Από Μανώλης Ντουντουνάκης -
Παρατηρούμε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, τη παντοκρατορία της Γερμανίας στην Ευρώπη του ευρώ. Το δίπολο Γαλλία – Γερμανία δεν υπάρχει πια, λόγω οικονομικής και πολιτικής αδυναμίας της Γαλλίας. Η Μεγάλη Βρετανία αποχωρεί από τη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, ενώ στη Γαλλία χειροκροτούν για την άνοδο στη Προεδρία ενός συστημικού, άχρωμου και πολιτικά αδύναμου ηγέτη που εγγυάται τη διαιώνιση της σημερινής κατάστασης. Παράλληλα,, το 1/3 των Γάλλων ψήφισε υπέρ της εξόδου από την ΕΕ και το ευρώ, και ανάλογη τάση, ενάντια στη ΕΕ και στο ευρώ, καταγράφεται, με την ίδια ή μεγαλύτερη ένταση, σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη. Τέλος, η «Αμερική του Τραμπ» ακόμα περισσότερο από πριν, αφήνει στη Γερμανία τη κυριαρχία της Ευρώπης, και λόγω των οικονομικών προβλημάτων της Αμερικής. Και ενώ η λύση θα έπρεπε να ναι προς τη κατεύθυνση ενός νέου, πιο ισορροπημένου κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ των λαών της Ευρώπης, επικρατούν οι φωνές διαιώνισης της σημερινής κατάστασης και κατηγορούν κάθε άλλη άποψη ως λαϊκισμό.
Ταυτόχρονα, την Ελλάδα των μνημονίων αναδεικνύονται καθημερινά όλο και πιο πολύ ως τραγικές φιγούρες, για τη χώρα και την αριστερά, ο σημερινός πρωθυπουργός και το κόμμα του. Πολλοί από εμάς που αποχωρήσαμε για λόγους πολιτικής και αξιοπρέπειας από το ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούμε πια τους εαυτούς μας «τυχερούς», που δεν έχουμε πολιτική σχέση με την σημερινή κυβέρνηση. Παράλληλα, νιώθουμε θλίψη για τους πρώην συντρόφους μας, και τον ξεπεσμό τους. Ξεχαστήκαν ιδεολογίες, αγώνες, για μια θέση, για μια «καρέκλα» ορισμένων, επειδή έτσι αποφάσισε μόνη της η ηγετική ομάδα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ; Η χώρα με τη σημερινή κυβέρνηση κινείται με αυτόματο πιλότο, χωρίς πυξίδα και σχέδιο. Και αυτή η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες, δηλώνουν πίστη στη Μερκελ και υπογράφουν τα πάντα, δεσμεύοντας τη χώρα για πολλά χρόνια. Καθημερινά, μάλιστα, ανασύρουν από τη «φαρέτρα» τους νέα καθρεφτάκια για να πείσουν τους ιθαγενείς, και να δικαιολογήσουν τα «πίσω – μπρος». Παρατηρούμε το σημερινό Πρωθυπουργό να υπογράφει ότι του ζητούν και το μελλοντικό διάδοχο του, να δηλώνει ακόμα πιο πρόθυμος και θαρραλέος να υπογράψει τα πάντα, ενώ η Γερμανία μας δίνει με ακριβά δάνεια όσα μας χρειάζονται για να φυτοζωούμε, μη θέλοντας να λύσει το ελληνικό πρόβλημα. Για πρώτη φορά, όλοι οι πιθανοί κυβερνητικοί εταίροι, μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές, είναι πειθήνια όργανα της Γερμανίας τηςΜέρκελ, που απλά ελπίζουν σε ανατροπή συσχετισμών, στη φιλευσπλαχνία της Γερμανίας και αναμένουν το τρένο της ανάπτυξης.











