της συναδέλφου και μέλους της συσπείρωσηςΓεωργίας Βαλωμένου από τα Ενθέματα
![]() |
| Κώστας Αργύρης – Mορφές (1996) |
Όταν, τρία
χρόνια πριν, μια ομάδα εκπαιδευτικών, μαζί με το σωματείο μας και σε
συνεργασία με τους γονείς, αποφασίσαμε να οργανώσουμε στην περιοχή μας
(Κυψέλη, Πατήσια, Γαλάτσι) δωρεάν ενισχυτικά μαθήματα για οικονομικά
ασθενείς μαθητές χρειάστηκε να απαντήσουμε πολλά ερωτήματα σχετικά με
τον ρόλο και το νόημα της αλληλεγγύης.
Γράφαμε
(30.8.2012): «Σε μια τέτοια εφιαλτική πραγματικότητα δεν μας μένει άλλη
απάντηση από το να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη. Η ίδια η κοινωνία, ο
ίδιος ο λαός. Αλλιώς, αν δεν οργανωθούμε και αν δεν αντεπιτεθούμε
απέναντι στη απόγνωση και το χάος που αφήνει η καταστροφή κάθε έννοιας
κοινωνικού κράτους, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε το οργανωμένο έγκλημα
και τις φασιστικές οργανώσεις. Ας μην αφήσουμε τον λαό μας και τους
ίδιους τους εαυτούς μας αβοήθητους στο φόβο, τη φτώχεια και την
απόγνωση. Να δράσουμε όσο γίνεται πιο συλλογικά, εκεί που ζούμε, εκεί
που δουλεύουμε. Nα δείξουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα ότι υπάρχει τρόπος
συλλογικής δράσης και οργάνωσης, ότι υπάρχει δυνατότητα ανατροπής των
τρομοκρατικών σεναρίων που απεργάζονται την καταστροφή της ζωής και της
ανθρωπιάς μας», συνδέοντας τις δράσεις αλληλεγγύης με την αντίσταση και την προοπτική ανατροπής μιας πολιτικής που ονομάζαμε «μνημονιακή» (βλ. Ομάδα Δράσης Καθηγητών: Δίκτυο Αλληλεγγύης Βοηθητικών Μαθημάτων).
Κάθε χρόνο, η
εύρεση εθελοντών καθηγητών γινόταν όλο και πιο δύσκολη, ενώ η ανάγκη
και η ζήτηση μεγάλωναν. Η αύξηση του ωραρίου κατά ένα δίωρο, η
αξιολόγηση που ξεκίνησε με εντάσεις στους συλλόγους, με «εντολές
διευθυντών» (με την επίγνωση ότι παίρναμε μέρος σε μια παρωδία
διαδικασίας, με στόχο την περαιτέρω υποβάθμιση του ρόλου μας), οι
παράλογες απολύσεις των συναδέλφων μας της τεχνικής εκπαίδευσης και ο
συνεπακόλουθος φόβος, η εντατικοποίηση που έφερε η τράπεζα θεμάτων,
και όλα αυτά μέσα στο κλίμα απαξίωσης του κλάδου που καλλιέργησαν τα
ΜΜΕ, προκάλεσαν την ψυχική κούραση των συναδέλφων. Αν προσθέσουμε τις
οικονομικές δυσκολίες, το διαλυμένο σύστημα υγείας και το χρεωκοπημένο
ασφαλιστικό, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως, όλο και πιο
συχνά, η απάντηση στο «Μπορείς να κάνεις ένα διωράκι στα μαθήματα
αλληλεγγύης φέτος;» ήταν ένα ξέπνοο, ενοχικό αλλά και αμετάκλητο «Όχι,
δεν μπορώ». Ωστόσο, συνεχίζαμε.





