Για μια νέα τακτική του εργατικού κινήματος στους αγώνες που έρχονται.

Αναδημοσίευση από το Πριν, άρθρου των Ν. Γουρλά, Δ. Τσίτκανου. Η ηρωική απεργία του μετρό που πυροδότησε ένα νέο κύμα κλαδικών και  επιχειρησιακών εργατικών αγώνων, οι οποίοι αυτή τη φορά δεν περιμένουν τις ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ για να ξεσπάσουν, ο αγώνας των ναυτεργατών, αλλά και η είσοδος στους αγώνες και άλλων λαϊκών στρωμάτων, όπως οι αγρότες, είναι γεγονότα που δείχνουν ότι βαδίζουμε προς μια κλιμάκωση της ταξικής αντιπαράθεσης για την ανατροπή της επίθεσης, με νέα, ποιοτικά χαρακτηριστικά, με νέες απαιτήσεις, δυνατότητες αλλά και κινδύνους.

Απέναντι σε αυτή την προοπτική, η τρικομματική συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, το μνημονιακό καθεστώς των ΕΚΤ-ΕΕ-ΔΝΤ και το κεφάλαιο απαντούν με μια αντιδημοκρατική κλιμάκωση του αυταρχισμού,  κηρύσσοντας κάθε μαχητική απεργία ως παράνομη και καταχρηστική, ενώ καταφεύγουν όλο και πιο συχνά στο όπλο της επιστράτευσης. Την ίδια στιγμή, η εκτίναξη της ανεργίας  δυναμώνει το αντιδραστικό όπλο της οικονομικής βίας, ενώ οι καθεστωτικές δυνάμεις, αδύναμες να δώσουν θετική προοπτική, εκμεταλλεύονται και αξιοποιούν τις υπαρκτές δευτερεύουσες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς μέσα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα για συμμαχίες και για κατακερματισμό των αγώνων.

Μπαίνει σε χρήση το  όπλο της φασιστικής τρομοκρατίας. Το εργατικό δίκαιο όπως το ξέραμε, (η ευχέρεια να πετάνε τους δημοσίους υπαλλήλους στην διαθεσιμότητα, οι απολύσεις συνδικαλιστών, οι μονομερείς αποφάσεις των δικαστηρίων υπέρ των εργοδοτών, η κατάργηση ουσιαστικά του δικαιώματος της απεργίας) έχει ήδη καταργηθεί. Η κυβέρνηση του «Θάτσερ της Μεσογείου» και το μνημονιακό καθεστώς οργανώνει μια «κατάσταση πολιορκίας» και «παρανομίας» απέναντι στο συνδικαλιστικό κίνημα και ειδικά απέναντι στα μαχητικά και ταξικά σωματεία. Τη θέση της παλιάς συναίνεσης παίρνει ο ακήρυχτος ταξικός εμφύλιος πόλεμος του Κεφαλαίου.

Από την άλλη πλευρά, η «σταθερότητα για την ανάπτυξη» δεν έρχεται. Η κρίση της ευρωζώνης συνεχίζεται, ενώ οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται.  Οι όποιες ιδιωτικές επενδύσεις γίνονται με το σταγονόμετρο, με λίγες θέσεις εργασίας και αυτές με μισθούς κάτω ακόμη και από το ιστορικό όριο επιβίωσης, για την ανάταξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, δείχνοντας ότι η όποια «ανάπτυξη» δεν θα αντιμετωπίσει την ανεργία, αντίθετα θα συνοδεύεται από υψηλά ποσοστά ανεργίας και με παραπέρα συντριβή των μισθών στα τριακόσια ευρώ.  Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο, γνωρίζοντας τις δυσκολίες αλλά και τις χρόνιες εγγενείς αδυναμίες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, την απουσία προγραμματικής ενότητας, σχεδίου αγώνα και κλιμάκωσης, τις αυταπάτες που υπάρχουν σε τμήματα εργαζομένων ότι μπορούν να την γλυτώσουν, να εξαιρεθούν, τις οποίες  ενισχύουν συνδικαλιστικές δυνάμεις της αστικής κομματικής γραφειοκρατίας, λόγω και της έλλειψης της απαιτούμενης στοιχειώδους συνεννόησης ανάμεσα και στις συνδικαλιστικές πρωτοπορίες.

Η κυβέρνηση αξιοποιεί, τόσο σε επικοινωνιακό όσο και σε πολιτικό οργανωτικό επίπεδο, όλες αυτές τις αδυναμίες για το χτύπημα των εργατικών αγώνων, γενικεύει τον πόλεμο και προχωράει σε μια στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση  ελπίζοντας ότι θα δώσει το τελειωτικό κτύπημα στο εργατικό κίνημα διαλύοντας ουσιαστικά τα συνδικάτα.  Η έμπρακτη ήδη αλλά και η αναμενόμενη και τυπική τροποποίηση του 1264 επιδιώκει να καταφέρει καίριο πλήγμα στις συνδικαλιστικές  ελευθερίες και τα δικαιώματα, δημιουργώντας συνθήκες δίωξης της όποιας συνδικαλιστικής δράσης στους τόπους δουλειάς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Ο εργατικός συνδικαλισμός, με τη μορφή που τον γνωρίσαμε, τελειώνει. Ο αστικός και ρεφορμιστικός χαρακτήρας της ταξικής συνδιαλλαγής που σφράγισε επί 20 χρόνια το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα μπαίνει σε κρίση.  Αδυνατίζει ο κομματικός παραταξιακός συνδικαλισμός των ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ, ενώ δυναμώνει ο «ανεξάρτητος» εργατικός μαχητικός ρεφορμισμός. Και σε ενότητα και σε σκληρή διαπάλη με αυτόν, δυναμώνει ένα ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό ρεύμα που κατανοεί ότι για να επιβιώσει η εργατική τάξη, πρέπει να πάρει πίσω τα κλεμμένα από την τρομακτική αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης του κεφαλαίου, θίγοντας  δομές του ίδιου του συστήματος, αφού για να γίνει αυτό χρειάζεται αντικαπιταλιστικός αγώνας που θα θέσει εκ νέου το «κοινωνικό ζήτημα» της εποχής μας. Σε αυτή την κατάσταση τα κύρια συνδικαλιστικά ρεύματα της Αριστεράς παρά την επιμέρους θετική συμβολή τους στην οργάνωση και αλληλεγγύη των αγώνων, δεν μπορούν να παραμείνουν αμετακίνητα σε εκτιμήσεις και παραδοχές του παρελθόντος. Παρά το γεγονός ότι έχουμε μαχητικούς κλαδικούς αγώνες  με παρατεταμένη διάρκεια, εντούτοις πουθενά δεν έσπασε κάποια αντεργατική επιλογή της κυβέρνησης. Αυτό είναι και το κύριο ζητούμενο: ένα νέο, εργατικό «Στάλινγκραντ» που θα αλλάξει τη ροή του πολέμου.

Αναπροσαρμογή της τακτικής

Η Κρήτη στην πρίζα

ΦΑΡΑΩΝΙΚΑ ΕΡΓΑ ΜΕ FAST TRACK ΚΑΙ «ΠΡΑΣΙΝΟ» ΜΑΝΔΥΑ

Οι εγκαταστάσεις Βιομηχανικών ΑΠΕ μεταβάλλουν το νησί σε πηγή ενέργειας για όλη την Ευρώπη, αλλά με βαρύ κόστος για το περιβάλλον και τους κατοίκους του

Γράφει ο ΙΟΣ από την ΕφΣυν

Οταν πριν από δεκαπέντε χρόνια άρχισε να εφαρμόζεται για πρώτη φορά στη χώρα μας με μεγάλη καθυστέρηση η νομοθεσία για την προώθηση των ΑΠΕ (Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας) οι σκεπτόμενοι πολίτες υποδέχτηκαν με μεγάλες προσδοκίες αυτή την ενεργειακή στροφή του ελληνικού κράτους. Επιτέλους έβλεπαν ότι απομακρυνόταν η χώρα από την προσκόλληση στον λιγνίτη που έχει καταστρέψει εκτεταμένες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, ειδικά στη Δυτική Μακεδονία. Μόνο που είχαν ξεχάσει τότε οι υπεύθυνοι να μας ενημερώσουν ότι επρόκειτο να προσθέσουν ένα μικρό «β» στα αρχικά της νέας «πράσινης» ενέργειας.

Οι βιομηχανικές ΑΠΕ (βΑΠΕ) δεν έχουν καμιά σχέση με την ήπια χρήση «καθαρών» μορφών ενέργειας, δηλαδή της αιολικής και της ηλιακής. Δεν πρόκειται πλέον για μικρές διάσπαρτες μονάδες που προσαρμόζονται στην τοπική κλίμακα. Μιλάμε για τεράστιας έκτασης αιολικά, φωτοβολταϊκά ή ηλιοθερμικές εγκαταστάσεις, οι οποίες δίνουν το δικό τους στίγμα σε πολύ μεγάλες εκτάσεις, ενώ απαιτούν και πυκνά δίκτυα (δρόμους, γραμμές μεταφοράς) που αλλάζουν ριζικά τη μορφή του εδάφους. Ο τρόπος που σχεδιάζεται να αναπτυχθούν οι μονάδες της βΑΠΕ σ’ όλη την Ελλάδα προκαλεί δέος στις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες εξεγείρονται απέναντι στον κίνδυνο μιας νέας καταστροφής. Και αυτή τη φορά η καταστροφή θα είναι «πράσινη».

Η «ενέργεια» του κ. Στουρνάρα

Μια βδομάδα πριν από τις εκλογές του περασμένου Ιουνίου δημοσιεύθηκαν στο ΦΕΚ (αρ. 1787 Β/ 6-6-12) οι υπουργικές αποφάσεις ένταξης στον περιβόητο νόμο 3894/2010 (τον επονομαζόμενο νόμο «fast track») τριών μεγάλων επενδύσεων βΑΠΕ στην Κρήτη:

- «Αιολικό Σύστημα Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ)», που περιλαμβάνει κατασκευή 33 αιολικών σταθμών, συνολικής ισχύος 1.077 MW (359 ανεμογεννήτριες) στους τέσσερις νομούς της Κρήτης και κοινή διασύνδεσή τους με το Εθνικό Διασυνδεδεμένο Σύστημα Ενέργειας μέσω υποβρυχίου καλωδίου κυριότητας της «ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή ΑΒΕΤΕ»,

- «Κρήτη Πράσινο Νησί», που περιλαμβάνει κατασκευή 36 αιολικών σταθμών, συνολικής ισχύος 1.005,10 MW (437 ανεμογεννήτριες) στην Κρήτη και διασύνδεσή τους με το Διασυνδεδεμένο Σύστημα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας μέσω κοινού υποβρυχίου καλωδίου, κυριότητας του Ομίλου «ELICA GROUP» και

- «Κατασκευή ηλιοθερμικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συνολικής ισχύος 70 MW στη θέση Φουρνιά του Δήμου Σητείας ενεργειακής παραγωγής 378.306 MWh ετησίως», κυριότητας της «ΣΟΛΑΡ ΠΑΟΥΕΡ ΠΛΑΝΤ Λασίθι, Εναλλακτικές Πηγές Ενέργειας ΜΕΠΕ».

Τις εσπευσμένες αυτές προεκλογικές αποφάσεις υπογράφει ο τότε πρόεδρος της αρμόδιας διυπουργικής επιτροπής Γιάννης Στουρνάρας και σημερινός τσάρος της οικονομίας.

Για να έχουμε μια εικόνα των μεγεθών, αυτή τη στιγμή στην Κρήτη είναι εγκατεστημένη ισχύς 817 ΜW (θερμικά εργοστάσια) και 244 ΜW (ΑΠΕ). Οι ΑΠΕ συμμετέχουν κατά περίπου 20% στην ηλεκτροπαραγωγή και το δίκτυο έχει χαρακτηριστεί κορεσμένο με απόφαση της ΡΑΕ (απόφ. 85/2007).

Νόμο-«φρένο» στις απεργίες ετοιμάζει η κυβέρνηση

Μετά τις επιστρατεύσεις ετοιμάζονται να καταργήσουν ακόμα και το ίδιο το δικαίωμα στην απεργία και στο συνδικαλισμό. Αναδημοσίευση από το Ποντίκι. Αποφασισμένη να προχωρήσει έως τα τέλη του 2013 στην αλλαγή του νόμου για τις απεργίες εμφανίζεται η κυβέρνηση.
Σύμφωνα με το «Βήμα της Κυριακής», οι βασικοί άξονες των αλλαγών αφορούν τον υφιστάμενο τρόπο κήρυξης μιας απεργιακής κινητοποίησης, τη σύσταση-συγκρότηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπως και την οργάνωση του κινήματος σε νέες βάσεις, που να ανταποκρίνονται στις σημερινές συνθήκες.  Επίσης, θα επανεξεταστούν και τα δικαιώματα των συνδικαλιστών, όπως οι συνδικαλιστικές άδειες. Ταυτόχρονα, συζητείται η επαναφορά της ανταπεργίας, δηλαδή το κλείσιμο της επιχείρησης από τον εργοδότη σε περιπτώσεις απεργιών διαρκείας των εργαζομένων.
Τα βασικά σημεία των αλλαγών επικεντρώνονται στα εξής:
 
Αλλαγή στον τρόπο λήψης της απόφασης για την κήρυξη απεργίας
 
Οι προτάσεις-ιδέες που βρίσκονται στο τραπέζι έχουν ως κεντρικό στοιχείο την «έννοια της πλειοψηφίας» για τη λήψη απεργιακής απόφασης. Ωστόσο, αφορούν την πλειοψηφία των εργαζομένων σε μια επιχείρηση και όχι των συμμετεχόντων σε μια γενική συνέλευση. Αναφέρεται χαρακτηριστικά το γεγονός ότι ένα μικρό σωματείο του μετρό (μηχανοδηγοί) ή της ΔΕΗ μπορεί να ακινητοποιήσει ολόκληρη την επιχείρηση.
 
Στις «ιδέες» που έχουν ακουσθεί περιλαμβάνεται και το άρθρο 4 του νόμου 1365/1983 για τις «κοινωνικοποιήσεις»» των δημοσίων επιχειρήσεων Κοινής Ωφελείας επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργού Οικονομίας Γεράσιμου Αρσένη, το οποίο δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Το άρθρο 4 προέβλεπε για τη λήψη απόφασης της απόλυτης πλειοψηφίας (50%+1) των εγγεγραμμένων στο πρωτοβάθμιο σωματείο των ΔΕΚΟ.
 
Σημειωτέον ότι στις ΔΕΚΟ όλοι οι εργαζόμενοι είναι εγγεγραμμένοι από την πρόσληψη τους στο σωματείο. Ως εκ τούτου, η επίτευξη τέτοιας πλειοψηφίας είναι μάλλον αδύνατη. Το υπουργείο Εργασίας, πάντως, αναζητεί μια ρύθμιση που δεν θα επιτρέπει την “εύκολη απόφαση” ούτε θα οδηγεί στην “αδύνατη λήψη” της .
 
Στον νόμο 1264/82 για την κήρυξη απεργίας προβλέπονται τα εξής: «Απεργία στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις κηρύσσεται με απόφαση της γενικής συνέλευσης. Για ολιγόωρες στάσεις, εφόσον δεν πραγματοποιούνται την ίδια μέρα ή μέσα στην ίδια εβδομάδα, αρκεί απόφαση του διοικητικού συμβουλίου. Η απεργία στις πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ευρύτερης περιφέρειας ή πανελλαδικής έκτασης κηρύσσεται με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου, όπως και οι απεργίες των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων».
 
Αλλαγή στο καθεστώς των συνδικαλιστικών αδειών

Άλλη μια επιτυχία του ΤΕΕ...

Από το http://www.opengov.gr/ypoian/?p=3469. Το ΤΕΕ παρακάμπτει τη δημόσια διοίκηση για να αδειοδοτεί το ίδιο (και άλλα επιμελητήρια) επιχειρήσεις. Σιγά μην ασχοληθεί με τη διάλυση της κοινωνίας, την εξαφάνιση του επαγγέλματος, τις ληστρικές εισφορές του ΤΣΜΕΔΕ, την εξοντωτική φορολογία και τις απολύσεις. Εδώ υπάρχουν δουλειές να κάνουμε...

Δημόσια διαβούλευση για τα σχέδια Προεδρικών Διαταγμάτων ρύθμισης αδειοδότησης επιχειρήσεων από τα επιμελητήρια (Τ.Ε.Ε.)

Με τα σχέδια Προεδρικών Διαταγμάτων της Γενικής Γραμματείας Βιομηχανίας του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων που ρυθμίζουν αναλυτικά τα θέματα αδειοδότησης: α. των Επιμελητηρίων και των Ενώσεών τους και β. του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, εισάγεται η καινοτόμος διαδικασία της αδειοδότησης από τα επιμελητήρια, προκειμένου να ενισχυθούν οι υπάρχουσες δομές αδειοδότησης και να μειωθούν οι παρατηρούμενες καθυστερήσεις.
Στα επιμελητήρια, θα συσταθεί υπηρεσία χορήγησης αδειών η οποία θα πιστοποιείται από τη Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας με τη συνδρομή του Εθνικού Συστήματος Διαπίστευσης (ΕΣΥΔ) εξασφαλίζοντας έτσι τις βασικές αρχές της ανεξαρτησίας, αμεροληψίας, ακεραιότητας, διαφάνειας όπως και την επίτευξη υψηλών επιπέδων τεχνικής επάρκειας που απαιτεί το πολύπλευρο αντικείμενο της αδειοδότησης. Έτσι για πρώτη φορά δίδεται η δυνατότητα στα επιμελητήρια να εμπλακούν ενεργά και ισότιμα με τις ήδη υπάρχουσες αδειοδοτούσες αρχές, τις διευθύνσεις ανάπτυξης των Περιφερειών, στη διαδικασία αδειοδότησης των επιχειρήσεων αποτελώντας ένα αξιόπιστο συνεργάτη της Πολιτείας.
Τα επιμελητήρια ως αδειοδοτούσες αρχές θα χορηγούν άδειες εγκατάστασης, επέκτασης, εκσυγχρονισμού και λειτουργίας των μεταποιητικών και συναφών δραστηριοτήτων, θα εκδίδουν αποφάσεις χορήγησης προθεσμίας για μεταφορά ή τεχνική ανασυγκρότηση και τροποποιούν ή ανανεώνουν αυτές σύμφωνα με τα οριζόμενα στο Ν. 3982/2011.
Τα επιμελητήρια ως ισοδύναμες αδειοδοτούσες αρχές με τις διευθύνσεις ανάπτυξης των Περιφερειών σκοπό έχουν να παρέχουν ολοκληρωμένες υπηρεσίες αδειοδότησης σε όλα τα στάδια (ως υπηρεσίες μίας στάσης) συμπεριλαμβανομένης εκτός των άλλων και της παροχής πληροφόρησης στους ενδιαφερομένους σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή.
Η ηλεκτρονική διασύνδεση της υπηρεσίας χορήγησης αδειών των επιμελητηρίων με τις συναρμόδιες για την αδειοδότηση υπηρεσίες ως προς τα απαιτούμενα δικαιολογητικά αποτελούν παράγοντα εξοικονόμησης πολύτιμου χρόνου για τον επιχειρηματία.
Η ηλεκτρονική δημοσιοποίηση των αδειών που εκδίδονται αλλά και των αποφάσεων και εγκρίσεων που παρεμβάλλονται εξασφαλίζουν την απαιτούμενη διαφάνεια σε όλη τη διαδικασία αδειοδότησης.
Δίνεται επίσης η δυνατότητα καθορισμού αυτοτελούς τιμολογιακής πολιτικής για τις παρεχόμενες υπηρεσίες αδειοδότησης ύστερα από έγκριση του Υπουργού Ανάπτυξης προσβλέποντας κατά αυτό τον τρόπο στην ενίσχυση και αναβάθμιση του επιπέδου των παρεχόμενων υπηρεσιών που αφορούν στην αδειοδότηση των μεταποιητικών δραστηριοτήτων αλλά και στην αμεσότερη εξυπηρέτηση των επιχειρηματιών.
Η έκδοση των συγκεκριμένων Προεδρικών Διαταγμάτων προβλέπεται από το άρ. 35 του Ν. 3982/2011 και δίνει το δικαίωμα επιλογής της αρχής αδειοδότησης στον επιχειρηματία.
Αναμένουμε τις σχετικές εισηγήσεις και παρατηρήσεις όλων των εμπλεκομένων και ενδιαφερομένων.
Η δημόσια διαβούλευση θα διαρκέσει έως 12-11-2012
Ο Υφυπουργός
Θανάσης Σκορδάς

Αποφάσεις 3ης ανοικτής συνέλευσης μηχανικών

Καταρχάς υπήρξε ενημέρωση ότι 4 βήματα για το σφράγισμα βιβλιαρίων έχουν δυσκολέψει μια και: μετά το βήμα 2 (γραπτή άρνηση υπαλλήλου από τη δν/ση εισφορών) πρέπει ο συνάδελφος να υποβάλλει έντυπο ένστασης (ξανά στον 3ο) και στη συνέχεια η ένσταση, η γραπτή άρνηση και τα υπόλοιπα, τα πάει ο συνάδελφος στον 1ο στο τμήμα ασφάλισης όπου συνεχίζουμε στο βήμα 3.

Έγινε πλούσια συζήτηση (για τα αιτήματα, την ασφάλιση, τον απολογισμό των δράσεων) και στη συνέχεια αποφασίστηκαν τα εξής:

1. Επανερχόμαστε στη ΔΕ του ΤΣΜΕΔΕ τη Δευτέρα 11/2 στις 3μμ για τον έλεγχο σε όσα έχουν δεσμευθεί (απλοποίηση διαδικασίας, ασφαλιστική ενημερότητα, διεύρυνση ορίων) και για να τεθούν ξανά τα αιτήματα μας (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους ασφαλισμένους του τσμεδε, να σταλούν τα παλιά ειδοποιητήρια χωρίς τις αυξήσεις, όχι στις παράλογες πρσαυξήσεις και τους εξοντωτικούς διακανονισμούς, να μην περάσουν τυχόν χρωστούμενα στην εφορία, προστασία και παροχές στις νέες μητέρες, ταμείο ανεργίας κλπ). Επιδιώκουμε όσοι συνάδελφοι έχουν δώσει όλα τα δικαιολογητικά να εγκριθούν άμεσα οι αιτήσεις τους. Βάζουμε τα αιτήματα με οργανωμένο τρόπο και δεν τους αφήνουμε να υπεκφεύγουν

2. Την επόμενη παρασκευή 15/2 συναντιούνται οι Ομάδες Εργασίας (ασφάλισης και αλληλεγγύης) στις 7μμ στο σύλλογο αρχιτεκτόνων ώστε να διαμορφώσουν προτάσεις προς τη συνέλευση

3. Τη δευτέρα 18/2 στις 12μμ συγκέντρωση ενάντια στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας αττικής (θα υπάρξει ενημέρωση για το μέρος) με δικό μας πανό (ταμείο για τους ασφαλισμένους και όχι για τις τράπεζες)

4. Την παρασκευή 22/2 στις 6μμ  στο ΤΕΕ η επόμενη μας συνέλευση

5. Προγραμματίζουμε μαζί με συλλόγους - σωματεία μηχανικών καθώς και με άλλους εμπλεκόμενους στο ΕΤΑΑ (δικηγόρους, γιατρούς) κινητοποίηση στο Υπ.Εργασίας τη μεθεπόμενη βδομάδα 27-28 Φλεβάρη (ή το αργότερο αρχές Μάρτη) τους καλούμε σε συντονισμό και κοινή δράση

Βγάζουμε αφίσα Α3 της συνέλευσης με τα συνθήματα μας (ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ,
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΥΞΗΜΕΝΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ, ΤΑΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ) και τα παραπάνω ραντεβού.

Κανονιζουμε καθημερινή παρουσία στο ΤΣΜΕΔΕ, φτιάχτηκε επίσης ένα πρώτο ταμείο για τα έξοδα της συνέλευσης

Το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής ανοίγει και λειτουργεί στα χέρια των εργαζομένων!

«Είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί, εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε.

Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο»

Τάσος Λειβαδίτης

Στην καρδιά της κρίσης, οι εργάτες της Βιο.Με. 

χτυπάνε την καρδιά της εκμετάλλευσης και της ιδιοκτησίας

Με την ανεργία να σκαρφαλώνει στο 30%, το εργατικό εισόδημα να μηδενίζεται, χορτάτοι μόνο από λόγια, υποσχέσεις και φοροληστεία, απλήρωτοι από τον Μάιο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας, με το εργοστάσιο εγκαταλελειμμένο από την εργοδοσία, οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής με απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου αποφάσισαν να μην αφεθούν στην σίγουρη και μακροχρόνια ανεργία αλλά να αγωνιστούν να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους και να το λειτουργήσουν οι ίδιοι. Με επίσημη πρότασή τους από τον Οκτώβριο του 2011 διεκδικούσαν να δημιουργήσουν έναν εργατικό συνεταιρισμό κάτω από τον πλήρη έλεγχο τους, απαιτώντας μάλιστα νομική κατοχύρωση τόσο για το δικό τους εγχείρημα, όσο και για όλα τα άλλα που θα ακολουθήσουν. Ταυτόχρονα διεκδικούσαν να τους δοθούν τα χρήματα που απαιτούνται για να βάλουν μπρος το εργοστάσιο, χρήματα που άλλωστε τους ανήκουν, καθώς είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας. Το σχέδιο που καταρτίστηκε, συνάντησε αρχικά την παγερή αδιαφορία του κράτους και των διάφορων συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών. Όμως έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από τον κόσμο του κινήματος, ο οποίος μέσω της δημιουργίας της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Θεσσαλονίκη -και στην συνέχεια με πρωτοβουλίες σε πολλές πόλεις της χώρας- εδώ και 6 τουλάχιστον μήνες αγωνίζεται να μεταφέρει το μήνυμα της ΒιοΜε σε όλη την κοινωνία.

Τώρα ήρθε η ώρα της ΒιοΜε!

Εθνική σωτηρία ή μετάβαση προς τον σοσιαλισμό;

Αναδημοσίευση από RedNoteBook, του Ηλία Ιωακείμογλου. 

Φαίνεται ότι κερδίζει έδαφος στο εσωτερικό του Σύριζα η άποψη ότι ο σημερινός στόχος του κόμμματός μας δεν είναι η μετάβαση στον σοσιαλισμό, αλλά η Εθνική και Κοινωνική Σωτηρία. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, αφού τα ποσοστά μας έχουν καθηλωθεί περί το 30% και το ΚΚΕ αρνείται μέχρι τέλους κάθε συνεργασία ή στήριξη κυβέρνησης της Αριστεράς, θα πρέπει να γίνει μια στροφή στον πολιτικό ρεαλισμό. Που σημαίνει ότι ο σοσιαλισμός δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη των ταξικών αγώνων. Που σημαίνει ότι πρέπει τώρα να σχηματίσουμε μια κυβέρνηση πλατειάς κοινωνικής ενότητας για την ανακοπή της καταστροφικής μνημονιακής πολιτικής και να αφήσουμε για κάποιο μεταγενέστερο στάδιο τον στρατηγικό μας στόχο που είναι ο σοσιαλισμός. Πρόκειται για μία άποψη που διατείνεται ότι ορισμένες κοινωνικές τάξεις ή μερίδες τάξεων απευθύνουν στην Ιστορία το αίτημα για την ανοικοδόμηση του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα και για την αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι εργαζόμενες τάξεις από την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, όχι όμως ως στοιχεία μιας διαδικασίας μετάβασης στον σοσιαλισμό, αλλά ως στοιχεία μιας διαδικασίας παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι ένα κοινωνικό αίτημα που λέει: Είμαστε στη μάχη του μερικού, όχι του όλου, ας βάλουμε τώρα σε αναστολή το όραμα, ας ασχοληθούμε με την αποκατάσταση των ζημιών που έχουν υποστεί οι μη προνομιούχοι και το κοινωνικό κράτος. Αυτό το αίτημα, βεβαίως, δεν αντανακλά τις προθέσεις και τις επιθυμίες του λαού της Αριστεράς, της κοινωνικής Αριστεράς που μέχρι σήμερα στήριξε και συγκρότησε τον Σύριζα, αλλά ενός άλλου λαού, πιθανότατα μικροαστικής πασοκικής προέλευσης, που θέλει να ξαναδεί τη ζωή του να επανέρχεται στις ράγες μιας κανονικής ζωής χωρίς στερήσεις και χωρίς υποβάθμιση, αλλά και χωρίς μεγάλες ανατροπές. Αυτός ο ιδιόρρυθμος λαός του Κέντρου, εάν υπάρχει ακόμη, θέλει να ανατρέψουμε την μνημονιακή πολιτική αλλά να αφήσουμε άθικτο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Η μετριοπαθής άποψη που κερδίζει έδαφος στο εσωτερικό του κόμματός μας ισχυρίζεται ότι επειδή μια κυβέρνηση του Σύριζα δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στις δυνάμεις της Αριστεράς χρειαζόμαστε συμμαχίες στο Κέντρο και για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να αναζητήσουμε τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή με αυτόν τον λαό του Κέντρου που θέλει να ανατρέψουμε την μνημονιακή πολιτική αλλά να αφήσουμε ήσυχο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα.

Τα ερωτήματα που θα μπορούσε κάποιος να θέσει σε αυτήν την πολιτική τοποθέτηση είναι πολλά. Θα μπορούσαμε π.χ. να θέσουμε το ερώτημα εάν πράγματι υπάρχει αυτός ο "λαός του Κέντρου" που υποτίθεται ότι διατυπώνει ένα τέτοιο αίτημα (ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής χωρίς να θιγούν οι θεμελιακές ισορροπίες του κεφαλαιοκρατικού συστήματος). Με άλλα λόγια θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε ποιά είναι τα σημάδια που αφήνει στη συγκυρία ένας τέτοιος υποτιθέμενος λαός -διότι εάν δεν αφήνει σημάδια, σαν τον Θεό, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι υπάρχει.

Ωστόσο, στο άρθρο αυτό ας περιοριστούμε σε ένα άλλο ερώτημα, ίσως πιο σημαντικό:
Είναι άραγε δυνατή η διόρθωση των επιπτώσεων της μνημονιακής πολιτικής, των ανισοτήτων και των κοινωνικών αδικιών, της αποδιάρθρωσης του κοινωνικού κράτους και της αποδυνάμωσης της δημοκρατίας, χωρίς να τα θέσουμε όλα αυτά επάνω στα πιθανά μονοπάτια μιας μετάβασης προς τον σοσιαλισμό;

Είναι άραγε εφικτό, μια κυβέρνηση κοινωνικής διάσωσης, με κορμό τον Σύριζα, να αποκαταστήσει τις ζημιές που έχει προκαλέσει η μνημονιακή πολιτική στις υποτελείς κοινωνικές τάξεις, και μόνον εν συνεχεία να αναλάβει, ως κυβέρνηση της Αριστεράς πλέον, πολιτικό αγώνα για την μετάβαση στον σοσιαλισμό;

ΤΧΣ: Μισθοί Κροίσων παρά την κρίση

Ετήσια μισθοδοσία συνολικού ύψους 785.000 θα έχει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) για τα 8 μόλις μέλη της νέας διοίκησης που διόρισε η κυβέρνηση.

Πρωταθλητές η νέα διευθύνουσα σύμβουλος κυρία Αναστασία Σακελλαρίου, ο Ολλανδός πρόεδρος Πολ Κόστερ (φωτό)  καθώς και οι κύριοι Κολλιόπουλος και Γάγαλης.

Συγκεκριμένα, η Αναστασία Σακελλαρίου θα λαμβάνει 215.000 ευρώ ετησίως ή 17.900 το μήνα καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας της μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2017.

Αυτό προβλέπεται στην απόφαση του υπουργού Οικονομικών που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ της Τετάρτης 30 Ιανουαρίου 2013, αναφέρει η εφημερίδα «Δημοκρατία». Ειδικότερα, η νέα διοίκηση του ΤΧΣ, το οποίο είναι μεταξύ άλλων αρμόδιο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αποτελείται από τους εξής:

• Πολ Κόστερ (Ολλανδία), πρόεδρος του ΤΧΣ, με μισθό 100.000 ευρώ
• Ανδρέας Μπερούτσος, μέλος, 30.000 ευρώ
• Pierre Mariani (Γαλλία), μέλος, 30.000 ευρώ
• Γεώργιος Μέργος, γ.γ. του ΥΠΟΙΚ και εκπρόσωπος του, 30.000 ευρώ
• Ευθύμιος Γκατζώνας, εκπρόσωπος ΤτΕ, 30.000 ευρώ

Η εκτελεστική επιτροπή αποτελείται από τους:

• Αναστασία Σακελλαρίου, διευθύνουσα σύμβουλος, 215.000 ευρώ
• Μάριος Κολλιόπουλος, αναπληρωτής διευθύνων, 185.000 ευρώ
• Αναστάσιος Γάγαλης, μέλος, 165.000 ευρώ

Συνολικά, από τα 8 μέλη της διοίκησης μόνο ένας, ο κ. Γάγαλης ήταν και στην προηγούμενη σύνθεση, όπου είχε τη θέση του αντιπροέδρου. Ο κ.Γάγαλης ήταν στέλεχος του ΔΝΤ επί 19 έτη.

Τι εισέπραξε η προηγούμενη διοίκηση

Να θυμίσουμε δε ότι για τη χρήση που έληξε την 31/12/2011, οι αμοιβές και τα έξοδα του ΔΣ του Ταμείου από 01/10/10 ως 31/12/11 ( σε €) ήταν για 16 ή και λιγότερες συμμετοχές τους στις συνεδριάσεις:

Θωμόπουλος Παναγιώτης Πρόεδρος ΔΣ (Εκτελεστικό Μέλος) 294.633,74

Κύρκος Χαράλαμπος Αντιπρόεδρος ΔΣ (Εκτελεστικό Μέλος) 205.107,72

Γάγαλης Αναστάσιος Αντιπρόεδρος ΔΣ (Εκτελεστικό Μέλος) 195.920,54

Πλασκοβίτης Ηλίας Μέλος (Μη Εκτελεστικό) 34.530,00

Ζάκκα Βασιλική (από Σεπ. 2011) Μέλος (Μη Εκτελεστικό) 6.906,00

Τσαβέας Νικόλαος (από Οκτ. 2010 έως Σεπ. 2011) Μέλος (Μη Εκτελεστικό) 27.624,00

Τζαβαλής Ηλίας (από Νοέ. 2011) Μέλος (Ανεξάρτητο Μη Εκτελεστικό) 34.530,00

Ιπλιξιάν Πέπη Μέλος (Ανεξάρτητο Μη Εκτελεστικό) 35.024,16

Η ανυπαρξία φοροδοτικής ικανότητας σημαίνει και ανυπαρξία εισφοροδοτικης ικανότητας

Αναδημοσίευση από το blog Lawyalty

Η ανυπαρξία φοροδοτικής ικανότητας σημαίνει και ανυπαρξία εισφοροδοτικης ικανότητας. Η μεγαλύτερη  νομική ερεύνα επί του ασφαλιστικού ζητήματος της Ελλάδας, αυτή τη φορά όμως ιδωμένο από τη σκοπιά του ασφαλισμένου ελεύθερου επαγγελματία.

Συνοπτική έκθεση των τιθέμενων νομικών ζητημάτων:

To παλαιό αφορολόγητο των 12.000 ευρώ υπήρξε επί μακρόν η νομω εκπεφρασμένη υλοποίηση του άρθρου 4.5 του Συντάγματος απαίτηση «να συνεισφέρουν οι Έλληνες στα βάρη  ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥΣ».

Την απαίτηση αυτή  αντισυνταγματικά  κατάργησαν οι μνημονιακες κυβερνήσεις.  Στην έννοια των «βαρών» δεν ανήκουν μόνο οι φόροι, αλλά ΠΡΟΦΑΝΩΣ και οι ασφαλιστικές εισφορές, οι οποίες, είτε θεωρήσουμε ότι καταβάλλονται υπέρ των ασφαλισμένων – είτε υπέρ των σημερινών συνταξιούχων (σύστημα γενεών) στην μεν πρώτη περίπτωση έχουμε το δικαίωμα της μονομερούς αρνήσεως πληρωμής τους, αρνούμενοι την συνταξιοδότηση, στη δε δεύτερη περίπτωση είναι υπέρογκα επαχθεις και γι αυτό ελεγχόμενες αντισυνταγματικά, καθώς  επιβάλλονται άνευ ουδενός εισοδηματικού κριτηρίου σε όλους τους ασφαλισμένους.

Το ύψος των ετησίων ασφαλιστικών εισφορών των ελευθέρων επαγγελματιών (υποτίθεται ότι) καθορίζεται  για τους Τομείς Ασφάλισης  Σύνταξης βάσει των διατάξεων του άρθρου 22 του ν.2084/1992
Στις εισφορές αυτές προστίθενται υψηλότατες προσαυξήσεις όταν δεν καταβάλλονται.
Τα ετήσια συνολικά ποσά εισφορών είναι αδιανόητα για όσους έχουν χαμηλά εισοδήματα, είναι ανασφάλιστοι,  αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας η έχουν προστατευόμενα μέλη στην οικογένεια τους.
Η θέσπιση και ο καταλογισμός των εισφορών αυτών χωρίς να λαμβάνεται υποψι το εισόδημα του ασφαλισμένου, τυχόν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης και το διοικητικό μέτρο της έκδοσης ασφαλιστικής ενημερότητας για θεώρηση βιβλίων, ως μέσο εξαναγκασμού σε πληρωμή, είναι αντίθετα στην αρχή της αναλογικότητας, στο Σύνταγμα (ζήτημα παραβίασης  των άρθρων 2, 4, 5, 21, 22 και 25 του Συντάγματος) και την ΕΣΔΑ, η δε σχετική δικαιοπραξία μεταξύ ασφαλιζόμενου και ταμείων συνιστά καταπλεονεκτικη δικαιοπραξία.
Οι εύποροι έχουν δικαίωμα σε σύνταξη και περίθαλψη οι….φτωχοι όμως στερούνται ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ, έχουν ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΕΙΣ και  ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ.
Τα ασφαλιστικά ταμεία των ελευθέρων επαγγελματιών είναι αφενός τα μόνα τις εισφορές των οποίων ΔΕΝ καταβάλλει το..δημόσιο αλλά οι ίδιοι, ενώ κατ ουσία όμως την διαχείριση τους την έχει αναλάβει αυτό!
Οι διοικήσεις των ταμείων έχουν ΜΟΝΟ διαχειριστική εξουσία ενώ για τα κρίσιμα ζητήματα του ύψους των εισφορών αλλά και της .. γραφειοκρατίας ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, οι οποίοι βαρύνονται και με την ευθύνη του σημερινού αίσχους.

Eπισκόπηση της δήθεν κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα   :   ΤΟ αίσχος.

Η παροχή ενός  “κοινωνικού αγαθού”  από μία κοινωνία στα μέλη της, προσδιορίζει ως ένα βαθμό και τον “πολιτισμό” της, εξ ου και η ονομασία της ασφάλισης ως κοινωνική ασφάλιση.

Ο όρος “ασφάλιση” ή “κοινωνική ασφάλιση” περιλαμβάνει έννοιες κρίσιμες για την ύπαρξη του ανθρώπου, την ίδρυση ανθρώπινων κοινωνιών και γενικά την προστασία της ίδιας της ζωής. Αγγίζει όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε τομείς της καθημερινότητας, αλλά και σημαντικούς τομείς διαμόρφωσης του επιπέδου διαβίωσης του Έλληνα πολίτη.

Η ιδέα της κοινωνικής ασφάλισης είναι εξέλιξη των διαφόρων μορφών αλληλοβοήθειας των μελών μιας κοινωνίας, και αυτό ως μέτρο την χαρακτηρίζει.

Μελετώντας, και αντλώντας πληροφορίες, στο μέτρο του δυνατού, από ειδικούς, δημόσιους φορείς, ασφαλισμένους, κτλ, διαπιστώνει κανείς ότι το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας από ιδρύσεώς του, “κατασκευάστηκε” και διαρθρώθηκε κατά τέτοιο τρόπο, όχι για να εξυπηρετήσει τις πραγματικές ανάγκες των υπό ασφάλιση εργαζομένων, αλλά για να εξευρεθεί τρόπος της κεφαλαιοποίησης ενός οικονομικού αντικειμένου, την δήθεν “ασφάλισης” και κατόπιν να “ληστεύουν” το προϊόν της ασφάλισης, ώς κράτος, ώς κυβέρνηση, και να το διαθέτουν κατά το δοκούν, εν απουσία του ασφαλισμένου.
Αυτό το οικονομικό αντικείμενο εδημιουργείτο απο τίς οικονομικές καταβολές εργοδοτών-εργαζομένων και μόνον, και δια πληθώρας νόμων, το διαχειριζόταν η εκάστοτε κυβέρνηση, ερήμην των ασφαλισμένων ουσιαστικά, διότι τίς διοικήσεις των Ταμείων τις διόριζαν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Επομένως αυτές φυσικά και δεν διαθέτουν αποφασιστικές αρμοδιότητες ειμή μόνο διαχειριστικές!!

Όταν δημιουργηθήκαν τα πρώτα ελλείμματα στα Ταμεία, από κακές πολιτικές και διαχειριστικές επιλογές από τίς διοικήσεις των, και των εκάστοτε κυβερνώντων, νομοθετήσαν την χρηματοδότηση των Ταμείων, και γενικά του Ασφαλιστικού συστήματος από πόρους του Δημόσιου προυπολογισμού κατ’αρχάς και κατά δεύτερον αποκρύψαν την αλήθεια απο τούς Ελληνες πολίτες με λογιστικά τεχνάσματα.
Μήπως απο την τσέπη τους τα έδιναν, σκορπούσαν τα χρήματα του δημοσίου ελέω πολιτικού συστήματος, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Όταν το πρόβλημα του “ασφαλιστικού” έγινε τεράστιο και ακανθώδες πολιτικά, ουδείς εκ των πολιτικών της μεταπολίτευσης ετόλμησε να το ακουμπήσει σοβαρά, διότι είχε “πολιτικό κόστος” η ανακοίνωση της αλήθειας, δηλ. ότι το Ελληνικό κράτος έφτασε σε σημείο να αδυνατεί να καλύψει το “ασφαλιστικό σύστημα” της χώρας.

Διότι τα χρήματα των Ταμείων τα έπαιρνε το κράτος άτοκα και κατόπιν χρηματοδοτούσε τον “ασθενή” με τα ίδια του τα χρήματα, και αυτό το ονόμαζαν χρηματοδότηση του κράτους πολιτική και κοινωνική προσφορά των “λαικών”, “φιλελεύθερων” και “σοσιαλιστικών κυβερνήσεων”.
Τα ταμεία και η ίδρυσή των αποτελούσαν “παραχώρηση” του εκάστοτε κυβερνητικού σχηματισμού, δηλ. της εκάστοτε κυβέρνησης πρός τούς Ελληνες πολίτες, κατά καιρούς, και πολλά απο αυτά υπήρξαν και προνομιακοί “εκλογικοί” χώροι, παλαιοτέρων και νεοτέρων πολιτικών.
Χρησιμοποιηθήκαν ώς μέσα πίεσης και εκβιασμού των εργαζομένων, απο την “δήθεν” απώλεια των συντάξεών των, έως την απώλεια της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης.
Όμως ας ξεκινήσουμε απο την αρχή, λέγοντας το ιστορικό της ίδρυσης των Ταμείων, επομένως και της ίδρυσης του σπαργανώδους ασφαλιστικού συστήματος της χώρας.

Από τα υπομνήματα του Εργατικού Συνδέσμου Πάτρας στούς πολιτευτές του Νομού (08/09/1906), και του Εργατικού Κέντρου Αθήνας στην Βουλή, εμφανίζεται ότι οι εργαζόμενοι δούλευαν με μεροκάματα πείνας, συνήθως 14 ώρες την ημέρα, χωρίς κανένα “ασφαλιστικό” μέτρο, όπως η προστασία της υγείας των, και η προστασία απο ατυχήματα, επίσης η ανυπαρξία απαγόρευσης εργασίας σε παιδιά ανήλικα.

Η πρώτη χώρα στην οποία καθιερώθηκε η κοινωνική ασφάλιση ήταν η Γερμανία επί Βίσμαρκ. Τό 1833 υπεβλήθη στο Γερμανικό κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο υποχρεωτικής ασφάλισης ασθένειας και μητρότητος, το οποίο και έγινε αποδεκτό απο το Γερμανικό κοινοβούλιο. Το 1834 το Γερμανικό κοινοβούλιο ψήφισε νόμο περί της υποχρεωτικής ασφάλισης κατά ατυχημάτων, κατά της αναπηρίας, και του γήρατος.
Η απήχηση των Γερμανικών νόμων ήταν τεράστια σε παγκόσμιο επίπεδο με αποτέλεσμα το 1911 καθιερώθηκε στην Αγγλία ένα σύστημα ασφάλισης. Το Αγγλικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, το γνωστό ώς Έκθεση Μπέβεριτζ (1942) συνάντησε ευρύτατη αποδοχή.

Στην Ελλάδα το πρώτο είδος κοινωνικής πρόνοιας εφαρμόστηκε από τον συνεταιρισμό Αμπελακίων (1788-1811), και περιελάμβανε δωρεάν προσφορά σιταριού, μισθοδοσία των ανικάνων για εργασία, και υποστήριξη νοσοκομείου και γηροκομείου στα υπερήφανα γηρατειά. Ακολούθως το πρώτο Ταμείο δημιουργήθηκε στίς Σπέτσες για τούς ναυτικούς και ονομάστηκε “Κάσσα”. Η “Κάσσα” μισθοδοτούσε άνεργους και ανάπηρους ναυτικούς, όπως και τίς οικογένειες όσων έχαναν την ζωή των επάνω στο πλοίο.

Κατά τα άλλα, τα πρώτα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία δημιουργηθήκαν στην Ελλάδα, δεν κάλυπταν εργαζομένους οι οποίοι είχαν ανάγκη, αλλά ομάδες τίς οποίες η πολιτική τάξη της εποχής ήθελε να προσεταιρισθεί.

Έτσι αυτήν την περίοδο ιδρύονται ασφαλιστικοί φορείς για τα ορφανά του Στρατού (1853), και του Πολεμικού Ναυτικού (1856).  Το 1861 δημιουργήθηκε το Μετοχικό Ταμείο Δημοσίων Υπαλλήλων. Οι αγρότες παρέμεναν ανασφάλιστοι μέχρι το 1961, με τον Ν. 4169 ιδρύεται ο Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΟΓΑ).

Από το 1950 με τον αναγκαστικό νόμο Ν. 1611/50 με πρωθυπουργούς τούς Ιωάννη Θεοτόκη (υπηρεσιακός πρωθυπουργός), Σοφοκλή Βενιζέλο, και Νικόλαο Πλαστήρα, τα Ασφαλιστικά ταμεία έχασαν το δικαίωμά τους να καταθέτουν τα αποθεματικά τους στις εμπορικές Τράπεζες και να κερδίζουν τούς τόκους των κεφαλαίων των αποθεματικών τους.

Αντί λοιπόν τα αποθεματικά των Ταμείων να αποτελούν πηγή εσόδων για τα Ταμεία έγιναν εύκολη λεία από τις κυβερνήσεις με αποτέλεσμα να είναι έρμαια σε μεσάζοντες, επιχειρηματίες, Τραπεζίτες, χρηματιστές, και κάθε είδους “λαμόγιο” το οποίο κυκλοφορούσε ως κομματάρχης του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος.  Οι απώλειες εσόδων των Ταμείων στο χρονικό διάστημα (1950-1982), από αυτήν την “αναγκαστική” αλλαγή καθεστώτος, είναι έως σήμερα της τάξεως των 75 δις. Ευρώ.

Ορισμένες διατάξεις του Ν. 1611/50 ισχύουν έως και σήμερα, όπως η υποχρέωση κατάθεσης των αποθεματικών και των διαθεσίμων των Ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Όσοι λήστεψαν τον πλούτο των Ταμείων με αυτόν τον τρόπο οφείλουν να επιστρέψουν τα κλεμμένα για λόγους ηθικής τάξης αλλά και για να ορθοποδήσουν τα Ταμεία μας.

Με τον Ν. 1266/82 επί κυβερνήσεως Α. Παπανδρέου και με υπουργό Κοινωνικών Ασφαλίσεων τον κ. Λ. Βερυβάκη καταργείται η απαίτηση αποκλειστικής διαχείρισης των αποθεματικών των Ταμείων από την Νομισματική Επιτροπή και θεσμοθετείται η δυνατότητα των Ταμείων να επενδύουν σε σταθερούς τίτλους του Δημοσίου (ομόλογα και έντοκα γραμμάτια). Αυτήν την εποχή θεσμοθετήθηκε η συμμετοχή του κράτους στην χρηματοδότηση των Ταμείων.

Α μέρος απόδειξης : ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΣΟ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ,  ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΥΨΟΥΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ.
Β μέρος απόδειξης   :  ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ  ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ ΣΕ ΠΛΗΡΩΜΗ TΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ (ΜΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΜΠΛΟΚ Α.Π.Υ. ΑΠΟ Δ.Ο.Υ. ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ.

1. Η ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΥΨΟΥΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ ΣΤΑ ΑΡΘΡΑ 2, 4 ΠΑΡ. 7 ΚΑΙ 20 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Η συνταγματική θεμελίωση του δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση – άρθρο 22 § 5 Σ. :  «Το κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, όπως νόμος ορίζει».

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ

Απολύσεις στη HOL

Για τις απολύσεις στην HOL – Σταση εργασίας Παρασκευή 7 – 12 το πρωι

Συνάδελφοι & συναδέλφισσες,

Η εργοδοσία της HOL προχώρησε την Πέμπτη 7 Φλεβάρη στην απόλυση 3 πρωτοπόρων συναδέλφων. Οι απολύσεις μάλιστα έρχονται μία μέρα μετά την συμμετοχή των συναδέλφων στην24ωρη παναττική απεργία αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα των ναυτεργατών, σε μια περίοδο που η διοίκηση επέλεξε να χτυπήσει τη συνδικαλιστική δράση με την την απόλυση ακόμα ενός μέλους της σωματειακής επιτροπής του ΣΕΤΗΠ την προηγούμενη Παρασκευή.

Οι απολύσεις έναν σκοπό έχουν. Να φιμώσουν κάθε πρωτοπόρα φωνή μέσα στην εταιρεία, να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους πως το δρόμο αυτό θα ακολουθήσει όποιος τολμήσει να σηκώσει κεφάλι. Το προηγούμενο διάστημα οι συνάδελφοι μπήκαν μπροστά στον αγώνα τον εργαζομένων απέναντι στην επίθεση της εργοδοσίας. Η HOL το τελευταίο διάστημα εφαρμόζοντας την αντεργατική νομοθεσία απολύει παλιότερους εργαζόμενους και προσλαμβάνει νέους με μισθούς πείνας στο όνομα της “ανταγωνιστικότητας”. Ο πραγματικός λόγος είναι ένας. Η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης που θα μεγιστοποιήσει τα κέρδη τους.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Η προσπάθεια αυτή δεν θα περάσει. Αν κάτι φοβάται η εργοδοσία της Hellas on line είναι η οργάνωση των εργαζομένων της. Τρέμουν στην ιδέα του οργανωμένου εργάτη που δεν είναι μόνος απέναντι στην επίθεση αλλά συσπειρωμένος στο συνδικάτο του δίνει δυναμική απάντηση. Και τέτοια δυναμική απάντηση πρέπει να δώσουν οι εργαζόμενοι της HOL. Το παράδειγμα της Phonemarketing με τις πάνω από 100 μέρες απεργίας το καλοκαίρι είναι ακόμα επίκαιρο. Οι συνάδελφοι εργαζόμενοι στη Forthnet απάντησαν με απεργίες στην προσπάθεια της εργοδοσίας για μειώσεις μισθών. Έδωσαν μαζική απάντηση στα σχέδια της, όρθωσαν παλικαρίσιο ανάστημα, τέτοιο που μόνο οι εργάτες μπορούν να έχουν. Κοίταξαν κατά πρόσωπο τους εργοδότες και τα τσιράκια τους. Είπαν όχι στις αξιώσεις και τις προσπάθειες της εργοδοσίας.

ΠΑΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Συνάδελφοι,

η μόνη απάντηση στην επίθεση αυτή της εργοδοσίας στο δικαίωμα των εργαζομένων να αποφασίζουν και να δρουν συλλογικά είναι η συσπείρωση και συμμετοχή στα σωματεία, η συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις και στις κινητοποιήσεις. Καλούμε κάθε σωματείο στον κλάδο να καταδικάσει τη δίωξη αυτή της συνδικαλιστικής δράσης και να εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη του. Συμμετέχουμε όλοι στη στάση εργασίας αύριο Παρασκευή 8 Φλεβάρη 7.00 – 12.00, λαμβάνουμε μέρος στην Γενική συνέλευση του ΣΕΤΗΠ τη Κυριακή 10/2 στις 17.30 στην αίθουσα εμποροϋπαλλήλων, συμμετέχουμε στην πανεργατική απεργία στις 20 Φλεβάρη.

Απαιτούμε :

• Να ανακληθούν άμεσα οι απολύσεις
• Να παύσει η δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης στη HOL

4 Βήματα για θεώρηση Βιβλιαρίου υγείας και ασφαλιστική ενημερότητα

Γιατροί, Δικηγόροι και Μηχανικοί: Άνεργοι ενός κατώτερου θεού

ΓΙΑΤΡΟΥΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ «ΚΟΒΕΙ» ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΟΑΕΔ

Πάνω από 100.000 άνεργους γιατρούς, δικηγόρους και μηχανικούς «κρύβει» το σύστημα της απαγόρευσης της εγγραφής τους στον ΟΑΕΔ, εφ' όσον δεν καταθέτουν την άδεια ασκήσεως του επαγγέλματός τους και παρά το γεγονός ότι επιβαρύνονται με εισφορές υπέρ ανεργίας.

Πρόκειται για κατάφωρη αδικία που είχε θεσπιστεί με νόμο του 1985, όταν στα συγκεκριμένα επαγγέλματα η ανεργία ήταν μηδενική.

Σήμερα με την οικονομία σε ύφεση, μόνο στο επίπεδο των άνεργων μηχανικών αδυνατούν να πληρώσουν εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Απασχολουμένων (ΕΤΑΑ) 25.000 ασφαλισμένοι απόφοιτοι των Πολυτεχνικών σχολών, σύμφωνα με στοιχεία του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ).

Ανάλογη είναι και η κατάσταση στους άλλους δύο κλάδους, με το Ταμείο να μην εισπράττει εισφορές της τάξης των 200 εκατ. ευρώ ετησίως, ενώ εξακολουθεί να τους χρεώνει, γιατί δεν καταθέτουν την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, την οποία θα χρειαστούν νέα χρήματα και εξετάσεις προκειμένου να ξαναβγάλουν.

Συγκεκριμένα, ο νόμος 1545/1985 προέβλεπε ότι «όσοι ανήκουν στις επαγγελματικές κατηγορίες των ιατρών, μηχανικών και δικηγόρων και είναι κάτοχοι άδειας άσκησης επαγγέλματος δεν θεωρούνται άνεργοι και δεν μπορούν να εκδώσουν δελτίο ανεργίας, εκτός εάν εμπίπτουν στις προϋποθέσεις τακτικής επιδότησης ανεργίας». Δηλαδή, να είναι μισθωτοί που απολύονται.

Οι συγκεκριμένοι τρεις κλάδοι, πέραν του γεγονότος ότι δεν μπορούν να εγγραφούν ως άνεργοι στον ΟΑΕΔ και να τύχουν των ευεργετημάτων που προβλέπουν οι νόμοι, πληρώνουν και εισφορά για περισσότερο από ένα χρόνο υπέρ ανεργίας, χωρίς ωστόσο να μπορούν να λαμβάνουν το σχετικό επίδομα όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο, παρά τις διαβεβαιώσεις του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση, προς τα επαγγελματικά τους σωματεία, ότι θα «υπάρξει άμεσα σχετική ρύθμιση που θα απλοποιεί την κατάσταση».

Ετσι, οι τρεις κλάδοι μειονεκτούν σε σχέση με τους υπόλοιπους ανέργους σε τρία πολύ σημαντικά θέματα:

- Δεν λαμβάνουν επίδομα ανεργίας και δεν έχουν τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για ένα έτος, υστερούν στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, τόσο για θέσεις του Δημοσίου όσο και για τα επιχορηγούμενα προγράμματα θέσεων εργασίας, καθώς χάνουν τα μόρια της ανεργίας τα οποία είναι υψηλά και άρα αναγκαία.

- Εξακολουθούν να «τρέχουν» οι υποχρεώσεις τους προς το ασφαλιστικό τους ταμείο (ΕΤΑΑ), ακόμα και στην περίπτωση που έχουν «κλείσει» τα βιβλία τους για την παροχή υπηρεσιών (ΔΠΥ).

Αν και ο κ. Βρούτσης σε πρόσφατη συνάντηση με τους διοικητές των Ταμείων υποσχέθηκε να υπάρξει νέα νομοθετική ρύθμιση που θα ξεπερνά ενδεχόμενες ασάφειες της υπάρχουσας νομοθεσίας και δυσκολίες που υπάρχουν στην εφαρμογή του μέτρου, εν τούτοις τρεις μήνες μετά το θέμα παραμένει σε εκκρεμότητα, ενώ φαίνεται να επιλύεται μόνο η περίπτωση της ανεργίας των αυτοαπασχολουμένων που ασφαλίζει ο ΟΑΕΕ (έμποροι, βιοτέχνες).

Νέες περικοπές σε επιδόματα

Στενά είναι από φέτος τα οικονομικά δεδομένα του ΟΑΕΔ, καθώς σύμφωνα με το 3ο Μνημόνιο για κάθε χρόνο θα διατίθεται κονδύλι της τάξης των 35 εκατ. ευρώ ετησίως για τη χορήγηση επιδομάτων ανεργίας στους μακροχρόνια ανέργους.

Επίσης από 1.1.2013 καταργούνται οι ειδικές επιδοτήσεις ανεργίας που απευθύνονται σε εργαζομένους που έκλεισαν ή πτώχευσαν οι επιχειρήσεις στις οποίες απασχολούνταν. Επίσης, καταργούνται οι διατάξεις που αφορούν την επιδότηση λόγω ανεργίας απολυμένων μισθωτών εξαιτίας συγχώνευσης-μεταφοράς-συνένωσης επιχειρήσεων.

Του Α. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

http://www.enet.gr/

Φίλε μηχανικέ

Αναδημοσιεύουμε ηλεκτρονικό μήνυμα συναδέλφου. Όλοι σήμερα στις 6μμ στο ΤΕΕ (Νίκης 4 Σύνταγμα) στην 3η ανοικτή συνέλευση μηχανικών.
 

ΦΙΛΕ ΜΗΧΑΝΙΚΕ,
ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ ΜΗΧΑΝΙΚΕ,
ΠΑΛΙΕ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ, ΓΝΩΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ

ΑΝ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΕ ΦΟΒΙΖΕΙ,
ΑΝ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΞΥΛΙΝΗ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ
ΚΑΙ ΝΙΩΘΕΙΣ ΝΑ ΣΥΜΠΙΕΖΕΤΑΙ Ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΣΟΥ ΔΡΟΜΟΣ 
ΣΤΟ ΒΑΘΡΟ ΜΙΑΣ ΚΑΥΣΤΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ,
ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΡΑΞΕΙΣ
ΜΗΠΩΣ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΓΝΩΜΗ
----------------------------------------------------------------
5.000 ΕΥΡΩ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ [ΑΝΩ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΣ]
5.000 ΕΥΡΩ ΜΕΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΟΔΑ
4.000 ΕΥΡΩ ΕΝΟΙΚΙΟ & ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
4.000 ΕΥΡΩ ΜΕΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΟΔΑ
4.000 ΕΥΡΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΞΟΔΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
4.000 ΕΥΡΩ ΜΕΙΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΣΟΔΑ
--------------------------------------------
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΕΣΟΔΑ?
13.000 ΕΥΡΩ
ΟΜΩΣ ΟΧΙ, ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΕΔΩ ΔΥΣΤΥΧΩΣ...

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ
ΔΕΝ ΦΟΡΟΛΟΓΗΘΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ [?!]

ΜΕ  26% ΦΟΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΣΟΥ ΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ
ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΟΥ ΕΞΟΔΑ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ 10.810 ΕΥΡΩ
[10.810x26%=2.810   --->   10.810-2.810=8.000 ΕΥΡΩ]

10.810 [ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΕΞΟΔΑ] + 5.000[ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ] = 15.810

15810/ 12= 1.317 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΣΩ
ΑΛΛΑ ΠΟΙΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ
ΤΕΤΟΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΜΗΝΙΑΤΙΚΟ ΠΛΕΟΝ?
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΑ ΑΜΕΣΩΣ ΕΠΟΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ?

ΑΣ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΠΑΛΙ, ΟΧΙ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ

ΑΝ  ΔΕΝ ΣΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙΣ/ ΕΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ/ ΔΙΝΕΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
ΤΙ ΘΑ ΚΟΨΕΙΣ ΠΡΩΤΑ?

ΤΟ ΝΟΙΚΙ, ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ η' ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ?
ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΙΚΙ Κ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΣΧΟΛΙΑΣΩ
ΗΔΗ ΤΑ ΣΥΜΠΙΕΣΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΕΙΣ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ
ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΤΗΤΑ
ΑΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΟΔΗΓΕΙΣΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΕ (ΜΠΟΡΕΙΣ???)
ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙΣ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΣΟΥ
ΑΦΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΟΥ

Η Αριστερή Ιδεολογία στην Πολεοδομία στην Ελλάδα, από το 1960 ως το 1990 (Μέρος Β συνέχεια)

Συνέχεια από εδώ. Το Α μέρος εδώ.

Γεγονότα στον Πολεοδομικό Χώρο

Τα Συνέδρια του ΣΑΔΑΣ
Βασικό ρόλο έπαιξαν στον τομέα αυτόν, αρχιτέκτονες όπως ο Νίκος Σιαπκίδης, που ήταν από τα στελέχη του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, Γενικός Γραμματέας του ΣΑΔΑΣ εκείνη την  εποχή, αλλά και Διευθυντής Σύνταξης της «Επιθεώρησης Τέχνης», ο Κώστας Μπίτσιος, ο Αριστομένης Προβελέγγιος, ως πρόεδροι του ΣΑΔΑΣ, και πολλοί άλλοι· ανέπτυξαν έντονη δράση, η οποία ξεκίνησε με την επαναδραστηριοποίηση του συλλόγου, με αποκορύφωμα την έκδοση του «Δελτίου Συλλόγου Αρχιτεκτόνων», το πρώτο τεύχος του οποίου κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 1961,  και τη διεξαγωγή των Συνεδρίων του,  από το τέλος του 1961 και μετά.

Κύρια αιτήματα του ΣΑΔΑΣ ήταν η Λαϊκή Κατοικία, τα Κοινωνικά Κτήρια  και τα Ρυθμιστικά Σχέδια γενικώς, ενώ στον επαγγελματικό χώρο, η υποχρεωτική καθιέρωση των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών, τουλάχιστον για σημαντικά δημόσια κτήρια.

Τα Συνέδρια του ΣΑΔΑΣ ήταν:

1ο Δελφοί 1961, «Η Πολεοδομία σαν εθνικό πρόβλημα». Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς το Συνέδριο αυτό ως πρώτη ανασύνταξη του αρχιτεκτονικού χώρου, ίσως και πριν αποκρυσταλλωθούν οι ιδεολογικές τάσεις των αρχιτεκτόνων. Βασικοί ομιλητές: Δεσποτόπουλος, Δοξιάδης, Προβελέγγιος, Βασιλειάδης. Σημειώνεται ότι το επίθετο «εθνικός» χρησιμοποιείται εδώ με το εαμικό του περιεχόμενο (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, Εθνική Αλληλεγγύη, Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, κλπ.), ενώ μετά, στη δημιουργία του εαμικού στρατού χρησιμοποιείται η ονομασία «λαϊκός» (ΕΛΑΣ, ΟΠΛΑ ή τα σχέδια της ΠΕΕΑ «σχέδιο για μια Λαϊκή Παιδεία» κλπ.). Το «εθνικός» εδώ, ως κάτι που αφορά όλο το Έθνος και τον Λαό, και δεν έχει καμία σχέση με τη χρήση αυτής της λέξης από την Δεξιά διανόηση ή, ακόμη χειρότερα, από την Ασφάλεια.

Ο Δοξιάδης μίλησε για την Αθήνα -μόλις είχε εκδοθεί σε βιβλίο η διάλεξή του στην Αρχαιολογική Εταιρεία «η πρωτεύουσά μας και το μέλλον της»-, εξέθεσε τη θεωρία του για τη «δυνάπολη» και την «οικουμενόπολη» και παρουσίασε την πρότασή του για την Αθήνα γενικά και, ειδικότερα, για τη μεταφορά του κέντρου στο Τατόι. Ο Βασιλειάδης εξέθεσε τις θέσεις της Υπηρεσίας του σε διοικητικό και οργανωτικό επίπεδο (αναβάθμιση της Υπηρεσίας του σε Υπηρεσία για εκπόνηση Ρυθμιστικών σχεδίων), και ενημέρωσε ότι εκπονείται ήδη Σχέδιο για την Αθήνα.

Ο Προβελέγγιος ανέλυσε την κατάσταση των ελληνικών πόλεων και γενικότερα του ελληνικού χώρο, χωρίς όμως να φτάνει στο κοινωνικο-οικονομικό υπόστρωμα των αιτίων· ήταν μια λυρική εν πολλοίς ομιλία, πολύ κοντά στον «τρόπο Le Corbusier», στον οποίο είχε εργαστεί και θαύμαζε μέχρι το τέλος της ζωής του. Σίγουρα και αναμφισβήτητα πολιτικά αριστερός, ίσως και κομμουνιστής, ο Προβελέγγιος, αλλά ως προς την Πολεοδομία δεν μπορεί να θεωρηθεί πάντα μαρξιστής. Οι θεωρητικές του θέσεις στην ομιλία αυτή, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως μαρξιστική ανάλυση. Εν μέσω ποιητικών αναφορών για τον Άνθρωπο, την Πόλη, την κακή κατάσταση των σημερινών πόλεων κ.ά., που είχαν λεχθεί πολλές φορές από τον Le Corbusier,  μέχρι τον Μιχελή και τον Δοξιάδη, δε γίνεται καμία αναφορά στο κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο της πόλης και της πολεοδομίας, στην έννοια και τον ρόλο της πόλης μέσα στο καπιταλιστικό ή όποιο άλλο κοινωνικό σύστημα. Η μεγάλης έκτασης εισήγησή του περιστρέφεται σε αναλύσεις, σε περιγραφές διοικητικών συστημάτων της Ευρώπης στην πολεοδομία κ.ά. Είναι χαρακτηριστική μια φράση του· αφού επισημάνει τον ρόλο της περιφερειακής ανάπτυξης, χωρίς να αναρωτηθεί όμως «για ποιόν, για τίνος όφελος;», τονίζει ότι «... έτσι, ο πολεοδόμος μετατρέπεται σε έναν από τους συντελεστάς της αναδιοργανώσεως του εθνικού χώρου στον οποίο ανήκει ...». Καθαρή θέση Le Corbusier, αρχιτεκτονοκεντρική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, απλά ας τη χαρακτηρίσουμε μη μαρξιστική, ιδεαλιστική.

Ο Δεσποτόπουλος, τελικά, πάλι ήταν ο μόνος που έθεσε το θέμα της πολεοδομίας από τη μαρξιστική σκοπιά: ανέλυσε την έννοια και τον ρόλο της πόλης στο ισχύον Κοινωνικοοικονομικό Σύστημα, χαρακτήρισε τις σύγχρονες πόλεις «πολεοειδείς σχηματισμούς», όχι όμως «πόλεις», μια και δεν είναι πλήρεις σε όλη τους την έννοια και λειτουργία, και τις αποκάλεσε «αποθήκες εργατικών χεριών». Τι εννοούσε ο Δεσποτόπουλος «πόλη», το είχε πει από τον Μεσοπόλεμο και το είχε αναλύσει σε βάθος και σε πλάτος, διατυπώνοντας τη «Χάρτα των Αθηνών Νο 2» (βλ. ανάλυση στα άρθρα τού γράφοντος στο GreekArchitects.gr «Η Χάρτα των Αθηνών», μέρος Α και Β). Σημειώνεται ότι ο Δεσποτόπουλος, παρ' όλο που περιλαμβανόταν στο Πρόγραμμα του Συνεδρίου, δήλωσε ασθένεια και παρουσίασε την εισήγησή του δύο μήνες μετά, στην Αρχαιολογική Εταιρία, προφανώς, διότι το Συνέδριο το είχε μποϋκοτάρει το καθηγητικό προσωπικό του ΕΜΠ· μόνο επιμελητές και φοιτητές μετείχαν, ο δε Κυπριανός Μπίρης έσπευσε να ορίσει 8ωρη άσκηση την ημέρα του Συνεδρίου, για να μας κρατήσει στην Αθήνα!

Οι άλλοι ομιλητές ανέλυσαν τεχνικά και πολεοδομικά στοιχεία σε πολύ καλές ομιλίες, όπως ο Αραβαντινός για τις πεζοδρομήσεις των εμπορικών κέντρων που μόλις έκαναν τότε την εμφάνισή τους, ο δε Κυδωνιάτης εμφανίστηκε ως ένας άλλος Δοξιάδης, μεταφέροντας ολόκληρη την Πρωτεύουσα στον Σπερχειό ή στην Πέλλα. Σε «τραγουδάκια του πούλμαν», σε σύγχρονες φοιτητικές εκδρομές, η συμφοιτήτριά μας Χρυσάνθη Αραμπατζή έψελνε σε στυλ των Χαιρετισμών «... η πρωτεύουσα μεταφέρεται στον Σπερχειοοοοό, και ο σώζων εαυτόν σωθήτωωωωω ...».

Το Ψήφισμα του Συνεδρίου επισημαίνει την οξύτητα του προβλήματος, το συσχετίζει με την οικονομική, κοινωνική, τεχνική κλπ. ανάπτυξη της Χώρας, χωρίς να θίγει καθόλου το είδος της «ανάπτυξης», ποια είναι τα αίτια και σε τίνος όφελος θα ήταν αυτή. Στο δε Πόρισμα του Συνεδρίου, διαπιστώνει την αυξανόμενη αστυφιλία και δημιουργία μεγάλων πόλεων και ζητά κρατική αναδιοργάνωση και δημιουργία ειδικού κρατικού φορέα για την Πολεοδομία. Είναι προφανές ότι Ψήφισμα και Πόρισμα είναι πολύ καλά για την επίλυση του προβλήματος στα πλαίσια του Συστήματος και αποφεύγουν κάθε νύξη για το κοινωνικό (και ακόμη περισσότερο το καθεστωτικό) υπόβαθρο του προβλήματος. Άλλωστε, η διοικητική αυτή οργάνωση υπήρχε ως  Διεύθυνση του Υφυπουργείου Οικισμού, η οποία ανέθετε μαζί με το Υπουργείο Συντονισμού μελέτες Ρυθμιστικών Σχεδίων στα επόμενα 4-5 χρόνια και ενδυναμώθηκε μετά το Συνέδριο, με τελική κατάληξη την ίδρυση στις 15.7.1965 του Γραφείου Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθηνών, ως ανεξάρτητου Γραφείου, υπαγόμενου στη Δ/ση Ε2 (Δ/ση Πολεοδομικών Μελετών) του ΥΔΕ, με Διευθυντή τον Π. Βασιλειάδη, ο οποίος άφησε τη θέση του ως Δ/τή της Ε2, θεωρώντας σημαντικότερο το ΡΣΑ από την ανώτερη ιεραρχικά Δ/ση Πολεοδομικών Μελετών. Το γραφείο αυτό εγκαταστάθηκε στην οδό Ερμού 8, εκτός ...επιρροής του Κεντρικού Υπουργείου!

1-2) Η περίφημη διάλεξη του Δοξιάδη, το 1960, στην αίθουσα της Αρχαιολογικής και η, επίσης, περίφημη διάλεξη του Δεσποτόπουλου στον ίδιο χώρο, το 1961, (δημοσίευση στην «Αρχιτεκτονική» τ. 33 του 1962),  3) η εισήγηση του Αχ. Σπανού για την κατοικία στην Ελλάδα, σε έκδοση του ΣΑΔΑΣ το 1962.