς κατατάξεις πανεπιστημίων δεν αποδίδουν ποτέ την πλήρη εικόνα. Οταν όμως οι διαφορές, που θα αναπτύξουμε στη συνέχεια, είναι τόσο μεγάλες, η εικόνα που προκύπτει δεν μπορεί να είναι προϊόν στατιστικού λάθους.

Πρώτο μεταξύ των ελληνικών ΑΕΙ είναι το ΕΚΠΑ (49ο στην Ε.Ε. και 180ό στον κόσμο). Σημειώνεται ότι πρώτη φορά ελληνικό ΑΕΙ σπάει το φράγμα των 200 καλύτερων πανεπιστημίων στον κόσμο. Ακολουθούν το ΑΠΘ (59ο στην Ε.Ε. και 205ο στον κόσμο), το ΕΜΠ (103ο και 329ο αντίστοιχα), το Πανεπιστήμιο Πάτρας (166ο και 533ο) και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (181ο και 581ο).

Η ξεχωριστή επίδοση των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων (θα λέγαμε «αριστεία» αν η σημασία της λέξης αυτής δεν είχε κατακρεουργηθεί από τους διάφορους υποστηρικτές της) σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας που διαρκούν δώδεκα χρόνια και συνεχίζονται υπογραμμίζει την αυταπάρνηση και τον αγώνα που δίνουν τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας για να κρατήσουν όρθια τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια.

Αγώνα που, όπως σημειώνει ο πανεπιστημιακός Κ. Μηλολιδάκης, υπονομεύεται από τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης με την παραχώρηση επαγγελματικών δικαιωμάτων σε αποφοίτους ιδιωτικών κολεγίων και την κατασπατάληση πόρων για παραρτήματα της ΕΛ.ΑΣ. μέσα στα ΑΕΙ (το προϋπολογισθέν κόστος του σώματος αυτού είναι 20 εκατομμύρια ευρώ ετησίως όταν το σύνολο της τακτικής χρηματοδότησης για τα ΑΕΙ της χώρας είναι μόλις 91,6 εκατομμύρια).

Αλλά μια και ο λόγος για τα ιδιωτικά «κολέγια», τι πουλιά πιάνουν στην κατάταξη διεθνώς; Τα δύο καλύτερα κολέγια είναι το Deree (American College of Greece), που κατατάσσεται μετά και το τελευταίο δημόσιο ΑΕΙ στην 625η θέση στην Ε.Ε. και 2.811η παγκοσμίως, καθώς και το Metropolitan College που κατατάσσεται στη θέση 992 στην Ε.Ε. και παγκοσμίως στην 6.188.

Ας δούμε και την κατάταξη μερικών ακόμη ιδιωτικών «κολεγίων». Ο πρώτος αριθμός είναι η κατάταξη στην Ε.Ε. και ο δεύτερος η παγκόσμια κατάταξη:

American University of Athens: 3.051 – 23.295

Athens School of Management: 2.980 – 22.272

René Descartes College: 2.947 – 21.780

British Hellenic College: 2.857 – 20.800

DEI College: 2.783 – 20.131

ICBS Business School: 2.783 – 20.131

Hellenic American University: 2.303 – 16.655

Hellenic American Education Center: 2.014 – 14.903

Bca Business Studies: 1.914 – 14.234

New York College: 1.690 – 12.722

CITY College International Faculty University of Sheffield: 1.581 – 11.968

Mediterranean College: 1.566 – 11.826

City Unity College: 1.238 – 9.166

American College of Thessaloniki: 1.201 – 8.711

Metropolitan College: 992 – 6.188

American College of Greece: 625 – 2.811

Ο μόνος τρόπος να γίνουν κάποτε πραγματικά ισότιμα τα ιδιωτικά κολέγια με τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια είναι να λεηλατηθούν η άυλη περιουσία, οι εγκαταστάσεις, η υποδομή και το προσωπικό των δημοσίων ΑΕΙ από τις ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, με παράλληλη επιδότηση των τελευταίων από τον κρατικό κορβανά. Εναλλακτικά, να μετατραπούν τα ίδια τα ΑΕΙ σε «κολέγια» με την εισαγωγή διδάκτρων, με την υποβάθμιση και τον εκφυλισμό τους. Οι χαοτικές καταστάσεις που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση μέσα στα ΑΕΙ με τις τελευταίες νομοθετικές της πρωτοβουλίες ενδεχομένως να εξυπηρετούν ακριβώς αυτόν τον σχεδιασμό.

Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου 2024

Κρίση Στέγης: Οι νέες χρήσεις ανοίκιαστων καταστημάτων στη Θεσσαλονίκη

Κρίση Στέγης: Οι νέες χρήσεις ανοίκιαστων καταστημάτων στη Θεσσαλονίκη 

Οι μόνιμοι κάτοικοι αναγκάζονται να φύγουν από το κέντρο και τη θέση τους καταλαμβάνουν οι τουρίστες 

- Γράφει ο Κώστας Σαμδάνης, μέλος του ΑΡΑΓΕΣ και της Αντιπροσωπείας ΤΕΕ για το Parallaxi 9 Φεβρουαρίου 2024, στα πλαίσια του αφιερώματος Που πάει αυτή η πόλη?


Η Θεσσαλονίκη αλλάζει, όπως αλλάζει όλος ο κόσμος. Αυτό συνέβαινε πάντα, αυτό συμβαίνει τώρα και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Το ερώτημα είναι πού οδηγούμαστε και ποιο σκοπό εξυπηρετούν οι μεταβολές που συμβαίνουν, αν και σε ποιο βαθμό αυτές συμβαίνουν αυτόματα από τη δυναμική της αγοράς ή οργανωμένα βάση σχεδίου ορίζοντας μια νέα ταυτότητα της πόλης και αν η νέα αυτή ταυτότητα αξιοποιεί και αναδεικνύει τα στοιχεία που τη συνθέτουν σήμερα ή αν αδιαφορεί για αυτά. 
 Σε αυτά τα πλαίσια στη δημόσια συζήτηση για την κατεύθυνση της πόλης δεν υπάρχει απλώς έλλειμμα ενημέρωσης. Υπάρχει έλλειψη σκέψης και σύνθεσης των πολυπαραγοντικών πολεοδομικών και χωροταξικών επιλογών η οποία καλύπτεται με αφορισμούς και δαιμονοποίηση της αντίθετης γνώμης και της κοινωνικής διαμαρτυρίας. 
Οι κατευθύνσεις και οι κυρίαρχες χωρικές επιλογές προβάλλονται από το σύνολο του πλέγματος εξουσίας ως η μόνη βιώσιμη επιλογή με μοναδικό κριτήριο την οικονομική άνθιση συγκεκριμένων δραστηριοτήτων και συμφερόντων. Η πολεοδομική επιστήμη όμως, δεν είναι μονοπαραγοντική, αλλά ένα εργαλείο σύναψης κοινωνικού συμβολαίου και συνοχής, με αντικείμενο τη χωρική οργάνωση και εξασφάλιση όλων των μερών που συνθέτουν τις πολυπληθείς λειτουργίες της πόλης και των συγκρουόμενων συμφερόντων που αναπόφευκτα συγκεντρώνονται στον αστικό ιστό. 
Η απαξίωση του κεντρικού σχεδιασμού και η αντικατάσταση του από ειδικά χωρικά σχέδια και αποσπασματικές τοπικές μελέτες με ευνοϊκές ρυθμίσεις κατά παρέκκλιση των γενικών κανόνων, αντανακλά την αποστροφή της οικονομικής ελίτ προς την οργάνωση και τη διάρρηξη ένας κοινωνικού συμβολαίου του παρελθόντος που εξασφάλιζε τις βασικές ανάγκες και εν τέλη την ύπαρξη των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων εντός της πόλης. 
Η οργάνωση και η εξυπηρέτηση από την κεντρική εξουσία με τη σύμφωνη γνώμη και τη συνεργασία των τοπικών αρχών αυτών των αδηφάγων συμφερόντων έχει ολέθριες συνέπειες για την πόλη, όπως επίσης και ο παραγκωνισμός των απόψεων της επιστημονικής κοινότητας πάνω στα ζητήματα αυτά, αλλά και η απαξίωση κάθε φωνής κοινωνικής διαμαρτυρίας. 

Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2024

Φοβού τα αντιπλημμυρικά!



Φοβού τα αντιπλημμυρικά!30-12-2023


του Κίμωνα Χατζημπίρου

Οι πλημμύρες δεν συμβαίνουν τόσο από έλλειψη κατασκευής αντιπλημμυρικών έργων, όσο από αυθαίρετες, παράνομες και λανθασμένες παρεμβάσεις, με επιβαρυντικό παράγοντα την κλιματική αλλαγή. Στους ποταμούς της Θεσσαλίας, σύμφωνα με σχετικό πόρισμα Ολλανδών εμπειρογνωμόνων, πρέπει να δοθεί ζωτικός χώρος. Οι κοίτες τους έχουν περιορισθεί σε υπερβολικό βαθμό, επειδή οι πλημμυρικές ζώνες έχουν γίνει καλλιέργειες, χώροι κατοικίας, βιομηχανίας ή υποδομών.

Το 1994, η εκτροπή του Αχελώου ήταν βασική κυβερνητική προτεραιότητα. Όμως, η κατασκευή του απαραίτητου αρδευτικού δικτύου, που θα μοίραζε στους αγρότες τα εκτρεπόμενα προς την Θεσσαλία νερά, είχε απαγορευτικό κόστος. Το αρμόδιο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ βρήκε μια επιπόλαιη λύση: Για να επιτευχθεί η πλήρης αξιοποίηση των νερών της εκτροπής, προϋπόθεση ήταν η ολοκλήρωση κατασκευής των αντίστοιχων αρδευτικών δικτύων, τα οποία όμως για πολλά χρόνια δεν μπορούσαν να ενταχθούν στα χρηματοδοτικά προγράμματα. Προτάθηκε λοιπόν, η άρδευση να γίνεται προσωρινά μέσω των υφισταμένων δικτύων (αποχετευτικά-αποστραγγιστικά). Οι έμπειρες υπηρεσίες του υπουργείου δεν αγνοούσαν πόσο επικίνδυνη είναι, σε περίπτωση αιφνίδιας ραγδαίας βροχής, η χρήση του αποστραγγιστικού δικτύου ως αρδευτικού. Τα αποστραγγιστικά κανάλια πρέπει να είναι πάντοτε συντηρημένα και άδεια από νερό, για να παροχετεύσουν μια ξαφνική πλημμύρα. Όταν οι αγρότες τα χρησιμοποιούν ως αρδευτικά, κατασκευάζοντας μικρά φράγματα που συγκεντρώνουν το νερό και τα οποία δεν μπορούν να απομακρυνθούν εγκαίρως, το δίκτυο την κρίσιμη στιγμή είναι ανίκανο να παροχετεύσει την πλημμύρα (Η Δίκη του Αχελώου, 1999, εκδόσεις Στοχαστής).

Το παράδειγμα δείχνει αφενός την ελαφρότητα με την οποία προτείνονται ακατάλληλες λύσεις για να ικανοποιηθούν πιεστικές απαιτήσεις κατοίκων και τοπικών παραγόντων, αφετέρου τους κινδύνους που λανθασμένες παρεμβάσεις προκαλούν σε μια περιοχή ευάλωτη σε πλημμύρες. Η Θεσσαλία, τεράστια λίμνη σε προϊστορικές εποχές, ήταν σε σημαντικό ποσοστό ελώδης όταν ενώθηκε με την Ελλάδα, το 1881. Εκτεταμένα αποστραγγιστικά έργα απέδωσαν μεγάλες εκτάσεις στις καλλιέργειες, ωστόσο, η μνήμη της κλειστής λεκάνης παραμένει και, κατά καιρούς, το νερό επιστρέφει με μορφή πλημμύρας. Τα αντιπλημμυρικά έργα δεν παρέχουν πλήρη προστασία. Π.χ. αν κατασκευασθούν για περίοδο επαναφοράς 50 ετών, η πεδιάδα θα έχει 2% πιθανότητα κάθε χρόνο να πλημμυρίσει. Αν κατασκευασθούν πιο ογκώδη έργα για να μειωθεί η πιθανότητα, τότε αυξάνονται δυσθεώρητα το κόστος και οι περιβαλλοντικές συνέπειες. Επιπλέον, η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή σταδιακά αυξάνει, σε άγνωστο βαθμό, την πιθανότητα πλημμύρας.

Οι πλημμύρες δεν συμβαίνουν τόσο από έλλειψη κατασκευής αντιπλημμυρικών έργων, όσο από αυθαίρετες, παράνομες και λανθασμένες παρεμβάσεις, με επιβαρυντικό παράγοντα την κλιματική αλλαγή. Στους ποταμούς της Θεσσαλίας, σύμφωνα με σχετικό πόρισμα Ολλανδών εμπειρογνωμόνων, πρέπει να δοθεί ζωτικός χώρος. Οι κοίτες τους έχουν περιορισθεί σε υπερβολικό βαθμό, επειδή οι πλημμυρικές ζώνες έχουν γίνει καλλιέργειες, χώροι κατοικίας, βιομηχανίας ή υποδομών. Επομένως, πρέπει να δοθεί βάρος όχι στα αναχώματα και άλλα έργα στον κάμπο τα οποία περιορίζουν τα ποτάμια, αλλά στην διάθεση χώρου όπου θα εκτονώνεται η πλημμύρα. Προκύπτει επίσης από το πόρισμα η ανάγκη σφιχτής και αποτελεσματικής τοπικής διακυβέρνησης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με αμιγώς επιστημονικά κριτήρια από μια αρχή, χωρίς πιέσεις και μπερδεμένες διαδικασίες.

Μετά τις πρόσφατες καταστροφές, ένα άγχος να φτιαχτούν αντιπλημμυρικά έργα κατέλαβε ολόκληρη την κρατική μηχανή, παντού προγραμματίζονται βιαστικές επεμβάσεις σε ποτάμια και ρέματα. Ξεχνούν ότι η ορθολογική διαχείρισή τους πρέπει να γίνεται τοπικά ετεροχρονισμένη και με ελαχιστοποίηση της καταστροφής στην παρόχθια βλάστηση, ώστε να περιορίζεται η ζημιά των οικοσυστημάτων.

Χωρίς διεπιστημονικές μελέτες, τα αντιπλημμυρικά έργα κινδυνεύουν να γίνουν η χαρά του εργολάβου και της μπουλντόζας, να αποτελέσουν πεδίο αυθαιρεσίας και τεράστιας σπατάλης κρατικών χρημάτων, που αφθονούν λόγω Ταμείου Ανάκαμψης. Δήμαρχοι, Περιφερειάρχες, τοπικοί βουλευτές, κατασκευαστικά συμφέροντα κ.λπ. πιέζουν για φαραωνικά φράγματα, αναχώματα και άλλα πανάκριβα έργα. Δυστυχώς, τα μικρά αλλά αποτελεσματικά φράγματα στα βουνά και άλλα έργα ορεινής υδρονομίας, όπως και οι απαραίτητες μετακινήσεις κάποιων οικισμών και δραστηριοτήτων από περιοχές που εύκολα πλημμυρίζουν, δεν αρέσουν. Προσφέρουν μεν μεγάλη υπηρεσία στην αντιπλημμυρική και οικολογική προστασία αλλά δίνουν μικρό πολιτικό ή εργολαβικό κέρδος.

Μηχανικοί που καταγράφουν ζημιές σε φυσικές καταστροφές, πληρώνουν από την τσέπη τους τα μεταφορικά

Μηχανικοί που καταγράφουν ζημιές σε φυσικές καταστροφές, πληρώνουν από την τσέπη τους τα μεταφορικά

Η αποζημίωση αργεί επί μήνες και οι ίδιοι παραμένουν για χρόνια όμηροι συμβάσεων ορισμένου χρόνου

πλημμυρισμένη Θεσσαλία (AP)

Από την τσέπη τους αναγκάζονται συχνά να πληρώνουν τα έξοδα των μετακινήσεών τους έως ότου αποζημιωθούν ύστερα από μήνες οι μηχανικοί, οι οποίοι συμμετέχουν στα κλιμάκια καταγραφής ζημιών μετά από κάθε φυσική καταστροφή και είναι εξ αντικειμένου οι πρώτοι που καταφτάνουν στις πληγείσες περιοχές αντιμετωπίζοντας και επιπρόσθετους κινδύνους δεδομένου ότι πολλές φορές τα φαινόμενα δεν έχουν ολοκληρωθεί. Ήδη υπάρχουν περιπτώσεις, στις οποίες οφείλονται αποζημιώσεις από τον περασμένο Οκτώβριο.
Για χρόνια όμηροι συμβάσεων ορισμένου χρόνου

Την ίδια στιγμή, ο κύριος όγκος των εργαζομένων που διενεργούν αυτοψίες δεν απασχολείται με μόνιμη σχέση εργασίας, αλλά ζει επί χρόνια την ομηρία της παράτασης συμβάσεων, την ώρα μάλιστα που στις περιπτώσεις «κενών διαστημάτων», δηλαδή τις περιόδους που μπορεί οι συμβάσεις τους να έχουν λήξει και να μην έχουν ανανεωθεί ακόμα, οι ίδιοι δεν έχουν ούτε το δικαίωμά υπογραφής, γεγονός που έχει άμεσες συνέπειες στους πληγέντες, οι οποίοι θα καθυστερήσουν ακόμα περισσότερο να αποζημιωθούν.

Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2024

Για το Μεταξουργείο που «πεθαίνει»


Μεταξουργείο, λαδοπαστέλ σε χαρτί, Τ. Παπαϊωάννου
Για το Μεταξουργείο που «πεθαίνει»
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ06.02.24 20:30Τάσης Παπαϊωάννου*

Οι γειτονιές μετατρέπονται σε ένα ψεύτικο πολυκαιρισμένο σκηνικό, σε μια νεκρή φωταγωγημένη βιτρίνα που προσελκύει τους τουρίστες και τους κοσμικούς, οι οποίοι ανάλογα με τις μόδες που επικρατούν, αρέσκονται να συχνάζουν σε τέτοια δήθεν cult «αυθεντικά» περιβάλλοντα. Φαινόμενα γνωστά στις πόλεις του εξωτερικού που τελευταία κάνουν την εμφάνισή τους και στις γειτονιές ή στους «μαχαλάδες» της Αθήνας, όπως τις αποκαλούσαν χαρακτηριστικά οι κάτοικοι στην καλλιτεχνική εκδήλωση-πορεία που διοργάνωσαν πριν από λίγες μέρες στην Πλαταιών, τον πολύπαθο δρόμο του Μεταξουργείου.

Οι νεοελληνικές πόλεις εμφανίζουν, ορατά πια, τα σημάδια που άφησαν και συνεχίζουν να αφήνουν, οι καταστροφικές πολιτικές των τελευταίων χρόνων στη χώρα. Οι επιπτώσεις των επαχθών μνημονίων, της δυσβάσταχτης λιτότητας και της οικονομικής αφαίμαξης χιλιάδων νοικοκυριών, αποτυπώνονται ολοκάθαρα και στο χτισμένο περιβάλλον. Σπίτια που ξεπουλήθηκαν όσο όσο, διαμερίσματα που εγκαταλείφθηκαν, οικογένειες που ξεσπιτώθηκαν βίαια αδυνατώντας να πληρώσουν τα ακριβά ενοίκια που έχουν εκτιναχθεί σε τέτοιο υπερβολικό βαθμό, ώστε να μιλάμε πλέον για μια επικίνδυνη «φούσκα» που απειλεί την ίδια την ελληνική οικονομία (1).

Η διάρρηξη, ο κατακερματισμός και εν τέλει η διάλυση του κοινωνικού ιστού στις περισσότερες γειτονιές της Αθήνας αντανακλώνται και στον πολεοδομικό ιστό τους. Αρκεί να περπατήσει κανείς σε δρόμους των Εξαρχείων, των Πετραλώνων, του Μεταξουργείου, του Ψυρρή, για να αντιληφθεί πως οι οικοδομικές εργασίες που συντελούνται εκεί είναι τουλάχιστον αναντίστοιχες με το βιοτικό επίπεδο και τις οικονομικές δυνατότητες των κατοίκων τους. Νέες πολυώροφες οικοδομές ορθώνονται στη θέση παλιών σπιτιών, ενώ ανακατασκευές υπαρχουσών πολυκατοικιών και ανακαινίσεις μεμονωμένων διαμερισμάτων συντελούνται σχεδόν σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο. Λινάτσες καλύπτουν τις προσόψεις, κάδοι υλικών βρίσκονται παρκαρισμένοι στους δρόμους, παλιές πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια, στοιβάζονται μαζί με τα σκουπίδια στις γωνίες των δρόμων. Οι νέες αυτές κατοικίες, όμως, σπανίως απευθύνονται στους μόνιμους κατοίκους των περιοχών αυτών και πολύ περισσότερο –βέβαια– σε ενοικιαστές.

ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ: Συμμετοχή στη Στάση Εργασίας της ΑΔΕΔΥ και στο Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο στις 8/2






Σε συνέχεια της από 10/1/2024 Ανακοίνωσης μας και της σχετικής απόφασης του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, συμμετέχουμε στη Στάση Εργασίας την Πέμπτη 8/2 από τις 11πμ μέχρι τη λήξη ωραρίου καθώς και στη συγκέντρωση στις 12:00 στα Προπύλαια στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο που καλούν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι και στο οποίο συμμετέχει όλη η εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και τα Σωματεία.

Η μεγάλη εικόνα της αντιδραστικής και ολέθριας για το μέλλον των παιδιών μας «μεταρρύθμισης» είναι ότι με αυτήν η Πολιτεία εκχωρεί σε οικονομικά συμφέροντα τη θεμελιώδη Συνταγματική της υποχρέωση να χρηματοδοτεί την ανώτατη εκπαίδευση και την επιστημονική έρευνα. Εμπορευματοποιεί την Ανώτατη Εκπαίδευση προς όφελος συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων, δεσμεύει περαιτέρω την ανάπτυξη της επιστημονική γνώσης από τα δεσμά του κέρδους, μετατρέπει τους φοιτητές σε πελάτες «πακέτων σπουδών» μίας χρήσης, αναιρεί τη μεγάλη κατάκτηση της καθολικής και ισότιμης πρόσβαση στο δημόσιο Πανεπιστήμιο η οποία μετέτρεψε την παιδεία από κληρονομικό προνόμιο μιας αριστοκρατίας ισχύος και πλούτου σε δικαίωμα όλων. Στηρίζουμε τα αιτήματα των Φοιτητικών Συλλόγων, γιατί η παιδεία είναι υπόθεση όλου του λαού.

  • Όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια! Να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο.
  • Όχι στην παράκαμψη και την αναθεώρηση του άρθρου 16.
  • Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους και όλες.
  • Όχι στις διώξεις και την καταστολή των αγώνων της νεολαίας

Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2024

Συλλογή υπογραφών αποφοίτων πολυτεχνικών σχολών ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια



Συλλογή υπογραφών αποφοίτων πολυτεχνικών σχολών ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια

Yπογράφετε σε αυτό το κείμενο: 


Οι πρώτες 405 υπογραφές εδώ

Όχι στα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια!

Παλιοί και παλιές φοιτητές και φοιτήτριες πολυτεχνικών σχολών καλούμε στις κινητοποιήσεις ενάντια στα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια! Όλοι και όλες στον αγώνα!

Εμείς που σπουδάσαμε, είτε στο κοντινό είτε στο μακρινό παρελθόν, στα Πολυτεχνεία και τις Πολυτεχνικές Σχολές της χώρας, ενώνουμε τη φωνή μας με το φοιτητικό κίνημα του σήμερα, που το ημερολόγιο γράφει Ιανουάριος του 2024. Ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα των φοιτητικών συλλόγων, της πανεπιστημιακής κοινότητας για συμπαράσταση και κοινό αγώνα ενάντια στην επιχειρούμενη από την κυβέρνηση θέσπιση ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα, παρακάμπτοντας το άρθρο 16 του Συντάγματος.

Ως απόφοιτοι δημόσιων πανεπιστημίων, δηλώνουμε πως στηρίζουμε αταλάντευτα τη δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση και το ενιαίο, αδιάσπαστο πενταετές δίπλωμα μηχανικού και εκφράζουμε τη ριζική αντίθεσή μας στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και τον τρόπο που επιχειρείται να θεσπιστούν μέσω της παράκαμψης του συντάγματος και του άρθρου 16, που ορισμένες και ορισμένοι από εμάς υπερασπιστήκαμε στον μεγαλειώδη αγώνα του φοιτητικού κινήματος του 2006-07.

H ίδρυση των ιδιωτικών ΑΕΙ μετατρέπει το δίπλωμά μας σε ένα ακόμα «χαρτί» στη ζούγκλα της αγοραπωλησίας πτυχίων και τίτλων σπουδών. Οι νέοι απόφοιτοι, θα πρέπει να κυνηγούν διαρκώς πιστοποιητικά και σεμινάρια επί πληρωμή. H περαιτέρω κατηγοριοποίηση των πτυχίων, συμπιέζει τα εργασιακά και μισθολογικά επαγγελματικά δικαιώματα όλων προς τα κάτω.

Στεκόμαστε απέναντι στην προσπάθεια απαξίωσης των διπλωμάτων των ενιαίων πενταετών προγραμμάτων σπουδών των πτυχίων μηχανικών των δημόσιων ιδρυμάτων που επιχειρείται μέσω της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων και εξίσωσής τους με τα πτυχία των κολλεγίων, αφού είναι δεδομένο ότι τα περισσότερα κολλέγια θα επιχειρήσουν να μετατραπούν σε «μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια» με τη νέα ρύθμιση.

Τα δημόσια πανεπιστήμια που αντιμετωπίζουν διαχρονικά τη μειωμένη χρηματοδότηση και τις ελλείψεις σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό θα υποβαθμιστούν. Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία που πρόσφατα δημοσιοποίησε το Συμβούλιο Διοίκησης του ΕΜΠ: από το 2009 έως σήμερα η χρηματοδότηση στο ίδρυμα μειώθηκε κατά 63%, τα μέλη ΔΕΠ κατά 36%, ενώ οι εγγεγραμμένοι σπουδαστές αυξήθηκαν κατά 20%. Η ταυτόχρονη λειτουργία ιδιωτικών και δημόσιων πανεπιστημίων μαζί με τη χρόνια υποχρηματοδότηση θα οδηγήσει τα δημόσια πανεπιστήμια να λειτουργούν ακόμα περισσότερο με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια (δίδακτρα, ανταποδοτική έρευνα κτλ.), με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα παιδιά, ειδικότερα των φτωχότερων οικογενειών, να απομακρύνονται από το δικαίωμα να σπουδάσουν.

Όλα αυτά στο όνομα της εναρμόνισης με την ΕΕ και τον “ανεπτυγμένο κόσμο”, διακαής πόθος άλλωστε της κυβέρνησης της ΝΔ και των προηγούμενων κυβερνήσεων που επιχείρησαν αντίστοιχες αλλαγές στην εκπαίδευση. Την ίδια στιγμή φυσικά αυτοί που επωφελούνται είναι οι κολλεγιάρχες, ενώ ο λαός καλείται να βάλει το χέρι στην τσέπη και για τα βασικά αγαθά, την ώρα που με δυσκολία βγαίνει ο μήνας.

Ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά γενναία στήριξη του δημόσιου πανεπιστημίου με χρηματοδότηση, διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, επαρκείς εγκαταστάσεις και επιστημονικό εξοπλισμό και πτυχία που να εξασφαλίζουν πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα.

Από την πλευρά μας, δηλώνουμε ότι θα βρεθούμε στο πλάι του φοιτητικού κινήματος και της πανεπιστημιακής κοινότητας και καλούμε όλους τους φορείς των μηχανικών να πράξουν το ίδιο. Ο αγώνας για το δικαίωμα στην παιδεία και την αξιοπρεπή εργασία είναι κοινός! Θα μας βρουν απέναντί τους!

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfxO8fjR6gAyYyTInyG7hqjAvE2chBcYKz7JiPgT46riZIIrA/viewform

Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2024

Ανάμεσα στους ακάλυπτους των πολυκατοικιών


«Από τον ακάλυπτο», Λάδι σε χαρτόνι, Tάσης Παπαϊωάννου
Ανάμεσα στους ακάλυπτους των πολυκατοικιών
ART - ΝΕΑ19.01.24 18:11Τάσης Παπαϊωάννου*

Η νεοελληνική πόλη παρουσιάζει σαν τον Ιανό δύο πρόσωπα. Ενα αυτό των δρόμων με τις επιμελημένες προσόψεις κι ένα άλλο, στην πίσω πλευρά των κτιρίων, αυτό των ακαλύπτων. Εργολαβικές πολυκατοικίες, χτισμένες όπως όπως, η μία κολλητά στην άλλη, με μοναδικό στόχο τη μέγιστη εκμετάλλευση κάθε τετραγωνικού χιλιοστού. Χτίσαμε τα πάντα και τελικά καταντήσαμε να αναπνέουμε μέσα από φωταγωγούς-σωλήνες που αναδίδουν τη μυρωδιά μιας μακροχρόνιας αποπνικτικής κλεισούρας.

«Τα κτίρια συνοδεύουν την ανθρωπότητα από τις απαρχές της ιστορίας της», γράφει ο Walter Benjamin και συνεχίζει παρακάτω: «Τα κτίρια γίνονται αντιληπτά με δύο τρόπους: μέσω της χρήσης τους και μέσω της πρόσληψής τους. Ή, καλύτερα, με την αφή και την όραση»1. Βαδίζουμε καθημερινά στα πεζοδρόμια της πόλης αντικρίζοντας μόνο τα ισόγεια των κτιρίων, κοιτώντας αυτό που συντελείται στο έδαφός της, ενώ σπανίως στρέφουμε το βλέμμα μας ψηλά.

Ζούμε κυρίως με την εικόνα και τα συμβάντα της πόλης χαμηλά, κάτω από παρόδιες στοές, από στενόμακρα μπαλκόνια, διαβαίνοντας μπροστά από εισόδους πολυκατοικιών, από φωτισμένες βιτρίνες καταστημάτων. Περνάμε μπροστά από κοινότοπες τυποποιημένες προσόψεις, γκρίζες θλιβερές επιφάνειες κατακερματισμένων οικοδομικών τετραγώνων.

Η καθημερινότητα της πόλης, πολύβουη, με κάθε λογής θορύβους να αντηχούν και να πολλαπλασιάζονται πάνω στα μέτωπα των δρόμων της. Δρόμοι που ώρες ώρες φαντάζουν με αστικές χαράδρες μέσα στο πυκνοδομημένο, συμπαγές σώμα της.

Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2024

Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, η χούντα και η Δεξιά

Η αντισυνταγματική επίθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη στα δημόσια Πανεπιστήμια, τους φοιτητές και την Αριστερά
Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, η χούντα και η Δεξιά

Η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης αλλά και όλων των κοινωνικών υπηρεσιών ήταν αυτονόητη πολιτική θέση όλου του αντιδικτατορικού πολιτικού κόσμου μετά το 1974 ● Αυτό που διαφέρει στη σημερινή κυβερνητική μεθόδευση από την αποτυχημένη απόπειρα του 2006 είναι το γεγονός ότι το άνοιγμα των ιδιωτικών ΑΕΙ είναι μία από τις προσωπικές εμμονές του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Θα αρκούσε να κοιτάξει κανείς το βιογραφικό των πιο στενών συνεργατών που επέλεξε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης να τον συνοδέψουν στη συγκρότηση του «επιτελικού» του κράτους για να καταλάβει πόσο αξίζουν όλες οι κυβερνητικές εξαγγελίες για την αναβάθμιση των Πανεπιστημίων μέσω του νομοσχεδίου που παρακάμπτει το Σύνταγμα και ανοίγει διάπλατα την Κερκόπορτα στην ιδιωτική κερδοσκοπική πρωτοβουλία.

Περιορίζομαι σε τρεις: Παναγιώτης Κοντολέων (από επιχείρηση ιδιωτικής ασφάλειας στην ΕΥΠ), Κωνσταντίνος Λούλης (από αλευροβιομήχανος και ταμίας του Ιδρύματος Μητσοτάκη γενικός γραμματέας Τουρισμού), Αντώνης Διαματάρης (από εκδότης του «Εθνικού Κήρυκα», υφυπουργός Εξωτερικών για τον Απόδημο Ελληνισμό). Και οι τρεις βρέθηκαν να μην κατέχουν το πτυχίο που προβλέπει ο νόμος.

Επιχειρώντας να δικαιολογήσει τα όσα μεθοδεύει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων, ένας από τους πιο σταθερούς υποστηρικτές της διηγιόταν τις προάλλες σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή: «Ξέρετε πώς ξεκίνησε ο εγκλωβισμός στο κράτος των Πανεπιστημίων; Μετά τον Εμφύλιο, η τότε Δεξιά -που λέμε- για να μην μπούνε οι κομμουνιστές και οι αριστεροί μέσα στο Πανεπιστήμιο, έκαναν τα Πανεπιστήμια ΝΠΔΔ, δηλαδή τα έκαναν περίκλειστα που να διοικούνται από το κράτος.

»Ηρθε η χούντα, η οποία έβαλε και το κερασάκι στην τούρτα, χουντικό είναι αυτό το άρθρο 16, όπως γράφει ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος - δεν τα λέω εγώ. Το άρθρο 16 με τη διάταξη ότι θα ’χουμε μόνο κρατικά Πανεπιστήμια στην Ελλάδα είναι χούντα». Αυτά εξιστορούσε την προπερασμένη Τρίτη ο Αρης Πορτοσάλτε και τον παρακολουθούσαν εκστασιασμένοι οι συνάδελφοί του Ακης Παυλόπουλος και Δημήτρης Οικονόμου («Σκάι», 30.1.2024).
Θάνος Πλεύρης, Κυριάκος Μητσοτάκης | Eurokinissi/Σωτήρης Δημητρόπουλος
Δημοσκόπηση υπέρ των ιδιωτικών Πανεπιστημίων από το «Πρώτο Θέμα» (10.12.2006). Ενάμιση μήνα αργότερα, η εφημερίδα ανακοινώνει και τους επιχειρηματίες που «ιδρύουν» ιδιωτικά Πανεπιστήμια (29.1.2007)
Η χούντα και τα Πανεπιστήμια

Μπορεί ο κ. Αλιβιζάτος να έχει ταχθεί εδώ και πολλά χρόνια υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, αλλά γράφει κάτι διαφορετικό: «Το θέμα των ημερών, δηλαδή τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, είναι για μένα δευτερεύον: η λύση των προβλημάτων της ανώτατης εκπαίδευσης δεν περνά, όπως πιστεύω, από αυτά, όσο από τη μεταρρύθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου. Εάν το δημόσιο Πανεπιστήμιο απαλλαγεί από τα δεσμά -συμπεριλαμβανομένων και των συνταγματικών- που σήμερα εμποδίζουν το “άνοιγμά” του στις προκλήσεις των καιρών, έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι, όπως ακριβώς συνέβη και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που τα δοκίμασαν, τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης» (Ν. Αλιβιζάτος, «Πέρα από το 16. Τα πριν και τα μετά», Αθήνα 2007, σελ. 16).

Μπορεί, δηλαδή, ο κ. Αλιβιζάτος να τάσσεται υπέρ της συνταγματικής αναθεώρησης του άρθρου 16, όχι όμως επειδή αυτό αποκλείει την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων, αλλά επειδή «εμποδίζει τη διαφορετική μεταχείριση των υφισταμένων Πανεπιστημίων». Και βέβαια για τον ίδιο είναι σαφές ότι το άρθρο αυτό «αποκλείει τη σύσταση δημόσιων Πανεπιστημίων με άλλη, πιο ευέλικτη, νομική μορφή, όπως π.χ. ιδρύματα ιδιωτικού δικαίου επιδοτούμενα από το κράτος» (σελ. 15). Με άλλα λόγια, σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, οι ρυθμίσεις που επιχειρούνται σήμερα από την κυβέρνηση είναι ευθέως αντισυνταγματικές! Δεν το κατάλαβε αυτό ο κ. Πορτοσάλτε;

Η προσπάθεια να ταυτιστεί ο δημόσιος χαρακτήρας της Ανώτατης Παιδείας με τη χούντα είναι απολύτως ανιστόρητη. Ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Και μάλιστα, παρά το γεγονός ότι έχει περάσει μισός αιώνας από τότε, και παρά την προφανή διαφορά όλων των ιστορικών συνθηκών και κυρίως τη διαφορά των πολιτικών καθεστώτων της δικτατορίας του 1973 από την κοινοβουλευτική δημοκρατία του 2024, δεν είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς ορισμένες ενδιαφέρουσες αναλογίες του φοιτητικού κινήματος του ’73 με το σημερινό κίνημα στον χώρο της εκπαίδευσης.

Ενα από τα βασικά αιτήματα γύρω από τα οποία συγκροτήθηκε η επιθετική, διεκδικητική φάση του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος στις αρχές του 1973 ήταν να διακοπεί η λειτουργία ξενόγλωσσου ιδιωτικού Τεχνολογικού Ινστιτούτου. Τον Ιανουάριο του 1973 πληροφορηθήκαμε στο Πολυτεχνείο την ύπαρξη αυτού του ιδρύματος στην Αγία Παρασκευή και αμέσως προχωρήσαμε σε αποχή που επεκτάθηκε σε όλες τις σχολές.

Ο συσχετισμός με τις κινητοποιήσεις για το άρθρο 16 από το 2007 μέχρι και σήμερα είναι προφανής. Αλλά και η προσπάθεια να δυσφημηστεί ως «χουντικό» το άρθρο 16 του Συντάγματος της Μεταπολίτευσης είναι απολύτως ατυχής. Μπορεί καθένας να ανατρέξει στη σχετική συζήτηση στη Βουλή (26.4.1975) για να διαπιστώσει ότι η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης αλλά και όλων των κοινωνικών υπηρεσιών ήταν αυτονόητη πολιτική θέση όλου του αντιδικτατορικού πολιτικού κόσμου. Αντιγράφω από την αγόρευση του Γεώργιου Μαύρου, προέδρου τότε του κόμματος Ενωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις: «Δεν νοείται σε μια κοινωνία ευνομουμένη, σε ένα κράτος σύγχρονο, η εκπαίδευσις να είναι ιδιωτική επιχείρησις, όπως δεν πρέπει να υπάρχουν και ιδιωτικαί κλινικαί. Αυταί είναι κρατικαί λειτουργίαι και πρέπει να περιέλθουν εις χείρας του κράτους» (Βουλή των Ελλήνων. «Πρακτικά των συνεδριάσεων της ολομέλειας της Βουλής επί του Συντάγματος 1975», Αύγουστος 1975, σελ. 501).

Οι θέσεις αυτές του Γ. Μαύρου πιστοποιούν το γεγονός ότι η στροφή προς τη δημόσια εκπαίδευση και τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας υπήρξε αποτέλεσμα της οδυνηρής εμπειρίας από την απόπειρα της δικτατορίας να ανοίξει τον δρόμο σε κάθε λογής ιδιωτικοποιήσεις. Αν συγκρίνει κανείς τη συζήτηση στη Βουλή για το Σύνταγμα του 1975 με τη συζήτηση για το Σύνταγμα του 1968 στο υπουργικό συμβούλιο της χούντας θα αντιληφθεί αμέσως τη διαφορά.

Και εκεί θα συναντήσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο να αναρωτιέται κάθε λίγο αν πρέπει να επιτραπεί η είσοδος ιδιωτών στην Ανώτατη Εκπαίδευση και ορισμένους στενούς του συνεργάτες να το υπερασπίζονται με θέρμη. Χαρακτηριστική η ατάκα του υφυπουργού Συντονισμού Ι. Ευλάμπιου: «Εις την Αμερικήν τα καλύτερα Πανεπιστήμια είναι τα ιδιωτικά και τα χειρότερα τα κρατικά».

Οσο για το επιχείρημα ότι η χούντα καθιέρωσε τα δημόσια ΑΕΙ, σ’ αυτό απαντά ο ίδιος ο δικτάτορας: «Να αφήσωμεν μόνον την ανωτέραν εκπαίδευσιν ανοικτήν εις την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν και να αφήσωμεν την ανωτάτην, ως έχει, υπ’ ευθύνη του Κράτους». Μ’ άλλα λόγια, η χούντα επέτρεψε την είσοδο ιδιωτών στην ανώτερη εκπαίδευση και διατήρησε το υπάρχον καθεστώς για την ανώτατη εκπαίδευση (Υπουργικόν Συμβούλιον, Προεδρία Γ. Παπαδοπούλου, «Εστενογραφημένα Πρακτικά του Νέου Συντάγματος 1968», Αθήναι 1969, σελ. 119).
Η αδυναμία της αντιπολίτευσης

Αλλά για ποιον λόγο επιχειρούν η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της να κρυφτούν πίσω από πρόσωπα όπως ο κ. Αλιβιζάτος για να δικαιολογήσουν τις μεθοδεύεις τους; Η απάντηση βρίσκεται δυστυχώς στο γεγονός ότι το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται από την αντιπολίτευση δεν είναι καθόλου σαφές.

Το μεν ΠΑΣΟΚ είναι εκτεθειμένο με τον τρόπο που χειρίστηκε το ζήτημα όταν τέθηκε από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή (2006-2007), με τον τότε πρόεδρο του κόμματος Γιώργο Παπανδρέου να συντάσσεται αρχικά και να αποκρούει στη συνέχεια την προτεινόμενη αναθεώρηση του άρθρου 16. Τώρα το κόμμα συναινεί στην ουσία των προτεινόμενων ρυθμίσεων και αναζητά απεγνωσμένα κάποια σημεία διαφοροποίησης από την κυβερνητική πλειοψηφία.

Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη διάσπαση είναι διαφορετική. Το κόμμα εμφανίζεται να διαφωνεί, αλλά τουλάχιστον δύο βουλευτές του (Π. Παππάς και Χ. Μαμουλάκης) έχουν δημόσια συνταχθεί υπέρ της σχετικής ρύθμισης. Μάλιστα πρόκειται για δύο από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του προέδρου Κασσελάκη.

Προφανώς ενθαρρύνονται από τις γνωστές παλιότερες θέσεις του κ. Κασσελάκη υπέρ των ιδιωτικών Πανεπιστημίων, τις οποίες έχουμε φέρει στη δημοσιότητα (βλ. «Ο Στέφανος Κασσελάκης με τα δικά του λόγια», «Εφ.Συν.» 21.10.2023, https://tinyurl.com/2x2bdrcp). Σήμερα ο κ. Κασσελάκης εμφανίζεται υπέρμαχος του δημόσιου Πανεπιστημίου, όχι όμως από λόγους αρχής, αλλά επειδή δεν θεωρεί τον κ. Μητσοτάκη κατάλληλο να εφαρμόσει την «καλή» ιδιωτικοποίηση. Αφήνει μάλιστα ανοιχτό το ενδεχόμενο να το ξανασυζητήσει μετά από μια πενταετία.

Μ’ άλλα λόγια, από τον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης οι κυβερνητικές ρυθμίσεις βρίσκουν ριζική αντίσταση μόνο από τη Νέα Αριστερά και φυσικά το ΚΚΕ. Αλλά το κίνημα της νεολαίας δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του λέξη.

Οι θαυμαστές του «επιτελικού κράτους» επικαλούνται δημοσκοπήσεις, στις οποίες εμφανίζεται η πλειοψηφία των πολιτών να εγκρίνει την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Αλλά βέβαια αυτή η τοποθέτηση βασίζεται στην εύλογη επιθυμία να υπάρχουν περισσότερες θέσεις φοίτησης στο εσωτερικό της χώρας. Και θα θυμίσω ότι ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί το 2006-2007, όταν είχε πάλι εξαγγελθεί η κατάργηση του άρθρου 16. Το «Πρώτο Θέμα» πρόβαλε δημοσκόπηση που εμφάνιζε το 58% των πολιτών να λέει «ναι» στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια (10.12.2006). Ενάμιση μήνα αργότερα, η πρώτη σελίδα της εφημερίδας αναγγέλλει: «Ιατρική ιδρύει ο Αποστολόπουλος, Πολυτεχνείο ο Κόκκαλης» (28.1.2007). Ιδού, λοιπόν, ο στόχος και των σημερινών μεθοδεύσεων.

Η προσωπική μάχη του Κυριάκου Μητσοτάκη


Αυτό που διαφέρει στη σημερινή κυβερνητική μεθόδευση από την αποτυχημένη απόπειρα του 2006 είναι το γεγονός ότι το άνοιγμα των ιδιωτικών ΑΕΙ είναι μια από τις προσωπικές εμμονές του Κυριάκου Μητσοτάκη. Φανατικός νεοφιλελεύθερος ο ίδιος, αλλά και με στενές οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις με τους μεγάλους επιχειρηματίες, υποστήριζε με κάθε ευκαιρία τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Κι αυτή του η εμμονή τον έφερε πιο κοντά στα στελέχη του ΛΑΟΣ Γεωργιάδη και Πλεύρη, γιατί το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη ήταν το πρώτο που εισηγήθηκε τις σχετικές ρυθμίσεις. Καταγράφω με χρονολογική σειρά μερικές χαρακτηριστικές κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις του:

● 21.9.2005: «Και, δυστυχώς, ως αποτέλεσμα του αναχρονιστικού και ξεπερασμένου άρθρου 16 του Συντάγματος, έχουμε δημιουργήσει επί της ουσίας ένα ισοπεδωτικό σύστημα, το οποίο και στρεβλώνει τον ρόλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και υποβαθμίζει την ποιότητα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης».

● 15.2.2007: «Δεν έχω τον χρόνο να αναφερθώ σε όλα τα θέματα. Κατά συνέπεια, θα περιοριστώ μόνο στα του άρθρου 16 […] Το δεύτερο επιχείρημα είναι: Μα, καλά, ποιος θα έρθει να φτιάξει σήμερα στην Ελλάδα ένα σοβαρό μη κερδοσκοπικό πανεπιστήμιο; Απαντώ στην επιχειρηματολογία αυτή, δίνοντας το πρόσφατο παράδειγμα της πολύ σημαντικής δωρεάς που έκανε το Ιδρυμα Νιάρχου».

● 7.3.2007: «Δεν νοείται να μην ανοίξουμε σήμερα την πόρτα σε ιδιώτες, οι οποίοι θέλουν να κάνουν χορηγίες στα Πανεπιστήμια, ώστε αυτό να γίνει πραγματικότητα. Αυτή η έννοια του να μείνουν οι επιχειρήσεις έξω από τα Πανεπιστήμια δεν έχει να κάνει με την επιθυμία κάποιου ιδιώτη να κάνει μια δωρεά στο Πανεπιστήμιο. Και αυτές οι δωρεές και οι χορηγίες θα πρέπει να εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα των δωρητών και των χορηγών».

● 2.2.2011: Προηγείται ομιλία του Θ. Πλεύρη, βουλευτή τότε του ΛΑΟΣ: «Εμείς από την πρώτη στιγμή που βγήκαμε σε αυτό εδώ το Κοινοβούλιο είπαμε ότι δεν υπάρχει καμία αξία να διατηρείται το άσυλο. […] Τότε, δυστυχώς, η Ν.Δ. έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος κατάργησης του ασύλου». Ακολουθεί ο κ. Μητσοτάκης: «Εγώ θα συμφωνήσω με την παρατήρηση του συναδέλφου, του κ. Πλεύρη. […] Αρα, η κατάργηση του ασύλου αποτελεί πια μια αδήριτη ανάγκη. […] Και αν τολμήσετε να κάνετε μια ουσιαστική παρέμβαση αυτή θα είναι η απεμπλοκή της εκλογής των πρυτάνεων από τις φοιτητικές παρατάξεις». Σύμφωνα με τα Επίσημα Πρακτικά, ακολουθούν «χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Ν.Δ. και από την πτέρυγα του ΛΑΟΣ».

● 24.8.2011: «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν και το κόμμα το οποίο τορπίλισε τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης, με αποτέλεσμα να μην αλλάξει το επαίσχυντο άρθρο 16 και να μην επιτρέπεται στη χώρα μας η λειτουργία μη κρατικών και -γιατί όχι- ιδιωτικών Πανεπιστημίων. […] Από το 2006, όταν μίλησα από αυτό το βήμα για το νομοσχέδιο της κ. Γιαννάκου, είχα ζητήσει τότε να μη συμμετέχουν καθόλου οι φοιτητές στην εκλογή των πρυτάνεων και ξέρω ότι αυτό προκάλεσε και ορισμένες εσωκομματικές αντιδράσεις, ως προς την άποψη την οποία είχα εκφράσει». Ακολούθησε ο Αδ. Γεωργιάδης: «Σήμερα, έστω και υπό τον φόβο τεράστιου εσωκομματικού θέματος της Ν.Δ., ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε μεγάλους πόντους με τη σημερινή του στάση. Βγήκε από την κομματική γραμμή, είπε ότι θα ψηφίσει “ναι”, παρά την εντολή Σαμαρά, και αντί να διαγραφεί ο Μητσοτάκης, άλλαξε άποψη ο Σαμαράς. Είναι μεγάλη αυτή η νίκη για τον Μητσοτάκη και μπράβο του».

Τώρα πια, Πλεύρης και Γεωργιάδης είναι στενοί συνεργάτες του κ. Μητσοτάκη και μαζί επιχειρούν να θέσουν σε εφαρμογή το νεοφιλελεύθερο δόγμα τους για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια.

Για την Παλαιστίνη


«Γάζα» του Τάση Παπαϊωάννου
Για την Παλαιστίνη
ΑΠΟΨΕΙΣ28.12.23 06:00Τάσης Παπαϊωάννου*

Η ανθρωπότητα περνά μία από τις πιο δύσκολες και τραγικές στιγμές της ιστορίας της. Ξαναζεί τη φρίκη μιας νέας Γκουέρνικα, θαρρείς και δεν έχει διδαχτεί τίποτε από το παρελθόν. Αποκαλύπτει το πιο κυνικό πρόσωπό της μέσα απ’ αυτή την αδιανόητη ανθρωπιστική καταστροφή, το μακέλεμα απροστάτευτων ανθρώπων, φτάνοντας στο έσχατο σημείο, ακόμη και οι νεκροί -κι όχι μόνο οι ζωντανοί- να ανήκουν σε δύο κατηγορίες: εκείνων που η ζωή έχει μεγαλύτερη αξία, από των «άλλων», των φτωχών, των ανυπεράσπιστων, των καταφρονημένων που ο θάνατός τους δεν απασχολεί ούτε νοιάζει κανέναν!

Ο θάνατος παραμονεύει παντού στη Γάζα. Τριγυρνάει μέσα στα ερείπια σπιτιών, σχολείων, νοσοκομείων, τζαμιών. Αντρες, γυναίκες, μικρά παιδιά, βρίσκονται κατά εκατοντάδες θαμμένοι κάτω από ατέλειωτους σωρούς από πέτρες, τούβλα, λαμαρίνες, κομματιασμένες πλάκες και κολόνες, ο,τι έχει απομείνει απ’ αυτό που ήταν κάποτε η Γάζα. Το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, που βρίσκονταν στοιβαγμένοι ο ένας δίπλα και πάνω στον άλλο, ζώντας χρόνια τώρα σε αποπνικτικές συνθήκες απομόνωσης, ελέγχου, ανελευθερίας και απίστευτης φτώχειας, τώρα είναι κρανίου τόπος.

Σήμερα, έχουν απομείνει μόνο οι αποκρουστικοί λόφοι των ερειπίων που έχουν μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας σε μια περιοχή-φάντασμα, όπου ξεχειλίζει μόνο ο θρήνος, η απόγνωση και ο αβάσταχτος πόνος. Εκεί όπου το έδαφος έχει ποτιστεί απ’ άκρη σ’ άκρη με το αίμα αθώων, εκεί όπου βασιλεύει μόνον ο θάνατος κι απλώνεται παντού ανεξέλεγκτος, ανελέητος, απάνθρωπος. Οι χιλιάδες βόμβες έχουν ισοπεδώσει τα πάντα κι όλοι εμείς παρακολουθούμε άπραγοι και αδρανείς το συνεχιζόμενο έγκλημα. Αλλοι σοκαρισμένοι και συγκλονισμένοι με το δράμα ενός λαού που συνεχίζεται αμείωτο από το 1948 μέχρι σήμερα κι άλλοι που μένουν αδιάφοροι και απαθείς μπροστά στην πρωτοφανή γενοκτονία που αναίσχυντα ονομάζεται «δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Ενας ηρωικός λαός που δεκαετίες τώρα παλεύει για το αυτονόητο, το αναφαίρετο δικαίωμά του για ελευθερία και αυτοδιάθεση. Που συνεχίζει τον πολύχρονο αγώνα του να αποκτήσει το δικό του κράτος στη γη όπου γεννήθηκε, να κάνει το όνειρο τόσων και τόσων γενεών πραγματικότητα.

Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2024

Οι φοιτητικές νίκες που έγραψαν Ιστορία


Αθήνα, 8 Μαρτίου 2007. Το νικηφόρο παρελθόν του κινήματος αποτελούσε πηγή έμπνευσης για τη σημαντικότερη μεταπολιτευτική φοιτητική κινητοποίηση | Τ.ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Οι φοιτητικές νίκες που έγραψαν Ιστορία

Μικρή περιδιάβαση σε όσα οι κυβερνώντες θα ήθελαν να μην έχουμε ποτέ ακούσει

Παρακολουθώντας τη δημόσια συζήτηση γύρω από τις φοιτητικές και μαθητικές κινητοποιήσεις κατά της ιδιωτικοποίησης της ανώτατης παιδείας, διαπιστώνει κανείς πως η αντίθεση σ’ αυτό το κίνημα διατυπώνεται σε δύο διακριτά, πλην συμπληρωματικά επίπεδα. Το πρώτο είναι η ρητή συμφωνία με την προαναγγελθείσα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη συνταγματική εκτροπή, της ουσιαστικής κατάργησης του άρθρου 16 (περί αποκλειστικά δημόσιου χαρακτήρα των ΑΕΙ) δίχως την προβλεπόμενη διαδικασία αναθεώρησής του. Το δεύτερο, και καθοριστικότερο για τις προοπτικές και την έκβαση του κινήματος, είναι η διάχυτη πεποίθηση πως «οι αγώνες δεν έχουν νόημα» καθώς έχουν αποδειχτεί αναποτελεσματικοί.

Αναμενόμενη ίσως ύστερα από τόσες ήττες των κοινωνικών κινημάτων (ορισμένες, μάλιστα, από τις οποίες επιβλήθηκαν ή εμπεδώθηκαν στη διάρκεια της κυβέρνησης Τσίπρα), αυτή η τελευταία εντύπωση κάθε άλλο παρά δικαιώνεται ωστόσο ιστορικά στον χώρο της ελληνικής εκπαίδευσης, και δη της τριτοβάθμιας. Στην πραγματικότητα, οι μεγάλες κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος (αλλά και οι σοβαρότερες μαθητικές) αποδείχτηκαν από τη Μεταπολίτευση και δώθε εξαιρετικά αποτελεσματικές. Αλλοτε μεν πανηγυρικά, επιβάλλοντας την επίσημη απόσυρση προβληματικών νομοσχεδίων (1975, 1990-91) ή ακόμη και την κατάργηση νόμων ψηφισμένων από τη Βουλή (1979-80), και άλλοτε στην πράξη, αποτρέποντας απλώς την εφαρμογή τους - όπως έγινε το 2006-07 με τον Ν. 3549 της Μαριέττας Γιαννάκου, το 2011 με τον Ν. 4009 των Αννας Διαμαντοπούλου και Αδώνιδος Γεωργιάδη και το 2021-22 με τον Ν. 4777 των Χρυσοχοΐδη-Κεραμέως για την πανεπιστημιακή αστυνομία.

ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ: Επιστολή του Συνηγόρου του Πολίτη για τις Υπηρεσίες Δόμησης προς τα συναρμόδια Υπουργεία, επιβεβαιώνει τις διεκδικήσεις μας

Θέμα: Επιστολή του Συνηγόρου του Πολίτη για τις Υπηρεσίες Δόμησης προς τα συναρμόδια Υπουργεία, επιβεβαιώνει τις διεκδικήσεις μας

 


    Συνάδελφοι/σες

         Αναρτούμε Επιστολή του Συνηγόρου του Πολίτη προς τους αρμόδιους Υπουργούς Εσωτερικών, Περιβάλλοντος & Ενέργειας, Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, υπενθυμίζοντας εκ νέου τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες που έχει εντοπίσει από την εφαρµογή των πολεοδομικών διατάξεων τα τελευταία χρόνια. Ο Συνήγορος του Πολίτη επανέρχεται στο ζήτημα της σύστασης και στελέχωσης των υπηρεσιών δόμησης των δήμων που οργανώθηκαν στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του Καλλικράτη, καθώς και των αντίστοιχων δυσλειτουργιών των υπηρεσιών δόμησης των δήμων που έχουν αναλάβει -δυνάμει του άρθρου 95 του ν. 3852/2010- τη διοικητική υποστήριξη των όμορων δήμων, οι οποίοι στερούνται ανάλογων υπηρεσιών. Ο Συνήγορος του Πολίτη κος Ποτάκης εγκαλεί την Πολιτεία «Για αναποτελεσματική αντιμετώπιση της οργάνωσης και λειτουργίας των Πολεοδομιών της χώρας για χρονικό διάστημα πέραν της δεκαετίας με διαδοχικές και ατελέσφορες ρυθμίσεις,  οι οποίες αποβαίνουν επιζήμιες για το αστικό και όχι μόνο περιβάλλον της χώρας».

Τα σχετικά αρχεία μπορείτε να τα κατεβάσετε από την ιστοσελίδα του Συνηγόρου:

  • Δελτίο Τύπου | Παρεμβάσεις του Συνηγόρου για τις καθυστερήσεις διεκπεραίωσης πολεοδομικών υποθέσεων Λήψη Αρχείου
  • Επιστολή Συνηγόρου | Παρεμβάσεις του Συνηγόρου για τις καθυστερήσεις διεκπεραίωσης πολεοδομικών υποθέσεων Λήψη Αρχείου
  • Διοικητική ανταπόκριση | Παρεμβάσεις του Συνηγόρου για τις καθυστερήσεις διεκπεραίωσης πολεοδομικών υποθέσεων Λήψη Αρχείου

Αντιγράφουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την Επιστολή του Συνηγόρου που επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά την τεκμηριωμένη κριτική που έχουμε ασκήσει ως ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ, με πολλαπλά έγγραφα, Υπομνήματα, αλλά και κινητοποιήσεις:

«Με πολλαπλές παρεμβάσεις της προς τους αρμόδιους Υπουργούς, ήδη από το 2015, η Αρχή έχει επισημάνει τις καθυστερήσεις διεκπεραίωσης πολεοδομικών υποθέσεων λόγω ανεπιτυχούς εφαρμογής του νομοθετικού πλαισίου, ελλιπούς στελέχωσης και σοβαρών οργανωτικών δυσλειτουργιών των πολεοδομικών υπηρεσιών. Παράλληλα, επισήμανε ότι το μοντέλο της διοικητικής υποστήριξης των δήμων που στερούνται υπηρεσιών δόμησης, δεν λειτούργησε αποτελεσματικά, λόγω της οριακής στελέχωσης των μητροπολιτικών δήμων που κλήθηκαν να τις υποστηρίξουν, με αποτέλεσμα να δημιουργεί “ακραία προβλήματα κακοδιοίκησης, συνιστώντας παραβίαση των αρχών της Νομιμότητας και της Χρηστής Διοίκησης”.

          Σημειώνεται δε, ότι, με το ν. 4495/2017 προβλέφθηκε η δημιουργία νέων υπηρεσιών ελέγχου δόμησης, τα Παρατηρητήρια Δομημένου Περιβάλλοντος, χωρίς να έχει αντιμετωπιστεί η υποστελέχωση των υφιστάμενων πολεοδομικών υπηρεσιών. Σύμφωνα δε με την Εγκύκλιο 1/2017 του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, μέχρι της συγκρότηση των Παρατηρητηρίων τις αρμοδιότητες αυτών συνεχίζουν να τις ασκούν οι υπηρεσίες που τις είχαν πριν τη δημοσίευση του νόμου, δηλαδή τα τμήματα αυθαιρέτων των Υ.ΔΟΜ.

Στο έγγραφο αυτό είχε γίνει αναφορά στις διατάξεις 2 έως 4 του ν. 4674/2020 (ΦΕΚ 53Α) σχετικά με τη σύσταση Αναπτυξιακών Οργανισμών και Δικτύων Δήμων για την υποβοήθηση των Δήμων στην άσκηση των αρμοδιοτήτων των υπηρεσιών δόμησης με προγραμματική σύμβαση κατά τις διατάξεις του άρθρου 12 του ν. 4412/2016. Η εμπειρία εφαρμογής αυτού του μοντέλου -έστω και περιορισμένη- δεν υπήρξε επιτυχής…

Η ύπαρξη υποστελέχωσης παρατηρείται και αναφέρεται ως πρόβλημα από μεγάλο αριθμό υπηρεσιών δόμησης. Το συγκεκριμένο ζήτημα αναδεικνύεται ως αφετηρία ενός σημαντικού αριθμού παρεπόμενων προβλημάτων που επηρεάζουν δυσμενώς ολόκληρη τη σχετική διοικητική διαδικασία, όπως έχουμε καταγράψει διεξοδικά στα παλαιότερα έγγραφά μας.

Από το ευρύτερο πλέγμα προβλημάτων που εμφανίζονται κατά τη λειτουργία και από τον τρόπο λειτουργίας των ΥΔΟΜ, αναδεικνύονται κυρίως η ύπαρξη μεγάλου ή πολύ μεγάλου αριθμού εκκρεμών υποθέσεων, εκκρεμοτήτων και σοβαρών καθυστερήσεων, που δημιουργεί καταστάσεις τριβής και σύγκρουσης με τους εξυπηρετούμενους πολίτες, οι οποίοι -με βάση την ενημέρωση που μας έχει παρασχεθεί από τις Υ.ΔΟΜ.- συχνά αντιλαμβάνονται την «αντικειμενική αδυναμία έγκαιρης ενέργειας ως εκ του πονηρού ενεργούμενη», ενώ οι υπάλληλοι καθίστανται «εύκολοι στόχοι φραστικών επιθέσεων και υποτιμητικών χαρακτηρισμών».

Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω της κρισιμότητας και της εισέτι μη αποτελεσματικής αντιμετώπισης του ζητήματος για χρονικό διάστημα πέραν της δεκαετίας με διαδοχικές και ατελέσφορες ρυθμίσεις, οι οποίες αποβαίνουν επιζήμιες για το αστικό και όχι μόνο περιβάλλον της χώρας, παρακαλούμε εκ νέου, να εξετάσετε τη δυνατότητα εξεύρεσης ουσιαστικής και οριστικής λύσης ενημερώνοντας εγγράφως την Αρχή για την τυχόν ανάληψη εκ μέρους σας νομοθετικών και οργανωτικών πρωτοβουλιών, προκειμένου να αρθούν οι σοβαρές προαναφερθείσες διοικητικές δυσλειτουργίες.

          Δυστυχώς για άλλη μια φορά η απάντηση του Υπουργείου Εσωτερικών που αναρτήσαμε επαναλαμβάνει τα γνωστά γενικόλογα ότι όλα ορθώς τα έχουν πράξει. Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε το Υπουργείο Εσωτερικών, ούτε το Υπουργείο Περιβάλλοντος, υπό τις νέες τους πολιτικές ηγεσίες έχει δεχθεί την ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ, παρά τα συνεχή μας έγγραφα. Η δε στελέχωση μέσω ΑΣΕΠ, καρκινοβατεί μεταξύ καθυστερήσεων και απροθυμίας προσέλευσης συναδέλφων λόγω εξευτελιστικών αποδοχών. Για το λόγο αυτό και είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις μας.

 


Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 2024

Μύθοι και Αλήθειες για τα μη-Κρατικά Πανεπιστήμια

Μύθοι και Αλήθειες για τα μη-Κρατικά Πανεπιστήμια
Δεν υπάρχει χώρα με καλά πανεπιστήμια που να μην είναι ανεπτυγμένη.

Καθηγητής Οικονομικής Ανάλυσης και Διεθνών Οικονομικών Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης


Οι επιστήμονες πρέπει να είμαστε ακριβείς. Ό,τι λέμε να το βασίζουμε σε δεδομένα και παρατηρήσεις και όχι να αναπαράγουμε άκριτα ό,τι ακούμε από φήμες, ιδεοληψίες και απόψεις‧ ειδικά, όταν μιλάμε για το ίδιο το πανεπιστήμιο.

1. Αποδόμηση των Μύθων

Εδώ και δεκαετίες, ένας πολύ «trendy» μύθος είναι η πανάκεια-επανάσταση-καινοτομία των μη-κρατικών/ιδιωτικών πανεπιστημίων. Εδώ να εξομολογηθώ ότι και εγώ πριν από 25 χρόνια -προτού αρχίσω να μελετώ το θέμα- ήμουν υπέρ. Όσο όμως το εξετάζω ενδελεχώς, τα τελευταία 25 χρόνια, είμαι πλέον απολύτως κατά. Και όταν μιλώ για μελέτη, εννοώ ότι κάθισα και διάβασα χιλιάδες σελίδες αναφορών των σχετικών αρχών, μελετών εκπαιδευτικών ινστιτούτων, οικονομικών καταστάσεων, αναφορών υπουργείων παιδείας, δικαιοσύνης, φορολογικών και ανεξάρτητων αρχών κ.λπ.

Το κακό στην Ελλάδα είναι ότι τόσο όσοι/ες είναι υπέρ όσο και όσοι είναι κατά δεν έχουν μελετήσει ποτέ το θέμα. Απλώς, αναπαράγουν τίτλους και ιδεοληψίες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Τον σημαντικό και πολυσχιδή ρόλο που παίζουν τα πανεπιστήμια σε μια σύγχρονη δημοκρατία τον αναλύω στο τέλος του κειμένου. Τους λόγους που δεν πρέπει να μπει η χώρα στην διαδικασία ίδρυσης μη-κρατικών πανεπιστημίων (πέρα από τον πιο σοβαρό τον σεβασμό στο Σύνταγμα) τους εξηγώ αναλυτικά παρακάτω. Ας απαντήσουμε, λοιπόν, σε πολλές ερωτήσεις και «επιχειρήματα» που ακούμε όλα αυτά τα χρόνια.

Ξέρετε κανένα «ιδιωτικό πανεπιστήμιο»;

Αυτή είναι η ερώτηση που κάνω πάντα, όταν βρίσκομαι σε debate για το συγκεκριμένο θέμα. Κανείς υπέρμαχος δεν μου απάντησε σωστά – ούτε μια φορά. Γιατί; Γιατί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι κατά κανόνα πολύ λίγα, πολύ μικρά και στην καλύτερη περίπτωση πολύ μέτρια ή τελείως κακά και έτσι είναι άγνωστα.

Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2024

Περί της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα

Ενας πανεπιστημιακός αποδομεί την απάτη των ιδιωτικών πανεπιστημίων

Eκτενής ανάλυση του κοσμήτορα της Σχολής Μεταλλειολόγων-Μεταλλουργών Μηχανικών του ΕΜΠ

Είναι, συνεπώς, απαραίτητο να σταματήσει οποιαδήποτε συζήτηση για την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης και να ξεκινήσει ένας ειλικρινής διάλογος για την ουσιαστική στήριξη των δημόσιων πανεπιστημίων, τα οποία – σε πείσμα των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν λόγω της εγκατάλειψής τους από τις κυβερνήσεις διαχρονικά – συνεχίζουν να επιτελούν υψηλής στάθμης εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο χάρη στην υπερπροσπάθεια του διδακτικού και διοικητικού προσωπικού, έχοντας ως πυξίδα το όφελος της κοινωνίας και όχι κάποιων ιδιωτών μετόχων.

Δ. Δαμίγος, Καθηγητής ΕΜΠ / Κοσμήτορας Σχολής Μεταλλειολόγων-Μεταλλουργών Μηχανικών

Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα με τίτλο Απόψεις για Ακαδημαϊκά Θέματα της Σχολής Μεταλλειολόγων Μεταλλουργών Μηχανικών άρθρο του Κοσμήτορα της Σχολής, καθηγητή του ΕΜΠ Δ. Δαμίγου, με τίτλο «Περί της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα».

Πρόκειται για άρθρο που αποδομεί ντοκουμενταρισμένα, με στατιστικά στοιχεία παρμένα π.χ. από την Eurostat (2024) και το Στατιστικό Ινστιτούτο της UNESCO, όλα τα επιχειρήματα της κυβέρνησης για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Γίνεται σαφές ότι δεν υπάρχουν «κρατικά» και «μη κρατικά» πανεπιστήμια, αλλά δημόσια και ιδιωτικά. Αυτοί είναι οι όροι εξάλλου που χρησιμοποιούνται και από την Eurostat public/private)
στην ΕΕ των 27 και στο Ηνωμένο Βασίλειο (το οποίο μέχρι το 2020 ήταν μέλος της), η συντριπτική πλειονότητα (άνω του 83%) των εγγεγραμμένων φοιτητών (πλήρους φοίτησης) σε προγράμματα σπουδών επιπέδου Bachelor ή ισοδύναμου, φοιτούν σε δημόσια πανεπιστήμια
με εξαίρεση την Κύπρο, σε όλες τις άλλες χώρες που λειτουργούν ιδιωτικά πανεπιστήμια, βασικός χρηματοδότης παραμένει το κράτος (σε ποσοστό από 80% έως και 100%), μέσω της επιδότησης των διδάκτρων, υποτροφιών, φοροαπαλλαγών των ιδιωτικών δωρεών, ακίνητης περιουσίας, κ.λπ. Σε ιδιωτικά, μη εξαρτώμενα από την κρατική χρηματοδότηση πανεπιστήμια, φοιτούν περίπου 9,8% του συνόλου των φοιτητών της ΕΕ των 27. Στις ΗΠΑ, όλα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την κρατική στήριξη. Μάλιστα εκτιμάται ότι τα ομοσπονδιακά φοιτητικά δάνεια τους επιτρέπουν να αυξάνουν τα δίδακτρα πολύ υψηλότερα απ’ ό,τι θα μπορούσαν διαφορετικά να χρεώνουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που στηρίζονται σε ιδιωτικούς πόρους, η έρευνα είναι σχεδόν αποκλειστικά χρηματοδοτούμενη από κρατικούς πόρους η πρόσβαση στα κορυφαία ιδρύματα εξαρτάται από την κοινωνική διαστρωμάτωση. Οι οικογένειες με υψηλό κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο έχουν πλεονεκτήματα στην πρόσβαση σε ιδρύματα ελίτ (π.χ. ΗΠΑ) μόνο το 5% των ελλήνων φοιτητών που σπουδάζουν στο εξωτερικό παρακολουθούν προγράμματα προπτυχιακών σπουδών (είτε γιατί απέτυχαν στις πανελλήνιες εξετάσεις, είτε γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αντίστοιχα τμήματα σπουδών και πάντα με την προϋπόθεση της οικονομικής δυνατότητας των οικογενειών). Η πλειοψηφία τους παρακολουθεί μεταπτυχιακές σπουδές με την ελπίδα της επαγγελματικής αποκατάστασης στη χώρα που έχει επιλέξει να τις πραγματοποιήσει.

Καταρρέουν επίσης τα ψέματα της κυβέρνησης ότι στοχεύει στην ενίσχυση του δημόσιου πανεπιστήμιου, αφού ο οικονομικός στραγγαλισμός συνεχίζεται, ενώ η κυβέρνηση με όλους τους τρόπους (Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, συγχώνευση-κατάργηση πανεπιστημιακών τμημάτων) φροντίζει να υπονομεύσει το δημόσιο πανεπιστήμιο και την πρόσβαση σε αυτό.

Καταρρέει το ψέμα Πιερρακάκη ότι στην Κύπρο σπουδάζουν 18.000 έλληνες φοιτητές (σ.σ. ο φουσκωμένος αριθμός ειπώθηκε για να δικαιολογηθεί το αφήγημα ότι όλοι αυτοί θα επιστρέψουν τώρα στην Ελλάδα με την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ). Η αλήθεια είναι ότι το 2021 στην Κύπρο σπούδαζαν 4.215 έλληνες φοιτητές!

Επίσης είναι αποκαλυπτικό ότι στην Κύπρο, τον παράδεισο των ιδιωτικών πανεπιστημίων, ένα τεράστιο ποσοστό των μαθητών της, λόγω των τσουχτερότατων διδάκτρων, του υψηλού κόστους ζωής και της χαμηλής ποιότητας των σπουδών επιλέγει σπουδές σε πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Από τους 23.792 ξένους φοιτητές που σπούδαζαν στην Ελλάδα το 2021 με στοιχεία της UNESCO, τα 2/3 προέρχονταν από την Κύπρο (15.066 φοιτητές, ποσοστό 63,3%)!

Τα παραπάνω είναι χαρακτηριστικά στοιχεία του άρθρου, που σφυροκοπούν τα κάλπικα επιχειρήματα των Μητσοτάκη-Πιερρακάκη.

Αναλυτικά το άρθρο έχει ως εξής:Damigos_peri_idrisis_idiwtikwn-aei

Τετάρτη 24 Ιανουαρίου 2024

Πώς καμιά κυβέρνηση δεν τολμά να γκρεμίσει τα αυθαίρετα (κι εκείνα πολλαπλασιάζονται)

Πώς καμιά κυβέρνηση δεν τολμά να γκρεμίσει τα αυθαίρετα (κι εκείνα πολλαπλασιάζονται)

Η αυθαίρετη δόμηση στην Ελλάδα είναι μια σουρεαλιστική πραγματικότητα. Ανθεί μέσα από τους πολλούς νόμους που ψηφίστηκαν για να την περιορίσουν, οι οποίοι δημιούργησαν ακόμη περισσότερα αυθαίρετα.
16 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ Facebook


Ηιστορία της κατεδάφισης των αυθαιρέτων θυμίζει τη «Μέρα της Μαρμότας» στην κινηματογραφική εκδοχή του Χάρολντ Ράμις: Οι κατεδαφίσεις μοιάζουν να είναι εγκλωβισμένες σε μια «χωροχρονική φούσκα». Ξεκινούν, αλλά τα αυθαίρετα παραμένουν στη θέση τους. Και πάντα η ιστορία επαναλαμβάνεται, δεκαετίες τώρα…

Πρόσφατα το υπουργείο Περιβάλλοντος προανήγγειλε νέες αλλαγές για τον εντοπισμό και την κατεδάφιση των αυθαιρέτων. Πρόκειται για ένα δύσκολο στοίχημα, που καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν το κέρδισε ή, για την ακρίβεια, όπως τουλάχιστον δείχνουν τα πράγματα, δεν ήθελε να το κερδίσει.



Αντίθετα, οι νόμοι που ψηφίστηκαν για την «τακτοποίηση» και τη «νομιμοποίηση» της αυθαίρετης δόμησης δημιουργούσαν κάθε φορά την επόμενη γενιά αυθαιρέτων.



Είναι χιλιάδες τα πρωτόκολλα κατεδάφισης αυθαιρέτων που έχουν εκδώσει οι αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες σε δάση και αιγιαλούς. Ελάχιστα από αυτά όμως έχουν εκτελεστεί, έχουν δηλαδή γκρεμιστεί τα αυθαίρετα.










Τα τελεσίδικα πρωτόκολλα κατεδάφισης, δηλαδή τα πρωτόκολλα στα οποία έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος των δικαστικών και διοικητικών προσφυγών από τους αυθαιρετούχους και τα αυθαίρετα μπορούν να γκρεμιστούν, ξεπερνούν τα 800 για αυθαίρετα που βρίσκονται σε παραλίες και τα 2.500 για αυθαίρετα που βρίσκονται μέσα σε δάση.

Κανείς δεν ξέρει πόσα είναι τα αυθαίρετα στην πραγματικότητα, όπως θα φανεί παρακάτω. Αν και έχουν ψηφιστεί νόμοι και ρυθμίσεις για τον εντοπισμό και εν συνεχεία την κατεδάφισή τους, δεν έχουν εφαρμοστεί. Παρά τις εξαγγελίες και τις φωτογραφίες των εκάστοτε υπουργών με φόντο την μπουλντόζα που ρίχνει τα αυθαίρετα, συνήθως περνάνε δεκαετίες για να γκρεμιστούν, αν γκρεμιστούν.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι η υπόθεση των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων είναι εξαιρετικά περίπλοκη και γι’ αυτό έχουν βάλει τα δυνατά τους όλες οι κυβερνήσεις, με «εξαιρετικά» αποτελέσματα.
Μπουλντόζα μετά από 30 χρόνια

Στο πρόγραμμα των 16 κατεδαφίσεων που ανακοίνωσε πανηγυρικά το υπουργείο Περιβάλλοντος τον περασμένο Νοέμβριο περιλαμβάνονταν κάποιες που εκκρεμούσαν ακόμη και 30 χρόνια. Ένα άλλο κραυγαλέο παράδειγμα που δείχνει τους ρυθμούς με τους οποίους κινούνται οι κατεδαφίσεις αυθαιρέτων είναι οι οκτώ ταβέρνες στον Σχινιά που είχαν κριθεί κατεδαφιστέες από το 1999, αλλά τελικά γκρεμίστηκαν σταδιακά μεταξύ 2016 και 2017, λίγο πριν οδηγηθεί η χώρα στο ευρωπαϊκό δικαστήριο για αυτό το ζήτημα.

Στο Εθνικό Πάρκο Σχινιά-Μαραθώνα, που προστατεύεται από το 2000 με Προεδρικό Διάταγμα, συντελείται σταδιακά από το 2018 μια νέα αυθαιρεσία, για την οποία επί μακρόν δεν είχε ανοίξει ρουθούνι. Ξεκίνησε το 2014 ως κάμπινγκ με τροχόσπιτα, το 2018 άρχισαν οι εργασίες ανέγερσης και τον Ιούνιο του 2023 ολοκληρώθηκαν.


Όλα αυτά τα χρόνια συστηματική κινητοποίηση υπήρξε μόνο από τη Μονάδα Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Αττικής (ΟΦΥΠΕΚΑ), η οποία όμως δεν είχε την αρμοδιότητα να σταματήσει τα έργα, παρά μόνο να ενημερώνει τις αρμόδιες κατασταλτικές αρχές. Σήμερα στη ζώνη Α3 του Εθνικού Πάρκου, στο πευκοδάσος με τις κουκουναριές, που αποτελεί και οικότοπο προτεραιότητας για την Ε.Ε., υπάρχουν 13 προκατασκευασμένα σπιτάκια που νοικιάζονται ως τουριστικά ακίνητα και τα οποία μπορεί να βρει κανείς στην πλατφόρμα Airbnb με χρέωση προς 180 ευρώ την ημέρα.

Το έγγραφο που έστειλε στην Εισαγγελία η αρμόδια μονάδα διαχείρισης του ΟΦΥΠΕΚΑ τον περασμένο Ιούνιο κινητοποίησε τελικά το δασαρχείο Καπανδριτίου ώστε να κινήσει τη διαδικασία απομάκρυνσης αυθαιρέτου με πρωτόκολλο κατεδάφισης και την Πολεοδομία Μαραθώνα, που επέβαλε πρόστιμο για την αυθαίρετη δόμηση. Πότε θα μπουν οι μπουλντόζες; Ίσως σε καμιά δεκαετία, αν σκεφτεί κανείς τι έχει συμβεί στην αντίστοιχη περίπτωση των ταβερνών, αλλά και τι συμβαίνει σχεδόν παντού στη χώρα.Facebook Twitter Φωτoγραφία από το Airbnb. «Αυτά τα σπιτάκια τώρα έχουν χτιστεί και νοικιάζονται κανονικότατα, παραβιάζοντας τους όρους προστασίας του Εθνικού Πάρκου Σχινιά, ενώ θα έπρεπε να κατεδαφιστούν αμέσως».
Η αρμοδιότητα των κατεδαφίσεων στον πιο αδύναμο κρίκο

Η κατεδάφιση των αυθαίρετων έχει αφεθεί εδώ και χρόνια στον πιο αδύναμο κρίκο των δημόσιων υπηρεσιών, στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις. Οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις είναι οι πιο υποστελεχωμένες υπηρεσίες του Δημοσίου και δεν διαθέτουν μηχανικά μέσα. Κι αφού οι κατεδαφίσεις πήγαν σε υπηρεσίες χωρίς μηχανήματα, αυτές θα πρέπει κάπως να τα βρουν για να κάνουν τη δουλειά με την οποία είναι επιφορτισμένες.

Η γραφειοκρατία της διαδικασίας που προβλέπει την προκήρυξη διαγωνισμού για να βρεθεί εργολάβος που θα γκρεμίσει το αυθαίρετο σε συνδυασμό με τις διοικητικές και δικαστικές προσφυγές των αυθαιρετούχων που θέλουν να γλιτώσουν την κατεδάφιση καθιστούν τις κατεδαφίσεις έναν εξωπραγματικό και ανέφικτο στόχο. Αλλά ακόμη κι αν όλα αυτά έχουν γίνει, και πάλι τα αυθαίρετα δεν πέφτουν εύκολα.


Στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις στέλνονται όλα τα τελεσίδικα πρωτόκολλα κατεδάφισης των αυθαιρέτων από τις πολεοδομίες των δήμων, την Κτηματική Υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών που είναι υπεύθυνη για τα αυθαίρετα στον αιγιαλό, τις δασικές υπηρεσίες, όταν πρόκειται για αυθαίρετα που βρίσκονται μέσα σε δασικές εκτάσεις, και τις αρχαιολογικές υπηρεσίες, όταν το αυθαίρετο βρίσκεται σε αρχαιολογικό χώρο.

Η μεταβίβαση της αρμοδιότητας για τις κατεδαφίσεις των αυθαιρέτων στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις υπήρξε μια μεταβατική λύση το 2013, αλλά, από ό,τι φαίνεται, ουδέν μονιμότερο του προσωρινού. Είχε προηγηθεί η δημιουργία Ειδικής Υπηρεσίας Επιθεώρησης και Κατεδάφισης Αυθαιρέτων, ενώ με νόμο του 2017 θεσμοθετήθηκαν τα Παρατηρητήρια Δομημένου Περιβάλλοντος που θα λειτουργούσαν στις Περιφέρειες. Τα παρατηρητήρια αυτά, στα οποία θα περνούσε η αρμοδιότητα των κατεδαφίσεων και παράλληλα ο έλεγχος της αυθαίρετης δόμησης, δεν ενεργοποιήθηκαν ποτέ, ούτε από αυτή ούτε από την προηγούμενη κυβέρνηση.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Νησιά Αιγαίου: Πάνω από χίλια πρωτόκολλα κατεδάφισης

Στα νησιά του Αιγαίου οι πιέσεις του real estate για νέες τουριστικές επενδύσεις είναι αφόρητες και είναι κοινό μυστικό ότι η αυθαίρετη δόμηση ανθεί. Ωστόσο, στο τμήμα των κατεδαφίσεων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης του Αιγαίου απασχολούνται τρεις εργαζόμενοι συν τον διευθυντή. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που μεταφέρει η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Αποκεντρωμένων Διοικήσεων Ελλάδας (ΟΣΕΑΔΕ) για τα νησιά του Αιγαίου πλην Κρήτης και Σποράδων, ο αριθμός των πρωτοκόλλων κατεδάφισης που εκκρεμούν ξεπερνά τα 1.000 πρωτόκολλα, ενώ αυτά που έχουν εκτελεστεί, δηλαδή έχουν προχωρήσει οι κατεδαφίσεις, είναι μόνο μερικές δεκάδες. «Το γεγονός ότι ο σοφός, κατά τα άλλα, νομοθέτης επέλεξε να αναθέσει την ειδικής σημασίας αρμοδιότητα της εκτέλεσης των πρωτοκόλλων κατεδάφισης σε υπηρεσίες που δεν διαθέτουν ούτε μέσα (μηχανήματα) ούτε κατάλληλο ή επαρκές προσωπικό, ενώ είναι υποχρεωμένες να διενεργούν διαγωνισμούς για την ανάθεση σε ιδιώτες εργολάβους, με όλη τη γραφειοκρατία που αυτό συνεπάγεται, αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις τόσο των κυβερνήσεων όσο και της τοπικής διοίκησης», λέει στη LiFO o Χάρης Ζεπάτος, ηλεκτρολόγος μηχανικός και γενικός γραμματέας της ΟΣΕΑΔΕ.

Για την Αττική η εικόνα είναι ακόμη χειρότερη. Σύμφωνα με πληροφορίες της LiFO, τα τελεσίδικα πρωτόκολλα κατεδάφισης, δηλαδή τα πρωτόκολλα στα οποία έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος των δικαστικών και διοικητικών προσφυγών από τους αυθαιρετούχους και τα αυθαίρετα μπορούν να γκρεμιστούν, ξεπερνούν τα 800 για αυθαίρετα που βρίσκονται σε παραλίες και τα 2.500 για αυθαίρετα που βρίσκονται μέσα σε δάση.
Facebook Twitter Αεροφωτογραφία με αυθαίρετα κτίσματα στη Μύκονο. Φωτ.: Eurokinissi
Κατεδαφίσεις ή η «μέρα της μαρμότας»

Ακόμη όμως και αν υπάρχουν τελεσίδικα πρωτόκολλα κατεδάφισης, το γκρέμισμα των αυθαιρέτων δεν πραγματοποιείται. Ακόμη και αν προχωρήσουν κανονικά οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαιτούνται −γίνουν δηλαδή ομαδοποιήσεις των αυθαιρέτων τα οποία είναι διασκορπισμένα στην Αττική ή στα 60 νησιά του Αιγαίου ή αλλού, πραγματοποιηθεί η προβλεπόμενη τεχνική εκτίμηση των εργασιών με αυτοψίες, προχωρήσει η προκήρυξη διαγωνισμού και βρεθεί ο εργολάβος που θα τα γκρεμίσει− τα αυθαίρετα είναι πολύ πιθανό να μείνουν στη θέση τους.

Αυτό συμβαίνει γιατί ο αυθαιρετούχος μπορεί να παρουσιάσει την τελευταία στιγμή χαρτί με αποφάσεις τακτοποίησης αυθαιρέτου μέσων των δύο νόμων που έχουν θεσπιστεί (4178/13 και 4495/17) ή δικαστικές προσφυγές της τελευταίας στιγμής για την αναστολή της κατεδάφισης.

Μπορεί ακόμη, όταν φτάσει το συνεργείο εκεί, να βρει μεγαλύτερες αυθαιρεσίες από αυτές που περιγράφονται στο πρωτόκολλο κατεδάφισης. Για τα παράνομα κτίσματα με τις νέες αυθαιρεσίες η παραπάνω διαδικασία θα πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.

Ακόμη όμως κι αν όλα πάνε καλά, τελικά πολύ λίγες κατεδαφίσεις μπορούν να γίνουν. Γιατί υπάρχει και άλλη μία πρόβλεψη του νόμου που βάζει έξτρα εμπόδια. Οι εργασίες κατεδάφισης πρέπει να ολοκληρωθούν το αργότερο μέχρι το τέλος Νοέμβρη, γιατί θα πρέπει να πληρωθούν οι εργολάβοι πριν κλείσει η χρονιά. Το πρόβλημα όμως είναι ότι συνήθως ο διαγωνισμός για την επιλογή του εργολάβου που θα βάλει μπρος τα έργα της κατεδάφισης ολοκληρώνεται προς το τέλος του καλοκαιριού ή ακόμη και τον Σεπτέμβρη.


Οπότε ο χρόνος που απομένει μέχρι τα τέλη Νοέμβρη είναι πολύ λίγος και δεν φτάνει για την κατεδάφιση μεγάλου αριθμού αυθαιρέτων. Για όσα αυθαίρετα δεν κατεδαφιστούν όλα ξαναρχίζουν από την αρχή.

Τα κονδύλια που πήρε η Αποκεντρωμένη Διοίκηση για τις κατεδαφίσεις επιστρέφονται. Ο νόμος προβλέπει ξανά αίτηση για χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις θα πρέπει να εκκινήσουν τις διαδικασίες από την αρχή για νέο διαγωνισμό, για να φτάσουν πάλι στο τέλος Σεπτέμβρη να ξαναξεκινήσουν τις κατεδαφίσεις ως τον Νοέμβρη, και πάλι να μη φτάσει ο χρόνος κ.ο.κ. Έτσι επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο μια βαριά γραφειοκρατική διαδικασία με φτωχά αποτελέσματα.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑΕΛΛΑΔΑ
Όταν δεν βρίσκονται αυτοί που θα γκρεμίσουν

Σε πολλά νησιά του Αιγαίου δύσκολα θα βρεθούν εργολάβοι που θα αναλάβουν τη διαδικασία της κατεδάφισης, γιατί δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωποι με τα επιχειρηματικά συμφέροντα αυθαιρετούχων. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση σε νησί του Αιγαίου, όπου η Αποκεντρωμένη Διοίκηση δεν έβρισκε ενδιαφερόμενους εργολάβους να αναλάβουν το έργο της κατεδάφισης μετά από σχετικό διαγωνισμό που είχε προκηρύξει. Ο διαγωνισμός κηρύχθηκε άγονος. Επαναλήφθηκε και δόθηκε με απευθείας ανάθεση στον έναν και μοναδικό εργολάβο που συμμετείχε.


Σε πολλά νησιά του Αιγαίου δύσκολα θα βρεθούν εργολάβοι που θα αναλάβουν τη διαδικασία της κατεδάφισης, γιατί δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωποι με τα επιχειρηματικά συμφέροντα αυθαιρετούχων.

Ήταν ένας εργολάβος από την Αθήνα, ο οποίος τελικά δεν ανέλαβε το έργο γιατί, όπως μεταφέρουν στη LiFO άνθρωποι που γνωρίζουν την υπόθεση, «δέχτηκε απειλές και πιέσεις». Ανάμεσα στα αυθαίρετα που έπρεπε να κατεδαφιστούν ήταν και μια τουριστική επιχείρηση, η οποία είχε καταλάβει περιοχή αιγιαλού, δασικό και αρχαιολογικό χώρο. Για την επιχείρηση αυτή είχαν εκδοθεί τρία πρωτόκολλα κατεδάφισης από τις αντίστοιχες υπηρεσίες που είχαν την ευθύνη για την παράνομη κατάληψη της δημόσιας έκτασης. Όλα τα πρωτόκολλα κατεδάφισης αναφέρονταν όμως σε άγνωστο ιδιοκτήτη. Όταν είχαν ξεκινήσει οι θηριώδεις κατασκευές στην παραλία το 2021, οι εργάτες που περνούσαν αυτόφωρο για τις κατασκευές δεν είχαν κατονομάσει τον ιδιοκτήτη. Τελικά το αυθαίρετο κάηκε εξαιτίας μιας μεγάλης πυρκαγιάς που ξέσπασε στην περιοχή και όχι γιατί εφαρμόστηκαν οι νόμοι που προέβλεπαν την κατεδάφισή του. Και κανείς ποτέ δεν έμαθε το όνομα του ιδιοκτήτη ο οποίος τσιμέντωσε συνολική έκταση 1.500 τ.μ.
Facebook Twitter Mπορεί σε μία πολεοδομία να φτάσουν 800 ή και 1.000 καταγγελίες. Το θέμα είναι ποιος ελέγχει αυτές τις καταγγελίες, αφού οι πολεοδομίες είναι τραγικά υποστελεχωμένες. Φωτ.: Eurokinissi
Χιλιάδες τακτοποιήσεις αυθαιρέτων χωρίς έλεγχο

Στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει πόσα είναι τα αυθαίρετα. Δεν υπάρχει κάποια υπηρεσία που να ελέγχει και να εντοπίζει την αυθαίρετη δόμηση. Τα Παρατηρητήρια Περιβάλλοντος που θεσμοθετήθηκαν με νόμο του 2017 ποτέ δεν συστάθηκαν. Όλες οι υπηρεσίες που σχετίζονται με την αυθαίρετη δόμηση ενεργοποιούνται κατόπιν καταγγελιών: «Η διαδικασία για τον έλεγχο της αυθαίρετης δόμησης είναι ότι πάει η καταγγελία στην πολεοδομία ή στην αστυνομία και αυτή τη μεταβιβάζει στην πολεοδομία. Η πολεοδομία βγάζει κλιμάκιο μηχανικών που κάνει έλεγχο των καταγγελλόμενων αυθαιρεσιών. Βγάζει πόρισμα, εφόσον υπάρχει αυθαιρεσία επιβάλλει πρόστιμα και αν κριθεί κατεδαφιστέο πάει στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση», λέει στη LiFO o Δημήτρης Πετρόπουλος, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Μηχανικών του Δημοσίου (ΠΟ-ΕΜΔΥΔΑΣ).

Ο Δημήτρης Πετρόπουλος υποστηρίζει ότι «υπάρχει ένα τεράστιο απόθεμα ελέγχου αυθαιρεσιών που είναι χαώδες». Μας εξηγεί ότι, βάσει της νομοθεσίας, οι πολεοδομίες θα έπρεπε να είχαν κάνει δειγματοληπτικούς ελέγχους στα ακίνητα που είχαν αυθαιρεσίες και τακτοποιήθηκαν με την υπαγωγή τους στους νόμους για τα αυθαίρετα. Κανένας όμως τέτοιος έλεγχος δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα: «Όλες οι τακτοποιήσεις γίνονταν με ευθύνη ιδιωτών. Δηλαδή πήγαινε ο ιδιώτης μηχανικός, κατέγραφε τις αυθαιρεσίες που υπήρχαν, ο ιδιοκτήτης πλήρωνε με βάση τις αυθαιρεσίες που κατέγραφε ο ιδιώτης μηχανικός και το ακίνητο θεωρείτο τακτοποιημένο. Ο νόμος σωστά έλεγε ότι θα πρέπει να γίνει ένας έλεγχος από τις πολεοδομίες για να δούμε, αυτά που δηλώθηκαν είναι τα σωστά; Ή δηλώθηκαν λάθος πράγματα;».
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αυτός ο έλεγχος δεν έγινε ποτέ και στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει πόσα από τα «τακτοποιημένα» ακίνητα που έχουν νομιμοποιηθεί μπορεί να μην επιτρεπόταν να νομιμοποιηθούν και πόσα από αυτά μπορεί να βρίσκονται σε δάση, σε αιγιαλούς, ακόμη και σε ρέματα. Ομοίως οι πολεοδομίες θα έπρεπε να είχαν πραγματοποιήσει δειγματοληπτικό έλεγχο και για το 30% των αδειών που εκδίδονται από το 2017 μέσα από το ηλεκτρονικό σύστημα e-adeies: «Ούτε αυτός ο έλεγχος έχει γίνει ποτέ. Γι’ αυτό και έχουμε υποστηρίξει ότι κινδυνεύουμε να πάμε σε μια νέα γενιά αυθαιρέτων, τα e-αυθαίρετα», αναφέρει.

Όσο για τις καταγγελίες, όπως λέει στη LiFO o Δημήτρης Πετρόπουλος, μπορεί σε μία πολεοδομία να φτάσουν 800 ή και 1.000 καταγγελίες. Το θέμα είναι ποιος ελέγχει αυτές τις καταγγελίες, αφού οι πολεοδομίες είναι τραγικά υποστελεχωμένες. Τα δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα που μας δίνει ο Δ. Πετρόπουλος είναι ο δήμος Πειραιά και ο δήμος Μαρκοπούλου-Μεσογαίας.

«Έξι υπάλληλοι του ελέγχου κατασκευών, που έχουν ως αρμοδιότητα τον έλεγχο των αυθαιρέτων, των επικινδύνων και των ετοιμόρροπων, θα πρέπει να ασχολούνται με ελέγχους στον δήμο Πειραιά και σε εννέα ακόμη δήμους: Κορυδαλλού, Περάματος, Αίγινας, Αγκιστρίου, Σπετσών, Ύδρας, Κυθήρων, Τροιζηνίας/Μεθάνων και Πόρου. Μια συνολική έκταση που είναι 80 φορές μεγαλύτερη από την έκταση του δήμου Πειραιά!». Αντίστοιχη, όπως ισχυρίζεται, είναι και η κατάσταση στον δήμο Μαρκοπούλου-Μεσογαίας: «Δεν υπάρχει καν διοικητικός υπάλληλος για την τήρηση του αρχείου αυθαιρέτων/ημιυπαιθρίων και τακτοποιήσεων, ενώ το προσωπικό στο τμήμα αυθαιρέτων δεν επαρκεί, με συνέπεια να εκκρεμούν χιλιάδες αιτήσεις, καταγγελίες, εισαγγελικές παραγγελίες για αυθαίρετες κατασκευές».

Για τον πρόεδρο της ΠΟ-ΕΜΔΥΔΑΣ η τραγική αυτή υποστελέχωση «ευνοεί τους παρανομούντες, οι οποίοι κερδοσκοπούν σε βάρος του δομημένου περιβάλλοντος αλλά και του δημόσιου συμφέροντος, με ενδεικτικό παράδειγμα αυτό της Μυκόνου αλλά και άλλων περιοχών της χώρας».Facebook Twitter Αυθαίρετα σε παραλία της Πελοποννήσου. Φωτ.: Konstantinos Tsakalidis / SOOC
Τα «σπιτάκια» του Εθνικού Πάρκου στον Σχινιά

Για την ανέγερση των 13 κτισμάτων στο Εθνικό Πάρκο του Σχοινιά υπάρχουν πολλές απορίες. Η έκταση στην οποία έχουν ανεγερθεί αυτά τα κτίσματα είναι δίχως αμφιβολία ιδιωτική. Ταυτόχρονα όμως είναι και δασική και τυχαίνει μάλιστα τα επίμαχα κτίσματα να έχουν ανεγερθεί στη ζώνη ύψιστης προστασίας του Εθνικού Πάρκου. Πέραν τούτου, στα αυθαίρετα, παρά την πολυπλοκότητα της νομοθεσίας, τα παραθυράκια και τις πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες διατάξεις, υπάρχει μια κόκκινη γραμμή. Τα αυθαίρετα που «τακτοποιήθηκαν» ή μπορούν να τακτοποιηθούν με τους υπάρχοντες νόμους είναι αυτά που ανεγέρθηκαν μέχρι την 27η Ιουλίου του 2011.

Τα αυθαίρετα που χτίζονται μετά τη συγκεκριμένη ημερομηνία δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν. Όπως εξηγεί στη LiFO η Ελένη Κατσιρώδη, προϊσταμένη της Μονάδας Διαχείρισης Εθνικών Πάρκων Πάρνηθας, Σχινιά και Προστατευόμενων Περιοχών Σαρωνικού Κόλπου, σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα του 2000 με το οποίο ο Σχινιάς χαρακτηρίστηκε Εθνικό Πάρκο, «στη ζώνη Α3, όπου ανεγέρθηκαν τα συγκεκριμένα κτίσματα, δεν επιτρέπεται η δόμηση και εξαιρείται ό,τι είχε χτιστεί πριν την ανακήρυξη της περιοχής ως Εθνικού Πάρκου με Προεδρικό Διάταγμα».

Η πρώτη αναφορά για παράτυπες ενέργειες στο Εθνικό Πάρκο έγινε το 2014 από τον τότε φορέα διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου Σχινιά-Μαραθώνα, σημερινή Μονάδα Διαχείρισης του ΟΦΥΠΕΚΑ και αφορούσε την ύπαρξη τροχόσπιτων στον προστατευόμενο χώρο. Τότε ειδοποιήθηκε η αστυνομία από τους φύλακες/επόπτες του φορέα, αλλά δεν είχε γίνει τίποτα.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑΕΛΛΑΔΑ

Τέσσερα χρόνια μετά, το 2018, ο φορέας διαπίστωσε στο ίδιο σημείο της ιδιόκτητης δασικής έκτασης εντός Εθνικού Πάρκου οικοδομική δραστηριότητα, η οποία συνεχίστηκε και το 2019. Τότε ο φορέας, που περιπολεί καθημερινά σε 16ωρη βάση το πάρκο, είχε ενημερώσει το Δασαρχείο και την Πολεοδομία Παλλήνης. Δεν υπήρξε καμία διακοπή εργασιών, ούτε το 2018 ούτε και το 2019. Οικοδομικές εργασίες πραγματοποιήθηκαν και τον Μάιο του 2022, τον Φλεβάρη του 2023, όπως επίσης και τον Ιούνιο του 2023. Τον περασμένο Ιούνιο ο ιδιοκτήτης έβαλε θερμοσυλλέκτες, διαμόρφωσε όπως ήθελε το ανάγλυφο, έκανε κοπές κλάδων δέντρων, ίσιωσε τις αμμοθίνες, οι οποίες εκτός από το γεγονός ότι αποτελούν ευαίσθητα οικοσυστήματα εμποδίζουν τη διάβρωση και την εξαφάνιση των παραλιών με άμμο, άνοιξε πόρτα από την πλευρά της θάλασσας και έφτιαξε μονοπάτι.

Αν και σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας του πάρκου η πολεοδομική υπηρεσία οφείλει να ενημερώσει τη διοίκηση της μονάδας του πάρκου σχετικά με την έγκριση κάθε οικοδομικής άδειας και να προχωρά στην έγκρισή της μόνο με τη γνώμη του φορέα, που πρέπει να παρέχεται εντός 20 ημερών, ο φορέας βρέθηκε μάλλον αρκετές φορές προ τετελεσμένων. Τον Φεβρουάριο του 2023 ο ιδιοκτήτης γνωστοποίησε στον φορέα ότι είχε κάνει αίτημα για τακτοποίηση αυθαιρέτου, ενώ νωρίτερα, τον Μάιο του 2022, υπέβαλε και έγγραφο εκτέλεσης εργασιών ενεργειακής αναβάθμισης των κτισμάτων.

Η Ελένη Κατσιρώδη υποστηρίζει ότι «η μονάδα διαχείρισης και ο πρώην φορέας από το 2014 και μετά πάντα ενημέρωνε πολεοδομικές και δασικές υπηρεσίες για τη δραστηριότητα και τις παρεμβάσεις στην επίμαχη περιοχή του Εθνικού Πάρκου. Τον Ιούνιο του 2023 έστειλε επιστολή στην Εισαγγελία και στους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος με το πλήρες ιστορικό καθώς και στις καθ’ ύλην αρμόδιες υπηρεσίες». Facebook Twitter Φωτ.: Αλέξανδρος Μπελτές/ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ουσιαστικά τότε ξεκίνησε και η ενεργοποίηση του Δασαρχείου Καπανδριτίου, το οποίο, αν και είχε κάνει αυτοψία τον Ιούνιο του 2022, ξεκινάει τη διαδικασία απομάκρυνσης αυθαιρέτου μετά την επιστολή στην Εισαγγελία. Σύμφωνα με πληροφορίες της LiFO, το Δασαρχείο έχει εκδώσει πρωτόκολλα κατεδάφισης. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι αύριο θα γκρεμιστούν οι αυθαίρετες κατασκευές. Το πρωτόκολλο βρίσκεται σε αναστολή, καθώς ο ιδιοκτήτης έχει προσφύγει στα δικαστήρια για να γλιτώσει την κατεδάφιση των κτιρίων. Σε κάθε περίπτωση, και μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση, τα αυθαίρετα δεν θα απομακρυνθούν. Τουλάχιστον με βάση τα ισχύοντα έως σήμερα.

Λίγες μέρες μετά την επιστολή από την αρμόδια Μονάδα Διαχείρισης του ΟΦΥΠΕΚΑ στην Εισαγγελία, ενεργοποιήθηκε και η Πολεοδομία Μαραθώνα, η οποία έκανε αυτοψία και υπέβαλε πρόστιμο για τις αυθαίρετες κατασκευές. Ο Κωνσταντίνος Ρέλιας, διευθυντής της Πολεοδομίας Μαραθώνα, λέει στη LiFO ότι «την αποκλειστική ευθύνη για τη συγκεκριμένη περιοχή, επειδή είναι υψηλής προστασίας ζώνη και δασική περιοχή, την έχει το Δασαρχείο. Η πολεοδομία, επειδή υπήρξαν αυθαιρεσίες, κατέγραψε τις όποιες παραβάσεις βρήκε και επέβαλε ένα πρόστιμο», για το οποίο, όπως μας είπε ο Κ. Ρέλιας, «ο ιδιοκτήτης έχει προσφύγει στο Συμβούλιο Πολεοδομικών Θεμάτων και Αμφισβητήσεων (ΣΥΠΟΘΑ)».

Όσο ο ιδιοκτήτης έχει βάλει μπρος όλες τις διαδικασίες για να καταφέρει να ακυρώσει το πρόστιμο και να κερδίσει τη νομιμοποίηση των ακινήτων του μέσω διοικητικών και δικαστικών προσφυγών, δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα. Πώς από το 2018 κανείς δεν σταμάτησε την ανέγερση των κτιρίων αυτών; Ο Κ. Ρέλιας θα μας πει ότι «η πολεοδομία ενεργεί κατόπιν καταγγελιών ή εάν πέσει στην αντίληψή της». Ο ίδιος μάλιστα διερωτάται «πώς η μονάδα διαχείρισης, που φυλάει τον χώρο 24 ώρες το 24ωρο, δεν αντελήφθη τίποτα για να ειδοποιηθούν οι αρμόδιες αρχές. Από τη στιγμή που εμείς αναλάβαμε εδώ, καμία όχληση από τον φορέα δεν υπήρχε, πλην μιας επιστολής που μας ήρθε τον Ιούνιο, δύο, τρεις ή τέσσερις μέρες πριν γίνει η αυτοψία».
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ

Τα ερωτήματα όμως είναι πολλά. Γιατί το Δασαρχείο δεν σταμάτησε νωρίτερα τις οικοδομικές εργασίες, καθώς, σύμφωνα με τα όσα ισχυρίζεται ο ΟΦΥΠΕΚΑ, είχε ενημερωθεί; Ζήτημα είναι επίσης πώς ο ιδιοκτήτης εμφάνισε πράξη νομιμοποίησης αυθαιρέτου, αφού τα κτίσματα ήταν μέσα σε δασική περιοχή και μάλιστα μέσα στο Εθνικό Πάρκο. Η ανέγερση των κτισμάτων δεν απασχόλησε ούτε τον δήμο. Ρωτήσαμε τον Στέργιο Τσίρκα, δήμαρχο Μαραθώνα από το 2019, και μας είπε ότι μία πενταετία που σταδιακά εξελίσσεται η οικοδόμηση στο Εθνικό Πάρκο «ο δήμος δεν αντιλήφθηκε τίποτα». Ανέφερε ότι «πρόκειται για καμιά δεκαριά τροχόσπιτα στα οποία μπήκαν στέγες από πάνω». Ο Στ. Τσίρκας είπε στη LiFO ότι το θέμα το πληροφορήθηκε από τον Τύπο και αμέσως μετά πήγε η πολεοδομία για αυτοψία και πως «το πευκοδάσος Σχινιά το ελέγχει ο ΟΦΥΠΕΚΑ με δικές του φυλάξεις και οχήματα».

Για το ζήτημα αυτό η Θεοδότα Νάντσου, επικεφαλής πολιτικής του WWF, είχε προχωρήσει σε δημόσια καταγγελία πριν από μερικούς μήνες. Υποστηρίζει ότι οι λόγοι που τα αυθαίρετα δεν πέφτουν είναι γιατί καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να θέσει εμπόδια στην παρανομία εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος: «Αντί να δημιουργηθεί μια κεντρική υπηρεσία κατεδάφισης, έχουν πετάξει το μπαλάκι στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, οι οποίες ποτέ δεν κάνουν τίποτα, επικαλούμενες την έλλειψη μέσων και χρημάτων». Στον Σχινιά, όπως λέει, θα έπρεπε να ενεργοποιηθεί η διαδικασία του αυτοφώρου και το Δασαρχείο θα έπρεπε να σταματήσει τις εργασίες πριν ολοκληρωθεί η κατασκευή των κτισμάτων. «Αυτά τα σπιτάκια τώρα έχουν χτιστεί και νοικιάζονται κανονικότατα, παραβιάζοντας τους όρους προστασίας του Εθνικού Πάρκου Σχινιά, ενώ θα έπρεπε να κατεδαφιστούν αμέσως». Και θα συνεχίσουν να νοικιάζονται, όπως μας λέει, για καμιά δεκαριά χρόνια ίσως, μέχρις ότου τελεσιδικήσουν οι διοικητικές και δικαστικές προσφυγές.

Για τη Θεοδότα Νάντσου οι κυβερνητικές εξαγγελίες για τα μέτρα στα αυθαίρετα, που συνοδεύτηκαν και από τις μεταβατικές διατάξεις για την εκτός σχεδίου δόμηση, αποτελούν στην ουσία προφάσεις εν αμαρτίαις: «Κάθε φορά, όταν θέλουν να αλλάξουν το θεσμικό πλαίσιο, να τακτοποιήσουν, να ενισχύσουν την εκτός σχεδίου δόμηση, κάθε φορά λένε ότι θα γκρεμίσουν αυθαίρετα. Και βρίσκουν κάτι άκυρα. Κάτι τοίχους, κάτι παρατημένα κτίσματα και γκρεμίζουν. Αυτό είναι εξοργιστικό. Το Προεδρικό Διάταγμα λέει ρητά ότι απαγορεύεται η δόμηση στο Εθνικό Πάρκο Σχοινιά και κάποιος πήγε και έχτισε μπανγκαλόου, τα νοικιάζει ανερυθρίαστα και βγαίνει ο υπουργός και λέει ότι θα γκρεμίσει αυθαίρετα».
Μετά το φούντωμα της αυθαιρεσίας, τώρα νέα μέτρα

Τα δύο τελευταία χρόνια, από το 2021 έως το 2023, με τροπολογίες που πέρασε η κυβέρνηση είχαν ανασταλεί όλες οι κατεδαφίσεις αυθαιρέτων σε δάση και αιγιαλούς λόγω κορωνοϊού. Το αποτέλεσμα ήταν να φουντώσει ακόμη περισσότερο η αυθαίρετη δόμηση, καθώς «υπήρχε διάχυτη η εντύπωση της ατιμωρησίας», λένε στη LiFO υπηρεσιακοί παράγοντες και μηχανικοί που ασχολούνται με το θέμα.

Η κατεδάφιση των 16 αυθαιρέτων λίγο πριν εκπνεύσει το 2023, κατά το υπουργείο, όπως έμαθε η LiFO, ενείχε και μία κίνηση συμβολισμού ότι τα πράγματα αλλάζουν. Σε κοντινό διάστημα ο Θόδωρος Σκυλακάκης, υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ανακοίνωσε ότι «θεσμοθετείται σύστημα πλήρους παρακολούθησης του δομημένου περιβάλλοντος, διαδικασία εντοπισμού και καταγραφής της αυθαίρετης δόμησης με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα (δορυφόρους, drones, τεχνητή νοημοσύνη κ.λπ.), διασύνδεση συστήματος με το σύστημα ηλεκτρονικής έκδοσης αδειών (e-adeies) και πλατφόρμα καταγγελιών».
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ανάμεσα στα μέτρα που ανακοίνωσε ότι θα νομοθετήσει το υπουργείο είναι και η μεταφορά των αρμοδιοτήτων για τις κατεδαφίσεις από τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις στην κεντρική διοίκηση. Ανακοινώθηκε ακόμη ότι θα κατεδαφίζονται κατά προτεραιότητα όλες οι νέες αυθαίρετες κατασκευές και ότι θα υλοποιούνται ετησίως «επιπρόσθετες κατεδαφίσεις, που αντιστοιχούν σε παλαιότερα αυθαίρετα, για τα οποία υπάρχουν οριστικά πρωτόκολλα κατεδάφισης, με πολεοδομικά και περιβαλλοντικά κριτήρια, σε αριθμό που αντιστοιχεί κατ’ ελάχιστον στα πρωτόκολλα κατεδάφισης που οριστικοποιήθηκαν το 2023». Το υπουργείο δεσμεύτηκε και για την αύξηση των κυρώσεων και των προστίμων. Όλα αυτά βέβαια μένει να φανεί αν θα γίνουν πραγματικότητα.

Για τη Μαργαρίτα Καραβασίλη, αρχιτέκτονα/πολεοδόμο και χωροτάκτη, τα μέτρα που έχουν ληφθεί δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα εάν δεν υπάρξει ισχυρή πολιτική βούληση για να εφαρμοστούν.

Η Μαργαρίτα Καραβασίλη ήταν η ειδική γραμματέας Επιθεώρησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας που το 2011 ναύλωσε με δικά της έξοδα αεροπλάνο και πήγε στη Μύκονο με τους επιθεωρητές περιβάλλοντος για να πιάσει επ’ αυτοφώρω την παράνομη οικοδόμηση. «Εάν πηγαίναμε με πλοίο ή αεροπλάνο της γραμμής, η άφιξή μας θα διέρρεε και δεν θα βρίσκαμε κανέναν. Το σχέδιο ήταν να γίνει έλεγχος, με επ’ αυτοφώρω συλλήψεις και άμεση κατεδάφιση των αυθαιρέτων όπως προέβλεπε ο νόμος. Μόλις όμως ειδοποιήθηκε από τους επιθεωρητές η αστυνομία για τις συλλήψεις, διέρρευσε ότι ήμασταν εκεί και εξαφανίστηκαν όλοι», λέει.

Για όσους έπιασαν επ’ αυτοφώρω, κανένας εργολάβος δεν δεχόταν να έρθει να κατεδαφίσει τα παράνομα γιαπιά «γιατί όλοι ήταν μέσα στο σύστημα. Υπήρχε ομερτά», αναφέρει.

Η Μαργαρίτα Καραβασίλη υποστηρίζει ότι τότε είχε γίνει μια πολύ σοβαρή δουλειά για να μπει τέλος στη «γάγγραινα» της αυθαίρετης δόμησης. «Και τότε υπήρξε μια πλήρης διαδικασία εντοπισμού και καταγραφής της αυθαίρετης δόμησης με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, με δορυφόρους και drones. Δώσαμε προτεραιότητα σε 1.500 αυθαίρετα και βρήκαμε και τα λεφτά για να κατεδαφιστούν». Η ίδια παραδέχεται ότι «δεν υλοποιήθηκαν οι αναμενόμενες κατεδαφίσεις και δεν περιορίστηκε η αυθαίρετη δόμηση, αλλά με τον χρόνο ξεχάστηκαν όλα, και τα παράνομα γιαπιά που είχαν εντοπιστεί, τα οποία τελικά μετατράπηκαν σε μεγαλοπρεπείς βίλες, κυρίως στα νησιά, όπως και στην περίπτωση της Μυκόνου», με ευθύνη της τότε πολιτικής ηγεσίας που δεν ήθελε να δημιουργήσει καμία ρήξη, αφού υπήρχαν πολλά οριστικοποιημένα πρωτόκολλα κατεδάφισης από ακίνητα πάνω στην παραλία, τα οποία ανήκαν, όπως αναφέρει, σε μεγαλοσχήμονες.
  Facebook Twitter Η κυβέρνηση υπόσχεται ένα νέο τοπίο νομιμότητας για την αυθαίρετη δόμηση στην Ελλάδα, με τη χρήση τεχνολογιών, όπως λέει. Ο νέος νόμος θα έρθει στη Βουλή σύντομα. Μένει να δούμε αν θα εφαρμοστεί. Γιατί νόμοι ψηφίστηκαν πολλοί, παρέμειναν όμως γράμμα κενό. Φωτ.: Συμέλα Παντζαρτζή/ΑΠΕ-ΜΠΕ
«Αγόρι μου...»

Με αφορμή τη δολοφονική επίθεση εναντίον του Μανώλη Ψαρρού, αρχαιολόγου, που προσπαθώντας να κάνει τη δουλειά του στη Μύκονο βρέθηκε αντιμέτωπος με παράνομα επιχειρηματικά συμφέροντα, η κυβέρνηση πέρασε έναν νόμο με τον οποίο προβλέπεται το ακαταδίωκτο για τους δημοσίους υπαλλήλους που θα συμμετέχουν στα μεικτά κλιμάκια τα οποία θα κάνουν πολεοδομικούς ελέγχους για την αυθαίρετη δόμηση είτε αυτεπάγγελτα είτε κατόπιν καταγγελιών.

Η ρύθμιση ήρθε ως συνέχεια ενός νόμου που πέρασε η κυβέρνηση πριν από μερικούς μήνες, μετά το επεισόδιο της Μυκόνου, βάσει του οποίου ελεγκτές από τα συναρμόδια υπουργεία θα πραγματοποιούν αυτούς τους ελέγχους και θα μπορούν να επισπεύδουν τις διαδικασίες για την επιβολή τσουχτερών προστίμων και την εκτέλεση των κατεδαφίσεων.

Με την ίδια ρύθμιση θεσπίζεται αντίστοιχο ακαταδίωκτο για τον γενικό γραμματέα Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος, τον προϊστάμενο της Γενικής Διεύθυνσης του Σώματος Επιθεωρητών και Ελεγκτών του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας και τους γραμματείς των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων. Πλην του προϊσταμένου του Σώματος Επιθεωρητών, όλες οι υπόλοιπες είναι πολιτικές θέσεις. Η ρύθμιση προκάλεσε αντιδράσεις στους εργαζόμενους των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων, που υποστηρίζουν ότι έμειναν «εντελώς ακάλυπτοι οι υπάλληλοι που εκτελούν τις κατεδαφίσεις».

Είναι χαρακτηριστική η φράση επιχειρηματία σε υπάλληλο ελεγκτικής υπηρεσίας που προσπάθησε να κάνει τη δουλειά του σε ένα νησί στο οποίο οι αξίες γης έχουν εκτιναχτεί: «Αγόρι μου, θα σου φέρω δύο δικηγόρους από την Αθήνα και θα πληρώνεις και μετά τη σύνταξη»

Υποστηρίζουν ότι το παραθυράκι της απευθείας μήνυσης στον υπάλληλο για παράβαση καθήκοντος έχει χρησιμοποιηθεί από αρκετούς που ασκούν εκδικητικές δικαστικές διώξεις. Βεβαίως κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αθώοι του αίματος και είναι προφανές ότι υπάρχει διαφθορά: «Εμείς δεν λέμε να μην εξεταστεί ο υπάλληλος για παράβαση καθήκοντος. Υπάρχουν όμως και οι εκδικητικές διώξεις, ειδικά σε περιοχές όπως στην Αττική και τα νησιά, όπου είναι γνωστό ότι οικονομικά συμφέροντα αντιμετωπίζουν τις χρήσεις γης ως εμπόρευμα», λένε.

Είναι χαρακτηριστική η φράση επιχειρηματία σε υπάλληλο ελεγκτικής υπηρεσίας που προσπάθησε να κάνει τη δουλειά του σε ένα νησί στο οποίο οι αξίες γης έχουν εκτιναχτεί: «Αγόρι μου, θα σου φέρω δύο δικηγόρους από την Αθήνα και θα πληρώνεις και μετά τη σύνταξη», αφού όταν ο υπάλληλος σύρεται στα δικαστήρια πληρώνει από την τσέπη του. Για όσους προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους εντίμως, μας λένε, είναι πολλοί εκείνοι οι υπάλληλοι που έχουν ακούσει παρόμοιες απειλές. Αλλά και οι υπάλληλοι των πολεοδομιών πολύ συχνά μπορεί να βρεθούν στις δικαστικές αίθουσες αντιμετωπίζοντας εκδικητικές δικαστικές διώξεις ή πιέσεις.

Η μεγάλη παραίτηση

Ο Δημήτρης Πετρόπουλος λέει στη LiFO ότι την τελευταία τριετία, για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια, υπήρχε συμπερίληψη αρκετών διπλωματούχων μηχανικών στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, οι επιτυχόντες του οποίου διορίζονται στο Δημόσιο. Ωστόσο, υποστηρίζει ότι από τα στοιχεία των διαγωνισμών των τριών τελευταίων χρόνων φαίνεται ότι το Δημόσιο δεν είναι πια ελκυστικό: «Ο συνδυασμός των τεράστιων ευθυνών που αναλαμβάνουν σε ένα υποστελεχωμένο και δυσλειτουργικό περιβάλλον με τις εξευτελιστικές αποδοχές των νεοδιόριστων, της τάξης των 850 ευρώ τον μήνα, λειτουργεί αποτρεπτικά για την προσέλκυση επιστημόνων με διάθεση και όρεξη προσφοράς».

Η κυβέρνηση υπόσχεται ένα νέο τοπίο νομιμότητας για την αυθαίρετη δόμηση στην Ελλάδα, με τη χρήση τεχνολογιών, όπως λέει. Ο νέος νόμος θα έρθει στη Βουλή σύντομα. Μένει να δούμε αν θα εφαρμοστεί. Γιατί νόμοι ψηφίστηκαν πολλοί, παρέμειναν όμως γράμμα κενό.