Μελέτες για την ανάδειξη και προστασία των στρατοπέδων της ν. Γυάρου

Αναρτούμε Μελέτες για την ανάδειξη και προστασία των στρατοπέδων της ν. Γυάρου που εκπονήθηκαν από το Σταύρο Σταυρίδη και την  Άννυ Βρυχέα όταν εκπόνησαν μια πρόταση δημιουργίας διαδρομών μνήμης στο νησί μετά από προσεκτική έρευνα σε αρχεία και συγκεντρώνοντας υλικό με συνεντεύξεις αγωνιστών από όλες τις περιόδους λειτουργίας του τόπου εξορίας

Μελέτες για την ανάδειξη και προστασία των στρατοπέδων της ν. Γυάρου

Ο μαρτυρικός τόπος της Γυάρου

Ο μαρτυρικός τόπος της Γυάρου

του Τάση Παπαϊωάννου

(Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ)

[10.7.2024]

Οι τόποι έχουν μνήμη. Θραύσματα αυτής της μνήμης βρίσκονται θαρρείς διάσπαρτα πάνω στους τοίχους των κτιρίων, πάνω σε βράχια, σε πέτρες, σε μονοπάτια, πλάι στο κύμα. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις έναν τόπο από τις μνήμες που αυτός εμπεριέχει, οι οποίες αποτελούν αλληλένδετο και αναπόσπαστο στοιχείο της υπόστασής του. Συμβάντα του παρελθόντος σφραγίζουν μια για πάντα τη φυσιογνωμία των τόπων. Δεν είναι μόνο οι προσωπικές μνήμες όσων έζησαν στον καιρό τους τα γεγονότα, αλλά κι εκείνες που «αιωρούνται» στο χώρο και στο χρόνο και στοιχειώνουν ένα τόπο μ’ αυτά που συνέβησαν εκεί στο παρελθόν. Κι όσο πιο τραγικές και συγκλονιστικές είναι οι στιγμές αυτές τόσο πιο βαθιά είναι ριζωμένες στη συλλογική μνήμη μιας κοινωνίας. Ρίζες που όσο κι αν κάποιοι κάθε τόσο επιχειρούν μάταια να τις κόψουν, αυτές θα πολλαπλασιάζονται και θα συνεχίζουν να τροφοδοτούν με τις ιστορικές αλήθειες το παρόν.

Ο διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός που διοργανώθηκε πρόσφατα από ιδιωτική εταιρεία, υπό την εποπτεία του ΤΕΕ(!), για την «αναβίωση και αξιοποίηση» του μαρτυρικού τόπου της Γυάρου, κινδυνεύει να οδηγήσει στην αλλοίωση της ιστορικής, πολιτικής και συμβολικής φυσιογνωμίας του ερημικού νησιού, όπως αυτή έχει καταγραφεί –δεκαετίες τώρα- στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Στόχος των διοργανωτών είναι «ένα βιώσιμο μέλλον και η δημιουργία νέας ζωής(;)», στο εγκαταλελειμμένο και ανεμοδαρμένο ξερονήσι των Κυκλάδων. Μια πραγματικά προκλητική ενέργεια της “ιδιωτικής πρωτοβουλίας” που τόσο προπαγανδίζεται και πριμοδοτείται από την κυβέρνηση της ΝΔ, λες και θέλει μ’ αυτόν τον τρόπο να ξεπλύνει το ένοχο παρελθόν της. Ενέργεια η οποία δικαίως ξεσήκωσε πλήθος αντιδράσεων, με πρώτη αυτή του ΣΦΕΑ, ο οποίος κατήγγειλε ευθύς εξ αρχής τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις.

[Λάδι σε καμβά]

Οι αγωνιστές που “πέρασαν” μέσα από το κολαστήριο της Γυάρου, αλλά και της Μακρονήσου που κυνηγήθηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, από τα φασιστικά καθεστώτα στα πιο σκοτεινά και στυγνά χρόνια της σύγχρονης ιστορίας μας, στάθηκαν οι ίδιοι, άντρες και γυναίκες, μπροστά από το Μέγαρο Μουσικής. Στάθηκαν με τα σώματά τους, ως άλλο τείχος απέναντι στις επικίνδυνες προσπάθειες παραχάραξης και νόθευσης του μαρτυρικού τόπου, εκεί όπου έγινε με κάθε επισημότητα και πρωτοφανή δημοσιότητα, η ημερίδα ανακοίνωσης της διαγωνιστικής διαδικασίας,. Κι έτσι όπως στάθηκαν έξω από το κτίριο, κρατώντας το πανό που έγραφε «Κάτω τα χέρια από τη Γυάρο» ήταν σαν να μας έλεγαν: είμαστε ακόμη εδώ, να σας διηγηθούμε εμείς τι σημαίνει η Γυάρος!

Η Γυάρος, η Μακρόνησος και τα χτίσματα της φρίκης που βρίσκονται πάνω τους, είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες των εγκλημάτων και των διώξεων που υπέστη ένα τμήμα του ελληνικού λαού για τις δράσεις και τις πολιτικές πεποιθήσεις του. Είναι τόποι “προσκυνήματος” και απόδοσης τιμής στη μνήμη εκείνων που έφυγαν από τη ζωή κι ως τέτοιους οφείλουμε να τους προστατεύουμε και να τους διατηρούμε μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Για να θυμίζουν στις επερχόμενες γενιές τον αγώνα για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη. Κανείς, μα κανείς δεν δικαιούται να ακουμπήσει, πόσο μάλλον να αλλοιώσει ή να “ωραιοποιήσει” τον ιστορικό και πολιτικό χαρακτήρα τους!

Η αρχιτεκτονική δε μπορεί να γίνεται το όχημα νομιμοποίησης της αλλοίωσης της φυσιογνωμίας των τόπων, ιδίως των ιστορικών τόπων. Η σύγχρονη αρχιτεκτονική αντλεί από τη μνήμη και την ιστορία του κάθε τόπου τα στοιχεία εκείνα πάνω στα οποία θα βασιστεί για να υπάρξει. Όμως σε κάποιους άλλους τόπους, φορτισμένους με μνήμες, η αρχιτεκτονική οφείλει να σκύψει με σεβασμό και να “υποχωρήσει” διακριτικά μπροστά στον συμβολισμό που εμπεριέχει ο μνημειακός ή ο μαρτυρικός χαρακτήρας τους. Ο διαγωνισμός που προκηρύχτηκε, παρά τις όποιες προθέσεις (σκόπιμες ή όχι) των διοργανωτών του, παραβλέπει (παρά τις -εκ των υστέρων- συμπληρωματικές “προσθήκες”) ακριβώς το πιο σημαντικό και κύριο στοιχείο του χαρακτήρα του νησιού: το τι πραγματικά ήταν η Γυάρος και πως πρέπει σήμερα –αλλά και πάντα- να σταθούμε απέναντι στην ιστορική μνήμη της.

Με πρόσχημα τον ευπρεπισμό, την ανάδειξη και την αξιοποίηση και με οικολογικές –τάχατες-πρωτοβουλίες αναβάθμισης(;) του φυσικού προστατευόμενου περιβάλλοντος, επιχειρείται μέσω του ιδιωτικού διαγωνισμού και με τις ευλογίες φυσικά της κυβέρνησης, η απονεύρωση του τόπου, η πλήρης αποϊδεολογικοποίησή του, η διαστρέβλωση της ιστορίας και η λήθη. Αντιθέτως, απέναντι στην συνειδητή εγκατάλειψή του όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα έπρεπε να συντηρηθούν προσεκτικά, ως σημαντικά μνημεία της νεοελληνικής ιστορίας, και να γίνουν επισκέψιμοι δημόσιοι χώροι για όλες και όλους, μακριά από κάθε μορφή τουριστικής και κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης. Τόσα νησιά κατέστρεψε το αδηφάγο real estate. Τώρα οι “ευαίσθητοι επενδυτές” θέλουν να “βάλουν χέρι” και στη Γυάρο, να βεβηλώσουν τον τόπο της, να φυτέψουν κι εδώ ανεμογεννήτριες (;), στο όνομα πάντα της “πράσινης ανάπτυξης”. Ας αφήσουμε, λοιπόν, ήσυχα τα “Γιούρα”, με τις διαχρονικές εφιαλτικές τους μνήμες να τριγυρνάνε σαν φαντάσματα μέσα στα στοιχειωμένα σκονισμένα κελιά και τους σκοτεινούς διαδρόμους της “πειθαρχημένης διαβίωσης”. Ο άνυδρος, άγονος, πυρωμένος βραχότοπος, μαζί με τα κτίρια της ντροπής, πρέπει να παραμείνουν ανέγγιχτα εκεί, in situ, ως άλλα μνημεία της φασιστικής θηριωδίας, για να θυμίζουν στις νεότερες γενιές, τις συνθήκες ζωής των πολιτικών κρατούμενων της επτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας (κι όχι μόνο).

Ο λαός που ξεχνάει την ιστορία του και λησμονά τις πιο τραυματικές στιγμές της, κινδυνεύει να ξαναζήσει στο μέλλον τις ίδιες ή και χειρότερες τραγωδίες που πέρασε στο παρελθόν. Τα κτίρια και τα ντουβάρια που στέκουν ακόμη όρθια από το στρατόπεδο-φυλακή-κάτεργο της ανθρώπινης εξαθλίωσης και του θανάτου, έχουμε ιστορικό χρέος να τα διατηρήσουμε ως έχουν, μαζί με ολόκληρο το φυσικό περιβάλλον (στεριανό και θαλάσσιο), ως χώρους εγκλεισμού και βασανισμού ανθρώπων που οραματίστηκαν, πάλεψαν και πολλοί έδωσαν και τη ζωή τους ακόμη, για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο. Αυτό το όραμα για έναν άλλο κόσμο, με καλύτερες συνθήκες ζωής για τους πολλούς και τους αδύναμους, με άλλες αξίες και αρχές, προσπαθούν χρόνια τώρα, (ιδίως τα τελευταία), να το σβήσουν από τη συλλογική μνήμη. Να το ταυτίσουν με την ουτοπία επιχειρώντας να μας πείσουν ότι ένας τέτοιος κόσμος είναι ανέφικτος. Η Γυάρος, η Μακρόνησος, η Λέρος, αλλά και ο Αη Στράτης, η Ικαρία, η Φολέγανδρος, η Ανάφη…, θα στέκουν όμως για πάντα εκεί, καταμεσής στο Αιγαίο, να μνημονεύουν εσαεί τον ακατάβλητο αγώνα του ανθρώπου για ένα καλύτερο αύριο. Τα νησιά της εξορίας είναι ένας ύμνος για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και για την αντίστασή του απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης. Η λήθη δεν θα μπορέσει εδώ να σκεπάσει τη μνήμη!

Ιδιωτικά πανεπιστήμια / Το φοιτητικό κίνημα πρωταγωνιστής της Μεταπολίτευσης - Τρεις γενιές μιλούν στην ΑΥΓΗ

Ιδιωτικά πανεπιστήμια / Το φοιτητικό κίνημα πρωταγωνιστής της Μεταπολίτευσης - Τρεις γενιές μιλούν στην ΑΥΓΗ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ 7’

Κώστας Παπαντωνίου ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗΑπό αριστερά προς τα δεξιά: Τάσης Παπαϊωάννου, Ορέστης Τριανταφύλλου, Αναστασία Σταυροπούλου, Χριστίνα Τραπεζιώτη

Η διαχρονική στοχοποίηση του δημόσιου πανεπιστημίου δεν έχει να κάνει τόσο με την ίδρυση των ιδιωτικών σχολών όσο με την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση

Καθίσαμε στα σκαλιά του κεντρικού κτηρίου του Πολυτεχνείου, του ιστορικού «Αβέρωφ». Από κει μπορούσαμε να κοιτάξουμε καλύτερα το παρελθόν. Να δούμε την Πατησίων να αποτυπώνεται σε ασπρόμαυρο φιλμ. Να έρθουμε σε επαφή με τα αμφιθέατρα που γέμιζαν ασφυκτικά, ακόμη και υπό την απειλή των τανκς, μέσω της διήγησης ενός ανθρώπου που έζησε τα πράγματα μέσα από την ιστορική καγκελόπορτα.

Δίπλα μου, στη μία πλευρά, είχα τον Τάση Παπαϊωάννου, φοιτητή το 1973, 20χρονο τότε, συμμέτοχο στους αγώνες της γενιάς που κατάφερε να ορίσει μια νέα αρχή. «Νομίζω ότι η εξέγερση έβαλε πολύ ισχυρά τα θεμέλια προκειμένου να συγκροτηθεί το άρθρο 16 του συντάγματος μεταπολιτευτικά» λέει ο Τάσης. Αφετηρία των φοιτητών αποτέλεσε η μάχη και τότε για το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, πτυχή που, όπως επισημαίνει, δεν είναι ευρύτερα γνωστή. «Ο σπινθήρας ώστε να ανάψει η φωτιά της εξέγερσης ήταν η προσπάθεια της Χούντας να ιδρύσει ένα ιδιωτικό αμερικανικό κολέγιο το 1972. Ήταν η αφορμή ώστε να ξεκινήσουν οι πρώτες συνελεύσεις».

Τα χρόνια που ακολούθησαν, το νήμα του αγώνα δεν παρέπεσε μόλις χρειάστηκε να αλλάξει χέρια. Δίπλα μου, στην άλλη πλευρά της σκάλας, είχα την Αναστασία Σταυρόπουλου, φοιτήτρια στη Νομική στα 19 της την περίοδο 2006-2007, όταν επιτεύχθηκε η υπεράσπιση του άρθρου 16. Μέσα από την περιγραφή της τη βλέπω να κρατά το χέρι ενός άγνωστου παιδιού στην ηλικία της καταμεσής μιας ομιχλώδους ατμόσφαιρας στο Σύνταγμα εξαιτίας των χημικών. «Την 8η Μαρτίου του 2007, που ψηφιζόταν ο νόμος Γιαννάκου, ο οποίος φυσικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ -ήταν ο νεκρός νόμος-, είχαν κατέβει καταλήψεις απ’ όλη την Ελλάδα. Ήμασταν στο Σύνταγμα και είχαν περικυκλώσει το μπλοκ της Θεσσαλονίκης. Τα ΜΑΤ τους δέρνανε καθιστούς στον δρόμο όλους, μέσα σε έναν κύκλο. Εκεί θυμάμαι να φεύγει ένα παιδάκι από το μπλοκ της Θεσσαλονίκης και να τρέχει ξαφνικά προς το μέρος μου. Μολονότι δεν γνωριζόμασταν, από τον φόβο μας πιαστήκαμε χέρι-χέρι. Κι έτσι βγάλαμε όλη την πορεία».

Οι φοιτητικές νίκες που έγραψαν Ιστορία

Αθήνα, 8 Μαρτίου 2007. Το νικηφόρο παρελθόν του κινήματος αποτελούσε πηγή έμπνευσης για τη σημαντικότερη μεταπολιτευτική φοιτητική κινητοποίηση | Τ.ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Οι φοιτητικές νίκες που έγραψαν Ιστορία

ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ 28.01.24 10:10Τάσος Κωστόπουλος

Μικρή περιδιάβαση σε όσα οι κυβερνώντες θα ήθελαν να μην έχουμε ποτέ ακούσει

Παρακολουθώντας τη δημόσια συζήτηση γύρω από τις φοιτητικές και μαθητικές κινητοποιήσεις κατά της ιδιωτικοποίησης της ανώτατης παιδείας, διαπιστώνει κανείς πως η αντίθεση σ’ αυτό το κίνημα διατυπώνεται σε δύο διακριτά, πλην συμπληρωματικά επίπεδα. Το πρώτο είναι η ρητή συμφωνία με την προαναγγελθείσα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη συνταγματική εκτροπή, της ουσιαστικής κατάργησης του άρθρου 16 (περί αποκλειστικά δημόσιου χαρακτήρα των ΑΕΙ) δίχως την προβλεπόμενη διαδικασία αναθεώρησής του. Το δεύτερο, και καθοριστικότερο για τις προοπτικές και την έκβαση του κινήματος, είναι η διάχυτη πεποίθηση πως «οι αγώνες δεν έχουν νόημα» καθώς έχουν αποδειχτεί αναποτελεσματικοί.

Αναμενόμενη ίσως ύστερα από τόσες ήττες των κοινωνικών κινημάτων (ορισμένες, μάλιστα, από τις οποίες επιβλήθηκαν ή εμπεδώθηκαν στη διάρκεια της κυβέρνησης Τσίπρα), αυτή η τελευταία εντύπωση κάθε άλλο παρά δικαιώνεται ωστόσο ιστορικά στον χώρο της ελληνικής εκπαίδευσης, και δη της τριτοβάθμιας. Στην πραγματικότητα, οι μεγάλες κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος (αλλά και οι σοβαρότερες μαθητικές) αποδείχτηκαν από τη Μεταπολίτευση και δώθε εξαιρετικά αποτελεσματικές. Αλλοτε μεν πανηγυρικά, επιβάλλοντας την επίσημη απόσυρση προβληματικών νομοσχεδίων (1975, 1990-91) ή ακόμη και την κατάργηση νόμων ψηφισμένων από τη Βουλή (1979-80), και άλλοτε στην πράξη, αποτρέποντας απλώς την εφαρμογή τους - όπως έγινε το 2006-07 με τον Ν. 3549 της Μαριέττας Γιαννάκου, το 2011 με τον Ν. 4009 των Αννας Διαμαντοπούλου και Αδώνιδος Γεωργιάδη και το 2021-22 με τον Ν. 4777 των Χρυσοχοΐδη-Κεραμέως για την πανεπιστημιακή αστυνομία.

Η βίαιη γέννηση μιας πρωτεύουσας

Μοναστηράκι 1835. Βαυαροί στρατιώτες επιτηρούν από ψηλά τους ιθαγενείς της καινούργιας πρωτεύουσας. Γκραβούρα εκ του φυσικού, του Δανού ζωγράφου Μαρτίνου Ρερμπάι

Η βίαιη γέννηση μιας πρωτεύουσας

ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ 07.01.24 12:10Τάσος Κωστόπουλος

Η μεταφορά της πρωτεύουσας το 1834 από το Ναύπλιο στην Αθήνα δεν υπήρξε μια ανώδυνη διαδικασία

Με τον χειρότερο δήμαρχο που πέρασε μεταπολιτευτικά (αν όχι μεταπολεμικά) από την Αθήνα ν’ αποχαιρετά με τον επίσης χειρότερο δυνατό τρόπο το αξίωμά του, και την Αθήνα να μετατρέπεται σταθερά σε τουριστικό προορισμό όλο και πιο εχθρικό για τους μόνιμους κατοίκους της, αναμενόμενοι είναι κάποιοι απολογισμοί σε βάθος χρόνου.

Μέχρι πρόσφατα, η αναζήτηση των απαρχών της προβληματικής ποιότητας ζωής στο λεκανοπέδιο εστιαζόταν κυρίως στον θεσμό της αντιπαροχής, με τον οποίο ο εθνάρχης Καραμανλής έλυσε το στεγαστικό πρόβλημα της μεταπολεμικής Αθήνας (και, κυρίως, θεμελίωσε την ταξική συμμαχία της αστικής μας τάξης με μια μεγάλη μερίδα λαϊκών και μικροαστικών στρωμάτων). Παρ’ όλο που αυτή η κριτική είναι ιστορικά πλήρως δικαιωμένη, ακόμη ορθότερο θα ήταν ωστόσο να πάμε ακόμα πιο πίσω: στην ίδια τη γέννηση του κλεινού άστεως ως πρωτεύουσας του Ελληνικού Βασιλείου, οι παρενέργειες της οποίας αποτυπώθηκαν αρκετά εύγλωττα στον Τύπο των ημερών.

Μια ιστορία αχαλίνωτης κερδοσκοπίας και κοινωνικά επικαθορισμένης κρατικής βίας, παντελώς απωθημένη από τη συλλογική μνήμη των μεταγενέστερων Αθηναίων, όπως συμβαίνει άλλωστε με την αντίστοιχη συλλογική μνήμη κάθε μεγαλούπολης· χαρακτηριστικό παράδειγμα ο μύθος περί διαχρονικής «πολυπολιτισμικής συνύπαρξης» στη Νέα Υόρκη, που αναγορεύτηκε σε δόγμα μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 (κι αμφισβητήθηκε τόσο εύστοχα από τον Μάρτιν Σκορσέζε στις ιστορικά ακριβέστατες «Συμμορίες» του).

Ανοιχτομάτηδες χωρίς σύνορα

50 Χρόνια Πολυτεχνείο - Ο Νοέμβρης του 73 δεν ξεχνιέται

50 XΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Ανοικτό Δίκτυο: Κάλεσμα σε συμμετοχή

Δεν είμαστε ούτε οι πρωταγωνιστές,

ούτε οι εκφραστές της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973,

ούτε της “γενιάς του Πολυτεχνείου”.

Είμαστε ένα τμήμα από εκείνους που συμμετείχαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ’73 και απευθυνόμαστε σε όλους όσους συμμετείχαν τότε να συνυπογράψουν το κείμενο της ταυτότητας. Και το πιο σημαντικό: να συνδιοργανώσουν και να συμμετάσχουν σε όλες τις δράσεις και στις δραστηριότητες για τα 50 χρόνια από την εξέγερση.

Ο σκοπός της ιστοσελίδας

Σε πρώτη φάση, το Ανοικτό Δίκτυο, μέσω της συντακτικής ομάδας του, ανοίγει το κείμενο ταυτότητας και υπογραφών με κάλεσμα συμμετοχής. Γίνεται μια συστηματική προσπάθεια συλλογής και καταγραφής, τόσο δημοσιευμένου όσο και πρωτότυπου υλικού, με επίκεντρο τα γεγονότα που σημάδεψαν την εξέγερση της νεολαίας τον Νοέμβρη του 1973. Το πολυδιάστατο αυτό υλικό αποτελείται από: χρονολόγια, απόψεις, γραπτές & προφορικές μαρτυρίες, σε συνδυασμό με μια ενδελεχή καταγραφή βιβλιογραφίας, μελετών, ερευνών & δημοσιευμάτων του τύπου, καθώς και μια συλλογή από φωτογραφικό & οπτικοακουστικό υλικό.

Η προοπτική μας είναι στο άμεσο μέλλον να διαμορφωθεί σε ενα πλούσιο ψηφιακό αρχείο, ανοικτό στην συμμετοχή και προσβάσιμο σε όλες κι όλους. Θέλουμε να προσφέρουμε το κατάλληλο υλικό για να μπορούν οι αναγνώστες να διαμορφώσουν τη δική τους κρίση ως προς το τι ήταν το Πολυτεχνείο του ’73, και ποιά παρακαταθήκη άφησε στις ερχόμενες γενιές.

50 χρόνια Πολυτεχνείο - το νόημα της εξέγερσης

Θα μιλήσουν:

Παύλος Αντωνόπουλος, φοιτητής της ΦΜΣ Αθήνας επί δικτατορίας

Νάντια Βαλαβάνη, φοιτήτρια της ΑΣΟΕΕ επί δικτατορίας

Γιάννης Γρηγορόπουλος, φοιτητής της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ επί δικτατορίας.

Διονύσης Μαυρογένης, φοιτητής της Φαρμακευτικής επί δικτατορίας

Αντώνης Μαούνης, φοιτητής Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ επί δικτατορίας

Δημήτρης Παπαχρήστος, φοιτητής της ΑΣΟΕΕ επί δικτατορίας.

Γιώργος Οικονόμου, φοιτητής του Μαθηματικού επί δικτατορίας

Γιάννης Φελέκης, εργαζόμενος την περίοδο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 16 Νοέμβρη, στο συγκρότημα του Πολυτεχνείου (Πατησίων), στις 6 μμ, στα πλαίσια του τριήμερου εορτασμού.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΑΘΗΝΑΣ

https://www.facebook.com/events/655455563329755/?ref=newsfeed

«Νοέμβρης 1973-2023. 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η κυβέρνηση της ΝΔ επιτίθεται στα δικαιώματα και το μέλλον μας. Η πολιτική της οδηγεί στη φτώχεια, την ακρίβεια, την ανεργία, την επίθεση στα δικαιώματα και στις ελευθερίες, επιχειρεί να καταστήσει την χώρα προκεχωρημένο ΝΑΤΟϊκό φυλάκιο και ορμητήριο θανάτου» αναφέρουν και συνεχίζουν:

«Θέλουν να σβήσουν τον Νοέμβρη και το νόημά του από τη συλλογική μνήμη, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι η εξέγερση του 73 συνεχίζει να εμπνέει τους αγώνες του σήμερα.

Θέλοντας να τιμήσουμε όσους και όσες αγωνίστηκαν τότε, αλλά και να συμβάλλουμε στον αγώνα για να μείνει ζωντανή η παρακαταθήκη των αγώνων του λαού και της νεολαίας, παίρνουμε την πρωτοβουλία να διοργανώσουμε εκδήλωση στον ιστορικό χώρο του συγκροτήματος του Πολυτεχνείου στην Πατησίων, με ευρύτατη συμμετοχή από αγωνιστές και αγωνίστριες, πρωταγωνιστές / στριες της εξέγερσης του 73.Σκοπός μας είναι να ακουστούν εκείνες οι φωνές που έδωσαν τον τόνο εκείνες τις φλογερές μέρες, να περιγράψουν τον αγώνα ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα, τις μέρες της εξέγερσης, αλλά και να μας μιλήσουν για το νόημα του Πολυτεχνείου και τα αιτήματά του που μένουν ζωντανά και πιο επίκαιρα από ποτέ»

Οι Αρχιτέκτονες του 1973 σε αλληλεγγύη με τους φοιτητές

 

Από το αρχείο μελών της συσπείρωσης αριστερών μηχανικών ανακοινώσεις συγκεντρώσεων Αρχιτεκτόνων στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη στις 16 Νοέμβρη 1973 σε έκφραση αλληλεγγύης στον αγώνα των φοιτητών και του εργαζόμενου λαού στο Πολυτεχνείο, αλλά και κάλεσμα συμμετοχής και στήριξης τις κινητοποιήσεις. 

«ΕΑΣ, ΕΑΣ να φύγει ο κερατάς» ο Μητσοτάκης: 30 χρόνια από την νικηφόρα απεργία στις συγκοινωνίες

«ΕΑΣ, ΕΑΣ να φύγει ο κερατάς» ο Μητσοτάκης: 30 χρόνια από την νικηφόρα απεργία στις συγκοινωνίες, του Νίκου Γουρλά

 ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΡΛΑΣ

Κλείνουν φέτος τριάντα χρόνια από τότε που ο Κ. Μητσοτάκης (πατέρας ) απέλυσε 1.200 εργαζόμενους στις συγκοινωνίες. Από εκείνον τον Ιούλιο του 1992 και για πολλούς μήνες μετά ξεκινά ένας από τους πιο εμβληματικούς αγώνες του εργατικού μας κινήματος που συνδέεται άμεσα με την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ο οποίος πίστεψε ότι το μεγάλο ποσοστό-46,89% - που πήρε τον Απρίλη του 1990 θα του έδινε και την ευχέρεια να εφαρμόσει άνετα τον νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα του.

Ο Κ. Μητσοτάκης ήταν ίσως ο μοναδικός πρωθυπουργός που από την επομένη μέρα της εκλογής του είδε να ξεκινούν μεγάλοι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες καθώς, καθηγητές, εργαζόμενοι στις λεγόμενες προβληματικές, την Πειραϊκή Πατραϊκή, την ΠΥΡΚΑΛ, αλλά και σε πολλούς άλλους χώρους βγήκαν στου δρόμους με απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις. Οι εργαζόμενοι αμφισβήτησαν τα σχέδια του Μητσοτάκη στέλνοντας τροχιοδεικτικές βολές να μην τολμήσει να εφαρμόσει το νεοφιλελεύθερο Θατσερικού τύπου πρόγραμμα του, να μην προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις, να μην διανοηθεί να βάλει χέρι στο ασφαλιστικό.

Οι αγώνες αυτοί συνδέθηκαν με τους με τις τεράστιες διαδηλώσεις και απεργίες στην παιδεία με αφορμή την δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα από την ΟΝΝΕΔ που οδηγούν σε παραίτηση τον υπουργό Παιδείας Β. Κοντογιανόπουλο και απόσυρση του νόμου για την παιδεία που για μια ακόμα φορά τον πήραν πίσω (είχε προηγηθεί ο 815 ο 1978).