Δεν τακτοποιούνται τα νέα αυθαίρετα

Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) με την υπ΄ αριθμ. 3341/2013 απόφασή της έκρινε αντισυνταγματική την τακτοποίηση των αυθαιρέτων νέας γενιάς με «πάγωμα» της κατεδάφισής τους για 30 χρόνια (αφού καταβληθεί το σχετικό πρόστιμο), όπως επίσης έκρινε αντισυνταγματικό στο σύνολό του το νόμο 4014/2011 για την περιβαλλοντική αδειοδότηση έργων και δραστηριοτήτων, την δημιουργία του «Πράσινου Ταμείου», κ.λπ.
Με νεότερο νόμο επήλθαν τροποποιήσεις στο καθεστώς των αυθαιρέτων (ν4014/2011). Επίσης, κατά το πρόσφατο παρελθόν η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει κρίνει αντισυνταγματική την παλαιότερη προσπάθεια (παλαιό νομοθετικό πλαίσιο) νομιμοποίησης των αυθαιρέτων.
Ειδικότερα, η Ολομέλεια των συμβούλων της Επικρατείας (πρόεδρος ο Κ. Μενουδάκος και εισηγήτρια η σύμβουλος Επικρατείας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου) έκρινε κατά πλειοψηφία ότι ο Ν. 4014/2011 είναι αντίθετος στο άρθρο 24 παράγραφος 2 του Συντάγματος που προστατεύει το περιβάλλον, τον ορθολογικό πολεοδομικό σχεδιασμό, το οικιστικό περιβάλλον, κ.λπ.
Συγκεκριμένα, οι δικαστές έκριναν ότι οι ρυθμίσεις του επίμαχου άρθρου 24 του νόμου 4014/2011 έχουν ως συνέπεια «να ανατρέπεται και σε κάθε περίπτωση να νοθεύεται, ο επιβαλλόμενος από το άρθρο 24 του Συντάγματος ορθολογικός πολεοδομικός σχεδιασμός και να επέρχεται αλλοίωση της λειτουργικότητας των οικισμών και επιδείνωση των όρων διαβιώσεως των κατοίκων, δεδομένου ότι η αναστολή αυτή επέρχεται με μόνη την υποβολή αίτησης του ενδιαφερομένου και των σχετικών δικαιολογητικών και την καταβολή του οριζόμενου στο νόμο ποσού ειδικού προστίμου, χωρίς την ειδική για κάθε αυθαίρετο κρίση του αρμοδίου οργάνου της διοίκησης, ύστερα από εκτίμηση πολεοδομικών και κτιριολογικών κριτηρίων, που εξαρτώνται από το μέγεθος, τη χρήση, το είδος και τη σημασία της αυθαίρετης κατασκευής, καθώς και από τις επιπτώσεις στο χώρο που την περιβάλλει, δηλαδή τη συνολική επιβάρυνση της περιοχής».
Ακόμη, επισημαίνουν οι δικαστές ότι δυσμενείς περιβαλλοντικές επιπτώσεις που δημιουργούνται από το Ν. 4014/2011 δεν αναιρούνται από την πρόβλεψη ότι το ειδικό πρόστιμό που επιβάλλεται για το «πάγωμα» της κατεδάφισής τους περιέρχεται στο «Πράσινο Ταμείο». Και αυτό γιατί, μόνο το 25% των πόρων του «Πράσινου Ταμείου» διατίθενται «αποκλειστικά για τις λειτουργικές του ανάγκες και την εκπλήρωση των σκοπών του», ενώ για το υπόλοιπο ποσοστό μπορεί με υπουργικές αποφάσεις να περιέλθει «στο κρατικό προϋπολογισμό, προδήλως εν όψει της οικονομικής κρίσης της χώρας».
Εξάλλου, συνεχίζει η Ολομέλεια του ΣτΕ, «οι εισπρακτικοί και λοιποί σκοποί δεν θα ήταν δυνατόν να θεμελιώσουν λόγο δημοσίου συμφέροντος που θα δικαιολογούν τη θέσπιση ρυθμίσεων με ευρύτερες συνέπειες σε βάρος του περιβάλλοντος όπως είναι οι ρυθμίσεις» του επίμαχου νόμου.
Στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο είχαν προσφύγει κάτοικοι του Αμαρουσίου Αττικής, της Φθιώτιδος, Θεσπρωτίας, κ.λπ. επικαλούμενοι, μεταξύ των άλλων, ότι θίγονται με τον αντισυνταγματικό Ν. 4014/2011 που προβλέπει την διαδικασία νομιμοποίησης των αυθαιρέτων και την επιβολή ειδικού προστίμου υπέρ του «Πράσινου Ταμείου».
Ακόμη, ζητούσαν την ακύρωση των υπουργικών αποφάσεων που καθορίζουν τις διαδικασίες είσπραξης και απόδοσης του ειδικού παραβόλου-προστίμου στο «Πράσινο Ταμείο», προσδιορίζουν τον τρόπο υποβολής των απαραίτητων δικαιολογητικών και εγγράφων, κ.λπ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πώς διαλύεται το Πολυτεχνείο: ανακοίνωση της Πρυτανείας

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΓΣ 29/09/13 ΤΟΥ ΣΕΙΔ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ GROUP ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ:

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΩΝ
ΔIOIKHTIKOY ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΙΔΑΧ-ΙΔΟΧ Ε.Μ.Π.,
Ζωγράφου 29/9/2013
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

• Προκηρύσσουμε νέα πενθήμερη απεργία από Δευτέρα 30/09/2013 έως και Παρασκευή 4/10/2013 με 24ωρη παρουσία στο Ίδρυμα. (Απόφαση ΓΣ 27/9/2013).
• Περιφρουρούμε τον αγώνα μας με απεργιακές ομάδες που ελέγχουν τους χώρους εργασίας και ενημερώνουν τους συναδέλφους για την αναγκαιότητα του να συμμετέχουμε όλοι στον αγώνα αυτό.
• Καταγγέλλουμε, ως απεργοσπαστική κίνηση, την Πρυτανική Πράξη (478η/2013), σύμφωνα με την οποία μπορούν οι πρωτοετείς φοιτητές του Ιδρύματος να υποβάλλουν τα δικαιολογητικά εγγραφής τους στο Γραφείο Πρύτανη. Επισημαίνουμε ότι υπεύθυνες για τις εγγραφές των φοιτητών είναι αποκλειστικά και μόνο οι Γραμματείες του Ιδρύματος.
• Απαιτούμε την άμεση απόσυρση της Πρυτανικής Πράξης και ειδικότερα του σημείου Β.
• Από Δευτέρα 30/09/2013 η κύρια μάζα των απεργών συναδέλφων συγκεντρώνεται έξω από το Κτήριο Διοίκησης, όπου ομάδες επικοινωνίας θα έρχονται σε επαφή με τους πρωτοετείς φοιτητές του Ιδρύματος στους οποίους θα εξηγούμε γιατί είμαστε σε απεργία και αδυνατούμε να τους εγγράψουμε. Τους ενημερώνουμε για τις τραγικές συνέπειες που θα έχει για το Ίδρυμα και για τις σπουδές τους, η απόλυση 399 συναδέλφων.
• Ζητούμε από τους πρωτοετείς φοιτητές να μην καταθέσουν τα δικαιολογητικά εγγραφής τους γιατί αυτό δεν αποτελεί πράξη εγγραφής και να περιμένουν να εγγραφούν κανονικά στις γραμματείες των Σχολών τους όταν λήξουν οι κινητοποιήσεις.
• Ζητούμε την υποστήριξη των πρωτοετών φοιτητών. Θέλουμε να είμαστε σύμμαχοι σε αυτό τον αγώνα και όχι αντιμέτωποι.
• Οι Σύλλογοί μας θα διοργανώσουν εκδήλωση υποδοχής των πρωτοετών την Παρασκευή 4/10/2013.
• Συμμετέχουμε στο Συλλαλητήριο της Πέμπτης 3/10/2013 (Απόφαση ΓΣ 27/9/2013).
• Διοργανώνουμε εκδήλωση συζήτηση μαζί με άλλα σωματεία και συνδικάτα μέσα στην εβδομάδα (Απόφαση ΓΣ 27/9/2013).
• Είμαστε σε διαρκή Γενική Συνέλευση με νέα προγραμματισμένη ΓΣ την Παρασκευή 4/10/2013 (Απόφαση ΓΣ 27/9/2013).

Σε αναλυτική περιγραφή των επιπτώσεων που θα έχει η διαθεσιμότητα 399 υπαλλήλων του ΕΜΠ, διεύθυνση τη διεύθυνση, γραμματεία τη γραμματεία, τμήμα το τμήμα, προχώρησε με δελτίο Τύπου η Πρυτανεία του ΕΜΠ την Πέμπτη 26/9, καταλήγοντας ότι το Πολυτεχνείο αναγκαστικά σταματά κάθε δραστηριότητα:

Οι καταστροφικές επιπτώσεις στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο που επιφέρει η διαθεσιμότητα τριακοσίων ενενήντα εννέα (399) διοικητικών υπαλλήλων του (βάσει της υπ’αριθμ. 135211/Β2 Κοινής Υπουργικής Απόφασης των Υπουργών Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Παιδείας και Θρησκευμάτων – υπ’αριθμ. 2384/ 24.9.2013 Φ.Ε.Κ.), καταστρατηγώντας κατάφωρα την συνταγματικώς κατοχυρωμένη αυτοδιοίκησή του, αποδιαρθρώνουν απόλυτα τη διοίκηση του Ε.Μ.Π.

Εν προκειμένω, η Γενική Διεύθυνση Διοικητικής Στήριξης και Σπουδών αποδιοργανώνεται πλήρως, καθόσον η μείωση του προσωπικού του αγγίζει το 65%, με άμεση συνέπεια να μην λειτουργεί πλέον το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του Ε.Μ.Π. σε σχέση με άλλα ιδρύματα σε διεθνές επίπεδο και να ακυρώνεται ο ρόλος του στην προοπτική ανάπτυξης της χώρας.

Αναλυτικότερα αξίζει να σημειωθεί ότι η Διεύθυνση Διοικητικού η οποία υπάγεται διοικητικά στη Γενική Διεύθυνση Διοικητικής Στήριξης και Σπουδών θα υποστεί μείωση του ανθρώπινου δυναμικού της κατά 77%. Το Τμήμα Διοικητικού Προσωπικού θα απαρτίζεται πλέον από 2 άτομα, τα οποία αποκλείεται να ανταπεξέλθουν στις υφιστάμενες υψηλές απαιτήσεις των αρμοδιοτήτων τους.

Γιατί πρέπει κάθε στιγμή να αναφερόμαστε στο ΕΑΜ: Μέρος B'

του Μιχάλη Λυμπεράτου από το https://barikat.gr

Η περιθωριοποίηση του οικονομισμού
Όμως εξίσου σημαντικό αποδείχθηκε και εκείνο που αποτέλεσε τον δεύτερο άξονα πάνω στον οποίο στηρίχθηκε το εαμικό εγχείρημα. Η λογική δηλαδή ότι αυτό το αυτοτελές αντιστασιακό αποτέλεσμα έπρεπε να παραχθεί άμεσα, χωρίς την ευχέρεια οποιασδήποτε αναμονής, δεδομένου ότι οι συνθήκες ήταν τέτοιες, ώστε η όποια καθυστέρηση απειλούσε να προκαλέσει ηττοπάθεια και ο αγώνας για την επιβίωση να κυριαρχήσει έναντι κάθε άλλης προοπτικής. Όπως το διατύπωνε κατά γράμμα το πολιτικό πρόγραμμα του ΕΑΜ «όταν αφήσεις το λαό να πεθαίνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις στον κατάλληλο καιρό εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι σαν να λες ότι θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει».¹
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό συνδεόταν άμεσα και με μια διαφοροποιημένη αντίληψη για το πώς οι υλικές συνθήκες επηρεάζουν τις πολιτικές αντιδράσεις, όταν πρόκειται για επιτακτικές καταναγκαστικές συνθήκες. Η εαμική αντίσταση και η κομμουνιστική αριστερά της εποχής διέθετε, πράγματι, την μεγάλη εύνοια να απορρίψει εξ αρχής την οικονομιστική αντίληψη που θα απέδιδε στην πείνα και τις στερήσεις τον κυρίαρχο προσδιοριστικό ρόλο που θα διαμόρφωνε τα πολιτικά κίνητρα των ανθρώπων. Χωρίς να παραγνωρίζεται ο ρόλος τους, - στην ουσία οι εαμικές οργανώσεις και ο ΕΛΑΣ ήταν η μετεξέλιξη των άτυπων συνήθως οργανώσεων αλληλοβοήθειας που προέκυψαν μέσα από τις συνθήκες της πείνας ειδικά το χειμώνα του 1941-1942, όταν οι ουρές των συσσιτίων προϋπέθεταν μια συνύπαρξη διαφορετικών κοινωνικών μερίδων και τάξεων- η πείνα θεωρήθηκε η επαρκής, όχι όμως και αναγκαία συνθήκη της αντιστασιακής πρόθεσης. Γιατί η Ιστορία καταμαρτυρούσε ότι συνήθως η πείνα προκαλούσε φαινόμενα πανικού, σπασμωδικών αυτοκαταστροφικών αντιδράσεων, καθήλωσης και παραίτησης ή και μετατροπής των θυμάτων της σε ένα λούμπεν προλεταριάτο που αναζητούσε τρόπους συνεργασίας με το δυνάστη του. Μάλιστα, αυτά ήταν ακριβώς τα στοιχεία που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα όταν οι σκουπιδοντενεκέδες της πείνας γέννησαν καταδότες, συνεργάτες, κλέφτες και μαυραγορίτες. ² Δυστυχώς κάποιοι και σήμερα αδυνατούν να καταλάβουν ότι η εξαθλίωση στρέφει πολλούς κατά των μεταναστών, στα συσσίτια της Χρυσής Αυγής και στα πρακτορεία εξεύρεσης εργασίας του Μιχαλολιάκου, όπως αυτά εμφανίστηκαν στις λαϊκές συνοικίες του Πειραιά.
Και εδώ η εαμική εμπειρία δίνει το καλύτερο παράδειγμα. Πριν δημιουργηθεί το ΕΑΜ και μορφοποιήσει την πολιτική του παρέμβαση αυτό που συνέβη στην κατεχόμενη Ελλάδα της πείνας ήταν μια ιδιότυπη «παραίτηση» της μορφής να πλημμυρίσει η Αθήνα από καφενεία και υπαίθρους πάγκους με τυχερά παιχνίδια αλλά και ουρές στα θέατρα στις πιο λάιτ προπολεμικές επιθεωρήσεις.³ Χιλιάδες επίσης επιδίδονταν στη «μαύρη αγορά», εκατοντάδες αναζητούσαν τα χρήματα που έδιναν οι κατακτητές στους καταδότες. Στην Αθήνα λειτουργούσαν 2 μεγάλα καζίνο, στην ύπαιθρο δεκάδες συμμορίες έκλεβαν και βίαζαν ακόμα και μέσα στις μεγάλες επαρχιακές πόλεις. Στη μουσική γράφονταν τραγούδια όπως οι «Αραπίνες» του Τσιτσάνη που μιλούσαν για μαγικές νύχτες στην Αραβία και ξεχασμένους έρωτες,⁴ ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων λογοτεχνών, όπως ο Οδ. Ελύτης υμνούσαν τον Ήλιο τον Πρώτο και το στραφτάλισμα του φωτός στη θάλασσα του Αιγαίου και ο Εκ. Κακναβάτος έγραφε ποιήματα ερωτικής πανδαισίας και αισθημάτων.⁵ Οι δε παραδοσιακοί αστοί πολιτικοί, όταν δεν αναλάμβαναν κάποιο πόστο στις κατοχικές κυβερνήσεις, αντάλλασαν απόψεις σε βραδινά «σουαρέ» κυρίως για το πώς θα καθυποταχθεί ο κομμουνισμός.⁶ Άλλοι, όπως ο Καφαντάρης ή ο Σοφούλης, δεν έβγαιναν καθόλου από το σπίτι τους.⁷
Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι οι συνθήκες γέννησαν μια αρκετά εκτεταμένη «συνεργασία», όπως σήμερα συμβαίνει με τη Χρυσή Αυγή και τμήμα του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους. Αυτή η συνεργασία ξεκινούσε τότε από τη λαφυραγώγηση στην οποία επιδίδονταν οι στρατιώτες Κατοχής και έφτανε στη μεταφορά περιουσιών στα πλαίσια της μαύρης αγοράς, αλλά και στην αναγκαστική ιδιοποίηση ιδιοκτησιών, όπως, για παράδειγμα, του συνόλου των ελληνικών ορυχείων από Γερμανούς επιχειρηματίες⁸, οι οποίοι πολεμικώ δικαίω ιδιοποιήθηκαν όλα τα διαθέσιμα χρωμίου και νικελίου και τα μετέφεραν στη Γερμανία σε συνεργασία με Έλληνες «επιχειρηματίες». Να σημειωθεί ότι εκτός από τις υπάρχουσες πάνω από 90 νέες μεγάλες επιχειρήσεις ιδρύθηκαν ή έδρασαν στα χρόνια της Κατοχής⁹.

Οι χαμένες φυλές των μνημονιακών

Γράφουν η Λαμπρινή Χ. Θωμά και ο Νίκος Βεντούρας από το ThePressProject

Τις θυμάστε; Οι φυλές της Αθήνας. Οι φυλές των διακοπών. Οι φυλές της νύχτας. Όλες κατοικέδρευαν σε κλασσικό λαιφστάιλ είδος άρθρου, στο οποίο ο συγγραφέας έφτιαχνε κουτάκια για τον υπό εξέταση πληθυσμό. Είδος που ξεχάστηκε, όπως και οι συνεντεύξεις με ανερχόμενα ξέκωλα ή/και σούργελα, οι συμβουλές για τα 20 πράγματα που πρέπει να κάνει ένας άντρας πριν τα τριάντα και οι διαφημίσεις για σινιέ και γκάτζετ, παρότι κάποτε κοσμούσαν εβδομαδιαίως και μηνιαίως και κάθε τρεις και λίγο κάθε λαιφστάιλ περιοδικό που σέβονταν τον εαυτό του.

Άχ, άλλες εποχές - ο Κωστόπουλος διέθετε εκδοτική αυτοκρατορία, οι τράπεζες μοίραζαν αβέρτα δάνεια, ο Άκης ήταν κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ο Λαυρεντιάδης αποτελούσε πρότυπο επιχειρηματία και χριστιανού και ο Άδωνις ήταν κινούμενη καρικατούρα τρας τι-βι. Πώς να μην τις νοσταλγήσεις; να μην επιδιώξεις την ανάσταση των νεκρών; Διότι, με αυτήν την κακούργα Κρίση, άντε και χάθηκαν οι δουλειές, οι μισθοί, οι συντάξεις, τα δικαιώματα των εργαζομένων - αλλά να χαθούν και οι λίστες με τις «φυλές» και τα σχετικά περιοδικά δύσκολα το αντέχεις...

Πρόκειται για αδικία και μεγάλη απώλεια του Τύπου. Ε, λοιπόν, όχι! Δεν θα τη δεχθούμε! Απλώς θα φέρουμε το ξεχασμένο αυτό είδος στα μέτρα της εποχής. Σας παρουσιάζουμε λοιπόν, όχι χωρίς κάποια υπερηφάνεια, τις Φυλές Των Μνημονιακών:

Το λαμόγιο

Στα πανεπιστημιακά τους χρόνια ήταν αριστεροπαπανδρεϊκοί ή Ρήγας Φεραίος. Μεταμορφώθηκαν εν μία νυκτί σε εκσυγχρονιστές, μόλις ανέβηκε στην εξουσία ο Σημίτης και γίναν πολλά τα λεφτά, Άρη. Λάτρεις του «πρωθυπουργού που μας έβαλε στο Ευρώ», κριτικοί απέναντι στον Καραμανλή (δήθεν από ιδεολογία, αλλά κατά βάθος επειδή θεωρούσαν τους δεξιούς αρχάριους στα «κόλπα» και περίμεναν την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ - άσε που προσπάθησε για λίγο να τους κόψει την πρόσβαση στην κουτάλα!), αγκάλιασαν στη συνέχεια την επανάσταση του α(υτο)νόητου του ΓΑΠ με την ίδια άνεση που στηρίζουν τη σημερινή κυβέρνηση. Δηλώνουν φιλελεύθεροι και αυτοδημιούργητοι και διατυμπανίζουν πως απεχθάνονται τον κρατισμό και το δημόσιο ― κρατώντας επιμελώς κρυμμένο το γεγονός ότι τρώνε αβέρτα και εμμέσως και αμέσως από αυτό.

Χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: τα λαμόγια ιδιωτικής πρωτοβουλίας και τα κρατικά.

Τα λαμόγια ιδιωτικής πρωτοβουλίας τρώνε (όπως έτρωγαν πάντα) το κρατικό χρήμα μέσα από το σύστημα διαπλοκής. Προμήθειες, δημόσια έργα, συνεργασίες με ξένες εταιρίες που επιβάλλονται από τον ξένο παράγοντα, μεσάζοντες για τους εθνικούς εργολάβους, κομπίνες, ξέπλυμα χρήματος κλπ κλπ. Αυτή η υποκατηγορία φυλάει το δαχτυλίδι εκδοτών και επιχειρηματιών και η σχέση της με το εκάστοτε γκουβέρνο περνά μέσα από τη σχέση του αφεντικού τους με αυτό.

να αποκαταστήσουμε το χωρικό σχεδιασμό: κοινωνική αποδοτικότητα αντί της κερδοσκοπίας

Αναδημοσίευση από τις Οικοτριβές

Ο χώρος, η γη, βρίσκεται πρόδηλα στο επίκεντρο διαπραγμάτευσης της κρίσης. Με τον ίδιο τρόπο που προέβαλε ως «μοχλός» ή προνομιακό πεδίο στα αναπτυξιακά μοντέλα που ακολουθήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες, σχεδόν αδιάπτωτα σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο.

Μια ιστορική αναδρομή

Με αφετηρία τα αναγκαία έργα αποκατάστασης των καταστροφών του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, διανύσαμε διαδοχικά σχεδόν (σχηματοποιώ χάριν ευκολίας) την περίοδο των «μεγάλων έργων» Καραμανλή (δημόσια κτίρια, εθνικές οδοί κ.ά.), την περίοδο της αντιπαροχής – ενός συστήματος αυτοστέγασης με εκμετάλλευση καθ’ ύψος που απάντησε στις ανάγκες, διόγκωσε τον κατασκευαστικό τομέα (ιδιαίτερα μικρού και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις) και άλλαξε οριστικά το προπολεμικό αστικό τοπίο. Συνεχίσαμε με περισσότερο «καθ’ ύψος», τουριστική – οικιστική ανάπτυξη «εκτός σχεδίου» μεταφορικά και κυριολεκτικά, πολλαπλασιασμό των αυθαίρετων χρήσεων, και κατασκευών. Η κάμψη του ρεύματος αστυφιλίας στη δεκαετία του 80 και οι τάσεις διάχυσης της αστικοποίησης σε μικρότερες πόλεις και προάστια συνδέεται με μια σύντομη αλλά κρίσιμη περίοδο αναστοχασμού και κυρίως προσπάθειας εξορθολογισμού δόμησης και σχεδιασμού στην κατεύθυνση ελέγχου και συγκράτησης της οικιστικής ανάπτυξης, περιβαλλοντικής προστασίας, υπεράσπισης της ιστορικής μνήμης (κήρυξη διατηρητέων κτιρίων και συνόλων).

Σειρά έχουν τα νέα «μεγάλα έργα» εντός – εκτός σχεδίου και εντός – εκτός σχεδιασμού που υποστήριξαν οι κοινοτικές χρηματοδοτήσεις. Ο όποιος ισχύων σχεδιασμός παρακάμπτεται, υπονομεύεται ή στην ανάγκη τροποποιείται κατάλληλα ώστε να «χωρέσει»το ασχεδίαστο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού (και λίγο αργότερα το ασχεδίαστο πρόγραμμα διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων εκ των εν όντων και εκεί και ως έτυχε). Παράλληλα, η οικιστική επέκταση εκτός σχεδίου και σχεδιασμού με αυθαίρετα κάθε κλίμακας και είδους συνεχίζεται, ειδικά στις ευρύτερες περιοχές των «μεγάλων έργων» (κυρίως μεταφορών) όπου η σπέκουλα στην προβλέψιμη άνοδο της τιμής της γης είναι ασφαλέστερη.

Σήμερα

Οι παραμονές της σημερινής κρίσης μας βρίσκουν με ένα σύστημα σχεδιασμού, ελέγχου ή προστασίας του χώρου, εκτεθειμένο στην συνείδηση των πολλών (ειδικών και μη) ως «αναποτελεσματικό», «δαιδαλώδες», διάτρητο από «παραθυράκια» κλπ.

Με ένα σύστημα σχεδιασμού πολεοδομικού, χωροταξικού και περιβαλλοντικού χωρίς εσωτερική συνοχή, το οποίο συχνά χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις, πρωθύστερα, και ανεπικαιρότητα.

Μας βρίσκουν με ένα τοπίο κατακερματισμένης εξωαστικής (κυρίως εκτός σχεδίου) γης που δεν μοιάζει να υπακούει στη «ρύθμιση» (λ.χ. των ΖΟΕ όπου τυχόν αυτές έχουν θεσμοθετηθεί), με ένα τοπίο παλαιωμένου και υποβαθμισμένου κτιριακού δυναμικού (αξιόλογου και μη) ειδικά στα κέντρα των μεγάλων πόλεων, με ένα τοπίο οικιστικών επεκτάσεων ή σχετικών πιέσεων που μας έχει κληροδοτήσει λ.χ. εκατοντάδες χιλιάδες αδιάθετα νεόδμητα τετραγωνικά μόνο στην Αττική και χιλιάδες κατεστραμμένες εκτάσεις από εμπρησμούς στις πιο διαφιλονικούμενες περιοχές (και εδώ, η Αττική δεσπόζει).

Μας βρίσκει ωστόσο αντιμέτωπους και με μια σειρά από νέα ή αναζωπυρωμένα λόμπυ εκμετάλλευσης, ιδιαίτερα της εξωαστικής γης. Στα νέα λόμπυ θα μπορούσε κανείς να δει λ.χ. τους ενδιαφερόμενους για ενεργειακές υποδομές (ΑΠΕ, φωτοβολταϊκά, ενεργειακά κοιτάσματα κλπ), για τουριστικές υποδομές μεγάλης κλίμακας (π.χ. σύνθετα τουριστικά καταλύματα), για τουριστικούς λιμένες, κ.ά. Στα παλιά λόμπυ θα μπορούσε κανείς να κατατάξει τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς, τους συλλόγους αυθαίρετων οικιστών, αλλά και τους εγχώριους εργολάβους κάθε κλίμακας.

Μας βρίσκει, τέλος, με ορισμένες κρίσιμες ιδιαιτερότητες: αξιοσημείωτο (για τα ευρωπαϊκά δεδομένα) ποσοστό μικροϊδιοκτησίας και σοβαρά θεσμικά – αναπτυξιακά ελλείμματα που συνιστούν η (μέχρι και σήμερα) έλλειψη κτηματολογίου για τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία και για τις δασικές εκτάσεις και η έλλειψη αποτελεσματικής περιβαλλοντικής πολιτικής και προστασίας. Κι ας μην παραλειφθεί και η παλαιόθεν παγιωμένη και εσκεμμένη έλλειψη συντονισμού επιμέρους σχεδιασμών με σαφές χωρικό αντίκρυσμα μεταξύ επιμέρους υπουργείων καθώς και, εξίσου συχνά, η έλλειψη χωρικής διάστασης (παραγνώριση δηλαδή επιμέρους χωρικών ποιοτήτων και χαρακτηριστικών για τις περιοχές αναφοράς) σε αναπτυξιακούς ή άλλους σχεδιασμούς υπουργείων μη εντεταλμένων στα θέματα του χώρου.

Θα περίμενε κανείς, στο πλαίσιο μιας βαθειάς ύφεσης, που αντανακλάται πολλαπλά στα ζητήματα παραγωγής του χώρου (κρίση του κατασκευαστικού τομέα, νεοάστεγοι, περιβαλλοντική υποβάθμιση, κ.ο.κ.) να αναδεικνυόταν εκ νέου ο χώρος, η γη, η φύση ακόμα, ως πολύτιμος πόρος προς υπεράσπιση εξίσου για τις κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές ανάγκες που δημιουργεί ή οξύνει η κρίση. Αντ’ αυτού, ο χώρος ανάγεται σε «αντάλλαγμα» για την αποπληρωμή του χρέους, χύδην, καταλλήλως ασχεδίαστα και ολωσδιόλου στοχευμένα – φωτογραφικά σχεδόν (σε ότι αφορά τη δημόσια γη) και με ανοιχτά αρπακτικό τρόπο σε ότι αφορά την ιδιωτική περιουσία (άμεση και έμμεση φορολογία ακίνητης περιουσίας εις βάρος κυρίως των μικροϊδιοκτητών, προσεχώς και πλειστηριασμοί με εμπροσθοφυλακή τις «ζορισμένες» τράπεζες).

Η επίθεση στο χώρο είναι ολομέτωπη

ΣτΕ: Αντισυνταγματική η πρώτη εφεδρεία στο Δημόσιο το 2011

Αντισυνταγματική κρίθηκε, με απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η πρώτη εφεδρεία στον δημόσιο τομέα που προβλέφθηκε το 2011 με το πρώτο Μνημόνιο.
Οι σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν αντισυνταγματικό το μέτρο της προσυνταξιοδοτικής διαθεσιμότητας (εφεδρεία) για τους υπαλλήλους του αμιγούς δημόσιου τομέα που απασχολούνται καθαρά με σχέση Δημοσίου Δικαίου.
Ειδικότερα, οι δικαστές του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου, έκριναν ότι η εφεδρεία αντίκειται στο άρθρο 103 του Συντάγματος και στη συνταγματική αρχή τής ισότητας, ενώ μια δικαστής επιπρόσθετα έκρινε ότι αντίκειται και στην συνταγματική αρχή της αξιοκρατίας.
Αναλυτικότερα, σημειώνουν οι σύμβουλοι Επικρατείας ότι «δεν είναι συνταγματικά ανεκτή η πρόβλεψη στον νόμο της υποχρεωτικής, και χωρίς προηγούμενη κρίση του υπαλλήλου από υπηρεσιακό συμβούλιο, αποχωρήσεώς του» με μόνο κριτήριο τη συμπλήρωση ορισμένου χρόνου πραγματικής υπηρεσίας, έστω και αν αυτός είναι μεγάλος, όπως είναι η 35ετής υπηρεσία.
Σε άλλο σημείο της δικαστικής απόφασης, αναφέρεται ότι «δεν είναι συνταγματικά επιτρεπτό, προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο θεμιτός σκοπός της αναδιοργανώσεως των δημοσίων υπηρεσιών και της ορθολογικής διαχειρίσεως της αντίστοιχης δημόσιας δαπάνης, να καθορίζονται όροι υποχρεωτικής απομακρύνσεως υπαλλήλων από την υπηρεσία με βάση κριτήρια μη συνδεόμενα με τις λειτουργικές και οργανωτικές ανάγκες της διοικήσεως, αλλά και με τα προσόντα, τις ικανότητες και την εν γένει υπηρεσιακή τους απόδοση και η κατάργηση των οργανικών θέσεων, τις οποίες κατείχαν οι αποκρινόμενοι, να επέρχεται ως αυτόθροη συνέπεια της απομακρύνσεως».
Όπως επισημαίνεται στην απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, η απομάκρυνση δημοσίου υπαλλήλου από την υπηρεσία χωρίς τις εγγυήσεις του άρθρου 103 του Συντάγματος, δηλαδή χωρίς προηγούμενη κρίση υπηρεσιακού συμβουλίου, είναι επιτρεπτή μόνο σε δύο περιπτώσεις: 

• Η πρώτη είναι η παύση έπειτα από δικαστική απόφαση
• Η δεύτερη είναι η αποχώρηση λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας

Κατόπιν αυτών, οι σύμβουλοι Επικρατείας έκριναν αντισυνταγματική την εφεδρεία του άρθρου 33 του Ν. 4024/2011, καθώς «η μεταβολή στο υπηρεσιακό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων που έχει ως συνέπειες στην οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, αφενός δεν βασίζεται σε προηγούμενο ανακαθορισμό των λειτουργιών του κράτους και τη διοικητική αναδιοργάνωσή του κατ’ εκτίμηση των υπηρεσιακών αναγκών με κριτήριο την αποτελεσματικότητα των δημοσίων υπηρεσιών, η δε κατάργηση των νομοθετημένων οργανικών θέσεων δεν επέρχεται ως συνέπεια της αναδιαρθώσεως και αφετέρου δεν ανάγεται σε πάγια αλλαγή του γενικού καθεστώτος που διέπει τους όρους λύσεως της υπαλληλικής σχέσεως με απόλυση λόγω ορίου ηλικίας και 35ετίας».
Στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο έχουν προσφύγει η ΑΔΕΔΥ και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις υποστηρίζοντας ότι ο Ν. 4024/2011 (ενιαίο μισθολόγιο, εργασιακή εφεδρεία, κ.λπ.) όπως και η επίμαχη υπουργική απόφαση, είναι αντίθετη σε ένα πλέγμα διατάξεων του Συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας (ευρωπαϊκών οδηγιών).
Σημειώνεται, ότι ακολούθησε και δεύτερο σχέδιο εφεδρείας με το Μνημόνιο ΙΙ (Ν. 4038/2012).

Γιατί πρέπει κάθε στιγμή να αναφερόμαστε στο ΕΑΜ: Μέρος Α'

του Μιχάλη Λυμπεράτου από το https://barikat.gr/

 

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2013 κλείνουν 72 χρόνια από την ημέρα που ο Λευτέρης Αποστόλου του ΚΚΕ, ο Χρήστος Χωμενίδης από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, ο Ηλίας Τσιριμώκος, της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ) και ο Απόστολος Βογιατζής του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας (ΑΚΕ) συνυπέγραψαν το κείμενο με το οποίο ιδρύθηκε το ΕΑΜ.
Χωρίς να παραγνωρίζουμε την ιστορική μοναδικότητα, δηλαδή των ειδικό συνδυασμό παραγόντων και αναγκαιοτήτων που συγκρότησαν ένα ιστορικό φαινόμενο και τις κοινωνικο-πολιτικές σχέσεις που αναπτύχθηκαν  στα πλαίσια μιας δοσμένης συγκυρίας, η αναφορά στο ΕΑΜ με την έννοια μιας πολιτικής πράξης που επιδιώκει να αναζητήσει προσδιορισμούς, τηρουμένων των αναλογιών, των σημερινών πολιτικών διαδικασιών είναι στη σημερινή συγκυρία απολύτως αναγκαία.  
Γιατί το παράδειγμα του ΕΑΜ βοηθά, εκ νέου, να τεθούν ζητήματα που άπτονται συνολικότερων απαιτήσεων σε σχέση με την ίδια την πολιτική διαδικασία. Ζητήματα που ανάγονται στο δομικό περιεχόμενο των εν γένει πολιτικών λειτουργιών. Πρωτίστως, δηλαδή, θέτει το ίδιο το ζήτημα του τι σημαίνει «κάνω πολιτική». Ιδίως όταν κάνει κανείς αριστερή πολιτική. Γιατί αναδεικνύει τους ενδογενείς της όρους, όσο και τη σχετική υποχρέωση να τηρηθούν αυτοί στα πλαίσια της ιστορικής αυτονομίας των πολιτικών διαδικασιών.
Πράγματι, το πρώτο ζήτημα που θέτει η μελέτη της ιστορικής εμπειρίας του ΕΑΜ είναι η αναγκαιότητα της πολιτικής στρατηγικής. Και αυτό με τη δομική έννοια της διαβάθμισης και του διαχωρισμού στρατηγικών από ενδιάμεσους στόχους. Χωρίς, δηλαδή, να χάνει ένας αριστερός από την οπτική του γωνία τη στρατηγική του κατεύθυνση, να είναι σε θέση να θέτει μια σειρά επιμέρους και συγκεκριμένους στόχους, οι οποίοι να αναβαθμίζονται διαρκώς δυνάμει της συγκυρίας και των αποτελεσμάτων (νικών) που έχουν επιτευχθεί, εγγραφόμενοι πάντα στη συνολική του στρατηγική κατεύθυνση.
Το παράδειγμα του ΕΑΜ, με την πολιτική τομή που επέφερε στην ιστορική διαδικασία τόσο σε επίπεδο διαμόρφωσης πολιτικών συσχετισμών με ιστορική διάρκεια δεκαετιών όσο και σε επίπεδο συγκρότησης της ιστορικής συνείδησης και της πολιτικής ταυτότητας ενός λαού, και υπό την προϋπόθεση ότι κατανοούμε ότι επρόκειτο για ένα εξαιρετικά σύνθετο πολιτικό εγχείρημα, καταδεικνύει με προφάνεια ότι δεν είναι δυνατόν να οχυρώνεται κανείς πίσω από την επίκληση του τελικού στόχου, να το επικαλείται για λόγους συνέπειας και εντυπώσεων και να αναμένει την παραγωγή πολιτικών αποτελεσμάτων αυτόματα και εξ απήνης. Γιατί η επίκληση του τελικού στόχου (πχ ο σοσιαλισμός ή η «λαϊκή εξουσία»), και μόνο αυτού, και μάλιστα με την αοριστία που σε επίπεδο συνθήματος περιέχει, μπορεί να αποφέρει αυτό που ονομάζουν οι ψυχο-κοινωνιολόγοι πόλωση συνέπειας στο εσωτερικό της ομάδας που διευκολύνει τη λειτουργία της αλλά αυτό αφορά μικρά σύνολα (μικρά και μεσαία κομματίδια) αλλά δεν δημιουργεί κανένα άλλο διακριτό αποτέλεσμα στα μεγάλα σύνολα που ενδιαφέρουν από άποψη ταξικής πάλης.
Και δεν αποφέρει μια τέτοια λογική σχεδόν τίποτα, επειδή ελάχιστα λαμβάνει υπόψη τη συγκυρία, τη στρατηγική του αντιπάλου, τον πόλεμο που διεξάγεται στο πεδίο της ταξικής πάλης, που όπως έδειξε ο Λένιν και ο Γκράμσι προσδιορίζεται από τα χαρακτηριστικά μιας πολεμικής στρατηγικής με προώθηση θέσεων, ελιγμούς, συμμαχίες, επιταχύνσεις και καθυστερήσεις, εφόδους αλλά και ενίοτε οπισθοχωρήσεις. Αν δεν το λάβει υπόψη του εγκλωβίζεται κανείς σε έναν πολιτικό βολονταρισμό που στερεί στον αριστερό λόγο τη δυνατότητα να παράγει τους όρους ώστε να διαμορφώνει τη συγκυρία και να ενισχύει συνεχώς τις θέσεις του στο ταξικό μέτωπο.
Πρέπει να επισημανθεί ότι επουδενί η ενδιάμεση στρατηγική δεν αποκλείει την προώθηση του τελικού στόχου ή τον απορροφά αναγκαστικά, όπως διατείνονται οι «υπερ-επαναστάτες» καταγγέλλοντας τους «οπορτουνιστές». Αντιθέτως, ο τελικός στόχος την προϋποθέτει, εκτός και αν μια χεγκελιανή αντίληψη της ιστορίας μας οδηγεί στον γνωστό οικονομισμό της αναπόφευκτης αλλαγής σε σχέση με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αν όμως μιλάμε για μια πραγματική ιστορική διαδικασία, τότε γνωρίζουμε ότι η ιστορία –και η διεκδίκηση του τελικού σκοπού-αφορά στην ταξική πάλη και προσδιορίζεται από τις επιταχύνσεις, τις διακυμάνσεις, τις τομές αλλά και τις αναστροφές της πορείας της.

Κείμενο κάλεσμα της συσπείρωσης αριστερών μηχανικών για τις εκλογές του ΤΕΕ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΗΣ συσπείρωσης αριστερών μηχανικών

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 5/10/2013, 5μμ (Αθήνα, Γραφεία ΣΑΔΑΣ)

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΕ 2013

Τη στιγμή που το μνημονιακό ρεπερτόριο κορυφώνεται με το πιο αποκρουστικό του επίτευγμα, τη φονική δράση της ναζιστικής συμμορίας, το ΤΕΕ αναδεικνύει νέα Διοίκηση.

Στις 24 Νοέμβρη 2013, οι 38.854 Μισθωτοί Μηχανικοί του Ιδιωτικού και του Δημόσιου Τομέα, που καταβάλλουν Μέση Ετήσια Ασφαλιστική Εισφορά 11.088 € ο καθένας, που στερούνται αξιοπρεπή και στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική για τους ίδιους και τα παιδιά τους, που βλέπουν τα αποθεματικά του ΤΣΜΕΔΕ - περιουσία του ιδρώτα τους - να ληστεύονται από το Μνημόνιο, καλούνται να ψηφίσουν.

Στις 24 Νοέμβρη 2013, οι 27.943 από τους 69.818 Μηχανικούς Ελεύθερους Επαγγελματίες που διαθέτουν ανεξόφλητες και τοκογλυφικά προσαυξημένες ασφαλιστικές εισφορές, που δεν μπορούν να ασκήσουν το επάγγελμα, που δεν μπορούν να νοσηλευτούν και να αγοράσουν φάρμακα, καλούνται να ψηφίσουν.

Οι συντριπτικά περισσότεροι από τους 111.023 ασφαλισμένους στο ΤΣΜΕΔΕ και ταυτόχρονα μέλη του ΤΕΕ και ταυτόχρονα εν δυνάμει και οσονούπω άνεργοι – υποαπασχολούμενοι – αυτοαπασχολούμενοι – εισφοροοφειλέτες, καλούνται να ψηφίσουν.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Με αφορμή το δημόσιο χρέος, νομοθετήθηκε η συντριβή των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η fast track εκποίηση του δηµόσιου πλούτου, µε κατάργηση συνταγματικών όρων και περιορισμών. Αυτοί που το δημιούργησαν, υποκρίνονται ότι το χρέος είναι κάτι κακό. Όµως καπιταλισµός χωρίς χρέος είναι απλώς αδύνατος. Το χρέος είναι το κυκλοφορικό σύστημα του καπιταλισμού. Η επίκλησή του είναι πρόσχημα.

Η σημερινή κρίση του δηµόσιου χρέους, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, αποτελεί απλώς σύµπτωµα. Η πραγματική κρίση αφορά στην υπερσυσσώρευση, και την πτώση των ποσοστών κέρδους, που από το 2008 πλήττει όλες τις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού. Μεταβάλλεται σε κρίση χρέους στις περιοχές που η υποταγή στις χρηματαγορές ήταν εντονότερη και δογματικότερη, όπως η Ευρωζώνη.

Ζούμε μια επιχείρηση εξόδου από την κρίση, που συνίσταται στην καταστροφή κάθε εμπόδιου στην «ανταγωνιστικότητα». Η ύφεση που προκαλείται, δεν είναι ούτε απρόβλεπτη, όπως παρουσιάζεται, ούτε ανεπιθύμητη: Μόνον έτσι θα «εκκαθαριστούν» οι «µη ανταγωνιστικές» δραστηριότητες και τα ποσοστά κέρδους θα κινηθούν και πάλι ανοδικά, παράλληλα µε τη μαζική φτώχεια και την ανεργία. Μόνο τότε θα ανακάμψει η συσσώρευση του κεφαλαίου, αρχίζοντας έστω από μικρότερο εύρος παραγωγής.

Το πολιτικό προσωπικό που επί τέσσερεις δεκαετίες κυβέρνησε τη χώρα, βρίσκεται σε κρίση πρωτοφανή. Ανίκανο να εξασφαλίσει την ελάχιστη συναίνεση στη μνημονιακή καταστροφή με όρους κοινοβουλευτικού κεκτημένου, ήδη παραδίδει και εξωθεί την εξουσία, σε μορφές ενός ασυγκράτητου αυταρχισμού. Ο Σαμαράς προϊδέασε ευθέως για κυβερνήσεις των «αξίων», (αλλιώς: «τεχνοκρατών»), στη θέση των αιρετών με τη λαϊκή ψήφο. Ο Παπαδήμος και η Τρόϊκα, άξεστοι υπάλληλοι των Τραπεζών και των μεγαλοβιομηχάνων, ήταν οι πρώτοι τέτοιοι «άξιοι»: Συνεχίζουν Στουρνάρας και λοιποί «τεχνοκράτες της οικονομίας». Έπονται οι «τεχνοκράτες των δικαστηρίων». «Τεχνοκράτες» των στρατοκρατών ήδη ενεργοποιούνται και παραμονεύουν για το τέλος μιας τέτοιας διαδρομής.

Χρυσαυγίτες συνεπικουρούν. Δεν αρκούνται στα γραφεία τους, ως ορμητήρια της εγκληματικής τους δράσης. Κατακλύζουν τις «ειδικές αστυνομικές δυνάμεις», τους «νόμιμους» και τους υποκοσμιακούς στρατούς παροχής «προστασίας», τις φιλοχουντικές οργανώσεις αποστράτων, όσο και τις παραστρατιωτικές. Αναζητούν τα απελπισμένα θύματα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης, για να ενσταλάξουν στην ψυχή τους το μίσος για τη δημοκρατία, τον εθνικισμό, τον κοινωνικό και τον φυλετικό ρατσισμό. Συντονίζονται άριστα με τα «υγειονομικά» ρατσιστικά κηρύγματα του Λοβέρδου, με τους «χωροταξικούς» οραματισμούς στρατοπέδων για μετανάστες του Χρυσοχοΐδη, με τους εθνικιστικούς λεονταρισμούς, την ακροδεξιά ρητορεία του Σαμαρά.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ

Η X.A. ως διαμαρτυρία στηριγμάτων της Δεξιάς

Ο Ιωακείμογλου περιγράφει τη φιγούρα του Έλληνα «νοικοκυραίου», εκείνη την πολιτική φιγούρα που ανήκει στην παλιά μικροαστική τάξη και η οποία, ενώ θρηνεί την εγκατάλειψή της από το Κράτος, δεν μπορεί να αρθρώσει πρόταση για την κοινωνία – αντιθέτως, είναι φορέας συντηρητικών ιδεολογιών και συμπεριφορών.

Αυτή η τάξη και οι αγωνίες της εκφράστηκαν τα τελευταία χρόνια από τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, ενώ μετά την εξαφάνισή του από τον πολιτικό χάρτη «το κενό καλύφθηκε από τη ΝΔ μέσω της ακροδεξιάς στροφής της, αλλά και από την Χ.Α.».

Η ένταση στους κοινωνικούς αγώνες χρειάζεται ν’ ανέβει, επισημαίνει ο Ιωακείμογλου, ως προϋπόθεση για να διωχτούν οι φασίστες από τις γειτονιές. Οι δράσεις στις γειτονιές «μπορούν και πρέπει να προαναγγέλουν τον τύπο της κοινωνίας που οραματιζόμαστε ως αριστεροί, αναρχικοί ή αντιεξουσιαστές», καταλήγει.

© Χρήστος Σύλλας

Πρόσφατα έγραφες για τη φιγούρα του «Νοικοκυραίου» ως παραδοσιακού συμμάχου της αστικής τάξης, ενός δηλαδή «τυπικού Δεξιού». Μιλάμε λοιπόν για ένα ιστορικό υποκείμενο που έχει πολιτική συνείδηση και που πρωταγωνιστεί στις κοινωνικές σχέσεις, «εξυπηρετώντας» τη μεριά του Κεφαλαίου;

Ο Νοικοκυραίος είναι η τυπική φιγούρα του μικροαστού που ανήκει στην παλαιά μικροαστική τάξη της μικρής παραγωγής, του εμπορίου, των εύπορων αυτο-απασχολούμενων (σε αντίθεση με τη νέα μικροαστική τάξη των προνομιούχων μισθωτών, όπως τα ανώτερα και μεσαία στελέχη του επιχειρηματικού τομέα και της δημόσιας διοίκησης και όλοι οι παρόμοιοι). Η παλαιά μικροαστική τάξη έχει τη συνείδηση του συμμάχου τής αστικής τάξης, καθώς μοιράζεται μαζί της το βασικό και μακροχρόνιο συμφέρον της Ιδιοκτησίας και του Κέρδους, την ακλόνητη πεποίθηση και την βαθιά αίσθηση ότι το Κεφάλαιο είναι τα ιερά, τα όσια και τα θεμέλια της κοινωνίας.

Για αυτόν τον λόγο δεν μπορεί να αναπτύξει αυτόνομη ταξική συνείδηση, και όποτε συκρότησε, τα αιτήματα αυτά είχαν την μορφή της διαμαρτυρίας του «πτωχού συγγενούς» της αστικής τάξης. Ο δεσμός της Ιδιοκτησίας είναι τόσο ισχυρός ώστε οι μικροαστοί θα υπομείνουν όλες τις περιπέτειες στις οποίες τους υποβάλλει κάθε τόσο η αστική τάξη, με τη βοήθεια όμως και των ωφελημάτων με τα οποία κατά καιρούς το μεγάλο κεφάλαιο ευεργετεί τις μικρές επιχειρήσεις, το εμπόριο, τους μεγαλο-αυτο-απασχολούμενους και λοιπούς.

Πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πώς η κυβέρνηση Σαμαρά επιβάλλοντας τους πολύ χαμηλούς μισθούς, την υπάκουη εργασία, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και των ρυθμίσεων της αγοράς εργασίας, την ελευθερία του εργοδότη να αυθαιρετεί, όχι μόνον οφέλησε τις μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά και έφερε τελείως κάτω από την ομπρέλα της αστικής τάξης τους παραπονεμένους μικροαστούς μαγαζάτορες, εστιάτορες, καφετζήδες και συναφή επαγγέλματα, κάνοντας πραγματικότητα ένα από τα πιο τρελά όνειρά τους: την απόλυτη υποταγή των μισθωτών δούλων.

Τα πράγματα όμως είναι κατά τι πιο σύνθετα: μπορεί μεν η παλαιά μικροαστική τάξη να μην είναι ταξικά και ιστορικά αυτόνομη, πλην όμως είναι ο τόπος στον οποίο ενίοτε φυτρώνουν και αναπτύσσονται σχετικά αυτόνομα ιδεολογικά ρεύματα με αντιδραστικό, δηλαδή ακραία συντηρητικό πρόσημο.

Αυτό σχετίζεται με το γεγονός ότι η παλαιά μικροαστική τάξη βρίσκεται στριμωγμένη, υπό διαρκή απειλή ανάμεσα σε δύο ταξικά στρατόπεδα, το αστικό και το εργατικό, που προσπαθούν να μετασχηματίσουν το κόσμο: από τη μια η αστική τάξη με τις μεγάλες επιχειρήσεις της που επεκτείνονται στις υπηρεσίες και το εμπόριο, και από την άλλη οι ακραίοι που αναγγέλουν κάθε τόσο κατάργηση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής ή έστω κοινωνικό κράτος, φορολόγηση του πλούτου, ισχυρά εργατικά συνδικάτα κλπ.

Έτσι, η παλαιά μικροαστική τάξη νοιώθει ότι απειλείται διαρκώς και από παντού, και καθώς δεν διαθέτει δική της αυτόνομη, ξεχωριστή πολιτική πρόταση, ούτε καν πρόταση για το παραγωγικό σύστημα και την κυκλοφορία των εμπορευμάτων, δηλαδή δεν διαθέτει πρόταση ούτε καν για την ίδια την ταξική της υπόσταση, καταφεύγει στον άκρατο συντηρητισμό που θα ήθελε να σταματήσει ο ιστορικός χρόνος και να παγώσει η κοινωνία στην σημερινή της κατάσταση.

Από όπου απορρέει και το θαυμαστό ταλέντο της παλαιάς μικροαστικής τάξης να συντηρεί τις αντιδραστικές ιδεολογίες και να παράγει νέες. Μου φαίνεται ότι ο ΛΑΟΣ και γενικότερα η σύγχρονη, μη-ναζιστική, ακροδεξιά, εξέφραζε ακριβώς τις αγωνίες και τα παράπονα της παλαιάς μικροαστικής τάξης σε συνθήκες κρίσης (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχε απήχηση και σε λαϊκά στρώματα). Νομίζω ότι το κενό από την εξαφάνιση του ΛΑΟΣ καλύφθηκε από τη ΝΔ μέσω της άκροδεξιάς στροφής της αλλά και από την ΧΑ.

Υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που δείχνουν ότι η κολυμπήθρα των εθνικιστών (ακροδεξιοί, ναζί, φασίστες) υποδέχεται κόσμο από φτωχά ή προσφάτως φτωχοποιημένα στρώματα. Τι νομίζεις;

Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου για τον Π. Φύσσα

Κρίση, χαρτογραφήσεις του καπιταλισμού και η επιστροφή του χρόνου

http://www.kapsimi.gr/krisi-xartografiseis-toy-kapitalismoy-kai-i-epistrofi-toy-xronoy

Θεωρίες για την κρίση - Γεωγραφίες και χαρτογραφήσεις της κρίσης - η επιστροφή του χρόνου

Ένα διαφορετικό βιβλίο για την κρίση, με χάρτες και πρωτότυπες προσεγγίσεις  

Πώς συνδέεται ο χώρος με την κρίση και η κρίση με το χώρο; 
  Ποιες αλλαγές επιφέρει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση στο χάρτη της υφηλίου; Και, αντιστρόφως, ποιο ρόλο έπαιξε ο γεωγραφικός χώρος στην εκδήλωση και την εξέλιξη της κρίσης;

Το βιβλίο του Μάνου Σκούφογλου  προσπαθεί να απαντήσει σε αυτά και σε άλλα, πιο ειδικά, ερωτήματα μέσα από τρία βήματα. Στο πρώτο συνοψίζονται οι κυριότερες θεωρίες για την κρίση. Στο δεύτερο εξετάζονται οι πρόσφατες μεταλλαγές του χώρου. Στο τρίτο υποστηρίζεται ότι η κρίση επιφέρει μια νέα σχέση μεταξύ χώρου και χρόνου, κάνοντας και πάλι επίκαιρα τα μεγάλα απελευθερωτικά προτάγματα. Στο πλαίσιο αυτό, μια νέα χαρτογράφηση του καπιταλισμού είναι απαραίτητη, όχι μόνο για να κατανοήσει κανείς βαθύτερα τη σημερινή κατάσταση, αλλά και για να προσπαθήσει να την ανατρέψει.
  Ο Μάνος Σκούφογλου γεννήθηκε στο Βόλο το 1983. Είναι Αρχιτέκτονας Μηχανικός του ΕΜΠ με μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολεοδομία και Χωροταξία.

ISBN:	978-960-6750-80-9
Ημερομηνία έκδοσης:	Σεπτέμβριος 2013
Σελίδες:	150
Στοιχεία έκδοσης:	χαρτόδετο 16,2*24 cm
Λιανική Τιμή:	€10,00

Η αρχιτεκτονική και ο αρχιτέκτονας στη δίνη της κρίσης

Ο μονήρης αρχιτέκτονας σταδιακά εκλείπει και στην καλύτερη περίπτωση μετατρέπεται σε απλό υπάλληλο, σε κάποιο γρανάζι μιας τεράστιας μηχανής παραγωγής αρχιτεκτονικής και «ντιζάιν», στην κορυφή της οποίας βρίσκεται συνήθως ένας star-architect. Ενα είδος αρχιτεκτονικού «brand name». Ολοι οι υπόλοιποι παραμένουν αναλώσιμοι υπάλληλοι, άψυχοι αριθμοί και νούμερα σε διαρκή διαθεσιμότητα

Του Τάση Παπαϊωάννου από την ΕφΣυν

Η κρίση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, οικονομική, κοινωνική, εν τέλει πολιτισμική, αφήνει ήδη τα ανεξίτηλα σημάδια της πάνω στον κοινωνικό ιστό. Τον διαρρηγνύει, τον τεμαχίζει, τον ανατέμνει, τον διαλύει σε ασύνδετα μεταξύ τους θραύσματα, δημιουργώντας αγεφύρωτα χάσματα και τραύματα που είναι αβέβαιο αν θα μπορέσουν ποτέ να επουλωθούν. Η μετάλλαξη γίνεται με εξαιρετικά βίαιο τρόπο, στοχευμένο, εκρηκτικό, θανάσιμο. Ολόκληρες κοινωνικές ομάδες και επαγγέλματα εκθεμελιώνονται εκ βάθρων και οδηγούνται στον πλήρη αφανισμό. Ανθρωποι που για μια ζωή προσέφεραν τις υπηρεσίες τους σε διάφορους τομείς, κρίνονται υπεράριθμοι, ακατάλληλοι, «πλεονάζον προσωπικό» και μέσα σε μια μέρα βρίσκονται στον δρόμο. Ετσι, σαν να πετάς άχρηστα αντικείμενα στα σκουπίδια.

Αν επικεντρωθούμε στον τομέα των οικοδομικών κατασκευών τα αποτελέσματα είναι τραγικά και μη αναστρέψιμα, με την ανεργία στους κλάδους αυτούς να έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Η τέχνη του μάστορα και η ειδική του γνώση εξαφανίζονται, όπως και το επάγγελμά του. Τέχνες που χρειάστηκαν πάμπολλα χρόνια για να τελειοποιηθούν και να φτάσουν στο σημερινό επίπεδο, σβήνουν η μία μετά την άλλη και χάνονται για πάντα.

Κι ο αρχιτέκτονας; Τι ρόλο παίζει πια ο αρχιτέκτονας; Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και με το δικό του επάγγελμα; Σιγά σιγά το ένα γραφείο μετά το άλλο κλείνουν και τη θέση τους παίρνουν μεγάλες πολυεθνικές αρχιτεκτονικές εταιρείες που απασχολούν εκατοντάδες μηχανικούς και οι οποίες δραστηριοποιούνται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Ο μονήρης αρχιτέκτονας σταδιακά εκλείπει και στην καλύτερη περίπτωση μετατρέπεται σε απλό υπάλληλο, σε κάποιο γρανάζι μιας τεράστιας μηχανής παραγωγής αρχιτεκτονικής και «ντιζάιν», στην κορυφή της οποίας βρίσκεται συνήθως ένας star-architect. Ενα είδος αρχιτεκτονικού «brand name». Ολοι οι υπόλοιποι παραμένουν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Αναλώσιμοι υπάλληλοι, άψυχοι αριθμοί και νούμερα σε διαρκή διαθεσιμότητα.

Η εξουσία και το χρήμα συγκεντρώνονται διαρκώς σε ολοένα και λιγότερα χέρια. Εταιρείες καθόλου αθώες βρίσκονται σε άμεση σχέση (και διαπλοκή;) με την πολιτική και οικονομική ελίτ κάθε χώρας. Τώρα «πελάτης» δεν είναι απλώς το Δημόσιο ή ένας ιδιώτης, αλλά ολόκληρα κράτη που διαπραγματεύονται τα κτίρια-κράχτες, τα φανταχτερά κτίρια που ενσαρκώνουν μεγαλεπήβολα σχέδια και ματαιόδοξες ψευδαισθήσεις σε ένα παιχνίδι άκρατου εντυπωσιασμού και λυσσαλέου ανταγωνισμού. Η αρχιτεκτονική όπως την ξέραμε σιγά σιγά τείνει να εξαφανιστεί. Μετατρέπεται σε καθαρά εμπορευματική διαδικασία και το αρχιτεκτόνημα σε καταναλωτικό προϊόν. Επιβιώνει μόνον η αρχιτεκτονική που βρίσκεται στην υπηρεσία της εκάστοτε εξουσίας. Κάθε άλλη εκδοχή πρέπει πάση θυσία να καταπολεμηθεί.

Ο αρχιτέκτονας δεν χρειάζεται και δεν πρέπει πια να σκέφτεται, να σχεδιάζει, να αυτενεργεί, να συνθέτει μέσα από το σχέδιο και την ταυτότητά του! Αυτό που απαιτείται είναι να μετατραπεί σε πειθήνιο εκτελεστικό-διεκπεραιωτικό όργανο. Αλλοι πλέον θα σκέφτονται γι’ αυτόν. Μεταλλάσσεται έτσι, απλώς σ’ ένα καταρτισμένο πιόνι, σε φτηνό εργατικό δυναμικό εξειδικευμένων επί μέρους εργασιών (γνώστης ηλεκτρονικών προγραμμάτων, ελεγκτής, εργοδηγός…), σ’ ένα νέο είδος διαχειριστού δευτερευόντων μόνο θεμάτων (όπως να τακτοποιεί αυθαιρεσίες δεκαετιών) που απέχουν πολύ από την ουσία της αρχιτεκτονικής. Η αρχιτεκτονική που γεννήθηκε μέσα από βαθιά σκέψη και αμφισβήτηση σταδιακά θα ατονήσει και θα τη βρίσκεις τοποθετημένη μόνο στα ράφια των μουσείων, ως σχέδιο, ως μικρή μακέτα και όχι ως υλοποιημένο έργο. Αρχειοθετημένη για πάντα στο παρελθόν! Το μέλλον που μας προδιαγράφουν, δεν χρειάζεται αμφιβολίες και αμφισβητήσεις. Ολα πρέπει να κυλάνε ήσυχα, ομαλά και ανεμπόδιστα στα προκατασκευασμένα κανάλια του συστήματος και των κλειστών εργολαβιών. Δεν θα υπάρχουν διαφορετικοί δρόμοι, αλλά μόνον ένας. Μονόδρομος και αδιέξοδος! Το δίλημμα θανάσιμο. Ή προσαρμόζεσαι στη νέα τάξη πραγμάτων ή εξαφανίζεσαι ως δημιουργός.

Η πολυδιαφημιζόμενη «απελευθέρωση» των κλειστών επαγγελμάτων οδηγεί νομοτελειακά στη δραματική συρρίκνωση, μέχρι και στην πλήρη εξαφάνιση των επαγγελμάτων αυτών, στον αντίποδα δηλαδή αυτού που επικαλούνταν η ευρωπαϊκή νομοθετική ντιρεκτίβα. Τα «ανοιχτά» επαγγέλματα είναι στην πραγματικότητα τα νεκρά επαγγέλματα, με αποτέλεσμα ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι να πετιούνται σαν σκουπίδια στο περιθώριο της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, ενώ παράλληλα το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών διαρκώς υποβαθμίζεται.

Καταλήψεις & αυτο διαχειριζόμενοι χώροι – H ιστορική εμπειρία του Βερολίνου

Επιμέλεια : Κ. Πανόπουλος από το RedWire

Χρειάστηκαν πάνω από 20 χρόνια για να μπει στην κεντρική πολιτική ατζέντα το ζήτημα των καταλήψεων δημόσιων ή ιδιωτικών χώρων από ομάδες πολιτών.

Χρειάστηκαν πάνω από 20 χρόνια για να ακουστεί και στο τελευταίο χωριό της χώρας ότι υπάρχουν χώροι όπου διάφορες συλλογικότητες προσπαθούν ,άλλοτε πετυχημένα άλλοτε όχι , να προβάλουν ένα διαφορετικό μοντέλο διαχείρισης , κουλτούρας αλλά και εναλλακτικής προσέγγισης της πολιτικής σε επίπεδο γειτονιάς. Το  Βερολίνο αποτελεί ίσως τη μήτρα της γέννησης αυτών των πρωτοβουλιών αλλά ταυτόχρονα δείχνει τις δυνατότητες  και τα όρια , τα προβλήματα αλλά και τα αδιέξοδα αυτών των  εγχειρημάτων.

Η ιστορική αναδρομή στο κίνημα των καταλήψεων στο Βερολίνο δίνει μία εικόνα του φαινομένου πέρα από τις υστερίες του Κεδίκογλου και τη μηδενική ανοχή του Δένδια.

Εισαγωγή

Το  συνέδριο TUNIX, που οργανώθηκε στο Βερολίνο το 1978, αποτέλεσε το τέλος ενός κύκλου κοινωνικών κινημάτων στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία οι οποίοι ξεκίνησαν με τις ταραχές των φοιτητών το 1967-68. Η «κόκκινη δεκαετία», όπως ονόμασε ο ιστορικός Gerd Koenen τις χρονιές από το 1967 έως το 1977, δεν έθεσαν μόνο τις βάσεις για τα νέα κοινωνικά κινήματα ενάντια στην πυρηνική ενέργεια, τον πόλεμο και τον μιλιταρισμό, αλλά επίσης για τα κινήματα σεξουαλικής ισότητας. Το γεγονός αυτό άνοιξε το δρόμο για σεχταριστικά πειράματα που συμπεριλάμβαναν τη δημιουργία νέων επαναστατικών κομμάτων και την αύξηση της ριζοσπαστικοποίησης που οδήγησε στην ένοπλη αντίσταση της RAF (Red Army Faction) και του Κινήματος 2 Ιούνη. Μια κρίσιμη καμπή ήρθε όταν τμήματα του κινήματος αντέδρασαν στο «Γερμανικό Φθινόπωρο» του 1977 και στο επίπεδο της κρατικής-κυβερνητικής καταστολής και αποσύρθηκαν από την επίσημη κοινωνία, δημιουργώντας εναλλακτικά project. To Βερολίνο κατέληξε να γίνει το κέντρο αυτού του ταχέως αναπτυσσόμενου εναλλακτικού κινήματος. Το 1979 η εναλλακτική σκηνή που αναπτύχθηκε γύρω από κολεκτίβες pub, εργαστήρια ποδηλάτων, τοπικές εφημερίδες και εκδόσεις εκτιμάται ότι αποτελούνταν από 100.000 άτομα  και αυτές οι δραστηριότητες παρείχαν στο κίνημα μια μορφή οικονομικής ασφάλειας πέρα από την καπιταλιστική μισθωτή εργασία. Το ζήτημα του κατάλληλου χώρου διαβίωσης σύντομα έγινε κεντρικής σημασίας για αυτά τα εγχειρήματα, και οι καταλήψεις φάνηκε ότι ήταν ο τρόπος για να οικειοποιηθούν τέτοιους χώρους. Επιπρόσθετα, η τακτική της κατάληψης ταίριαζε με την πολιτική προσέγγιση του εναλλακτικού κινήματος: η παρέμβαση του στην αστική αναδιάρθρωση, η ενασχόληση με τα προβλήματα που δημιουργούνταν από τα διαμερίσματα που έμεναν άδεια, την έλλειψη στέγης, την κερδοσκοπία των ακινήτων.

Ενώ το εναλλακτικό κίνημα αυξάνονταν με ταχείς ρυθμούς, οι αστικές – πολεοδομικές πολιτικές του Βερολίνου κατέπεσαν σε μια πραγματική κρίση. Η έλλειψη στέγης – μόνο το 1980 περίπου 80.000 άτομα καταγράφηκαν ότι αναζητούσαν διαμερίσματα – δεν ήταν απλώς το αποτέλεσμα των εδαφικών συνόρων που εμπόδιζαν την «παραμεθόρια πόλη» να επεκταθεί. Ήταν περισσότερο μια υπόθεση δημόσιων προγραμμάτων ανάπλασης που ευνοούσαν την κερδοσκοπική στρατηγική του να διατηρούνται άδεια τα διαμερίσματα.

Σύμφωνα με τις στατιστικές της Γερουσίας, 27.000 διαμερίσματα έμειναν ακατοίκητα το 1978. Οι ιδιοκτήτες των σπιτιών και οι οικοδομικές εταιρείες σκόπιμα άφηναν τα σπίτια να εγκαταλειφθούν με την προσδοκία ότι στη συνέχεια θα μπορούσαν να τα κατεδαφίσουν και να τα ξαναχτίσουν ή ριζικά να τα εκσυγχρονίσουν χρησιμοποιώντας κρατικές χρηματοδοτήσεις, ώστε τελικά να τα χρεώνουν με υψηλότερα ενοίκια.

Καταλήψεις συντήρησης  και εξέγερση του 1981

Ιδιωτικοποίηση με κρατικά χρήματα!

Ηδη τεχνικά στελέχη του ΟΣΕ ετοιμάζουν εξώδικα με τα οποία αμφισβητούν και τους δύο διαγωνισμούς (ROSCO, ΤΡΑΙΝΟΣΕ). Η πρώτη φάση του διαγωνισμού ολοκληρώνεται τη Δευτέρα. Της Χαράς Τζαναβάρα από την ΕφΣυν

Προχειρότητα, «προικοδότηση» με εκατομμύρια ευρώ από το Δημόσιο και κυρίως προσλήψεις περιλαμβάνει το «πακέτο» της πολυδιαφημισμένης ιδιωτικοποίησης της νεοσύστατης Ελληνικής Εταιρείας Συντήρησης Σιδηροδρομικού Τροχαίου Υλικού (ΕΕΣΣΤΥ), γνωστότερης με την επωνυμία ROSCO. Η πρώτη φάση του διαγωνισμού ολοκληρώνεται τη Δευτέρα με την εκδήλωση ενδιαφέροντος και θα «τρέχει» παράλληλα με τη διαδικασία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που προηγήθηκε κατά ένα δεκαπενθήμερο και στην ουσία αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία.

Η συμπόρευση των δύο εταιρειών επιβεβαιώνεται και από το -περίφημο πια- νομοσχέδιο για τα ΚΤΕΛ, στο οποίο προβλέπεται ότι η ROSCO αναλαμβάνει για δέκα χρόνια τη συντήρηση του τροχαίου υλικού έναντι 40 εκατ. ευρώ τον χρόνο! Προφανώς πρόκειται για… ίση μεταχείριση με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που «προικοδοτείται» με 50 εκατ. ευρώ τον χρόνο για μια πενταετία για τις άγονες γραμμές! Οπως και να έχουν οι δύο υποθέσεις, μόνον ιδιωτικοποίηση δεν συνιστούν. Ειδικά στην περίπτωση της ROSCO, η νομοθετική ρύθμιση βρίσκεται στον αέρα, αφού κανένας νόμος δεν μπορεί να δεσμεύσει τον μελλοντικό επενδυτή. Εκτός και αν πρόκειται για σχέδιο άλωσης του σιδηρόδρομου από τρίτες χώρες που θέλουν να μπουν στο ευρωπαϊκό δίκτυο με όχημα την Ελλάδα. Ηδη τεχνικά στελέχη του ΟΣΕ ετοιμάζουν εξώδικα με τα οποία αμφισβητούν και τους δύο διαγωνισμούς.

Το «ζουμί» βρίσκεται επίσης στα κονδύλια και τις συμβάσεις για νέο προσωπικό, όταν οι εργαζόμενοι στον όμιλο του ΟΣΕ απειλούνται με «ξαφνικό θάνατο». Η ΕΕΣΣΤΥ:

* Επιδοτήθηκε με 5 εκατ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό, ενώ πήρε άλλα 7,5 εκατ. που υπολογίστηκε ότι της αναλογούν από τη φετινή επιδότηση του ΟΣΕ.

* Παρέλαβε ολόκληρο τον επισκευαστικό τομέα με 610 εργαζόμενους, που στην ουσία ήταν 545, αφού είχαν ήδη μειωθεί με συνταξιοδοτήσεις. Ομως η διαφορά δεν καλύφθηκε από εργαζόμενους σε άλλους τομείς του ΟΣΕ που απειλούνται με διαθεσιμότητα, αλλά άρχισαν οι προσλήψεις με «ιδιωτικά κριτήρια», εκτός ΑΣΕΠ. Εκτιμάται ότι έχουν προσληφθεί με εξάμηνες συμβάσεις περίπου 30 συνεργάτες, ενώ ακούγεται ότι έχουν δοθεί μισθοί που φτάνουν έως και τις 3.500 ευρώ τον μήνα.

Στο… πόδι

Η αρχή όμως έγινε με την προχειρότητα στην αμφισβητούμενης σκοπιμότητας δημιουργία της ΕΕΣΣΤΥ. Η νέα εταιρεία θεσμοθετήθηκε με τον νόμο 4111/2013, όπου ορίζεται ότι η απόσχιση ξεκινά από τις 31 Δεκεμβρίου 2012 και παρέχεται περιθώριο ενός μηνός για την κατάρτιση του ισολογισμού μετασχηματισμού.

Χρειάστηκε να περάσουν έξι μήνες για να δοθεί η εντολή πιστοποίησης της λογιστικής αξίας από ορκωτούς λογιστές και άλλος ένας μήνας για να εκδοθεί η κοινή υπουργική απόφαση για τη δημιουργία της νέας εταιρείας! Στην πραγματικότητα η εταιρεία χρειάζεται ακόμη «εξωτερική» βοήθεια για να ανταποκριθεί στις βασικές υποχρεώσεις της.

Αποκαλύφθηκε ότι δεν διαθέτει λογιστήριο, υπηρεσίες διεξαγωγής διαγωνισμών και ηλεκτρονική υποστήριξη, έτσι χρειάστηκε να… νοικιάσει προσωπικό από τον ΟΣΕ, όπως εξήγησε στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Στ. Αγιάσογλου. Η νέα εταιρεία θα καταβάλλει στον ΟΣΕ 10 έως 20 χιλιάδες ευρώ τον μήνα για ένα εξάμηνο ώστε να καλύψει βασικές λειτουργίες της!

Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι δεν διαθέτει πιστοποίηση για την παροχή του βασικού έργου της. «Δεν χρειαζόμαστε νέα πιστοποίηση, αφού μας την εξασφαλίζει ο ΟΣΕ από τον οποίο μεταφέρθηκε ολόκληρος ο πιστοποιημένος επισκευαστικός τομέας», υποστηρίζει ο επικεφαλής της ΕΕΣΣΤΥ. Αντίθετη άποψη έχει κορυφαίο υπηρεσιακό στέλεχος, που έχει στείλει υπόμνημα με τα επιχειρήματά του στις διοικήσεις των δύο οργανισμών, αλλά και στον αρμόδιο υπουργό, χωρίς να πάρει απάντηση.

Είναι όμως τσεκαρισμένο ότι η νέα εταιρεία έχει ξεμείνει από ανταλλακτικά, κυρίως τροχούς. Γι” αυτόν τον λόγο είναι διαθέσιμοι μόνον 9 από τους συνολικά 15 συρμούς της γραμμής Αθήνα-Χαλκίδα, που παραλήφθηκαν το 2004 και κόστισαν 60 εκατ. ευρώ. Το ίδιο συμβαίνει με το δίκτυο του προαστιακού για το οποίο διατέθηκαν 140 εκατ. ευρώ, όπου αξιοποιούνται μόνον 11 συρμοί, καθώς έξι δεν έχουν τροχούς και ένας έχει ακινητοποιηθεί λόγω ατυχήματος. Οι ελλείψεις αυτές οδηγούν σε μείωση δρομολογίων και επομένως εσόδων για τις δύο εταιρείες.

Μηνιαία η υποβολή συγκεντρωτικών φορολογικών στοιχείων

Υποχρεωτικά θα υποβάλλουν κάθε μήνα μέσω του Διαδικτύου τις συγκεντρωτικές καταστάσεις φορολογικών στοιχείων πελατών όλοι οι υπόχρεοι. Δηλαδή, οι επιχειρήσεις, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες θα υποβάλλουν μηνιαίες τις συγκεντρωτικές καταστάσεις όπου θα δηλώνουν όλα τα τιμολόγια που έχουν εκδώσει και έχουν λάβει καθώς και τις αποδείξεις λιανικής πώλησης ή παροχής υπηρεσιών ανεξαρτήτως αξίας.

Ανώτατο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών ερωτηθέν εάν το σύστημα taxis μπορεί να αντέξει όλο αυτόν τον όγκο φορολογικών δεδομένων, αναφέρει ότι ήδη το σύστημα έχει αναβαθμισθεί και γίνονται προσπάθειες όλες οι εφαρμογές να τρέχουν με ασφάλεια στις νέες υψηλές ταχύτητες. Πρέπει, ωστόσο, να γίνει εκτεταμένος έλεγχος του συστήματος προκειμένου να αποφευχθούν τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν με την υποβολή του Ε9.

Οσοι τηρούν διπλογραφικά βιβλία θα πρέπει να υποβάλλουν κάθε μήνα και τις συγκεντρωτικές καταστάσεις προμηθευτών, ενώ όσοι τηρούν απλογραφικά βιβλία θα υποχρεούνται να υποβάλλουν τις καταστάσεις προμηθευτών ανά τρίμηνο. Η υποχρέωση αυτή θα καθιερωθεί από το επόμενο έτος, με στόχο κάποια στιγμή τα φορολογικά βιβλία όλων των επιχειρήσεων, των ελευθέρων επαγγελματιών και των αγροτών να αποθηκεύονται και να τηρούνται ηλεκτρονικά σε κεντρική βάση δεδομένων που θα παρακολουθείται μόνιμα από το υπουργείο Οικονομικών. Με το ισχύον σύστημα, η υποβολή γίνεται σε ετήσια βάση και αφορά το αμέσως προηγούμενο έτος, τα δε φορολογικά στοιχεία που πρέπει να καταχωρίζονται υποχρεωτικά είναι μόνο τα τιμολόγια που υπερβαίνουν σε αξία τα 300 ευρώ έκαστο. Οι παραπάνω αλλαγές θα τεθούν σε εφαρμογή από την 1η Ιανουαρίου 2014.

Ειδικότερα, και σύμφωνα με τα όσα ορίζονται στο προσχέδιο της υπουργικής απόφασης:

«Πάγωσαν» οι προσεισμικοί έλεγχοι σε σχολικά κτίρια

Του Γιωργου Λιαλιου από την http://news.kathimerini.gr/. Μπορεί στις άλλες περιπτώσεις που στοχοποιήθηκαν μηχανικοί (όπως Υπ. Άμυνας, Πανεπιστήμια, ΙΚΑ, Υπ. Ναυτιλίας κλπ) για διαθεσιμότητα αυτοί προσωρινά εξαιρέθηκαν, στο ΥΠΙΜΕΔΙ όμως δεκάδες συναδέλφων οδεύουν σε διαθεσιμότητα με τεράστιες επιπτώσεις την προσεισμική και μετασεισμική προστασία της χώρας.

 

Στο «ψυγείο» έχει μπει το πρόγραμμα προσεισμικών ελέγχων σε σχολικά κτίρια ελλείψει πιστώσεων και προσωπικού. Οπως προκύπτει από στοιχεία που κατέθεσε στη Βουλή ο υπουργός Υποδομών, οι προσεισμικοί έλεγχοι ουσιαστικά σταμάτησαν το 2011, οπότε και καλύφθηκαν όλα τα σχολεία που ανεγέρθησαν μέχρι το 1959. Ταυτόχρονα το υπουργείο Υποδομών αποφάσισε να απολύσει το προσωπικό των Τομέων Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων (ΤΑΣ) ανά την Ελλάδα, μεταθέτοντας την αρμοδιότητα, αλλά όχι και τους μηχανικούς, στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις.

Η κατάργηση των ΤΑΣ, που δημιουργήθηκαν σε όλη την Ελλάδα για την αντιμετώπιση της «επόμενης ημέρας» ενός σεισμού (έλεγχοι στατικότητας, καταγραφή ζημιών κ.ά.) και η απόφαση να τεθούν σε διαθεσιμότητα οι μηχανικοί τους, περιλαμβάνονται σε τροπολογία που συμπεριελήφθη στο σχέδιο νόμου για τα ΚΤΕΛ. Οπως ορίζεται, τα ΤΑΣ θα επανιδρυθούν στις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, με ισάριθμες θέσεις εργαζομένων, οι οποίες θα καλυφθούν από τη «δεξαμενή» της διαθεσιμότητας (σημειώνεται ότι με τον ίδιο τρόπο καταργούνται και άλλες υπηρεσίες, όπως η ΕΥΔΕ Κάρλας, η ΕΥΔΕ Ρόδου και το τμήμα Εργων Συντήρησης Αυτοκινητοδρόμων Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας).

Παράλληλα, όπως προκύπτει από την απάντηση που έδωσε ο υπουργός Υποδομών Μιχ. Χρυσοχοΐδης στη Βουλή (σε ερώτηση των βουλευτών Γ. Δημαρά και Γ. Αβραμίδη), οι προσεισμικοί έλεγχοι στα σχολεία έχουν σταματήσει από το 2011. Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Χρυσοχοΐδης ανέφερε ότι έχει πραγματοποιηθεί πρωτοβάθμιος έλεγχος από μηχανικούς του ΟΣΚ σε 5.041 σχολικές μονάδες στις οποίες περιλαμβάνονται 6.464 κτίρια. Πρόκειται για τα σχολεία που έχουν ανεγερθεί έως το 1959, δηλαδή πριν από τον πρώτο αντισεισμικό κανονισμό (καθώς και όλα τα σχολεία Κεφαλονιάς, Ζακύνθου, Λευκάδας και τα προ του 1986 σε Σάμο, Λέσβο, Χίο, Κέρκυρα και Καστοριά). Οι αριθμοί αυτοί παραμένουν σταθεροί από το 2011, οπότε και ανακοινώθηκε από τον ΟΣΚ η ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του προγράμματος.

Αυτοψίες

Η έναρξη της δεύτερης φάσης προσεισμικών ελέγχων θα αφορούσε τα σχολικά κτίρια που ανεγέρθησαν την περίοδο 1960-1985 (κτίρια που κατασκευάστηκαν με τον αντισεισμικό κανονισμό του 1959), ήτοι περί τις 4.200 σχολικές μονάδες που περιλαμβάνουν 8.000-9.000 κτίρια. Ωστόσο δεν ξεκίνησε ποτέ, καθώς ο ΟΣΚ υποχρεώθηκε σε δραστική μείωση προσωπικού και κονδυλίων στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσής του. Ο ΟΣΚ σήμερα έχει περιοριστεί στην πραγματοποίηση αυτοψιών σε σχολεία έπειτα από σεισμούς (από το 2006 έχει ελέγξει 760 σχολικές μονάδες ύστερα από κάποιον ισχυρό σεισμό) ή από αιτήματα φορέων (από το 2006 έχει ελέγξει επιπλέον 116 σχολικές μονάδες).