Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Πρόεδρος, εκλογές, εκβιασμοί

plirone
Η δημοκρατία δεν εκβιάζεται, αρκεί να μην είναι υπό εποπτεία. Γιατί τότε, σε μια δημοκρατία πιασμένη στη μέγγενη του χρέους, και τοποθετημένη στο μικροσκόπιο της τρόικας, η δημοκρατική διαδικασία είναι στα χαρτιά και η διέξοδος που μπορεί να προσφέρει έχει ήδη υπονομευτεί.

Ας δούμε πως…

Έχουμε μια κυβέρνηση που κατά κοινή ομολογία (μας) ξέσκισε και πέτυχε μια αναπροσαρμογή άνευ προηγουμένου, διαλύοντας μισθούς, συντάξεις, εργασιακά δικαιώματα, απολύοντας και ξεπουλώντας. Οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος, πράγματι τα έκαναν όλα. Ότι τους ζήτησαν οι δανειστές και ακόμη παραπάνω…

Έχουμε, από την άλλη μεριά, τους Δανειστές/ εκβιαστές, αυτούς που μας ετοίμασαν τα προγράμματα (με τους λάθος πολλαπλασιαστές) που υλοποιήθηκαν στην πλάτη μας, αυτούς που καθορίζουν ποιοι ζουν και ποιοι πεθαίνουν σ αυτόν τον τόπο, αυτούς  που ορίζουν τι σε ποιον και πόσο θα ξεπουληθεί, αυτούς που στην ουσία διοικούν τα υπουργεία και παίρνουν τις αποφάσεις… Έρχονται λοιπόν αυτοί και λένε: δεν μας αρκεί η υπακοή της σημερινής κυβέρνησης, απαιτούμε και την συμμόρφωση της επόμενης…

Καθώς οι δανειστές είναι αυτοί που ελέγχουν τη ροή του χρήματος είναι σε θέση να καθορίσουν και τις πολιτικές εξελίξεις. Οδηγούν λοιπόν τα πράγματα ακριβώς εδώ:

  • Ή εκλέγετε (μας λένε) Πρόεδρο της Δημοκρατίας, οπότε συνεχίζουμε τη δουλειά με την παρούσα συγκυβέρνηση
  • ‘ή δεν εκλέγετε πρόεδρο, πάτε σε εκλογές και περιμένουμε την επόμενη κυβέρνηση

Εν τω μεταξύ, οι δανειστές επόπτες και ρυθμιστές της ροής χρήματος στη χώρα, κλείνουν τη στρόφιγγα, προκαλώντας  ασφυξία δημιουργώντας το δίλημμα για την εκλογή του Προέδρου αλλά και τις προϋποθέσεις ελέγχου και της επόμενης κυβέρνησης που πιθανόν θα προκύψει, αν τελικά πάμε σε εκλογές…

Ας αποκωδικοποιήσουμε τον εκβιασμό. Διατυπώνεται ως δίλλημα  σε δύο φάσεις από τους δανειστές, αξιοποιείται από την εκβιαζόμενη (συν)κυβέρνηση και τελικά καταλήγει επάνω στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Φάση πρώτη: οι δανειστές έχουν έτοιμο ένα οικονομικό πακέτο που περιλαμβάνει 1,8 δις ευρώ που θα δοθεί στη χώρα με την ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης (αφού η βουλή ψηφίσει 17 (!) προαπαιτούμενα). Μετά από αυτό το πακέτο περιλαμβάνει και την προληπτική γραμμή πίστωσης που σημαίνει αυστηρή Εποπτεία. Για να δώσουν αυτό το πακέτο οι δανειστές θέλουν «σταθερότητα», δηλαδή να μην τρέχουμε σε εκλογές και αλλαγή κυβέρνησης

Φάση δεύτερη: εδώ είμαστε τώρα. Έρχεται λοιπόν η (συν)κυβέρνηση και λέει στην ελληνική βουλή: Αυτό είναι το «πακέτο συμφωνίας» με την τρόικα των δανειστών. Αν εκλέξουμε πρόεδρο της Δημοκρατίας, συνεχίζουμε για την ολοκλήρωσή του. Αν όχι πάμε σε περιπέτεια. Σ αυτό το δίλημμα ή με αυτό το πρόσχημα θα απαντήσουν οι 300 της Βουλής και θα διαμορφωθεί το αποτέλεσμα που θα εκλέξει (ή δεν θα εκλέξει) πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Φάση Τρίτη: ο εκβιασμός των δανειστών, προφανώς θα μείνει ενεργός στην περίπτωση που δεν εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας και η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές. Οι διαπραγματεύσεις με τους θα παγώσουν, προκειμένου να γίνουν εκλογές και να αναδειχθεί η καινούργια κυβέρνηση. Σ αυτό το σημείο ο εκβιασμός των δανειστών φτάνει μέχρι  εκλογικό σώμα, που θα αποφασίσει τελικά αν έχει το σθένος να αλλάξει κυβέρνηση.

Φάση τέταρτη: Ο εκβιασμός των δανειστών προφανώς, είναι διατυπωμένος με τέτοιον τρόπο που θα τον αισθανθεί άμεσα και η νέα κυβέρνηση που θα προκύψει αν η χώρα οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές. Η νέα κυβέρνηση, εξ αιτίας όλης αυτής της καθυστέρησης που οργάνωσαν οι δανειστές θα βρεθεί μπροστά σε ασφυκτικά οικονομικά/ ταμειακά προβλήματα, γεγονός που θα την οδηγήσει «με το καλημέρα» στην μέγγενη των δανειστών/ εκβιαστών…

Η δημοκρατία, λοιπόν, δεν εκβιάζεται;  

 
euro

Πρώτα Πρόεδρο, μετά «συμφωνία» ζητά η τρόικα

Περιμένουν τις εξελίξεις οι δανειστές για να πράξουν τα...δέοντα

«Διαβάζοντας»  τα αποτελέσματα του euro-group της Δευτέρας στο οποίο οι εταίροι  αποφάσισαν να προσφέρουν στην Ελλάδα  παράταση δύο μηνών μέχρι την ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης, το συμπέρασμα είναι σαφές: Οι δανειστές δεν πρόκειται να προσφέρουν καμία συμφωνία πριν ολοκληρωθούν οι εσωτερικές πολιτικές διαδικασίες για την εκλογή (ή μη εκλογή) του προέδρου της Δημοκρατίας.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς και ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος αποφάσισαν να επισπεύσουν τις διαδικασίες για την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας, ξεκινώντας τη 17ηΔεκεμβρίου.
Με τον τρόπο αυτό η (συν)κυβέρνηση θα επιδιώξει να εξασφαλίσει των αριθμό των  180 απαραίτητων από το Σύνταγμα βουλευτών, προβάλλοντας την «έτοιμη συμφωνία» με τους δανειστές για την ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης και—μετά την εκλογή του προέδρου—την τελική  Συμφωνία για την προληπτική γραμμή πίστωσης η οποία θα σημάνει (κατά την εκδοχή της κυβέρνησης) το τέλος των μνημονίων.
Με αυτήν την επιχειρηματολογία άλλωστε, η κυβέρνηση ήδη εδώ και αρκετές μέρες επιχειρεί να οικοδομήσει τα επιχειρήματα που θα  επιτρέψουν τη δημιουργία της απαραίτητης πλειοψηφίας για την προεδρική εκλογή.
Βέβαια, το εγχείρημα της κυβέρνησης φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο καθώς δεν μπορεί πια να κρυφθεί ότι:
  1. για να ολοκληρωθεί  η τελευταία αξιολόγηση της τρόικας υπάρχουν προαπαιτούμενα (πρόσθετα οικονομικά βάρη για την κοινωνία) τα οποία θα πρέπει να ικανοποιηθούν από την κυβερνητική πλειοψηφία
  2. η προληπτική γραμμή στήριξης δεν είναι το τέλος των μνημονίων, αλλά η απαρχή νέας φάσης αυστηρών απαιτήσεων από τους δανειστές και σκληρή εποπτεία.
Από την πλευρά τους οι δανειστές με την παράταση των δύο μηνών που «προσφέρουν» αποσκοπούν στον έλεγχο του ελληνικού πολιτικού σκηνικού σε κάθε περίπτωση.
  • Είτε στην περίπτωση που η συγκυβέρνηση καταφέρει να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας, οπότε θα πάρει παράταση ζωής και θα υπογράψει τις νέες συμφωνίες με τους δανειστές
  • Είτε στην περίπτωση που δεν εκλεγεί πρόεδρος και η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές, οπότε οι δανειστές θα πιέσουν για συμφωνία την όποια κυβέρνηση προκύψει
topontiki.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου