Η
απόφαση της κυβέρνησης με πρωτοβουλία της Ν.Δ. να κλείσει την ΕΡΤ και
να απολύσει περίπου 3000 εργαζόμενους σηματοδοτεί μία νέα καμπή στην
κοινωνική σύγκρουση και την ταξική πάλη που διεξάγεται στην Ελλάδα τα
τελευταία 3 χρόνια. Έρχεται σε μία αποφασιστική στιγμή, όπου α) από την
μια πλευρά η τρικομματική κυβέρνηση αλλά και οι προηγούμενες μνημονιακές
κυβερνήσεις έχουν προωθήσει ένα σύνολο μέτρων που μειώνει το κόστος
εργασίας, καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, ελαστικοποιεί τις
εργασιακές σχέσεις τροποποιώντας σημαντικά το συσχετισμό υπέρ του
κεφαλαίου β) όμως από την άλλη πλευρά η πολιτική αυτή δεν έχει οδηγήσει
σε κάποια ανάπτυξη ή σε προοπτικές ανάκαμψης του ελληνικού καπιταλισμού.
Η πτώση του Α.Ε.Π είναι μεγαλύτερη από την εκτιμώμενη και το πρώτο
τρίμηνο του 2013 έφτασε στο 5,6 %, η πραγματική ανεργία πλησιάζει το 30
%, η απώλεια παραγωγικής ικανότητας στη βιομηχανία με το κλείσιμο ή τη
μεταφορά μονάδων πλησιάζει το 35 %, ενώ το ελληνικό δημόσιο χρέος παρά
τις περικοπές εξακολουθεί να μην είναι εξυπηρετήσιμο και απαιτεί νέα
περικοπή που δεν είναι βέβαιο ότι θα γίνει λαμβάνοντας υπόψη τη
οικονομική κατάσταση στην Ευρωζώνη. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί πιέσεις
στο κυβερνητικό κέντρο, αλλά και αστοχίες όπως αυτή με την αποτυχία της
ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ.

Η
διαχείριση του δημόσιου τομέα από την πλευρά της κυβέρνησης είναι
καθοριστικής σημασίας. Και για λόγους ουσίας διότι ο δημόσιος τομέας
αποτελεί εκείνο το τμήμα της οικονομίας που δεν έχουν προχωρήσει οι
αναδιαρθρώσεις στον ίδιο βαθμό με τους υπόλοιπους τομείς αλλά και για
συμβολικούς λόγους. Μετά την αποτυχία της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ που
συνοδεύτηκε από πτώση του χρηματιστηρίου μέσα σε δύο ημέρες της τάξης
του 10 % αλλά και τις όλο και μεγαλύτερες αμφισβητήσεις του βάσιμου του
ελληνικού «success story» και του «grecovery»,
η κυβέρνηση επιλέγει την φυγή προς τα εμπρός. Δεν είναι μόνο οι
μνημονιακές υποχρεώσεις, που απαιτούν την απόλυση 4.000 δημοσίων
υπαλλήλων και 25.000 “διαθεσιμοτήτων” εντός του 2013 και άλλων 11.000 το
2014, εκ των οποίων οι 2-3000 εντός του Ιουνίου, ούτε μόνο οι πιέσεις
της τρόικας για την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα ως κεντρικό ζήτημα
της γενικότερης αντεργατικής αναδιάρθρωσης. Είναι η πρόθεση της
κυβέρνησης να δώσει ένα μήνυμα στις διεθνείς αγορές ότι διαθέτει την
απαιτούμενη αποφασιστικότητα να προχωρήσει σε αδιανόητες ή και
ριψοκίνδυνες ρήξεις. Είναι επίσης ένα προμήνυμα για τη μεθοδολογία που
θα ακολουθηθεί για τη διάλυση και την ιδιωτικοποίηση κομβικών για την
ελληνική οικονομία ΔΕΚΟ όπως η ΔΕΗ.
Αποτελεί
επιπλέον κίνηση που αποτυπώνει την στρατηγική ραγδαίου αυταρχικού
μετασχηματισμού της κρατικής πολιτικής, αλλά και την αυταρχική
οριοθέτηση της πολιτικής και κοινωνικής πάλης. Επικυρώνει την κατεύθυνση
ιδεολογικής και πολιτικής συντριβής των εργαζόμενων στρωμάτων και κατ’
επέκταση και της αριστεράς και επιβεβαιώνει ότι το Κράτος και ο
κλιμακούμενος αυταρχισμός αξιοποιούνται ως πεδίο κοινωνικών συμμαχιών με
συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας και ως πεδίο πολιτικών συμμαχιών με
την ακροδεξιά, στην προοπτική ιδεολογικοπολιτικής ανασυγκρότησης του
μπλοκ εξουσίας σε αντιδραστικότερη βάση.









Με πρωτοβουλία της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους
από την Τουρκία και το Κουρδιστάν, πραγματοποιήθηκε χτες στην ΕΣΗΕΑ
ευρεία σύσκεψη φορέων για το ζήτημα του Μπουλούτ Γιαϊλά. Ήταν κοινή η
διαπίστωση ότι η απαγωγή και η παράδοση στην Τουρκία του πολιτικού
πρόσφυγα, δεν αποτελεί μόνο μια κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών
δικαιωμάτων, αλλά συνιστά μείζον κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Πρόκειται για
ουσιαστική κατάργηση του Συντάγματος, των νόμων και της λαϊκής
κυριαρχίας.





