Το μέλλον διαρκεί πολύ, ας του δώσουμε χώρο

Πηγή

Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ έχει συντελεστεί. Οι αποχωρήσεις μελών και στελεχών συνεχίζονται. Η αντιδημοκρατική διολίσθηση του κόμματος και η υποκατάστασή του από ένα άτυπο προεδρικό κέντρο, η έλλειψη οργανικών δεσμών με την πληττόμενη κοινωνία και ο κυβερνητισμός, οδήγησαν στην απουσία σχεδίου σύγκρουσης με τους « θεσμούς» των κυρίαρχων τάξεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την απαλλαγή της χώρας από τη λιτότητα και τα μνημόνια και τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους. Οι εξελίξεις αυτές δεν ήταν αναπότρεπτες, όπως ισχυρίζεται τώρα ο πρωθυπουργός. Η εξαθλίωση/υποβάθμιση της κοινωνικής πλειοψηφίας και ο περιορισμός της κυριαρχίας της χώρας από τους δανειστές πρέπει να ανατραπούν. Ο αντιμνημονιακός αγώνας θα συνεχιστεί, αντλώντας από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των πρώτων μνημονιακών χρόνων και το ηρωικό ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου, που έφερε εκ νέου τις λαϊκές τάξεις στο προσκήνιο.

Δεν αμφισβητούμε την ανάγκη κοινής εκλογικής παρουσίας των δυνάμεων εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμφιλιώνονται με τα νέα ήθη και επιθυμούν να συμμετάσχουν ενεργά στους αγώνες του μέλλοντος . Αναγνωρίζουμε τη μεγάλη πολιτική και ηθική σημασία του «όχι» των βουλευτών/τριών που εξέφρασαν από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ το λαϊκό αίσθημα και απέρριψαν έμπρακτα τη νέα αφήγηση της απουσίας εναλλακτικής λύσης. Καταλαβαίνουμε, επίσης, ότι ο χρόνος πιέζει. Διαφωνούμε, όμως, ριζικά να δρομολογηθούν τετελεσμένα στη μεγάλη υπόθεση δημιουργίας ενός κοινωνικού και πολιτικού αντιμνημονιακού κινήματος-μετώπου ή/και κόμματος με ριζοσπαστικά και προπάντων δημοκρατικά χαρακτηριστικά, που θα προκύψει έμπρακτα μέσα από τις λαϊκές τάξεις και θα δώσει τον λόγο και τη συνευθύνη των αποφάσεων σ’ αυτές.

Τα κόμματα της μετα-δημοκρατίας είναι αρχηγικά, συγκεντρωτικά, επικεντρώνονται στο κοινοβούλιο και αναπαράγουν την υλικότητα των μηχανισμών του κράτους. Αλλά, αν στόχος μας είναι μια λαϊκή «επανάσταση», δηλ. μια πραγματική σύγκρουση με τους «θεσμούς» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωζώνη, τότε πρέπει να επινοήσουμε, βασισμένοι στις καλύτερες ιστορικές παραδόσεις της αριστεράς και στις πρόσφατες των κινημάτων παγκόσμια, τις οργανωτικές και πολιτικές μορφές που θα εκφράζουν από τώρα τη δημοκρατία του λαού και θα οδηγούν στην κοινωνική χειραφέτηση. Το μέλλον διαρκεί πολύ. Ας του δώσουμε χώρο.

Η κοινωνικοποίηση στο επίκεντρο της αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής

Ανέστης Ταρπάγκος από εδώ

Η απόρ­ρι­ψη και η αντι­πα­λό­τη­τα στη μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή, και στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση της κυ­βέρ­νη­σης  ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με το 3ο Μνη­μό­νιο, οδη­γεί στην υιο­θέ­τη­ση μιας εναλ­λα­κτι­κής αρι­στε­ρής πο­λι­τι­κής που, με­τα­ξύ των άλλων, από τη μια πλευ­ρά οδη­γεί στην απε­μπλο­κή από τις οι­κο­νο­μι­κές και νο­μι­σμα­τι­κές ρυθ­μί­σεις της ζώνης του ευρώ  και εθνι­κο­ποί­η­ση του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος που έχει ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­θεί με τους ώμους των λαϊ­κών τά­ξε­ων (εφό­σον η έντα­ξη σ’ αυτές συ­νε­πι­φέ­ρει την εφαρ­μο­γή μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών), και από την άλλη πλευ­ρά εγκαι­νιά­ζει ένα σύ­νο­λο ρι­ζο­σπα­στι­κών αλ­λα­γών στο οι­κο­νο­μι­κό τοπίο της χώρας, που φέρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ευ­ρεί­ας κα­τα­στρο­φής. Ανα­φο­ρι­κά μ’ αυτή τη δεύ­τε­ρη διά­στα­ση της πο­λι­τι­κής που ανα­δει­κνύ­ε­ται από τις δυ­νά­μεις του «όχι» (στις μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές), θε­με­λιώ­δης είναι ο ρόλος που δια­δρα­μα­τί­ζουν οι εθνι­κο­ποι­ή­σεις – κοι­νω­νι­κο­ποι­ή­σεις επι­χει­ρή­σε­ων, η οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή ένα­ντι του ιδιω­τι­κού κα­πι­τα­λι­στι­κού τομέα της οι­κο­νο­μί­ας, και η ανα­συ­γκρό­τη­ση σε και­νού­ριες βά­σεις των επι­χει­ρή­σε­ων που έχουν εκ­κα­θα­ρι­στεί από την κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση.

Ο κοι­νω­νι­κός ανα­πτυ­ξια­κός ρόλος της ανα­δια­νο­μής ει­σο­δή­μα­τος

          Πρώτα απ’ όλα λοι­πόν πώς δια­μορ­φώ­νο­νται οι όροι άσκη­σης οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής απέ­να­ντι στον εται­ρι­κό τομέα της οι­κο­νο­μί­ας, δη­λα­δή τις 22.500 επι­χει­ρή­σεις, με­γά­λες και με­σαί­ες, που συ­ντάσ­σουν ισο­λο­γι­σμούς, πέρα από τις μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις που απο­τε­λούν πεδίο δρα­στη­ριο­ποί­η­σης των μι­κρο­α­στι­κών τά­ξε­ων. Το επι­χει­ρη­μα­τι­κό αυτό κε­φά­λαιο είχε πε­ριέλ­θει σε βα­θύ­τα­τη κρίση υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης (2008 – 13), με κα­τα­κό­ρυ­φη πτώση της κερ­δο­φο­ρί­ας του και των υπο­λοί­πων οι­κο­νο­μι­κών με­γε­θών του. Το 1ο Μνη­μό­νιο του ΠΑΣΟΚ και το 2ο Μνη­μό­νιο της ΝΔ που εφαρ­μό­στη­καν (2010 – 14), πέραν των μέ­τρων φο­ρο­λο­γι­κής επι­βά­ρυν­σης των λαϊ­κών τά­ξε­ων για την απο­πλη­ρω­μή των το­κο­χρε­ο­λυ­σί­ων του εθνι­κού χρέ­ους, πε­ριεί­χαν κυ­ρί­ως μέτρα που με­τέ­τρε­παν την ερ­γα­τι­κή δύ­να­μη σε «φθηνή – πει­θή­νια – ελα­στι­κο­ποι­η­μέ­νη», προ­κει­μέ­νου να δια­μορ­φώ­σουν τους όρους εκ νέου ση­μα­ντι­κής ανά­καμ­ψης της κα­πι­τα­λι­στι­κής κερ­δο­φο­ρί­ας από το 2013, που συ­νε­χί­στη­κε και το 2014. Ταυ­τό­χρο­να η μα­ζι­κή εκ­κα­θά­ρι­ση επι­χει­ρή­σε­ων λόγω  της αρ­νη­τι­κής απο­δο­τι­κό­τη­τας του κε­φα­λαί­ου, δη­μιουρ­γού­σε το τε­ρά­στιο ρεύμα της ανερ­γί­ας του 26%, που επι­δρά πα­ρα­λυ­τι­κά στην ενερ­γό ερ­γα­τι­κή τάξη.

          Προ­κύ­πτει άρα ότι μια πο­λι­τι­κή απο­κα­τά­στα­σης της κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης, μετά από μια ολό­κλη­ρη πε­ντα­ε­τία συ­νε­χούς λι­τό­τη­τας, πε­ρι­κο­πών και απορ­ρυθ­μί­σε­ων, απαι­τεί άμεσα την ανα­δια­νο­μή του ει­σο­δή­μα­τος προς όφε­λος των λαϊ­κών τά­ξε­ων και σε βάρος του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κε­φα­λαί­ου. Αυτό μπο­ρεί να πάρει τη μορφή άμε­σης ρι­ζι­κής φο­ρο­λό­γη­σης των κα­πι­τα­λι­στι­κών κερ­δών, έτσι ώστε να δη­μιουρ­γη­θούν έσοδα επαρ­κή για την χο­ρή­γη­ση των επι­δο­μά­των ανερ­γί­ας, τα οποία στε­ρεί­ται η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των ανέρ­γων, καθώς και επεν­δυ­τι­κών δρά­σε­ων για την δη­μιουρ­γία προ­σω­ρι­νών του­λά­χι­στον θέ­σε­ων απα­σχό­λη­σης. Από την άλλη πλευ­ρά, με την δρα­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση και έλεγ­χο των Επι­θε­ω­ρή­σε­ων Ερ­γα­σί­ας σ’ όλους τους χώ­ρους κοι­νω­νι­κής πα­ρα­γω­γής, είναι ανα­γκαία η απο­κα­τά­στα­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού, η εφαρ­μο­γή των αμοι­βών των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων, η επα­να­φο­ρά της 8ωρης και πεν­θή­με­ρης ερ­γα­σί­ας κλπ.

Ανακοίνωση της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ για αποχή από τις εκτός έδρας μετακινήσεις αμέσως μετά τις εκλογές

Π.Ο.   Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ  ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΝΩΣΕΩΝ  ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ  ΔΗΜΟΣΙΩΝ  ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ  ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΩΝ  ΑΝΩΤΑΤΩΝ  ΣΧΟΛΩΝ

Μαυρομματαίων 17,  104 34  ΑΘΗΝΑ

τηλ: 210-88.16.583  fax: 210-82.59.410 e-mail: emdydas@tee.gr URL: www.emdydas.gr

                                                                                                                                                            Αθήνα, 25/8/2015

Αρ. Πρωτ. :6854                                               

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το ΔΣ της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ είχε δεσμευτεί ότι, θα συνεχίσει να διεκδικεί και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ λύση στα θεσμικά, ασφαλιστικά και οικονομικά προβλήματα των δημοσίων υπαλλήλων μηχανικών, τα οποία οξύνθηκαν στον υπέρτατο βαθμό λόγω των μνημονιακών πολιτικών των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Η ριζική αλλαγή κατεύθυνσης και η ανάσχεση των προηγούμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών που είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ όχι απλώς δεν ήλθε αλλά με την ψήφιση του (νεοαποικιακού) τρίτου μνημονίου (Ν.4336/2015) συνεχίζεται ο κύκλος των υφεσιακών και καταστροφικών πολιτικών για τα χειμαζόμενα κοινωνικά στρώματα αφού περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: μείωση των συντάξεων, επαναφορά της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα ταμεία, απελευθέρωση των απολύσεων, αύξηση του ΦΠΑ, νέα μέτρα για τη δημιουργία πλεονάσματος και συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, νέες μειώσεις μισθών στο Δημόσιο κ.λπ.
Εκτός των παραπάνω τους μηχανικούς δημοσίους υπαλλήλους πλήττει και το καινούριο ασφαλιστικό, το νέο μισθολόγιο με την κατάργηση της υπερβάλλουσας μείωσης αλλά και οι περικοπές στις δαπάνες μετακινήσεων.
Ειδικά οι τελευταίες είχαν μπει το στόχαστρο του κ. Μάρδα πολύ πριν την ψήφιση του 3ου μνημονίου αφού είχε καταθέσει σχέδιο νόμου (με προσχηματική διαβούλευση το τριήμερο των αργιών του Αγίου Πνεύματος) και το οποίο είχαμε καταφέρει προσωρινά να μπλοκάρουμε μετά από κύκλο συναντήσεων με υπουργούς της κυβέρνησης.
Όμως ο κ. Μάρδας βρήκε την ευκαιρία να περάσει στο 3ο μνημόνιο σχεδόν αυτούσιο το απαράδεκτο σχέδιο νόμου το οποίο είχε ετοιμάσει και το οποίο στην ουσία καταργεί την κάλυψη των εξόδων κατά την εκτός έδρας μετακίνηση των Διπλ. Μηχανικών.

Το ΔΣ της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ προκειμένου να περιφρουρήσει ό,τι απέμεινε από τις λεηλατημένες αποδοχές μας, (από τον συγκεκριμένο υπουργό είχαμε και προηγούμενο πλήγμα με την κατάργηση της υπερβάλλουσας του 25% μείωσης των αποδοχών, που επέβαλλε με εγκύκλιό του, σε όσους έκαναν το "λάθος" να μετακινηθούν - μεταταχθούν) και κυρίως την αξιοπρέπειά μας και τον επιστημονικό μας ρόλο καθώς και την διαχρονική συμβολή μας στις τεχνικές υποδομές της χώρας που συνδέονται αυτονόητα με την ανάπτυξη αυτού του τόπου, είχε αποφασίσει να ξεκινήσει άμεσα αγωνιστικές κινητοποιήσεις με εξώδικο – αποχή από τις εκτός έδρας μετακινήσεις.

Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης κρίναμε ότι η συγκεκριμένη κινητοποίηση έπρεπε να ανασταλεί και να ξεκινήσει αμέσως μετά τις εκλογές και το σχηματισμό νέας κυβέρνησης.

Καλούμε όλα τα μέλη μας να είναι σε αγωνιστική ετοιμότητα.

Ο αγώνας συνεχίζεται.

Νέο μισθολόγιο: Τεχνάσματα και ασάφειες για να «κουκουλωθούν» οι νέες περικοπές

Με τη χρήση όρων, όπως «αποσυμπίεση» της μισθολογικής κατανομής, επιχειρούν κυβέρνηση και «κουαρτέτο» να αποκρύψουν τη νέα καρατόμηση των μισθών των εργαζομένων στο Δημόσιο μέσω του νέου μισθολογίου. Μάλιστα, το ύψος των μισθών στο Δημόσιο στο μνημόνιο 3 συσχετίζεται άμεσα με τη σύνταξη του νέου μακροπρόθεσμου πλαισίου σταθερότητας, με στόχο οι μισθολογικές δαπάνες στο Δημόσιο να συνάδουν με την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων και με την εξασφάλιση φθίνουσας πορείας για τις δημόσιες δαπάνες, σε σχέση με το ΑΕΠ κατά την περίοδο 2016-2019.

Αν μάλιστα όλα αυτά συνδυαστούν με τη νέα «αξιολόγηση» σφαγείο, που θα συνδυαστεί με το ύψος των αποδοχών, είναι πλέον φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα κατακρήμνιση του ύψους των αποδοχών των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Αυτό που μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί κυβέρνηση και «κουαρτέτο» των δανειστών - τοκογλύφων είναι ότι δεν έχουμε πει εμείς οι εργαζόμενοι την τελευταία μας λέξη.

Διαβάστε τι λένε οι σχετικές ρυθμίσεις στο μνημόνιο 3

Έως τον Οκτώβριο του 2015, οι αρχές θα προβούν σε μεταρρύθμιση του ενιαίου μισθολογίου, με ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 2016, καθορίζοντας τις βασικές παραμέτρους με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο, με βάση τους συμφωνηθέντες στόχους για τα μισθολογικά κονδύλια και με συστηματική εφαρμογή σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, περιλαμβανομένης της αποσυμπίεσης της μισθολογικής κατανομής σε ολόκληρο το μισθολογικό φάσμα σε συνάρτηση με τις δεξιότητες, τις επιδόσεις και τις αρμοδιότητες και την θέση του προσωπικού (βασικό παραδοτέο) και σε ευθυγράμμιση των αδειών με τις βέλτιστες πρακτικές που επικρατούν στην ΕΕ. Έως το 2018 το τρέχον «κλαδικό» σύστημα θα υποστεί μεταρρύθμιση με σκοπό μια βελτιωμένη δομή με περιγραφές καθηκόντων η οποία και θα αντανακλάται στο μισθολόγιο. Οι αρχές θα θεσπίσουν νομοθεσία έως τον Νοέμβριο του 2015 για την έκδοση όλης της δευτερογενούς νομοθεσίας για την εφαρμογή της μεταρρύθμισης του μισθολογίου και έως τον Ιούνιο του 2016 για τον εξορθολογισμό των ειδικών μισθολογίων με ισχύ το 2017.

Το «αριστερό» μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ

Του Κ. Λαπαβίτσα

Ο θρίαμβος των δανειστών και του Σόιμπλε

Το νέο μνημόνιο είναι ένα κείμενο 56 σελίδων που θέτει το πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της Ελλάδας για τα επόμενα χρόνια. Αντιπροσωπεύει το θρίαμβο των δανειστών και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο κ. Σόιμπλε αναδείχθηκε σε σθεναρό υποστηρικτή του στη Γερμανική Βουλή. Το πρόγραμμα του Σόιμπλε εφαρμόζει πλέον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την αμέριστη συμπαράσταση της ΝΔ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ.

Μετά από πέντε χρόνια αποτυχημένης πολιτικής μνημονίων, θα ήταν ίσως περιττό να ειπωθεί ότι το νέο μνημόνιο αποτελεί μια εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη για τον ελληνικό λαό. Δυστυχώς, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που ήρθε στα πράγματα υποσχόμενη την κατάργηση των μνημονίων, υποστηρίζει ότι μπορεί να διαχειριστεί το νέο μνημόνιο με φιλολαϊκό τρόπο. Θα βρει ισοδύναμα μέτρα για να εξισορροπήσει τα χτυπήματα στο λαϊκό εισόδημα, θα συντρίψει τη διαπλοκή, θα πετύχει την ανάπτυξη και θα βελτιώσει τη λειτουργία του κράτους. Θα περιμένει κιόλας την αλλαγή των «συσχετισμών» στην Ευρώπη, ώστε να επέλθει η πολυπόθητη επιστροφή στις παραδοσιακές «αξίες» της Ευρώπης, που τόσο βάρβαρα περιφρόνησε ο νεοφιλελευθερισμός … 

Δεν υπάρχει καμία τέτοια προοπτική. Το νέο μνημόνιο βγαίνει από την ίδια μήτρα με τα δύο προηγούμενα και πάσχει από τις ίδιες δομικές αδυναμίες. Συγκεκριμένα: 

α.Είναι υφεσιακό και άρα θα επιβαρύνει την πορεία της ελληνικής οικονομίας. 

β.Στηρίζει τις τράπεζες μέσω νέου δανεισμού του ελληνικού δημοσίου και διαχείρισης των προβληματικών δανείων, χωρίς να μεταρρυθμίζει το τραπεζικό σύστημα με χρηστή δημόσια διαχείριση.

γ.Δεν έχει αναπτυξιακή δυναμική γιατί δεν συνοδεύεται από επενδυτικό πρόγραμμα, ενώ παράλληλα επιβάλλει δραστικά νεοφιλελεύθερες αλλαγές στην αγορά εργασίας, στα επαγγέλματα, στο εμπόριο και στον παραγωγικό τομέα. 

δ.Επιταχύνει τις ιδιωτικοποιήσεις με όρους αποικιοκρατικούς.

ε.Αποδέχεται στενή εποπτεία και εξωτερικό θεσμικό έλεγχο που δεν έχουν προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας. 

στ.Αυξάνει σημαντικά το χρέος, χωρίς να προσδιορίζει καθόλου την μελλοντική του πορεία και τις πιθανές επιπτώσεις του.

Το νέο μνημόνιο στηρίζεται σε οικονομικές θεωρίες με πολύ φτωχά αναπτυξιακά αποτελέσματα όπου εφαρμόστηκαν. Πρόκειται για απόψεις που κυριαρχούν στο ΔΝΤ και στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ, οι οποίες έχουν ένα τεχνοκρατικό μανδύα «επιστημονικότητας» και ακαδημαϊκής αξιοπιστίας. Στην πραγματικότητα είναι ότι πιο κοινότοπο έχει παραχθεί μετά από τρεις αιώνες οικονομικής σκέψης, εξυπηρετεί όμως τα συμφέροντα των μεγάλων δανειστών και ιδίως των τραπεζών. 

Σπύρος Σαγιάς: Ο Γραμματέας της επιχειρηματικής ελίτ

Παραθέτουμε δύο άρθρα του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου στο UNFOLLOW, τα οποία δημοσιεύθηκαν, το μεν πρώτο στις 25-6-2015 στον ομώνυμο ιστοχώρο, το δε δεύτερο λίγους μήνες νωρίτερα στο τεύχος Φεβρουαρίου 2015 (τεύχος 38), με αναδημοσίευση στον ομώνυμο ιστοχώρο.

ΠΗΓΗ: http://unfollow.com.gr


Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου



Σημείωση 25/6/2015: Όταν πριν από λίγες ημέρες διαφαινόταν άσπρος καπνός από τις Βρυξέλλες κατά τις συναντήσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των δανειστών, κάποιοι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είχαν βγάλει τα κουμπιουτεράκια…
Με τον Θοδωρή Μιχόπουλο να έχει προς στιγμήν αποχωρήσει διακριτικά από το προσκήνιο και να μοιράζει απλώς τα non paper του Μαξίμου, ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Σπύρος Σαγιάς έλεγε σε δημοσιογράφους που εμπιστεύεται και γνωρίζει ότι η –όποια– συμφωνία πρέπει να περάσει από το Ελληνικό Κοινοβούλιο με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με τη λογική και τους υπολογισμούς του ίδιου αλλά και του Νίκου Παππά, που πρώτος απ’ όλους μίλησε για κομματική πειθαρχία, οι βουλευτές που δεν θα ψηφίσουν τη συμφωνία κυβέρνησης και εταίρων είναι πέντε με έξι. Και αν αυτοί που σκέφτονται να πούνε το μεγάλο όχι ποντάρουν στην αποθέωση και την αποδοχή από τη μερίδα εκείνη του κόσμου που θεωρεί ότι δεν πρέπει να υπάρξει συμφωνία με κάθε κόστος, θα πρέπει μάλλον να φορέσουν τα κράνη τους και να αρματωθούν προκειμένου να αντεπεξέλθουν στον πόλεμο που θα τους εξαπολύσει το εγχώριο σύστημα. Και μιλάμε για το γνωστό σύστημα που αποτελείται από επιχειρηματίες, μιντιάρχες και ΣΕΒ και το οποίο ουσιαστικά κυβερνά τη χώρα. Η φράση που αποδίδεται στον Σπ. Σαγιά είναι: «Πέντε-έξι δεν θα ψηφίσουν και αυτούς θα τους ξεφτιλίσουμε». Σε αυτόν αποδίδεται και το παραπολιτικό του ΒΗΜΑτοδότη που έγραψε: «Ρώτησα πάντως κορυφαίο κυβερνητικό παράγοντα αν υπάρχει θέμα με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Μου είπε ευθέως πως εκτιμά ότι η Ζωή θα ψηφίσει τη συμφωνία, δηλαδή θα πει ‘‘ναι σε όλα’’. Άλλωστε, μαθαίνω από το κυβερνητικό στρατόπεδο ότι ορισμένοι διεμήνυσαν στην κυρία Κωνσταντοπούλου ότι αν δεν ψηφίσει τη συμφωνία, ‘‘τότε καλό είναι να αλλάξει… δουλειά’’».
Έτσι, την ώρα που ξεκαθαρίζεται σιγά σιγά ο ρόλος του διακεκριμένου δικηγόρου στον ΣΥΡΙΖΑ, εγείρονται αναμφίβολα πολλά ζητήματα για την παρουσία του και τις κινήσεις του. Εδώ και 15 ημέρες ήταν έντονη η φημολογία ότι η εγχώρια ολιγαρχία δεν επρόκειτο να αφήσει τον Αλέξη Τσίπρα και τους όποιους αριστεριστές να σταθούν εμπόδιο στην επίτευξη της συμφωνίας. Άλλωστε το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη», που αναπτύχθηκε με κινηματογραφική ταχύτητα και στηρίχθηκε εξόφθαλμα από το σύστημα που –ας μην κρυβόμαστε– έχει ως παιδί του τον Σαγιά, ικανότατο δικηγόρο που μπορεί να διαβάζει νομοσχέδια και να αποφεύγει παγίδες.
Το αν ο Αλ. Τσίπρας είναι μέρος του γενικότερου σχεδίου που θέλει την Ελλάδα πάση θυσία στο ευρώ ή θύμα του μένει να αποδειχθεί. Ωστόσο, ο ρόλος του Σαγιά και το πλάνο αποδόμησης όσων τολμήσουν να πουν το μεγάλο όχι σε μια συμφωνία που θα κρίνουν τελικά επιζήμια είναι προς συζήτηση. Ένα πάντως είναι το βέβαιο: το σύστημα παραμένει κραταιό, είτε με «πρώτη φορά αριστερά», είτε με πολλοστή φορά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Οι μεθοδεύσεις και τα σχέδια εξευτελισμού όσων ψηφίσουν κλείνοντας τα αυτιά στις κομματικές σειρήνες είναι ένα ιδιαιτέρως ανησυχητικό στοιχείο. Ίσως χειρότερο και από την όποια επιζήμια συμφωνία έρθει από τις διαπραγματεύσεις.

Ποιος είναι ο Σπύρος Σαγιάς; Η απάντηση στο ρεπορτάζ που είχαμε δημοσιεύσει στο UNFOLLOW στο τεύχος 38 (Φεβρουάριος 2015)

«Ενοποίηση Ασφαλιστικού πρώτα σε τρία Ταμεία και μετά σε ένα»

Ο καθηγητής Παντείου και τέως επιστημονικός διευθυντής του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, Σάββας Ρομπόλης στην ΕφΣυν

Τις κατευθυντήριες γραμμές της νέας ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, που θα παρουσιάσει η κυβέρνηση στους δανειστές στο επόμενο διάστημα, αναλύει με τη συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» ο ομότιμος καθηγητής του Πάντειου Πανεπιστημίου Σάββας Ρομπόλης.

Ο πρώην επικεφαλής του εγκυρότατου Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ (τουλάχιστον όσο κατείχε εκείνος τη συγκεκριμένη θέση) θεωρεί ότι η μετάβαση σε ένα Ταμείο πρέπει να περάσει πρώτα μέσα από τη συγχώνευση σε τρία Ταμεία.

Παράλληλα, θεωρεί ότι το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο για τη συνταξιοδότηση που διαμορφώνεται από τους μνημονιακούς νόμους του 2010, για να πετύχει, θα πρέπει η οικονομία να επιτυγχάνει ετήσια αύξηση 2,5%-3% για τα επόμενα... 45 έτη, κάτι που δεν είναι εφικτό. Πάντως εκφράζει την αισιοδοξία του ότι μπορεί να επιτευχθεί η ενοποίηση των Ταμείων χωρίς περαιτέρω μείωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

• Η νέα ασφαλιστική μεταρρύθμιση, που θα πρέπει να έχει κατατεθεί μέχρι τον Οκτώβριο, αποτελεί δομικό στοιχείο των προαπαιτούμενων για την ομαλή χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας. Ποιες θα είναι οι κατευθυντήριες γραμμές αυτής της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης;

Η ασφαλιστική παρέμβαση του Οκτωβρίου 2015 απαιτείται να εντάσσει τις παραμετρικές αλλαγές που έχουν ήδη ψηφιστεί σ’ ένα συστημικό πλαίσιο οργάνωσης, λειτουργίας, χρηματοδότησης, παροχών και μακροχρόνιας βιωσιμότητας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας. Πιο συγκεκριμένα, σε επίπεδο οργάνωσης και λειτουργίας απαιτείται ο σχεδιασμός ολοκλήρωσης των ενοποιήσεων της κύριας και επικουρικής ασφάλισης.

Ταυτόχρονα, σε επίπεδο χρηματοδότησης, παροχών και μακροχρόνιας βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος, η πρόταση των δανειστών συνίσταται στην επίτευξη του στόχου μέχρι το 2060 του ύψους των συνταξιοδοτικών δαπανών στο επίπεδο του 15,5% του ΑΕΠ (16,2% του ΑΕΠ το 2015) με ποσοστό αναπλήρωσης κύριας και επικουρικής σύνταξης 56,4% (48,6% κύριας και 7,8% επικουρικής) από 64,5% το 2015. Η εξέλιξη αυτή, συνοδευόμενη από αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων κατά την περίοδο 2015-2060 κατά 70%, σημαίνει περαιτέρω μείωση των συντάξεων πέραν των μειώσεων της τάξης του 45% που έχουν συντελεστεί κατά την περίοδο 2010-2015.

Αντίθετα όμως, η αναλογιστική έρευνα 2015-2050 αναδεικνύει ότι η εφαρμογή του Ν. 3863/2010 (βασική και αναλογική σύνταξη), χωρίς την εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, με όρια ηλικίας συνταξιοδότησης το 67ο και το 62ο έτος και ποσοστό αναπλήρωσης 64,5%, διαμορφώνει επίπεδο συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά το 2050 περίπου 9% επιπλέον του επιπέδου που επιδιώκει η πρόταση των δανειστών, αποφεύγοντας κατά αυτή την προοπτική την περαιτέρω μείωση των συντάξεων.

Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί ότι και στις δύο προαναφερόμενες μακροχρόνιες οικονομικές/ασφαλιστικές/δημογραφικές προοπτικές του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, ο στόχος επίτευξης του επιπέδου των συνταξιοδοτικών δαπανών και παροχών δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο στην περίπτωση, όπου ο μέσος ετήσιος μακροχρόνιος ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ κυμανθεί, καθ’ όλη την περίοδο 2015-2060 στα επίπεδα του 2,5%-3%.

«Φοροτσουνάμι» ως το τέλος του έτους

Ραβασάκια για φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ και τέλη κυκλοφορίας από το υπουργείο Οικονομικών. Μήπως και γι' αυτό η βιάση για εκλογές;

6,1 εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων θα κληθούν και εφέτος να καταβάλουν τον φόρο ακινήτων, με την πρώτη δόση να πρέπει να πληρωθεί τον Οκτώβριο ενώ η τελευταία τον Φεβρουάριο του 2016

Φθινοπωρινό «τσουνάμι» υποχρεώσεων περιμένει τους φορολογουμένους ήδη από το τέλος Αυγούστου καθώς μέσα σε λίγους μήνες θα κληθούν να καλύψουν τα «σπασμένα» ολόκληρης της χρονιάς. Τα απανωτά χτυπήματα της Εφορίας κοστολογούνται σε 5 δισ. ευρώ και συνοψίζονται σε τέσσερα βασικά ραβασάκια: το εκκαθαριστικό της φορολογικής δήλωσης (περιλαμβάνει τέσσερις φόρους), τον ΕΝΦΙΑ, τα τέλη κυκλοφορίας και τον επιπλέον φόρο πολυτελείας για ορισμένους φορολογουμένους. Παράλληλα οι πολίτες θα πρέπει να φανούν συνεπείς σε σειρά άλλων υποχρεώσεων, όπως η καταβολή των ληξιπρόθεσμων οφειλών στο πλαίσιο της ρύθμισης των 100 δόσεων. Συνολικά 900.000 φορολογούμενοι έχουν υπαχθεί στις διάφορες ρυθμίσεις.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

1. Εκκαθαριστικό δήλωσης. Η προθεσμία για την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων έχει παραταθεί για τα φυσικά πρόσωπα ως την προσεχή Τετάρτη  26 Αυγούστου. Αμέσως μετά οι πολίτες καλούνται να πληρώσουν την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος ως τις 31 Αυγούστου. Η δεύτερη δόση θα πρέπει να καταβληθεί ως το τέλος Σεπτεμβρίου και η τρίτη ως το τέλος Νοεμβρίου. Τέλος Σεπτεμβρίου και τέλος Νοεμβρίου θα καταβάλουν τη δεύτερη και την τρίτη δόση αντίστοιχα και όσοι είχαν υποβάλει δηλώσεις πριν από τις 18 Ιουλίου. Τα ραβασάκια της Εφορίας θα απαιτήσουν συνολικά κοντά στα 3 δισ. ευρώ και περιλαμβάνουν τέσσερις επιβαρύνσεις:  

Για ένα ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας *

Για ένα ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας *

1. To ζητούμενο είναι η αμφισβήτηση και εν τέλει η ανατροπή του καπιταλιστικού φαντασιακού που κυριαρχεί στον πλανήτη, που έχει ως στόχο την διαρκή και αέναη αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, με αποτέλεσμα την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος , των ζώντων οργανισμών και της ζωής των ανθρώπων. «Δεν υπάρχει μόνο η μη αντιστρεπτή κατασπατάληση του περιβάλλοντος και των μη ανανεώσιμων πόρων. Υπάρχει επίσης η ανθρωπολογική καταστροφή των ανθρώπινων όντων, που μετασχηματίζονται σε παραγωγικά και καταναλωτικά ζώα, σε αποκτηνωμένους τηλεθεατές του ζάπινγκ …Το απαιτούμενο είναι μια νέα φαντασιακή δημιουργία… που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης που θα έθετε στόχους διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο… Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός… Αυτό είναι αναγκαίο κυρίως για να βγούμε από την ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων».

2. Η ουσία του καπιταλισμού είναι η ανάπτυξη. Η Αριστερά έχει πέσει στην παγίδα του παραγωγισμού. Αφού οι κοινωνίες αρρώστησαν από υπερβολική ανάπτυξη της οικονομίας, τώρα “σβήνουν” από το σκάσιμο της φούσκας. Για πολλές δεκαετίες το σύστημα μας έλεγε ότι πρέπει να δώσουμε τα πάντα για την ανάπτυξη, χωρίς να ρωτάμε για την επόμενη μέρα. Ο πλανήτης όμως είναι πεπερασμένος, οι πηγές ενέργειας, τα φυσικά αποθέματα θέλουν μια άλλη διαχείριση.

Η σύγχρονη τραγωδία συνίσταται στο ότι, ενώ βρισκόμαστε σε μια κοινωνία υπερκαταναλωτική, δεν μπορούμε να καταναλώσουμε. Στη λογική της «λιτής αφθονίας», δεν υπάρχει στέρηση. Απεναντίας στη σημερινή κοινωνία που στηρίζεται στην αγορά, ο δείκτης στέρησης είναι πάντα μεγαλύτερος από τον δείκτη ικανοποίησης, γιατί μόνο έτσι δημιουργείται η ανάγκη της κατανάλωσης. Η διαφήμιση αναπαράγει τη στέρηση και δημιουργεί νέες ανάγκες, πλαστές.

Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να κατέχουμε περισσότερα, αλλά να κατακτήσουμε το ευ ζην, όχι μέσω της κατανάλωσης, αλλά μέσω κοινωνικών δικτύων υποστήριξης και κάλυψης των κοινωνικών αναγκών…H ατομική στάση, η ατομική ηθική δεν άλλαξε ποτέ από μόνη της την κοινωνία. Απαιτείται πολιτική αλλαγή. Δεν αρκούν ατομικές ή και ομαδικές αποσπασματικές ενέργειες. Χρειάζεται μια συνολική αλλαγή πλεύσης.

3. Οι δυνάμεις που θα μπορούσαν υπό κατάλληλες συνθήκες να υποστηρίξουν το εναλλακτικό πρόταγμα είναι πολύ ευρύτερες από τα παραδοσιακά επαναστατικά υποκείμενα της ιστορίας (την εργατική τάξη και τα υποκατάστατά της: τους περιθωριακούς, τον τρίτο κόσμο, τις φεμινίστριες, τη νέα γενιά κλπ). «Δεν τίθεται πια θέμα να πούμε ότι το «προλεταριάτο» είναι ιστορικά επιφορτισμένο με τον μετασχηματισμό της κοινωνίας… Ο μετασχηματισμός της κοινωνίας απαιτεί σήμερα τη συμμετοχή όλου του πληθυσμού και όλος ο πληθυσμός μπορεί να αντιληφθεί αυτή την απαίτηση, εκτός ίσως από ένα 3-5% αμετάπειστων ατόμων…Η επανάσταση αφορά όλη την κοινωνία και όλη η κοινωνία, εκτός από μια ελάχιστη μειοψηφία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την τάδε ή την δείνα στιγμή, συνεισφέρει στον τεράστιο ιστορικό μετασχηματισμό που συντελείται»

4. Η αυτονομία είναι κατ’αρχήν μια κοινωνική φαντασιακή σημασία που χαρακτηρίζει τον δυτικό πολιτισμό.

Στις σημερινές ιστορικές συνθήκες, η αυτόνομη κοινωνία δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά ένας οικοσοσιαλισμός. «Ο σοσιαλισμός είναι ένα πολιτικό και ιστορικό πρόταγμα, το πρόταγμα της θέσμισης μιας αυτόνομης κοινωνίας».

Το πέρασμα από την ετερονομία στο όραμα της αυτονομίας καθορίζει το επαναστατικό πρόταγμα, «γιατί η επανάσταση είναι ρητή αυτοθέσμιση της κοινωνίας».

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

*Aναύνθεση αποσπασμάτων από επιλεγμένα κείμενα του Σερζ Λατούς και του Κορνήλιου Καστοριάδη (με πλάγιους χαρακτήρες) από το βιβλιαράκι «Σερζ Λατούς: Κορνήλιος Καστοριάδης – Ριζοσπαστική αυτονομία», Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2014 και από συνέντευξη του Σερζ Λατούς στον Γ.Ελαφρό στην Καθημερινή, 26.7.2015

Πάνος Τότσικας

Η θλιβερή πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου σε σκίτσα!

Πηγή

Η τέχνη δεν είναι μόνο ωραιοποιημένες φωτογραφίσεις και λήψεις υπέροψων τοπίων αλλά μπορεί να δράσει σαν καταλύτης αλλαγής. Ο Steve Cutts, σκιτσογράφος και animator με έδρα το Λονδίνο, πιστεύει ότι πολλά πράγματα στον κόσμο θα πρέπει να είναι διαφορετικά.

Οι σύγχρονες συνθήκες εργασίας, το άγχος της καθημερινότητας, το κυνήγι του πλούτου, ο καταναλωτισμός και η εξάρτηση από τα κοινωνικά δίκτυα είναι στον πυρήνα της κριτικής του.

Δημιουργεί βίντεο και εικόνες που επικρίνουν τη σύγχρονη ζωή και δηλώνει ότι η παραφροσύνη της ανθρωπότητας είναι μια ατελείωτη πηγή έμπνευσης γι αυτόν.

Περισσότερα μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του stevecutts.com

10 θέσεις κριτική αποτίμηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ - κοινωνικό και πολιτικό κίνημα για το «Όχι μέχρι τέλους»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 24-8-2015

87 ενεργοί στα κοινωνικά κινήματα πολίτες, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ οι περισσότεροι από την αρχή της δημιουργίας του, κατέθεσαν και δημοσιοποιούν ένα κείμενο με τίτλο: Κριτική αποτίμηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ/Για ένα πολιτικό και κοινωνικό κίνημα «ΟΧΙ μέχρι τέλους». (Μεταξύ αυτών και πολλά μέλη της συσπείρωσης)

Επικοινωνία:

Κρητικός Μάριος, mkritikos@teemail.gr, τηλ. 6973 098478

Πορτάλιου Ελένη, portel@central.ntua.gr, τηλ 210 7512560

Σπανούδη Δέσποινα, spanudi@gmail.com, τηλ 6972 850659

10 ΘΕΣΕΙΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ»

1. Στις 14 Αυγούστου 2015 η Ελληνική Βουλή ολοκλήρωσε με μεγάλη πλειοψηφία την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, που εισηγήθηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και στηρίχθηκε από τις πρόθυμες μνημονιακές δυνάμεις : Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ. Το αντιμνημονιακό σχέδιο ανατροπής της λιτότητας, ανάκτησης των δικαιωμάτων της εργασίας, διάσωσης της δημόσιας περιουσίας και ανασύστασης της δημοκρατίας, στο όνομα του οποίου οι εργαζόμενες τάξεις έδωσαν μαζικούς αγώνες και το υπερασπίστηκαν με το συντριπτικό «ΟΧΙ» της 5ης Ιουλίου 2015, ηττήθηκε κοινοβουλευτικά.

Είναι προς τιμήν των βουλευτών/τριών του ΣΥΡΙΖΑ που με το «όχι» και το «παρών» στις κρίσιμες ψηφοφορίες δεν επέτρεψαν η υπόθεση της απελευθέρωσης της χώρας και του ελληνικού λαού από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις να θεωρηθεί ένα επεισόδιο με ημερομηνία λήξης και να επιβληθεί ο ολοκληρωτισμός του «there is no alternative» στη σύγχρονη ιστορία της ριζοσπαστικής αριστεράς.

2. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η νίκη των αποκαλούμενων «θεσμών» θα αποδειχθεί πύρρεια. Στο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης η λιτότητα και η ύφεση αποτελούν στρατηγική επιλογή για την υπέρβαση της κρίσης σε βάρος της εργασίας, μηχανισμό καταστροφής μη ανταγωνιστικών κεφαλαίων και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, ενώ ο σκληρός πυρήνας των χωρών του κέντρου εκμεταλλεύεται τον πλούτο και την εργασία των περιφερειακών χωρών ως οιονεί προτεκτοράτων. Όμως, η ευστάθεια του οικοδομήματος αυτού δεν είναι δεδομένη. Όχι μόνο λόγω εγγενών αντιφάσεων αλλά κυρίως γιατί κανείς ποτέ στην ιστορία δεν μπόρεσε να βάλει τέλος στην ταξική πάλη. Γιατί οι άνθρωποι δεν θα πάψουν ποτέ να αγωνίζονται για το ψωμί και να διψούν δικαιοσύνη.

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανατρέψει την ιδρυτική πράξη δημιουργίας του και το κοινωνικό συμβόλαιο με τις λαϊκές τάξεις που τον οδήγησε στην κυβέρνηση. Ο ισχυρισμός ότι είναι δυνατόν να ασκηθεί φιλολαϊκή πολιτική εντός των συμφωνιών είναι απολύτως αβάσιμος. Η χώρα έχει απολέσει μέρος της κυριαρχίας της και οι σοβαρές κυβερνητικές αποφάσεις υπόκεινται στην έγκριση του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Τα εργαλεία άσκησης σχετικά αυτόνομης πολιτικής - τραπεζικό σύστημα, νόμισμα, δημόσιος τομέας, διαχείριση των παραγωγικών τομέων με δραστικές επιλογές για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας - υπόκεινται στον έλεγχο των δανειστών και στους γενικούς ευρωπαϊκούς κανόνες.

Πάνω από όλα, το χρέος αποτελεί τον βασικό μηχανισμό υφαρπαγής των περιουσιακών στοιχείων του κράτους και εξαθλίωσης των λαϊκών τάξεων, υποθηκεύοντας τη χώρα για πάνω από τριάντα χρόνια. Η νομιμοποίησή του από την κυβέρνηση στο όνομα μιας ηπιότερης διαχείρισης αποτελεί μεγάλη παγίδα που διαιωνίζει, επιδεινώνοντας, τον φαύλο κύκλο της λιτότητας/ύφεσης. Η Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος έχει αποδείξει με αδιάσειστα στοιχεία ότι δημιουργήθηκε με παράνομα μέσα, ώστε το χρέος των τραπεζών να μετατραπεί σε δημόσιο, καθώς και με παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διεθνούς και εθνικής νομοθεσίας. «Η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος της αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει ….. διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο».

Ανακοίνωση του ΤΕΕ Μαγνησίας κατά της Δημοτικής Αρχής Α.Μπέου

Η απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας να κάνει δεκτή την προσφυγή του ΤΕΕ Μαγνησίας και να κρίνει παράνομη στην ουσία της την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, με την οποία κατά πλειοψηφία αποφασίσθηκε η αντικατάσταση του φορέα μας στη διοίκηση της ΔΕΥΑΜΒ, αποδεικνύει με τον πιο περίτρανο τρόπο, ότι η λογική υπερέχει του παραλογισμού.
Όπως γνωρίζουν όλοι, η αποπομπή του ΤΕΕ Μαγνησίας από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΔΕΥΑΜΒ, αποφασίστηκε από την ομάδα πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Βόλου, με πρόφαση την απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής του ΤΕΕ Μαγνησίας, μέσα στην οποία αναγραφόταν με σαφήνεια και επιστημονικό και τεκμηριωμένο τρόπο το πρόβλημα που είχε προκύψει στην Μονάδα Επεξεργασίας Λυμάτων, πρόβλημα για το οποίο αποκλειστικά υπεύθυνη ήταν η ΔΕΥΑΜΒ.
Το ΤΕΕ Μαγνησίας δεν σιώπησε αναφορικά με τα όσα συνέβαιναν στις εγκαταστάσεις του Βιολογικού Καθαρισμού και τα λύματα που έπεφταν στον Παγασητικό Κόλπο. Οι υπεύθυνοι της ΔΕΥΑΜΒ για τη συγκεκριμένη κατάσταση έπασχαν από αφωνία και προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, καθώς αποδείχθηκε ότι επί μήνες γνώριζαν το πρόβλημα μέσω των εγγράφων που τους κοινοποιούσαν τα στελέχη του Βιολογικού. Και ενώ ήταν εκείνοι οι αποδέκτες των εγγράφων και οι γνώστες του προβλήματος ουδέποτε ενημέρωσαν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ώστε να δοθούν οι απαιτούμενες λύσεις για ένα θέμα ύψιστης σημασίας για τους συμπολίτες μας.
Η ακύρωση της απόφασης για λόγους ουσίας, αποδεικνύει ότι ο νομοθέτης έχει προβλέψει για τις περιπτώσεις των αιρετών που δεν τους αρέσει η αλήθεια και δεν συμπαθούν όσους την λένε. Προφανώς και είχαν την απαίτηση να κρύψουμε τα γεγονότα, αυτή η απαίτηση όμως δεν είναι αποδεκτή από τη Διοίκηση του ΤΕΕ Μαγνησίας.
Ας αποδεχτεί λοιπόν η Δημοτική Αρχή ότι το ΤΕΕ Μαγνησίας θα είναι σύμμαχος και αρωγός στις προσπάθειες της για το καλό της πόλης αλλά δυνατός αντίπαλος στις άδικες και παράνομες αποφάσεις.
Εμείς ως Τεχνικός Σύμβουλος της Πολιτείας θα συνεχίσουμε να γνωμοδοτούμε στο πλαίσιο της επιστήμης και της αλήθειας που προκύπτει από αυτή και μόνο.

Η ζωή μας κύκλους κάνει: τέλος εποχής και αρχή μιας νέας

Της Δέσποινας Σπανούδη

Το 3^ο μνημόνιο είναι εδώ. Και σιγά αλλά σταθερά ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και υποστηρικτές της κυβέρνησης, επιχειρούν να βρουν θετικά σημεία αναπαράγοντας τα κυβερνητικά non paper που πέφτουν βροχή. Ωστόσο η βασική επιχειρηματολογία είναι ίδια από την αρχή: «εφόσον το μνημόνιο διαπιστώσαμε και εμείς ότι είναι μονόδρομος, καλύτερα να το διαχειριστούμε εμείς, παρά οι άλλοι». Και προκειμένου να υπάρχει μια ρωγμή εξόδου, πετάμε την μπάλα και κατά την Ευρώπη ότι και αν σημαίνει αυτό.  Δεν είναι σαφές βέβαια, αν η περιβόητη αλλαγή των συνθηκών, αναμένουμε να προέλθει από κινητοποιήσεις των λαών κατά της λιτότητας – συνεπώς ενάντια στην ωμή νεοφιλελεύθερη πολιτική που θα εφαρμόζει  η κυβέρνηση- ή αν θα προέλθει από τα αδιέξοδα των τραπεζιτών και των αγορών που – ελπίζουν ότι-  θα αναγκαστούν να χαλαρώσουν τα λουριά και να αναζητήσουν εναλλακτικούς πολιτικούς εκφραστές με πιο μετριοπαθές προφίλ.

Πάντως, στο βαθμό που η αιματηρή συνθηκολόγηση της Ελλάδας χρησιμεύει στον σωφρονισμό και των άλλων λαών, η κυβέρνηση εκ των πραγμάτων εννοεί το δεύτερο, όσο μακρινό αν όχι ανέφικτο και αν μοιάζει με τις σημερινές συνθήκες. Ήδη υποστηρικτές του πολιτικού ρεαλισμού, που στο παρελθόν μετακινήθηκαν προς το κέντρο για να συμμετέχουν σε κυβερνητικά σχήματα και κόμματα, διερευνούν τις πιθανότητες συνεργασίας, στο βαθμό που εκτιμούν ότι στο αμέσως επόμενο διάστημα η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ θα παίζει κεντρικό ρόλο.

Σε αυτούς εντάσσονται όχι μόνο περιθωριοποιημένοι πολιτικοί όπως Κουβέλης και Δαμανάκη, αλλά και μέρος του αποστασιοποιημένου ΠΑΣΟΚ, που σε επίπεδο μηχανισμών κάτι έχει κρατήσει ακόμη. Άδηλο είναι για την ώρα το πώς θα κινηθούν τα κόμματα του μνημονιακού τόξου που δείχνει να έχουν αποδεχτεί ότι το κοινό συμφέρον της ελληνικής τάξης πραγμάτων είναι η στήριξη της κυβέρνησης ώστε να πάρει πάνω της το κρίμα του μνημονίου, όπως κοροϊδευτικά επεσήμανε ο Ε. Μειμαράκης στην ομιλία του κατάά την ψήφιση του μνημονίου. Σενάρια σύμπηξης ενός ενιαίου μετώπου «αξιόπιστων» μνημονιακών δυνάμεων σε περίπτωση εκλογών είναι εξίσου πιθανά όσο και η μετεκλογική συνεργασία  με τον όποιο ΣΥΡΙΖΑ απομείνει στην κυβέρνηση. Εκλογών  τις οποίες διακαώς επιθυμεί το Μαξίμου, πριν καταναλωθεί ολόκληρο το πολιτικό κεφάλαιο που εκτιμούν ότι ακόμη διαθέτουν, που ωστόσο θα χρειαστεί να συμφωνηθούν και με τους πραγματικούς διοικητές της χώρας

Από την άλλη πλευρά, το πολιτικό φάσμα των αντιμνημονιακών δυνάμεων μοιάζει να έχει στενέψει προς ώρας. Όπως επιχαίρουν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ, αυτοί δηλαδή που πήγαν μέχρι τον Άδη τη βραδιά του δημοψηφίσματος και αναστήθηκαν από το Μαξίμου την επόμενη μέρα- ο διαχωρισμός ανάμεσα σε προσκυνημένους και αγωνιστές τελείωσε. Όσοι όμως στηρίζονται στα αμφισβητήσιμα ευρήματα που ανακοινώνουν οι δημοσκοπήσεις μοιάζει να παραβλέπουν εύκολα τη δυναμική των διεκδικήσεων που γεννούν οι πραγματικές ανάγκες.

Ερνέστ Μαντέλ: Τι είναι εργατικός έλεγχος

Πηγή

Ερνέστ Μαντέλ

Τι είναι εργατικός έλεγχος

1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ;

Το αίτημα του εργατικού ελέγχου είναι στην ημερήσια διάταξη. Η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών του Βελγίου καλεί ειδικό συνέδριο πάνω σ' αυτό το ζήτημα. Πολλά βρετανικά εργατικά σωματεία το έχουν υιοθετήσει. Στη Γαλλία οι πιο αριστεροί εργάτες και φοιτητές το έχουν μέσα στα κύρια αιτήματα τους. Και σε πολλές βιομηχανίες και εργοστάσια στην Ιταλία οι πρωτοπόροι εργάτες όχι μονάχα ζητάνε τον εργατικό έλεγχο αλλά και κάνουν ότι μπορούν - όπως στη ΦΙΑΤ -για να τον εφαρμόσουν, την κατάλληλη στιγμή, στην πράξη.

Πρόκειται για μια παλιά διεκδίκηση της διεθνούς εργατικής τάξης. Υιοθετήθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή στο 3ο της Συνέδριο και έπαιξε σημαντικό ρόλο στους επαναστατικούς αγώνες του 1920-23 στη Γερμανία. Οι βελγικές εργατικές ενώσεις διατυπώσανε αυτό το αίτημα κατά την δεκαετία του 1920. Ο Τρότσκι το συμπεριέλαβε μέσα στο Μεταβατικό Πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς. Ο Αντρέ Ρενάρ (Βέλγος αριστερός συνδικαλιστικός ηγέτης) το λανσάρισε ξανά στα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Ωστόσο τις τελευταίες δύο δεκαετίες το αίτημα του εργατικού ελέγχου είχε πέσει σε αχρηστία μέσα στο πλατύ εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Δύο γενιές εργαζομένων δεν είχαν διαπαιδαγωγηθεί μ' αυτό το σύνθημα. Γι' αυτό και επείγει σήμερα να καθορίσουμε τη σημασία του εργατικού ελέγχου και τις συνέπειες του, να δείξουμε την αξία του στον αγώνα για το σοσιαλισμό και να τον διαχωρίσουμε από τις ρεφορμιστικές του παραλλαγές - την από κοινού απόφαση (μικτή επιτροπή εργαζομένων και διοίκησης για τη λήψη αποφάσεων) και τη «συμμετοχή».

Ο εργατικός έλεγχος είναι αίτημα μεταβατικό, μια ιδιαίτερα αντικαπιταλιστική διαρθρωτική μεταρρύθμιση. Το αίτημα αυτό πηγάζει από τις άμεσες ανάγκες των μαζών και τις οδηγεί να εξαπολύσουνε αγώνες που θέτουν σε αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος και του αστικού κράτους. Ο εργατικός έλεγχος είναι τέτοιο αίτημα που ο καπιταλισμός δεν μπορεί ούτε να το απορροφήσει ούτε να το χωνέψει όπως κατάφερε να κάνει με όλες τις άμεσες διεκδικήσεις των εργαζομένων μέσα στα τελευταία 50 χρόνια - από τις αυξήσεις των μισθών ως το δώρο, από την κοινωνική νομοθεσία ως την πληρωμή των ημερών της άδειας.

Σ' αυτό το σημείο χρειάζεται να καταπολεμήσουμε μιαν αντίρρηση που διατυπώνουν οι σεκταριστές, αυτοί οι «καθαρόαιμοι» επαναστάτες: «Με το να ζητάτε αντικαπιταλιστικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις γινόσαστε και εσείς μεταρρυθμιστές» μας λένε. «Δεν περιλαμβάνει το αίτημα σας της λέξη μεταρρύθμιση;» Η αντίρρηση αυτή είναι παιδιάστικη. Είναι επίσης και ανέντιμη - τουλάχιστον από μέρους εκείνων που δεν είναι για λόγους αρχής εναντίον κάθε μεταρρύθμισης. Θα μπορούσαμε να καταλάβουμε το επιχείρημα, όσο κι αν αυτό είναι δύσκολο, αν προερχόταν από τους αναρχικούς που δεν δέχονται την πάλη για την αύξηση του μεροκάματου.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δίκιο, μπορεί όμως κανείς να τους καταλάβει γιατί έχουν μια συνέπεια στη λογική τους.

Τι πρέπει όμως να πούμε για κείνους που υποστηρίζουν όλους τους αγώνες για την αύξηση του μεροκάματου, την ελάττωση της βδομαδιάτικης εργασίας, τη μείωση του ορίου ηλικίας για σύνταξη, τη διπλή πληρωμή της άδειας, τη δωρεάν ιατρική περίθαλψη και παροχή φαρμάκων και συγχρόνως δεν δέχονται τις αντικαπιταλιστικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις;

Ελληνικό: Από την "κατάθεση ψυχής" του Τσίπρα, στο Καζίνο

Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε...
....και για να συνειδητοποιήσουμε την μετάλλαξη που έχει πραγματοποιηθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, δείτε ένα κείμενο για το Ελληνικό και το ΤΑΙΠΕΔ με αποσπάσματα από ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στις 27.2. 2014, στην Αργυρούπολη και ένα Βίντεο απο Ομιλία του στις 5.6.2012.

Στο 3ο Μνημόνιο που υπέγραψε πρόσφατα ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ,
μεταξύ άλλων προωθείται η λειτουργία ΚΑΖΙΝΟ στο Ελληνικό....

Π.Τ

Πολιτική της επικοινωνίας και επικοινωνία της πολιτικής

του Γιώργου Νικολαϊδη από εδώ

Με τις πρόσφατες εξελίξεις, και ιδίως την επιλογή του πρωθυπουργού να βιαστεί να πάει σε εκλογές όπως-όπως (ενδεχομένως υπολογίζοντας ότι όσο υλοποιείται το Μνημόνιο Τσίπρα, τόσο η εκλογική του δύναμη θα απομειώνεται), ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει απίστευτα. Και κάνει επιτακτικές τις πρωτοβουλίες συγκρότησης όσων επιμένουν να θέλουν να εκφραστεί το αριστερό λαϊκό αντιμνημονιακό μέτωπο ενάντια στη συνθηκολόγηση και την υποταγή, αλλά και σε αντιπαράθεση με την ακροδεξιά κίβδηλη αντιμνημονιακή ρητορεία. Το ζητούμενο είναι, λοιπόν, ένα μέτωπο. Ένα μέτωπο, όμως, που δεν θα είναι ούτε ο «καλός ΣΥΡΙΖΑ» ούτε «ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ» (αφού άλλωστε η στρατηγική του ενιαίου μέχρι πριν από λίγο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε τα όριά της με τραγικό τρόπο). Αλλά ούτε και μια «καλή ΑΝΤΑΡΣΥΑ» ή ένα «καλό ΚΚΕ» (αφού και αυτών των εγχειρημάτων τα όρια έχουν φανεί).

Περισσότερο από όλα όμως το όποιο νέο σχήμα κυοφορείται θα πρέπει να προσδιοριστεί θετικά και συγχρονικά ως προς τι προτείνει να γίνει σήμερα και όχι απλώς και μόνο αρνητικά («σε τι λέμε όχι») ή ιστορικά («με ποιους είμαστε από… πάντα»). Και καθώς ο χρόνος είναι πια στο «και πέντε» ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να καταθέσουν όσο πιο καθαρά γίνεται την πρότασή τους για τα επόμενα βήματα συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου. Ενός μετώπου που σίγουρα δεν μπορεί να αποκρυσταλλώσει πλήρως την φυσιογνωμία του μέσα στο λίγο χρόνο που απομένει έως τις εκλογές αλλά μπορεί να ξεκινήσει δίνοντας ένα ξεκάθαρο στίγμα για το χαρακτήρα και τον προσανατολισμό του σε μια διαδικασία που θα συνεχιστεί και μετά την εκλογική μάχη. Σε μια τέτοια κατεύθυνση λοιπόν γράφονται οι παρακάτω σκέψεις.

Οι προϋποθέσεις

Βασικές προϋποθέσεις για να συμπτυχθεί ένα τέτοιο μετωπικό σχήμα είναι:

• Να ξεπεράσουν όλοι τις –κατανοητές και δικαιολογημένες αλλά πλέον ανεπίκαιρες– αγκυλώσεις και συναισθηματικές τους προσκολλήσεις σε σχήματα, συνασπισμούς και συνεργασίες της προηγούμενης φάσης είτε αυτές αφορούν τον ΣΥΡΙΖΑ είτε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είτε άλλα μορφώματα της Αριστεράς.
• Να ξεπεραστεί ταχύτατα η κακή παράδοση των αριστερών σχημάτων να υποστηρίζουν κάθε αίτημα ευαγγελιζόμενα πως με κάποιο μαγικό τρόπο όλα μπορούν διαμιάς να γίνουν εύκολα και θετικά. Ο λαός μας, ιδιαίτερα μετά το φιάσκο της «πρώτη φορά αριστερής» κυβέρνησης δεν έχει ανάγκη από έναν ακόμα να του χαϊδέψει τα αφτιά: θα εκτιμήσει αντιθέτως όποιον έχει την παρρησία να πει αλήθειες για τις δυσκολίες της περιόδου, δείχνοντας όμως ταυτόχρονα το δρόμο για την ανακατάληψη του ελέγχου επί της ζωής μας που έχει χαθεί για τους περισσότερους στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων.
• Να αποφασίσουν όλοι οι συμμετέχοντες πως σε ένα τέτοιο σχήμα δεν χωράνε πλέον ευκολίες ρητορικής εσαεί αντιπολίτευσης: το μέτωπο αυτό οφείλει αντιθέτως να εκφέρει λόγο ως εάν να είναι παράταξη εξουσίας, να μιλήσει για το τι λέει πως πρέπει να γίνει αύριο το πρωί ει δυνατόν για το σύνολο της κοινωνίας και όχι να αυτοπεριοριστεί σε ένα ρόλο μόνιμης αντιπολίτευσης.

Το πρόγραμμα

Τα λεφτά στις τράπεζες, το χρέος στον λαό

Τόσο καιρό ακούμε για την περίφημη δόση που περιμέναμε εφόσον ψηφιστεί το νέο μνημόνιο, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ερχόταν η καταστροφή.

Και να που όλα προχώρησαν όπως επιθυμούσαν οι κυρίαρχες δυνάμεις που στηρίζουν το σύστημα.

Το μνημόνιο του Τσίπρα ψηφίστηκε, τα μέτρα εγκρίθηκαν από την ελληνική βουλή και το δάνειο έφτασε.

Βέβαια, μην περιμένετε να δείτε λεφτά στις τσέπες σας, γιατί τα χρήματα που εκταμιεύτηκαν είναι καπαρωμένα για να δοθούν σε άλλους.

Ας δούμε την μοιρασιά όπως ανακοινώθηκε για να αντιληφθούμε τι ακριβώς έγινε.

Η χώρα πήρε δάνειο από το οποίο:

1) Το ποσό των 10 δισ. ευρώ με τη μορφή ομολόγων του EFSF που είναι κατατεθειμένα σε ειδικό λογαριασμό του Λουξεμβούργου θα χρησιμοποιηθεί για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών

2) Τα 13 δισ. ευρώ καταβλήθηκαν σε μετρητά, εκ των οποίων τα 12 δισ. ευρώ προορίζονται για την εξόφληση δανειακών υποχρεώσεων της χώρας προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

3) Το 1 δισ. Ευρώ που απομένει θα χρησιμοποιηθεί για την εξόφληση υποχρεώσεων του ελληνικού δημοσίου.

Mε απλά λόγια και για όσους δεν κατάλαβαν, αυτό που συνέβη είναι το εξής: Η χώρα πήρε νέο δάνειο, το οποίο θα φορτωθεί πάλι στις πλάτες του ελληνικού λαού, ώστε να πληρωθούν παλιά χρέη στους τοκογλύφους, καθώς και για να σωθούν οι τράπεζες.

Ας το πούμε διαφορετικά:

Λεφτά δεν πήραμε. Αυτό που πήραμε πάλι είναι ένα νέο δυσβάσταχτο χρέος που θα πρέπει να το αποπληρώσουμε με αίμα.

Γιατί τα λεφτά τα πήραν άλλοι. Εκείνοι δηλαδή που πάντα τα έπαιρναν και ποτέ δεν πλήρωναν.

Οι ντόπιοι και ξένοι ολιγάρχες…

Πηγή