Τελικό κείμενο κάλεσμα της συσπείρωσης αριστερών μηχανικών για τις εκλογές του ΤΕΕ

Αναρτούμε την τελική εκδοχή του ενωτικού καλέσματος της συσπείρωσης αριστερών μηχανικών, όπως συμπληρώθηκε μετά την ολομέλεια της συσπείρωσης του Σαββάτου 5/10. Με βάση την πρόταση αυτή η συσπείρωση καλεί σε συνάντηση - παρουσίασης της πρότασης την Τετάρτη 9/10 στις 7μμ στην ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ (Μαυροματέων 17).

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΗΣ συσπείρωσης αριστερών μηχανικών

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΕ 2013

Τη στιγμή που το μνημονιακό ρεπερτόριο κορυφώνεται με το πιο αποκρουστικό του επίτευγμα, τη φονική δράση της ναζιστικής συμμορίας, το ΤΕΕ αναδεικνύει νέα Διοίκηση.

Στις 24 Νοέμβρη 2013, οι 38.854 Μισθωτοί Μηχανικοί του Ιδιωτικού και του Δημόσιου Τομέα, που καταβάλλουν Μέση Ετήσια Ασφαλιστική Εισφορά 11.088 € ο καθένας, που στερούνται αξιοπρεπή και στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική για τους ίδιους και τα παιδιά τους, που βλέπουν τα αποθεματικά του ΤΣΜΕΔΕ - περιουσία του ιδρώτα τους - να ληστεύονται από το Μνημόνιο, καλούνται να ψηφίσουν.

Στις 24 Νοέμβρη 2013, οι 27.943 από τους 69.818 Μηχανικούς Ελεύθερους Επαγγελματίες που διαθέτουν ανεξόφλητες και τοκογλυφικά προσαυξημένες ασφαλιστικές εισφορές, που δεν μπορούν να ασκήσουν το επάγγελμα, που δεν μπορούν να νοσηλευτούν και να αγοράσουν φάρμακα, καλούνται να ψηφίσουν.

Οι συντριπτικά περισσότεροι από τους 111.023 ασφαλισμένους στο ΤΣΜΕΔΕ και ταυτόχρονα μέλη του ΤΕΕ και ταυτόχρονα εν δυνάμει και οσονούπω άνεργοι – υποαπασχολούμενοι – αυτοαπασχολούμενοι – εισφοροοφειλέτες, καλούνται να ψηφίσουν.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Με αφορμή το δημόσιο χρέος, νομοθετήθηκε η συντριβή των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η fast track εκποίηση του δηµόσιου πλούτου, µε κατάργηση συνταγματικών όρων και περιορισμών. Αυτοί που το δημιούργησαν, υποκρίνονται ότι το χρέος είναι κάτι κακό. Όµως καπιταλισµός χωρίς χρέος είναι απλώς αδύνατος. Το χρέος είναι το κυκλοφορικό σύστημα του καπιταλισμού. Η επίκλησή του είναι πρόσχημα.

Η σημερινή κρίση του δηµόσιου χρέους, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, αποτελεί απλώς σύµπτωµα. Η πραγματική κρίση αφορά στην υπερσυσσώρευση, και την πτώση των ποσοστών κέρδους, που από το 2008 πλήττει όλες τις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού. Μεταβάλλεται σε κρίση χρέους στις περιοχές που η υποταγή στις χρηματαγορές ήταν εντονότερη και δογματικότερη, όπως η Ευρωζώνη.

Ζούμε μια επιχείρηση εξόδου από την κρίση, που συνίσταται στην καταστροφή κάθε εμπόδιου στην «ανταγωνιστικότητα». Η ύφεση που προκαλείται, δεν είναι ούτε απρόβλεπτη, όπως παρουσιάζεται, ούτε ανεπιθύμητη: Μόνον έτσι θα «εκκαθαριστούν» οι «µη ανταγωνιστικές» δραστηριότητες και τα ποσοστά κέρδους θα κινηθούν και πάλι ανοδικά, παράλληλα µε τη μαζική φτώχεια και την ανεργία. Μόνο τότε θα ανακάμψει η συσσώρευση του κεφαλαίου, αρχίζοντας έστω από μικρότερο εύρος παραγωγής.

Το πολιτικό προσωπικό που επί τέσσερις δεκαετίες κυβέρνησε τη χώρα, βρίσκεται σε κρίση πρωτοφανή. Ανίκανο να εξασφαλίσει την ελάχιστη συναίνεση στη μνημονιακή καταστροφή με όρους κοινοβουλευτικού κεκτημένου, ήδη παραδίδει και εξωθεί την εξουσία, σε μορφές ενός ασυγκράτητου αυταρχισμού. Ο Σαμαράς προϊδέασε ευθέως για κυβερνήσεις των «αξίων», (αλλιώς: «τεχνοκρατών»), στη θέση των αιρετών με τη λαϊκή ψήφο. Ο Παπαδήμος και η Τρόϊκα, άξεστοι υπάλληλοι των Τραπεζών και των μεγαλοβιομηχάνων, ήταν οι πρώτοι τέτοιοι «άξιοι»: Συνεχίζουν Στουρνάρας και λοιποί «τεχνοκράτες της οικονομίας». Έπονται οι «τεχνοκράτες των δικαστηρίων». «Τεχνοκράτες» των στρατοκρατών ήδη ενεργοποιούνται και παραμονεύουν για το τέλος μιας τέτοιας διαδρομής.

Χρυσαυγίτες συνεπικουρούν. Δεν αρκούνται στα γραφεία τους, ως ορμητήρια της εγκληματικής τους δράσης. Κατακλύζουν τις «ειδικές αστυνομικές δυνάμεις», τους «νόμιμους» και τους υποκοσμιακούς στρατούς παροχής «προστασίας», τις φιλοχουντικές οργανώσεις αποστράτων, όσο και τις παραστρατιωτικές. Αναζητούν τα απελπισμένα θύματα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης, για να ενσταλάξουν στην ψυχή τους το μίσος για τη δημοκρατία, τον εθνικισμό, τον κοινωνικό και τον φυλετικό ρατσισμό. Συντονίζονται άριστα με τα «υγειονομικά» ρατσιστικά κηρύγματα του Λοβέρδου, με τους «χωροταξικούς» οραματισμούς στρατοπέδων για μετανάστες του Χρυσοχοΐδη, με τους εθνικιστικούς λεονταρισμούς, την ακροδεξιά ρητορεία του Σαμαρά.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ

Ανισορροπίες ισχύος: Εναλλακτικές στρατηγικές για τον ενεργειακό τομέα στην Ελλάδα, στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πλαίσιο

10-12 Οκτωβριου 2013, Αθήνα

Ανισορροπίες ισχύος

Εναλλακτικές στρατηγικές για τον ενεργειακό τομέα στην Ελλάδα, στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πλαίσιο
Το προγραμμα της εκδηλωσης αρχείο pdf

Στόχος του συνεδρίου είναι η ανάλυση πτυχών του σημερινού ενεργειακού μοντέλου τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς και κυρίως η επεξεργασία αριστερών εναλλακτικών στρατηγικών και πολιτικών πρακτικών.

Το σημερινό μοντέλο παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης ενέργειας οδηγεί σε αδιέξοδο. Η εξάντληση των πόρων λόγω του τρόπου εκμετάλλευσής τους καθώς και οι επιπτώσεις που δημιουργεί στο περιβάλλον το τωρινό ενεργειακό μοντέλο, που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα, προκαλούν σημαντικές συγκρούσεις στην κοινωνία, μεταξύ κινημάτων και κράτους, οικονομικών συμφερόντων επιχειρηματιών και πολυεθνικών. Στην Ελλάδα, οι παρεμβάσεις της Τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) οδηγούν σε νέες αντιπαραθέσεις σχετικά με το ενεργειακό μοντέλο, καθώς, εκτός των άλλων, το κόστος της ενέργειας για τα νοικοκυριά αυξάνεται. Παράλληλα, η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων ενέργειας και η απορρύθμιση της αγοράς ενέργειας, οι αγώνες για την ενεργειακή δημοκρατία και η γενική αμφισβήτηση του εξορυκτικού μοντέλου ανάπτυξης κινητοποιούν την κοινωνία σε τοπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο να αναζητήσει εναλλακτικές - εναλλακτικές που θα αμφισβητούν τη θέση της αγοράς ως του απόλυτου ρυθμιστή των ενεργειακών συστημάτων και θα θέτουν άλλες προτεραιότητες, πέραν του κέρδους.

Στο συνέδριο θα συμμετέχουν ερευνητές και ερευνήτριες, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες, ακτιβιστές και ακτιβίστριες από διάφορες περιοχές της Ελλάδας (Βόρειο Αιγαίο, Κυκλάδες, Κρήτη, Δυτική Μακεδονία), καθώς και πληθώρα καλεσμένων από το εξωτερικό, από πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, κινήματα, καμπάνιες, πρωτοβουλίες, από διάφορες χώρες, από τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο έως το Εκουαδόρ και τη Βενεζουέλα.

Το συνέδριο είναι ανοιχτό στο κοινό. Γλώσσες είναι τα ελληνικά και τα αγγλικά, με ταυτόχρονη μετάφραση. Η εναρκτήρια εκδήλωση θα γίνει την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου, στις 18.30, στο αμφιθέατρο του ΤΕΕ, Νίκης 4, Σύνταγμα. Οι εργασίες του συνεδρίου θα συνεχιστούν την Παρασκευή 11 και το Σάββατο 12 Οκτωβρίου στο ξενοδοχείο Τιτάνια, Πανεπιστημίου 52, Αθήνα. Αναλυτικές πληροφορίες στο πρόγραμμα.

Βίντεο της απεργιακής επιτροπής του ΕΜΠ - Ακουμπάμε στο διπλανό μας

Οι απολύσεις στο Δημόσιο και στα Πανεπιστήμια:

Μύθοι και πραγματικότητα

Είμαστε οι εργαζόμενοι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που από τις αρχές του Σεπτέμβρη βρισκόμαστε σε απεργία υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά μας στη δουλειά και το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Δεν είμαστε οι τεμπέληδες που ζουν παρασιτικά σε βάρος της κοινωνίας, όπως θέλει να μας παρουσιάζει η κυβέρνηση.

Είμαστε αντίθετοι στην ενέργεια της κυβέρνησης να βγάλει σε διαθεσιμότητα-απόλυση 12.500 εργαζόμενους. Οι 1350 από αυτούς εργάζονται στα Πανεπιστήμια και οι 399 ειδικότερα στο Ε.Μ.Π.
Ισχυρίζονται ότι με τις διαθεσιμότητες στο δημόσιο τομέα αποσκοπούν σε μια Δημόσια Διοίκηση και σ’ ένα πανεπιστήμιο πιο σύγχρονο και αξιοκρατικό. Λένε ψέματα!

Η αλήθεια είναι ότι:

Σοκ για τους ελεύθερους επαγγελματίες – Στο 26% ανεβαίνει η παρακράτηση στα μπλοκάκια

Νέες ρυθμίσεις και φορολογικές παρεμβάσεις για εκατομμύρια εργαζομένους ζητάει η Τρόικα από την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, με τους ελεύθερους επαγγελματίες να πληρώνουν το μάρμαρο ακόμη μια φορά.

Οπως αναφέρει η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπους», οι εκπρόσωποι των δανειστών πιέζουν για αύξηση στην παρακράτηση φόρου από το 20% στο 26% στα μπλοκάκια κάτι που αναμένεται να βαρύνει ακόμη περισσότερο τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Μάλιστα αυτή η αύξηση 30% στην παρακράτηση φόρου προωθείται, σύμφωνα με την εφημερίδα, με το πρόσχημα της απλοποίησης του φορολογικού συστήματος.

Οι υποστηρικτές αναφέρουν ότι με την αύξηση σε 26% ουσιαστικά θα εξαντλείται η φορολογική υποχρέωση κάθε αυτοαπασχολούμενου, ωστόσο, στην ουσία πρόκειται για ένα βαρύτατο φόρο επί του τζίρου.

Αυτό διότι η κάθε αμοιβή που εισπράττει ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν είναι καθαρό κέρδος, αλλά ακαθάριστα έσοδα από τα οποία αφαιρούνται δαπάνες και το υπόλοιπο ποσό είναι εκείνο που υπόκειται σε φόρο εισοδήματος.
Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον «Ελεύθερο Τύπο», θα καταργηθεί και η διάταξη που προβλέπει έκπτωση 1,5% στη μηνιαία παρακράτηση φόρου για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

Τα νέα αυτά μέτρα αναμένεται να αποδώσουν έως και 200 εκατ. ευρώ στον προϋπολογισμό το 2014.

Πηγή: iefimerida.gr

Η πρώτη εμφάνιση της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα και οι αντιφασιστικές αντιστάσεις

Της Ελένης Πορτάλιου* από την avgi.gr

Από την Αριστερά και το ευρύτερο αντιφασιστικό κίνημα η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίστηκε ιδεολογικά και πολιτικά στο γενικό επίπεδο, αλλά πολύ λιγότερο εκ του συστάδην, δηλαδή εκεί όπου ζει και εργάζεται ή περιφέρεται άνεργος ένας κόσμος δυνάμει υποστηρικτών της οργάνωσης. Ως Ανοιχτή Πόλη είχαμε, όπως και άλλες οργανώσεις, μια εμπειρία αντιφασισμού in situ, ήδη από το 2009.
Η Χρυσή Αυγή ξεκινώντας εστίασε στον ρατσισμό, ενοχοποιώντας τους μετανάστες για όλα τα δεινά των κατοίκων σε περιοχές όπου η δημοτική φροντίδα του δημόσιου χώρου και η επάρκεια των κοινωνικών δομών πάσχουν σοβαρά. Η υποβάθμιση αυτή και η απαξίωση της κατοικίας ή της επαγγελματικής στέγης και δραστηριότητας αποδόθηκαν στη συσσώρευση αλλοδαπών και το αίτημα ήταν να φύγουν. Με κάθε τρόπο; Δεν το έλεγαν καθαρά αλλά αρκετοί κάτοικοι το εννοούσαν.

Εν τω μεταξύ στις περιοχές αυτές αναπτύχθηκαν παράνομες δραστηριότητες, όπως διακίνηση ναρκωτικών, καταναγκαστική πορνεία, λαθρεμπόριο, προστασία, γενικά δραστηριότητες μαύρου χρήματος, στις οποίες εμφανίζεται μεγάλη και μικρή παραβατικότητα. Τέθηκε, λοιπόν, θέμα ασφάλειας, την οποία σταδιακά ανέλαβε η Χρυσή Αυγή που εμπλεκόταν ταυτόχρονα στις παραπάνω μαφίες. Τα πυροτεχνήματα περί διανομής τροφίμων μόνο για Έλληνες και υποστήριξης φοβισμένων ηλικιωμένων δεν είχαν καμία πραγματική βάση, γίνονταν ελάχιστες φορές, μόνο για προπαγανδιστικούς σκοπούς και ήταν σχεδόν πάντα κατασκευασμένα.

Τούτων δεδομένων, η βία εναντίον μεταναστών, κυρίως αλλόθρησκων, πήρε διαστάσεις πογκρόμ. Το αστυνομικό τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, της περιοχής που αποτέλεσε το πρώτο κέντρο των χρυσαυγιτών, ήταν εμφανώς διαπλεκόμενο μαζί τους και ο διοικητής του, όπως αποδείχθηκε, πολλαπλά ποινικά βεβαρημένος. Ο Δήμος Αθηναίων έκλεισε οριστικά την παιδική χαρά στην πλατεία της εκκλησίας μετά από βίαια επεισόδια, στα οποία με δυσκολία διασώθηκαν παιδιά και μεγάλοι από τους χρυσαυγίτες, ενώ ο ιερέας που περιέθαλπε Αφγανούς πρόσφυγες εξεδιώχθη.

Επίσης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προπηλακίστηκε στην αντιρατσιστική συναυλία του Μεγάρου Μουσικής εντός του Αγίου Παντελεήμονα, με το σύνθημα «Ο Παπούλιας στο Γουδή», από μέλη της Χρυσής Αυγής μεταμφιεσμένα σε «αγανακτισμένους πολίτες». Ένας αυτοσχέδιος υπόγειος χώρος ισλαμικής λατρείας πυρπολήθηκε και η πλατεία Αττικής κατελήφθη από τραμπούκους.

Το κίνημα να κλείσει τα γραφεία της Χ.Α. (μέρος 2)

Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης, αναδημοσιεύουμε κείμενο συναδέλφων (το οποίο και προφανώς εκφράζει τους ίδιους και όχι όλη τη συσπείρωση), όπως και όλα τα κείμενα που είναι αναδημοσιεύσεις.

Η σύλληψη και η ποινική δίωξη της ηγετικής ομάδας της Χ.Α. και πολλών εν ενεργεία βουλευτών καθώς και η προφυλάκιση του Μχαλολιάκου που διαμορφώνουν για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση τους όρους για την ποινική δίωξη κόμματος που συμμετέχει στο κοινοβούλιο και για την αντιμετώπιση του ως εγκληματικής οργάνωση δημιουργεί νέα δεδομένα στη πολιτική σκηνή αλλά και στην εξέλιξη της κρατικής πολιτικής.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, το αστικό κράτος και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συνασπισμού εξουσίας, το κυβερνητικό κέντρο, αλλά και ένα σύνολο κρατικών και ιδεολογικών μηχανισμών, πέρασαν από τη μακροχρόνια ανοχή - στήριξη της Χ.Α. και την υιοθέτηση μέρους της πολιτικής ατζέντας πριν αλλά και μετά από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου – Ιουνίου 2012, σε μία επιχείρηση συντριβής αυτού του πολιτικού αυτού μορφώματος. Μία τέτοια εξέλιξη δεν είναι ανεξάρτητη από τη σημερινή συγκυρία της ταξικής πάλης αλλά και τις πολιτικές της αντανακλάσεις.

Όπως είχαμε αναφέρει στην προηγούμενη τοποθέτηση μας για τη δολοφονία Φύσσα η οποία σε σημαντικό βαθμό επιβεβαιώνεται από τις πρόσφατες εξελίξεις α) η Χ.Α. ως ναζιστικό κόμμα μόνο έμμεση σχέση είχε με την κυβερνητική πολιτική και την κυρίαρχη στρατηγική του συνασπισμού εξουσίας. Η ανάπτυξη της αντανακλά κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες στο πλαίσιο της εκδήλωσης της κρίσης. Οι μετατοπίσεις στην πολιτική πρακτική, στον ιδεολογικό λόγο, στην κρατική πολιτική της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ και η κεντρική σημασία που απέκτησε η στρατηγική της διαρκούς αυταρχικοποίησης του κράτους νομιμοποίησαν ακόμη περισσότερο στοιχεία του ιδεολογικού λόγου της Χ.Α. Ταυτόχρονα, η κάλυψη και στήριξή της από θύλακες στους κρατικούς μηχανισμούς μεταβλήθηκε ποιοτικά με αποτέλεσμα η Χ.Α. να αξιοποιείται ως έμμεσος βραχίονας αυτών για την φθορά αλλά και την ιδεολογική και υλική πειθάρχηση του λαϊκού κινήματος. β) Η Χ.Α. αποτελεί ένα αστικό κόμμα «ειδικού τύπου» που αντιπροσωπεύει μία αστική πολιτική έσχατης ανάγκης. Στο πλαίσιο αυτό η Χ.Α. στη μετάβαση της από μία περιθωριακή εγκληματική ομάδα με στενές σχέσεις με αφανείς και σκληρούς κατασταλτικούς μηχανισμούς σε ένα σχετικά μαζικό κόμμα με ναζιστικό προσανατολισμό, δεν αποτελούσε απλά εργαλείο της εκάστοτε κυβερνητικής ή ακόμα και κρατικής πολιτικής αλλά διαμόρφωνε ένα βαθμό σχετικής – και σταδιακά σημαντικής – αυτονομίας σε σχέση με την συνισταμένη της κυρίαρχης αστικής πολιτικής γ) η μαζικοποίηση της Χ.Α. και κυρίως η ραγδαία άνοδος της εκλογικής της επιρροής αντανακλούσε τη κρίση εκπροσώπησης των παραδοσιακών αστικών κομμάτων κυρίως – αλλά όχι μόνο- της Ν.Δ. Η απομάκρυνση σημαντικού τμήματος της κοινωνικής βάσης των δύο βασικών αστικών κομμάτων σε συνδυασμό με το γεγονός της διαχρονικής ύπαρξης ιδεολογικών στοιχείων, όπως ο εθνικισμός, ο αντικομουνισμός, η έλξη προς τους κατασταλτικούς μηχανισμούς αλλά και ο συγκεκαλυμμένος ρατσισμός στο εσωτερικό των αστικών κομμάτων και κυρίως της Ν.Δ. διευκόλυνε την αναγνώριση των στρωμάτων αυτών στο πολιτικό μπλοκ της Χ.Α. δ) Η Χ.Α. έγινε ανεκτή και είχε έμμεση στήριξη στη ραγδαία ανάπτυξη της από ένα σύνολο αστικών πολιτικό ιδεολογικών μηχανισμών σε αυτή τη φάση της μετάβασης της μέσα σε μία ειδική συγκυρία με σημαντικά διακυβεύματα. Ήταν η περίοδος η έναρξη της οποίας σηματοδοτήθηκε από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και την νεολαϊστικη έκρηξη που σημάδεψε την πολιτική ήττα της κυβέρνησης Καραμανλή αλλά κυρίως καθορίστηκε από τις μαζικές λαϊκές αντιδράσεις και τους εργατικούς λαϊκούς αγώνες της πρώτης μνημονιακής περιόδου από το Μάη του 2010 μέχρι το Φλεβάρη του 2012. Οι μαζικοί αγώνες, η βίαιη εισβολή τμήματος των λαϊκών μαζών στη πολιτική σκηνή η σχετική τους ανεξαρτησία, με χαρακτηριστικό το κίνημα των πλατειών, διαμόρφωσε τη κρίση του δικομματισμού αλλά και στοιχεία ανοιχτής πολιτικής κρίσης όπως αποκρυσταλλώθηκαν με την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου που κατέληξε στη σύμπτυξη σε κυβερνητικό επίπεδο των δύο βασικών αστικών κομμάτων καθώς και των συμπληρωμάτων τους από τα δεξιά – ΛΑΟΣ- ή από τα αριστερά – ΔΗΜΑΡ- ανάλογα, με τη συγκυρία. Σε όλη αυτή τη περίοδο, υπήρξαν συγκυρίες όπου οι προοπτικές των κυβερνήσεων του συνασπισμού εξουσίας στη σύγκρουση τους με το λαϊκό κίνημα φαίνονταν αβέβαιες.

Όταν οι νεκροί γίνονται τριψήφιοι… οι μετανάστες γίνονται πρωτοσέλιδο

Αναδημοσίευση από το Mao.gr. Στα σύνορα της Ευρώπης-φρούριο, μια ακόμα τραγωδία έρχεται να αποδείξει, για μια ακόμη φορά, πως όσο δεν εξαλείφονται οι πραγματικές αιτίες που οδηγούν χιλιάδες ανθρώπους στην προσφυγιά και την αναγκαστική μετανάστευση, τόσο θα αυξάνονται οι ανθρωποθυσίες. Όσο η EE μιλά μόνο τη γλώσσα της καταστολής και των αστυνομικών μέτρων, τόσο σπρώχνει τους διωγμένους από τον πόλεμο και την πείνα σε πιο ριψοκίνδυνα μονοπάτια. Οι δηλώσεις λύπης εκ των υστέρων δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να τονίζουν την υποκρισία των κυβερνήσεων.

Η βύθιση του καϊκιού με τους 500 μετανάστες ανοιχτά της Λαμπεντούσα έγινε πρωτοσέλιδο και θέμα στα κανάλια, που όμως της αφιέρωσαν λιγότερο χρόνο από ό,τι στα στριγγλίδια της θυγατέρας και της συζύγου του Μιχαλολιάκου. 130 πτώματα έχουν περισυλλεχτεί, ενώ τουλάχιστον 200 είναι οι αγνοούμενοι, που είτε τους κατάπιε η τρικυμία είτε είναι εγκλωβισμένοι στο αμπάρι του σκάφους, που βρίσκεται βυθισμένο 40 μ. κάτω από τη θάλασσα. Οι πνιγμένοι είναι οι «υπάνθρωποι», όπως είχε χαρακτηρίσει τους μετανάστες η σύζυγος του Μιχαλολιάκου από το βήμα της Βουλής. Ένας χαρακτηρισμός που η σημασία του θα έπρεπε να είχε απασχολήσει -και να είχε προβληματίσει- τα κυρίαρχα ΜΜΕ πολύ περισσότερο από ό,τι τα απασχολούν σήμερα οι τσαντιές της κυρίας Ζαρούλια και οι ροχάλες της κυρίας Ουρανίας.

Δύο, πέντε, δέκα, είκοσι μετανάστες νεκροί δεν είναι είδηση για τα καθεστωτικά μέσα. Αν όμως αθροίσει κανείς τα θύματα, διαπιστώνει ότι η φονική Λαμπεντούσα δεν πέφτει μακριά από τις δικές μας ακτές. Αν ανατρέξουμε στα «ψιλά» της ειδησεογραφίας της τελευταίας δεκαετίας, διαπιστώνουμε ότι η τραγωδία δεν είναι στιγμιαία, αλλά συνεχής. Θύματα ενός ακήρυχτου πολέμου είναι οι μετανάστες που χάνονται στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν -ούτε καν να ζήσουν. Κι αυτά τα θύματα είναι δεκάδες ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες.

Τα μεταναστευτικά ρεύματα της εποχής μας είναι ορμητικά, πανίσχυρα, τόσο αυτά που συνέβησαν μέχρι τώρα όσο και αυτά που έρχονται. Κανείς δεν μπορεί να τα ανακόψει. Τουλάχιστον να μην είναι το δικό μας δάχτυλο αυτό που πατά τη σκανδάλη και ας μην επιτρέψουμε σε αυτούς που πατούν τη σκανδάλη ή κρατούν το μαχαίρι ή το ρόπαλο να κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Ελεύθερος ο Κασιδιάρης, βγαίνει σε διαδικτυακή εκπομπή και ισχυρίζεται χαμογελώντας ότι γκρέμισε έναν φωτορεπόρτερ μόνο με τη δύναμη του (εθνικοσοσιαλιστικού) μυαλού του, παγωμένα για πάντα τα παιδιά που σαπίζουν μες στη  θάλασσα ή μέσα στις πλαστικές σακούλες στην αποβάθρα της Λαμπεντούσα.

Σημειώσεις πάνω στην τεχνολογία, την παρακολούθηση και την επαναστατική στρατηγική

του Eric Ribellarsi, kasamaproject.org (Μετάφραση: Barikat)

Σήμερα [05/09/2013] η Google ανακοίνωσε την πρόθεση της να εγκαταλείψει τα ανοιχτά διαδικτυακά πρότυπα (open web standards, τα πρότυπα δηλαδή που ορίζουν πως ένας πλοηγός διαδικτύου προβάλλει τα δεδομένα), και να μετατρέψει σταδιακά τον Chrome (πλοηγός διαδικτύου) σε μια εμπορική πλατφόρμα εφαρμογών (δηλαδή σε μια πλατφόρμα όπου ο πηγαίος κώδικας και τα υλοποιούμενα πρότυπα ελέγχονται καθ' ολοκληρία από τη google), με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου λειτουργικού συστήματος ανταγωνιστικού προς τα Windows, το OSX και το Linux. 

Ο Chrome εγκαθίσταται με πλήρη δικαιώματα στα περισσότερα λειτουργικά συστήματα, συνεπώς κάθε εφαρμογή που θα εγκαθίσταται μέσω αυτού θα έχει όλα τα δικαιώματα για να διαβάσει τα δεδομένα στον υπολογιστή του χρήστη. Εν τέλει αυτή είναι μια στρατηγική με την οποία η Google σκοπεύει να αποκτήσει εποπτεία πάνω στο τελευταίο πράγμα που δεν έχει: τι κάνουμε στον υπολογιστή μας όταν είμαστε οφλαιν. Και αυτό θα το συνδυάσουν και με μια γαμημένη κάμερα (Google Glass) την οποία θέλουν ο κόσμος να φοράει στο κεφάλι του και η οποία θα είναι δίχως αμφιβολία προσβάσιμη από όλες τις υπηρεσίες ασφαλείας όπως η NSA, το FBI και η CIA.

Μια μεγάλη πολιτική εκτροπή είναι σε εξέλιξη, και είμαι ιδιαίτερα ανήσυχος για το γεγονός ότι η αριστερά αντιμετωπίζει τα ζητήματα της ασφάλειας των επικοινωνιών ως δευτερεύοντα, ζητήματα για σπασίκλες του διαδικτύου. Είναι εξοργιστικό το ότι η Αριστερά υιοθέτησε μια χαλαρή πολιτική διαρροής εσωτερικών εγγράφων και κηρύττει ότι οι αριστερές οργανώσεις στον 21ο αιώνα δεν μπορούν να προστατέψουν την ιδιωτικότητά τους. Ειλικρινά, όλα αυτά είναι σοσιαλδημοκρατικές παπαριές. Φαντάζεται έτσι ένα κόσμο όπου λόγω της παντοδυναμίας του κράτους η επανάσταση είναι ανέφικτη και συνεπώς όλοι οι ριζοσπάστες θα πρέπει να αποδεχτούν την ιδέα ότι πρέπει να υπονομεύουν τις εσωτερικές διαδικασίες εκείνων που κανονικά θα έπρεπε να είναι επαναστατικές οργανώσεις.

Ένα επαναστατικό κίνημα πρέπει να πάρει συνειδητές αποφάσεις για την ασφάλεια, τις πληροφορίες και την παρακολούθηση. Σημαίνει μήπως αυτό ότι πρέπει να γίνουμε παρανοϊκ/οί-ες; Θα διαφωνήσω. Σε κάποιες περιπτώσεις, η υιοθέτηση μιας υπερασφαλούς-συνωμοτικής κουλτούρας δίνει την εντύπωση ότι πίσω από αυτήν κρύβεται ένας εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικός σχεδιασμός που γίνεται στόχος ακόμα μεγαλύτερης καταστολής. Επιπλέον, το να κρύβεσαι δεν αποτελεί μια νικηφόρα στρατηγική. Τέλος, η υιοθέτηση ενός υπερβολικού συνόλου πολιτικών ασφαλείας μπορεί να οδηγήσει στην απομόνωση των κομμουνιστών από τον κόσμο. 

Αυτή είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει κάποια άλλη στιγμή. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο κόσμος έχει ανασφαλείς επικοινωνίες στο διαδίκτυο, το πρόβλημα είναι ότι χωρίς ιδιαίτερη σκέψη επιτρέπουμε τη συγκομιδή όλης μας της ζωής και των προσωπικών μας δεδομένων από ένα κακόβουλο κράτος που σχεδιάζει ανείπωτα πράματα για εμάς. Ο κόσμος μεταφέρει όλη του τη ζωή σε συστήματα της Google, από τη χρήση του κινητού του, τα email, τις σελίδες που επισκέπτεται, το που πηγαίνει, τι βιβλία διαβάζει και, πλέον, μέχρι και το τι βλέπει (google glass). Βάζουμε τεχνολογίες στη ζωή μας που οδηγούν όχι μόνο στη προσωπική μας παρακολούθηση, αλλά και στην παρακολούθηση όσων βρίσκονται γύρω μας. 

Είναι σημαντικό να φανταζόμαστε τον κόσμο μετά τον καπιταλισμό

Από τα ζητήματα της στέγασης μέχρι τους μισθούς, ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ υποστηρίζει ότι η εξέταση των αντιφάσεων του καπιταλισμού μπορεί να δείξει τον δρόμο προς έναν εναλλακτικό κόσμο 

- Ετοιμάζετε το νέο βιβλίο σας «Οι δεκαεπτά αντιφάσεις του καπιταλισμού». Γιατί  επικεντρώνεστε σε αυτές;
-Η ανάλυση του καπιταλισμού δείχνει ότι υπάρχουν σημαντικές και θεμελιώδεις αντιφάσεις. Σε τακτά χρονικά διαστήματα οι αντιφάσεις αυτές ξεφεύγουν από τον έλεγχο και δημιουργούν κρίσεις. Σήμερα βρισκόμαστε μέσα σε μια κρίση, και νομίζω ότι είναι σημαντικό να ρωτήσουμε «ποιες ήταν οι αντιφάσεις που μας οδήγησαν σε αυτήν;». «Πώς μπορούμε να αναλύσουμε την κρίση από την άποψη των αντιφάσεων;» Μια από τις μεγάλες ρήσεις του Μαρξ ήταν ότι «μια κρίση είναι πάντα το αποτέλεσμα υπόγειων αντιφάσεων». Ως εκ τούτου, θα πρέπει να ασχοληθούμε με αυτές, παρά με τα αποτελέσματά τους.

-Μία από τις αντιφάσεις στις οποίες επικεντρώνεστε, είναι αυτή μεταξύ της χρήσης και της ανταλλακτικής αξίας ενός εμπορεύματος. Γιατί αυτή η αντίφαση  είναι τόσο θεμελιώδης για τον καπιταλισμό, και γιατί χρησιμοποιείτε την στέγαση για να το τονίσετε;
-Όλα τα εμπορεύματα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι έχουν μια αξία χρήσης και την ανταλλακτική αξία. Αν έχω μια μπριζόλα, η αξία χρήσης είναι ότι μπορώ να την φάω, και η ανταλλακτική αξία είναι το πόσο θα έπρεπε να πληρώσω για αυτήν. Όμως η στέγαση είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση, επειδή ως αξία χρήσης μπορούμε να την αντιληφτούμε ως καταφύγιο, ως ιδιωτική ζωή, ως ένα κόσμο των συναισθηματικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, μια μεγάλη λίστα από πράγματα για τα οποία χρησιμοποιείται ένα σπίτι. Στη συνέχεια, όμως, υπάρχει το ερώτημα του «πώς μπορείτε να πάρετε το σπίτι».

Κάποτε τα σπίτια χτίζονταν από τους ίδιους τους ανθρώπους και δεν υπήρχε καθόλου ανταλλακτική αξία. Στη συνέχεια, από τον 18ο αιώνα και μετά, εμφανίστηκε το κερδοσκοπικό χτίσιμο των σπιτιών, με τις πολυκατοικίες που κατασκευάστηκαν και πωλήθηκαν αργότερα. Μετά τα σπίτια απέκτησαν ανταλλακτική αξία για τους καταναλωτές, με την μορφή της αποταμίευσης. Αν αγοράσω ένα σπίτι και έχω πληρώσει το στεγαστικό δάνειο, μπορώ να καταλήξω ιδιοκτήτης του. Έτσι έχω ένα περιουσιακό στοιχείο. Ως εκ τούτου, γίνομαι πολύ ανήσυχος για τη φύση του περιουσιακού μου στοιχείου. Αυτό δημιουργεί ενδιαφέρουσες πολιτικές: «όχι στην αυλή μου», «δεν θέλω οι μετακομίσουν δίπλα μου άνθρωποι που δεν μοιάζουν με μένα», κλπ. Έτσι, αρχίζει να υπάρχει ένας διαχωρισμός στις αγορές κατοικιών, επειδή οι ​​άνθρωποι θέλουν να προστατεύσουν την αξία των αποταμιεύσεών τους. Στη συνέχεια, περίπου πριν από τριάντα χρόνια, οι άνθρωποι άρχισαν να χρησιμοποιούν την στέγαση ως μια μορφή κερδοσκοπίας. Μπορούσες να πάρεις ένα σπίτι για 200.000 λίρες, και μετά από ένα χρόνο το πουλούσες 250.000. Κέρδιζες 50.000 λίρες, οπότε γιατί να μην το κάνεις; Η ανταλλακτική αξία ανέβηκε. Υπήρξε κερδοσκοπική έκρηξη.

Το 2000, μετά την κατάρρευση των παγκόσμιων χρηματιστηριακών αγορών, το πλεόνασμα κεφαλαίου άρχισε να υπεισέρχεται και στην στέγαση. Είναι ένα ενδιαφέρον είδος αγοράς. Αν μπορώ να αγοράσω ένα σπίτι, τότε οι τιμές κατοικιών ανεβαίνουν, και λέω «αφού οι τιμές κατοικιών ανεβαίνουν θα πρέπει να αγοράσω ένα σπίτι». Στη συνέχεια κάποιος άλλος μπαίνει στο παιχνίδι και έτσι έχουμε μια στεγαστική φούσκα. Οι άνθρωποι σέρνονται μέσα σε αυτήν, και εκείνη σκάει. Τότε ξαφνικά πολλοί άνθρωποι διαπιστώνουν ότι δεν μπορούν να έχουν την αξία χρήσης των κατοικιών πια, γιατί το σύστημα ανταλλακτικής αξίας την έχει καταστρέψει. Όλο αυτό αναδεικνύει το ερώτημα «είναι καλή ιδέα να επιτραπεί η αξία χρήσης στον τομέα της στέγασης που είναι ζωτικής σημασίας για τους ανθρώπους;», «πρέπει να παραδοθεί σε ένα τρελό σύστημα ανταλλακτικής αξίας;».

Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο

 Video clip της διασκευής της Tsiri Band πάνω στον ύμνο της οργάνωσης "Εθνική αλληλεγγύη", της πρώτης πανελλαδικής αντιστασιακής οργάνωσης που συστάθηκε τον Ιούνη του 1941 ενάντια στην κατοχή και το φασισμό.

"Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο."

Παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2012
Δείτε και ακούστε περισσότερο The Tsiri Band εδώ: http://www.tsiri.tv/?videoscategory=m...
www.tsiri.tv
www.tsiritsantsoules.gr

Στίχοι

Η ΒΙΟΧΑΛΚΟ φεύγει, η ρύπανση μένει

Αναδημοσίευση από ThePressProject

Για πρώτη φορά, επίσημος δημόσιος φορέας συσχετίζει τη ρύπανση στον Ασωπό με συγκεκριμένο ρυπαντή: βιομηχανία του Ομίλου Στασινόπουλου, περιμετρικώς της οποίας βρέθηκαν τιμές σε βαρέα μέταλλα ανώτερες των επιτρεπομένων, και ξεκαθαρίζει πως η ρύπανση είναι ανθρωπογενής. To ThePressProject δημοσιεύει ολόκληρη την έκθεση του ΙΓΜΕ

Η μετακόμιση του ομίλου Στασινόπουλου στο Βέλγιο αποτελεί χωρίς άλλο σοβαρό πλήγμα για την ελληνική οικονομία. Τι σημαίνει όμως για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία; Απολύτως, τίποτα. Η έδρα φεύγει, οι ρυπαίνουσες βιομηχανικές εγκαταστάσεις μένουν...
Επί χρόνια στην υπόθεση του Ασωπού, ενώ η ίδια η ρύπανση (και οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία) ήταν πλήρως τεκμηριωμένη, έλειπε ο ρυπαντής! Για πρώτη φορά δημόσιος φορέας συσχετίζει τη ρύπανση γύρω από τον Ασωπό με τουλάχιστον ένα συγκεκριμένο ρυπαντή: τη βιομηχανία ΕΛΒΑΛ του ομίλου Στασινόπουλου. Για πρώτη φορά επίσης, δημόσιος φορέας ξεκαθαρίζει (κόντρα σε ό,τι λεγόταν από τις βιομηχανίες επί χρόνια) πως η ρύπανση αυτή είναι ανθρωπογενής, οφείλεται δηλαδή στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Με άλλα λόγια, σε μια υπόθεση που ξεκινά το 1968 με την άναρχη βιομηχανοποίηση της περιοχής, χρειάστηκαν 45 χρόνια για να καταφέρει το κράτος να κατονομάσει επισήμως έναν από τους ρυπαντές...

Στην ύπαρξη της έκθεσης του ΙΓΜΕ, την οποία το ThePressProject δημοσιεύει για πρώτη φορά ολόκληρη, πρωτοαναφέρθηκαν με δημοσιεύματά τους τον Ιούνιο του 2013 η Εφημερίδα των Συντακτών και ΤΑ ΝΕΑ. Και όμως, ακόμα και τώρα, μήνες μετά, το μεν κράτος εξακολουθεί να μη λαμβάνει μέτρα απέναντι στις βιομηχανίες που ρυπαίνουν, οι δε βιομηχανίες παραμένουν απλώς σιωπηλές.
Η έκθεση υπογράφεται από το ΙΓΜΕΜ (όπως είναι ο νέος τίτλος του ΙΓΜΕ) και το ΕΚΒΑΑ (Εθνικό Κέντρο Βιώσιμης και Αειφόρου Ανάπτυξης) και έχει τίτλο «Υδρογεωολογική και Υδροχημική Αξιολόγηση της υπόγειας υδροφορίας στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις ΧΑΛΚΟΡ – ΣΥΜΕΤΑΛ – ΕΛΒΑΛ Οινοφύτων Σχηματαρίου Βοιωτίας». Έχει υπογραφή 11 Μαρτίου 2013 και σφραγίδα στο εξώφυλλό της «Απρίλιος 2013». Είχε προηγηθεί αίτημα από την Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος προς το ΕΚΒΑΑ – ΙΓΜΕ για τη διενέργεια επιτόπου δειγματοληψιών και μετρήσεων στις συγκεκριμένες βιομηχανίες. Συνολικά έγιναν δειγματοληψίες νερού σε 12 υδρογεωτρήσεις (κατασκευασμένες από τις βιομηχανίες περιμετρικά του χώρου των εγκαταστάσεων) και σε δύο φρεάτια ομβρίων. Οι υδροχημικές αναλύσεις ανέλυσαν τις συγκεντρώσεις 16 στοιχείων. Σε οκτώ απ’ αυτά (αργίλιο, ολικό χρώμιο, μαγγάνιο, κοβάλτιο, νικέλιο, χαλκός, μόλυβδος, σίδηρος) διαπιστώθηκαν «υπερβάσεις», δηλαδή τιμές άνω των επιτρεπομένων ορίων που ισχύουν βάσει της ελληνικής νομοθεσίας. Οι τιμές συγκρίθηκαν με τα όρια που θέτουν δύο Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις (μία ειδικά για τον Ασωπό του 2010 και μία γενική του 2011) και με μία ευρωπαϊκή οδηγία ενσωματωμένη το 2001 στο ελληνικό δίκαιο. Ιδιαιτέρως υψηλές (πολύ ανώτερες των ορίων) είναι οι τιμές στην υδρογεώτρηση ΓΣ-1, περιμετρικά του χώρου της ΕΛΒΑΛ.
Εστιάζουμε ιδιαιτέρως στο ολικό χρώμιο και το νικέλιο:

05/10: Συναυλία για μια εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ

Τραγουδάμε

ενάντια στη λεηλασία της φύσης
ενάντια στην ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων
ενάντια στις “επενδύσεις” με κάθε κόστος
Τραγουδάμε
για την απελευθέρωση των άδικα προφυλακισμένων συναγωνιστών μας
για το δικαίωμα στη ζωή και για ένα καλύτερο μέλλον

Τραγουδάμε για μια εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ

Σάββατο 5 Οκτωβρίου, 19:00
πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά

Συμμετέχουν: Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μελίνα Κανά, Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Χαϊνηδες, Παύλος Παυλίδης και  B-Movies

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΙΚΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Επιτροπές Αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης

ενάντια στα μεταλλεία χρυσού

Ανακοίνωση της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

Ανακοίνωση

Η δικαιοσύνη, απελευθέρωσε την πλειοψηφία των  συλληφθέντων Χρυσαυγιτών. Μόνο μετά την κατακραυγή και τις εμφανείς υποδείξεις της ηγεσίας της ΝΔ  φυλάκισε τους Μιχαλολιάκο – Παππα. Αριστεροί και αναρχικοί  με ηπιότερες κατηγορίες προφυλακίζονται χωρίς πολλά- πολλά. Οι περιοριστικοί όροι, σε όσους επιβλήθηκαν, είναι  ελαφρύτεροι  από αυτούς που επιβάλλουν  στα θύματα των ΜΑΤ/Χρυσής Αυγής  όταν συλλαμβάνονται σε διαδηλώσεις. Επί χρόνια ο δικαστικός μηχανισμός βοηθά το πολιτικό σύστημα στη συντήρηση  της ΧΑ, με την αποφυγή -κατά το δυνατόν- ποινικών διώξεων εναντίον μελών  της ή με την ήπια μεταχείριση όσων αναγκάζεται τελικά να δικάσει.

Με κυβερνητική απόφαση έγιναν οι συλλήψεις, οργανώθηκε η επικοινωνιακή διαχείριση και η επιλέχθηκε η δικονομική διαδικασία για τους βουλευτές . Επιλέχθηκε να στηριχθούν οι συλλήψεις  στο περιώνυμο άρθρο 187 του ΠΚ και όχι στα συγκεκριμένα εγκλήματα που έχει τελέσει κάθε χρυσαυγίτης, είτε σαν φυσικός είτε σαν ηθικός αυτουργός. 

Η διάταξη του άρθρου 187 ΠΚ περί «εγκληματικής οργάνωσης» , όπως και του 187^Α περί «τρομοκρατικής οργάνωσης» είναι από τις πιο άθλιες κατασκευές του ποινικού μας συστήματος αφού τιμωρούν  το φρόνημα, τη βούληση να τελεστεί ένα έγκλημα που δεν τελέσθηκε,  ούτε σε μορφή προπαρασκευαστικών πράξεων . Στα 12 χρόνια εφαρμογής της καταδικάσθηκαν με αυτές χιλιάδες πολιτικοί αγωνιστές  ή απλοί ποινικοί , αφού ο δικαστής …διέγνωσε τους μύχιους σκοπούς τους που δεν απαιτείται να τους είχαν εξωτερικεύσει…

Με την ίδια ευκολία όμως που καταδικάζονται οι αντίπαλοι του συστήματος για το μη εκδηλωμένο φρόνημα  μπορούν και να απαλλάσσονται τα «δικά τους παιδιά»  αφού το ίδιο αναιτιολόγητα μπορεί να διαγνωσθεί «μη εγκληματικό» φρόνημα.

Ζητάμε την κατάργησή των άρθρων 187 και 187^Α ΠΚ και την τιμωρία των χρυσαυγιτών για τις πράξεις που έχουν κάνει. Για την εξουδετέρωση της ναζιστικής απειλής δεν χρειάζονται φασιστικής εμπνευσης νομικές κατασκευές, πολιτική βούληση χρειάζεται και αυτή ακόμη και τώρα δεν φαίνεται να υπάρχει.

Σημειώνουμε ότι:

-   μόνο σε 8 από τους δεκάδες χρυσαυγίτες που πήραν μέρος στην επίθεση κατά του Παύλου  Φύσσα έχουν απαγγελθεί κατηγορίες, χωρίς να είναι γνωστό ποιες ακριβώς… ) .

-   δεν φαίνεται να έχουν απαγγελθεί κατηγορίες σε ηγέτες της ΧΑ για  Ηθική αυτουργία (πρόκληση της απόφασης)  στα εγκλήματα που έχουν τελέσει τα μέλη της.

-   Δεν φαίνεται να ασκήθηκε ποινική δίωξη (για παράλειψη λύτρωσης από κίνδυνο ζωής και για παράβαση καθήκοντος) κατά των αστυνομικών που έβλεπαν τους οπλισμένους με ρόπαλα δολοφόνους να συγκεντρώνονται στην ενέδρα κατά του Φύσσα και δεν έκαναν τίποτα, ούτε συνέδραμαν τα θύματα στην απελπισμένη προσπάθειά τους να διαφύγουν από τον κλοιό των δολοφόνων. Μάλιστα παρουσιάζεται ως άξια βράβευσης η αστυνομικός που αγανάκτησε από τη χρήση μαχαιριού και αποφάσισε να αντιδράσει, μετά την ανθρωποκτονία. Οσο τους έβλεπε να ενεδρεύουν μόνο με ρόπαλα, δεν υπήρχε λόγος επέμβασης;

Ταυτόχρονα με αυτή την κρατική «…ολιγωρία» βλέπουμε τον κο Σαμαρά, από τις ΗΠΑ μάλιστα, αφού προηγουμένως διαβεβαίωσε για τις άοκνες προσπάθειές του να διασφαλίσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ  και του Ισραήλ στην περιοχή, να ορίζει σαν αριστερούς εξτρεμιστές  που πρέπει να «συντριβούν», αυτούς που επιδιώκουν την έξοδο της χώρας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Με άλλα λόγια , σύμφωνα με την πολεμική ορολογία που χρησιμοποιεί, όποιος επιδιώκει την ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ,  τη λαϊκή κυριαρχία και το δικαίωμα αυτοκαθορισμού κάθε λαού είναι προς συντριβή… Είναι φανερό ότι η ακροδεξιά κυβερνητική ελιτ θέλει να αξιοποιήσει τη δίωξη κατά της Χρυσής Αυγής για να νομιμοποιήσει την καταστολή οποιουδήποτε προτείνει έναν άλλο δρόμο ενάντια στις πολιτικές των Μνημονίων και της Τρόικας.

Το μέλλον διαγράφεται ζοφερό…

 Ελπίζουμε όσοι επιδιώκουν μια διαφορετική προοπτική να αντιδράσουν απέναντι σε αυτές τις μεθοδεύσεις".

Αθήνα 4 Οκτώβρη 2013.

Εκλογές ΣΜΤ: Ριζοσπαστικός Χώρος Τεχνικών

Ριζοσπαστικός Χώρος Τεχνικών

Υποψηφιοι

ΓΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

3.000 προπτυχιακοί, 900 μεταπτυχιακοί με 1 υπάλληλο στη γραμματεία!

Ο τίτλος θα μπορούσε να ήταν από τους γνωστούς παραπλανητικούς τίτλους που αποτυπώνουν με έναν υπερβολικό τρόπο την πραγματικότητα και θέλουν να κερδίσουν ή να δημιουργήσουν εντυπώσεις...και όμως για την ελληνική κυβέρνηση η πραγματικότητα έχει ως εξής:

Η Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο έχει εγγεγραμμένους 3000 προπτυχιακούς και 900 μεταπτυχιακούς. Ένα πανεπιστήμιο που βρίσκεται μεταξύ των 50 κορυφαίων αντιστοίχων Ακαδημαικών Τμημάτων στον κόσμο τα  τελευταία  χρόνια με υψηλές διακρίσεις των διπλωματούχων της Σχολής σε κορυφαία Ιδρύματα του κόσμου.

Το τμήμα έχει 92 εργαζόμενους ως διδακτικό και τεχνικό προσωπικό και 90 Διοικητικούς υπαλλήλους.

Η Κυβέρνηση του μνημονίου στο πλαίσιο  του έργου "πώς να κατεδαφίσετε μια χώρα" δεν ξεχνάει ότι η δημόσια εκπαίδευση και συγκεκριμένα η τριτοβάθμια δεν πρέπει να μείνει όρθια.

Από τους 90 διοικητικούς υπαλλήλους οι 74 οδεύουν προς διαθεσιμότητα δηλαδή προς απόλυση. Στην γραμματεία του τμήματος απομένει ένας υπάλληλος!!!

Εκπαιδευτική πολιτική στο πλαίσιο της "Σαμαρικής" ανάπυξης και του sucess story. Άμεσο κόντεμα των δημόσιων πανεπιστημίων και στο βάθος του δρόμου περιμένουν τα ιδιωτικά. Εξάλου όπως είπαν και οι εργαζόμενοι του ΕΜΠ σε μια χώρα τρίτης κατηγορίας - για ένα τέτοιο ρόλο προορίζουν την πατρίδα μας - τι χρειάζονται πανεπιστήμια πρώτης κατηγορίας;

Πηγή: alfavita.gr

Εκλογές ΣΜΤ: Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΕΧΝΙΚΩΝ - ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ by charidimos

Είμαστε άνθρωποι, όχι αριθμοί

Έχεις στα χέρια σου το «οπτικοποιημένο σύνθημα»:
«ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΟΧΙ ΑΡΙΘΜΟΙ».

Εικονοποιεί τα συναισθήματά μας. Την αγωνία και το θυμό που μας διακατέχει. Εκφράζει τον αγώνα μας για ζωή με αξιοπρέπεια.
Προέκυψε μέσα από τις βάρβαρες καταστάσεις που βιώνουμε εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα από τις αρχές του Ιούλη του’13, περίπου 2500 εκπαιδευτικοί της δημόσιας τεχνικής‐επαγγελματικής εκπαίδευσης, όπως επίσης και άλλοι συνάδελφοί μας.
Παρόμοιες βάρβαρες καταστάσεις έζησαν άλλοι πριν από μας, και είναι απολύτως σίγουρο ότι στο άμεσο μέλλον θα ζήσουν και άλλοι πολλοί, αν δεν αλλάξουμε έγκαιρα την πορεία των πραγμάτων.
Είναι δεδομένη η ανάγκη για ανάπτυξη ενός όσο το δυνατόν ευρύτερου συλλογικού αγώνα. Το σύνθημα «ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΟΧΙ ΑΡΙΘΜΟΙ» είναι η κραυγή μιας ολόκληρης κοινωνίας, είτε πρόκειται για την Ελληνική είτε οποιαδήποτε άλλη βρίσκεται στο στόχαστρο αυτής της βάρβαρης επίθεσης.

Οποιαδήποτε υπογραφή του αυτή τη στιγμή, στενεύει τα όρια του.
Αν σε εκφράζει διέδωσέ το και συ όπως είναι, χωρίς αλλαγές και ανυπόγραφο.

Θα 'ρθει καιρός...

Σαμαράς: Να συντρίψουμε και το άλλο άκρο που μιλάει για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ!

Tου Δημήτρη Μητρόπουλου από το antapocrisis.gr

Χθες ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μιλώντας στην Ουάσινγκτον σε εκδήλωση στο Peterson Institute for International Economics σε συνεργασία με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, απευθυνόμενος σε οικονομικούς, επιχειρηματικούς και πολιτικούς παράγοντες, περιέγραψε τις προοπτικές της χώρας.

Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε και στα γεγονότα με τη Χρυσή Αυγή. Για ακόμη μια φορά δήλωσε ότι θα συντρίψει τον εξτρεμισμό (έτσι ονομάζει άχρωμα τον ναζισμό) και επεκτάθηκε σε επικίνδυνες απόψεις αναφερόμενος στο «άλλο άκρο», το οποίο μάλιστα προσδιόρισε ότι είναι αυτό που αναφέρεται στην έξοδο από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ:

“Πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το άλλο άκρο που μιλάει για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ”.

Αν και υποθέσαμε ότι η θεωρία των δύο άκρων για λίγα εικοσιτετράωρα θα κουκουλώνονταν, τελικά διά στόματος πρωθυπουργού κλιμακώνεται επικίνδυνα, προκλητικά, ανιστόρητα, αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά.

Στο “πόπολο” μέσα στη χώρα, που έχει μνήμες και γνωρίζει τον βρώμικο ρόλο ναζιστών, ακροδεξιών και παρακρατικών, και αναγνωρίζει τον ηρωικό ρόλο των αριστερών και των κομμουνιστών, η θεωρία των δύο άκρων συναντά κριτική ακόμα και στο εσωτερικό της ΝΔ.

Όμως απευθυνόμενος στα αφεντικά, ο κ.Σαμαράς υποστηρίζει ότι οι ναζί και οι αντιευρωπαϊστές είναι το ίδιο πράγμα, είναι τα δύο άκρα της πολιτικής σκηνής. Ο πρωθυπουργός, με πολύ χειρότερο τρόπο από τον πιστολέρο Φαήλο Κρανιδιώτη, που φυλάει τις σφαίρες του για τον “πραγματικό αντίπαλο”, αποδεικνύει ότι η επίθεση στη Χρυσή Αυγή κρύβει την απόπειρα εδραίωσης του αποικιακού καθεστώτος της Ευρωζώνης, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ στη χώρα μας.

Η Χρυσή Αυγή διώκεται -αν και όσο τελικά διωχθεί- για τις ποινικό ρεπερτόριό της το οποίο είναι εντυπωσιακό αν και από δεκαετίες γνωστό: Φόνοι, μπραβιλίκια, μαστροπείες, μαχαιρώματα, τραμπουκισμοί.

Μέχρι να απαγορευτούν τα ναζιστικά και φασιστικά κόμματα ως κόμματα που αντικειμενικά γεννούν εγκλήματα σε μαζική κλίμακα, η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να διωχθεί για τις ιδέες της. Δεν υπάρχει δηλαδή δίωξη για τις ρατσιστικές, τις αντισημιτικές, τις ναζιστικές, τις σωβινιστικές και εθνικιστικές ιδέες της. Άσχετα αν αυτές ακριβώς οι ιδέες γεννούν τη δολοφονική και εγκληματική δραστηριότητά της.

Το «άλλο άκρο» ωστόσο έχει αυτή την τιμή: Να διώκεται για τις ιδέες του. Δεν έχει υποπέσει άλλωστε στην αντίληψή μας κάποιο κόμμα που υποστηρίζει την έξοδο από την ΕΕ ή το ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα έχει καταπατήσει ολόκληρο τον ποινικό κώδικα.

Η άνοδος και η πτώση της εταιρείας «Μπάμπης Βωβός»

Αναδημοσίευση από  http://news.kathimerini.gr/. Δε θα κλάψουμε κιόλας. 

Λίγοι Ελληνες επιχειρηματίες έχουν αφήσει, κυριολεκτικά, το αποτύπωμα των δραστηριοτήτων τους –ασχέτως της αισθητικής του– εντονότερο στη σύγχρονη Αθήνα, όπως ο κ. Μπάμπης Βωβός. Ωστόσο, ακόμη λιγότεροι έφτασαν στο σημείο να συλληφθούν, όχι μία, αλλά δύο φορές, για χρέη στο Δημόσιο. Αλλά και από αυτούς, ακόμη λιγότεροι είχαν την τύχη να τους δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία.

Γιατί πρακτικά αυτό συνεπάγεται η απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών να δεχθεί το αίτημα της εταιρείας του («Μπάμπης Βωβός Διεθνής Τεχνική») για ένταξή της στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Δικαίου. Με βαρύ τίμημα, η αλήθεια είναι. Γιατί η αποδοχή της αίτησης σημαίνει ότι οι πιστώτριες τράπεζες συναίνεσαν, τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους, έχοντας προφανώς διασφαλίσει κατά το δυνατόν τα συμφέροντά τους: όπερ σημαίνει τον έλεγχο της εταιρείας και ειδικότερα του εκτενούς χαρτοφυλακίου ακινήτων της, πολλά εκ των οποίων έχουν μεταβάλει για πάντα την αισθητική των βορείων προαστίων και έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα κεντρικών οδικών αξόνων, όπως η Κηφισίας. Συχνά, δε, υπό εντονότατες αντιδράσεις.

Η αρχή του τέλους

Μάλιστα, ήταν μία από αυτές τις αντιδράσεις που αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για την είσοδο του επιχειρηματία στην ατραπό που οδεύει πλέον. Πρόκειται για τη διαβόητη υπόθεση του εμπορικού κέντρου στον Βοτανικό. Αλλοι αποδίδουν ευθύνες για την εξέλιξη στην υπόθεση αυτή σε πολιτικές έριδες, άλλοι σε επιχειρηματικές αντιζηλίες και αντίπαλα συμφέροντα και άλλοι, πάλι, σε γνήσιες περιβαλλοντικές ενστάσεις και ανησυχίες και, βέβαια, στη δυσμενή μακροοικονομική συγκυρία. Το πιθανότερο είναι ότι όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις, η αλήθεια κρύβεται μάλλον κάπου στη μέση.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η επιχειρηματική αυτοκρατορία που ξεκίνησε να χτίζει ο Μπάμπης Βωβός το 1974 και περιέλαβε περισσότερα από 30 γραφειακά και όχι μόνον συγκροτήματα, με συνολική έκταση που υπερβαίνει το μισό εκατομμύριο τετραγωνικά μέτρα, έφτασε στο χείλος του γκρεμού λίγο μετά την έναρξη της περιπέτειας του Βοτανικού. «A bridge too far», σχολίαζε με διάθεση βρετανικού φλέγματος τραπεζίτης, που ρωτήθηκε σχετικά. Με τη μόχλευση του ισολογισμού της «Μπάμπης Βωβός» σημαντικότατη και την ύφεση στη χώρα να βαθαίνει, παράλληλα με τη μεγέθυνση των φορολογικών επιβαρύνσεων της αγοράς ακινήτων, η πορεία έπειτα από αυτό ήταν για πολλούς προδιαγεγραμμένη.

Ηδη η σε αναστολή διαπραγμάτευσης εισηγμένη εταιρεία έχει εκχωρήσει τον έλεγχο πλήθους ακινήτων της στις πιστώτριες τράπεζες. Και το μετοχολόγιο, που δείχνει τη συμμετοχή του Μπάμπη Βωβού στην εταιρεία του στο 35% και του Fidelity European Fund στο 5% δεν μπορεί να μείνει έτσι μετά την υλοποίηση του σχεδίου εξυγίανσης.

Το αμέσως επόμενο διάστημα, η επιχείρηση θα πρέπει να συνυπογράψει με την πλειοψηφία των πιστωτών της συμφωνία εξυγίανσης, όπως προβλέπει ο Πτωχευτικός Κώδικας. Η επιχείρηση εμφανίζει οφειλές που ανέρχονται στα επίπεδα των 700 εκατομμυρίων ευρώ. Σημειώνεται πως στα τέλη του 2011 οι υποχρεώσεις έφταναν τα 873 εκατ. ευρώ, από τις οποίες 222 εκατ. ευρώ αφορούσαν βραχυπρόθεσμες δανειακές υποχρεώσεις και 506 εκατ. ευρώ μακροπρόθεσμες.

Εκτοτε, κάποιες τράπεζες, για να εξασφαλιστούν, ζήτησαν κι έλαβαν συμβάσεις χρηματοδοτικής μίσθωσης ακινήτων (υποχρεώσεων και απαιτήσεων) για διάφορα από τα ακίνητα, ενώ άλλες προχώρησαν σε καταγγελίες άλλων συμβάσεων. Με αυτόν τον τρόπο, πολλά ακίνητα ήδη πέρασαν στον έλεγχο των πιστωτών, μειώνοντας τις υποχρεώσεις. Η εταιρεία συνεχίζει να διαθέτει σημαντική ακίνητη περιουσία, που επιτρέπει στο managmenet και στους πιστωτές να ελπίζουν σε άντληση ρευστότητας, εφόσον βέβαια βρεθούν αγοραστές.

Επενδυτικό στόρι

Σε αυτό το κλίμα, πολλοί είναι εκείνοι που αναλογίζονται πόσο μακριά είναι όλα αυτά από τις εποχές που οι ξένοι θεσμικοί (της Deutsche Bank συμπεριλαμβανομένης) «έβαζαν φωτιά» στο τηλέφωνο του γιου του επιχειρηματία, Αρη, που ήταν επιφορτισμένος με τις διεθνείς επενδυτικές επαφές. Ο λόγος; Να διασφαλίσουν ενημέρωση σε ένα από τα πιο υποσχόμενα επενδυτικά στόρι του ελληνικού χρηματιστηρίου. Οι παλαιότεροι, πάλι, θα θυμούνται και τις ενστάσεις πολλών –καλοπροαίρετων και μη– για την αρχιτεκτονική αισθητική που προσέδιδε στην Αθήνα της δεκαετίας του ’80 και του ’90 η αλματώδης ανάπτυξη των «γυάλινων πύργων» στην Κηφισίας. Το σίγουρο είναι ότι η οικογένεια Βωβού, κάποια στιγμή προσείλκυε πάνω της τα βλέμματα. Γιατί και σε κοινωνικό επίπεδο, η διαδρομή των πρωταγωνιστών του ομίλου ήταν έντονη. Με τους φίλους πολλούς, αλλά και τους εχθρούς επικίνδυνους. Εντός κι εκτός «γηπέδου» (ο Αρης Βωβός ήταν και πρόεδρος της ομάδας μπάσκετ του Αμαρουσίου).

Τώρα, ο επιχειρηματίας έχει μπροστά του τη δύσκολη προσπάθεια της εξόδου από τη διαδικασία εξυγίανσης. Μιας προσπάθειας που γίνεται υπό τις χειρότερες δυνατές μακροοικονομικές και πιστοδοτικές συνθήκες. Ομως, ήδη, η ένταξη στο άρθρο 99 αποτελεί για τους ψυχραιμότερους μία ένδειξη ότι ο πόλεμος της επιβίωσης τώρα μόλις αρχίζει.