Βουλή: Τροπολογία δώρο στους μεγαλοεργολάβους

Καλοκαιρινό δώρο εκατομμυρίων ετοιμάζει η κυβέρνηση προς τους μεγαλοεργολάβους με τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή από τον υπουργό υποδομών Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. Ρεπορτάζ Νίκος Τσιμπίδας από το Κόκκινο

Η εκπρόθεσμη τροπολογία περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας για του Φάρους και τη Στρατολογία (!) ουσιαστικά δίνει το δικαίωμα στους μεγαλοεργολάβους να κυριαρχήσουν σε ολόκληρη την αγορά μιας και πλέον αποκτούν τη δυνατότητα να αναλαμβάνουν έργα στα οποία μέχρι πρότινος δεν επιτρέποταν, λόγω περιορισμών που υπάρχουν στο συνολικό προϋπολογισμό ενός έργου.

Σύμφωνα με το ισχύον καθεστώς τώρα οι μεγάλες εταιρείες δεν μπορούν να αναλάβουν ένα έργο το οποίο είναι κάτω από ένα ορισμένο κόστος, προκειμένου να υπάρχει μερίδιο στην «πίτα» και για τους μικρούς και μεσαίους «παίκτες» της αγοράς.

Με την τροπολογία αυτή τα κατώτατα όρια καταργούνται δίνοντας πλέον τη δυνατότητα στις μεγάλες εταιρείες να «χτυπάνε» ακόμα και τα μικρότερα έργα.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά:

«καταργούνται τα κατώτατα όρια κάτω των οποίων εργοληπτικές επιχειρήσεις ανώτερων τάξεων δεν μπορούν να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς προϋπολογισμού των ορίων αυτών».

Η τροπολογία γίνεται ακόμα πιο φωτογραφική όταν στην παράγραφο 5 του πρώτου άρθρου εμφανίζεται η με παρακάτω προσθήκη:

«5. Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται και σε εκκρεμείς διαδικασίες ανάθεσης δημοσίων έργων (ανοιχτές, κλειστές και με διαπραγμάτευση), στις οποίες δεν έχουν υποβληθεί προσφορές μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, ανεξάρτητα από τη σχετική πρόβλεψη των οικείων διακηρύξεων».

Επίσης καταργούνται και οι γεωγραφικοί περιορισμοί που ισχύουν σήμερα αλλά και οι κανόνες που έθεταν το πλαίσιο για τη δημιουργία κοινοπραξίας. Έτσι πλέον οι μεγαλοεταιρείες θα μπορούν να αναλαμβάνουν έργα σε όλη την επικράτεια της χώρας με οποιαδήποτε εταιρική μορφή.

Ουσιαστικά πρόκειται για τροπολογία που εξαφανίζει τις μικρές και τις μεσαίες εταιρείες και παραδίδει την αγορά στο «πιάτο» των μεγαλοεργολάβων. Σε μια εποχή όπου τα έργα είναι ελάχιστα και όσα υπάρχουν είναι μικρού ή μεσαίου προϋπολογισμού τα μικρά γραφεία θα βρεθούν εν μια νυκτί να ανταγωνίζονται τα μεγαθήρια  για ένα έργο λίγων χιλιάδων ευρώ.

Ο ισχυρισμός που διατυπώνει η κυβέρνηση για την προώθηση αυτής της νομοθετικής ρύθμισης είναι πως,

«οι διατάξεις αυτές αποτελούν συμμόρφωση της χώρας ως προς αιτιολογημένη γνώμη και αντίστοιχα προειδοποιητική επιστολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής , που διατυπώθηκαν μετα από σχετικές καταγγελίες.»

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον ότι η κυβέρνηση έσπευσε να νομοθετήσει άμεσα σε μια προειδοποιητική επιστολή της Κομισιον όταν για ζητήματα για τα οποία η χώρα μας δεν έχει μόνο δεχθεί προειδοποιήσεις αλλά έχει καταδικαστεί επανειλημμένως χρονίζουν δίχως λύση.

Μάλιστα προκειμένου η διαδικασία να γίνει όσο πιο…fast track γίνεται προστέθηκε και συμπληρωματική συνεδρίαση του Β’ Θερινού τμήματος της Βουλής την Πέμπτη 24/07ώστε να ψηφιστεί ακόμα και την ίδια μέρα, αν αυτό καταστεί δυνατόν.

Η απεργία – αποχή από τις διαδικασίες «αξιολόγησης» συνεχίζεται κανονικά και με το Νόμο!

 

Σήμερα το Εφετείο Αθηνών ανέβαλε την εκδίκαση της Έφεσης της ΑΔΕΔΥ κατά της Απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (που αφορά την απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στην «αξιολόγηση» των δημοσίων υπαλλήλων) για τη Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014, στις 11:00 π.μ.

Η απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων στο Δημόσιο συνεχίζεται κανονικά και μάλιστα με μεγαλύτερη επιμονή και ζήλο, ειδικά έπειτα από την χθεσινή προσπάθεια της κυβέρνησης να αξιοποιήσει επικοινωνιακά την απόφαση του ΣτΕ, να απορρίψει το αίτημά μας για αναστολή εφαρμογής του νόμου (ασφαλιστικά μέτρα) έως ότου εκδικαστεί η υπόθεση.

Είναι προφανές ότι η αδυναμία της Κυβέρνησης να υλοποιήσει το νόμο – έκτρωμα, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στο Δημόσιο αποφάσισε συνειδητά να μην συμμετάσχει στη διαδικασία της «αξιολόγησης», να μην συμπληρώσει και να μην καταθέσει τα φύλλα αυτό-αξιολόγησης, καθώς και να τα παραδώσει μαζικά στα Σωματεία, την οδηγεί σε επικοινωνιακά παιχνίδια προπαγάνδας. Στο πλαίσιο αυτό, για ακόμα μία φορά, χθες επιχείρησε να σκορπίσει παραπληροφόρηση και να δημιουργήσει σύγχυση, παρερμηνεύοντας  δικαστικές αποφάσεις.  Έτσι, έφτασε στο σημείο, να παρουσιάζει δημοσίως ως επιτυχία, μια άκρως διαδικαστική απόφαση, επιχειρώντας ταυτόχρονα να δημιουργήσει κλίμα πίεσης προς τη Δικαιοσύνη και να προεξοφλήσει το αποτέλεσμα εκδίκασης μιας υπόθεσης που έχει προσδιοριστεί για τον προσεχή Οκτώβριο.

Σε κάθε περίπτωση, τέτοιου είδους μεθοδεύσεις δεν δείχνουν σεβασμό προς τη Δικαιοσύνη. Επειδή, τέλος, ΟΛΟΙ και ΟΛΑ κρίνονται, ΕΝΑ είναι βέβαιο:

Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τη στάση τους και την ενότητά τους θα είναι εκείνοι που θα κρίνουν τις εξελίξεις και ο ελληνικός λαός την Κυβέρνηση για τον αυταρχισμό της, τον εκφοβισμό που ασκεί και την επιχειρούμενη διάλυση της Δημόσιας Διοίκησης.

Συνεχίζουμε ενωμένοι έως τη νίκη!

Συνεχίζουμε ενωμένοι έως ότου η Κυβέρνηση πάρει πίσω το νόμο – έκτρωμα!

Από  την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ
Δελτίο Τύπου: Η απεργία – αποχή από τις διαδικασίες «αξιολόγησης» συνεχίζεται κανονικά και με το Νόμο!

Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά στην Ιταλία. Αφιέρωμα στη Lotta Continua και τη Potere Operaio. Μέρος 1ο: Lotta Continua

Από το barikat

Για να είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τι σημαίνει το έτος – ορόσημο 1968 για το εργατικό κίνημα της Ιταλίας (αλλά και συνολικά για τους κοινωνικούς αγώνες), πριν από οτιδήποτε θα πρέπει να αντιληφθούμε πού βρίσκονται οι ρίζες της περιόδου που έμεινε στην ιστορία ως ο "Ιταλικός Μάης" και πως προέκυψαν μέσα από τις κοινωνικές αναταραχές δυο μεγάλα εργατικά συνδικάτα που ενσωμάτωσαν στην ιταλική κοινωνία αυτό που με δύο κουβέντες χαρακτηρίζεται εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Ο δρόμος για το Θερμό Φθινόπωρο.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας και η ματαιωμένη επανάσταση.
Η διαδρομή προς την κοινωνική έκρηξη του 1968 έχει αφετηρία περίπου είκοσι χρόνια πίσω, στο έτος 1948. Στις εκλογές του Απριλίου του 1948 το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας χάνει τις εκλογές από το Κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών. Η ιταλική αριστερά χάνει την ιστορική ευκαιρία να κυβερνήσει και να προκύψει στο εκλογικό αποτέλεσμα αυτό που στη κοινωνία ήταν σαφές: H μεγάλη απήχηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Ωστόσο, το γεγονός που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη πορεία του Κ.Κ.Ι. ήταν η περίοδος που συνοπτικά ονομάστηκε ως « Η στροφή του Σαλέρνο».
 Tο 1943 οι παρτιζάνοι πραγματοποιούν επέλαση τη βόρεια Ιταλία, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνουν χώρα μεγάλες απεργίες στις πόλεις του Τορίνο και του Μιλάνο και σταδιακά όλη η βόρεια και κεντρική Ιταλία βρισκόταν υπό τον έλεγχο των παρτιζάνων. Την ίδια στιγμή ο γενικός γραμματέας του Κ.Κ.Ι. Πάλμιρο Τολιάτι επιλέγει να τηρήσει μια εξαιρετικά μετριοπαθή στάση και συμμετάσχει στη κυβέρνηση εθνικής ενότητας, χωρίς να θέτει πολιτειακό ζήτημα και τη διενέργεια ελεύθερων εκλογών. Αυτή η επιλογή του Τολιάτι ερμηνεύτηκε ως η επιθυμία του Στάλιν να μην προκύψουν τριγμοί στις σχέσεις του ιδίου με τους Αμερικάνους και τους Άγγλους. Από τη περίοδο της «Στροφής του Σαλέρνο» και μετά η δυναμική του Κ.Κ.Ι. αυξανόταν συνεχώς και παρά τη συνεπή στάση των στελεχών του Κομμουνιστικού Κόμματος στη κυβέρνηση εθνικής ενότητας τα μέλη του αποπέμπονται από τη κυβέρνηση του 1948 καθ’ υπόδειξη των Η.Π.Α., οι οποίες προσπαθούσαν να κατευθύνουν τις πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία και να εδραιώσουν τη κυριαρχία τους μέσω του σχεδίου Μάρσαλ [1].Η ηγεσία του Κ.Κ.Ι μετά από αυτή την ενέργεια επιλέγει για άλλη μια φορά να μην οξύνει τα πνεύματα και την ίδια στάση κρατάει μετά την απόπειρα δολοφονίας του Πάλμιρο Τολιάτι τον Ιούλιο του 1948. Αυτές οι ενέργειες παγίωσαν μια δομική αντίφαση που χαρακτήριζε τον ιταλικό κομμουνισμό και αναδεικνυόταν με τον πιο γλαφυρό τρόπο σε κάθε κρίσιμη πολιτική απόφαση. Πιο συγκεκριμένα, το Κ.Κ.Ι. χαρακτηριζόταν από τον εξής «δυισμό» : Ενώ είχε μεγάλη απήχηση στην κοινωνία, περιοριζόταν στην άσκηση πολιτικής σε συγκεκριμένα πλαίσια χωρίς να αμφισβητεί τα όρια του κοινοβουλευτισμού.
 Έτσι με το Κ.Κ.Ι. εκτός κυβερνητικού συνασπισμού ο ιταλικός καπιταλισμός γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη. Η ανάπτυξη της βιομηχανίας έγινε το προκάλυμμα της κυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών. Κάποια χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό δαπανήθηκαν για την αγροτική μεταρρύθμιση ώστε να αποκτήσει ο ιταλικός Νότος σταθερή οικονομία, ωστόσο, το ζήτημα της οικονομίας του ιταλικού Νότου ήταν πολυπλοκότερο και η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Ιταλίας δεν είχε πρόθεση να το επιλύσει. Στην ουσία αυτή κατ’ επίφαση μεταρρύθμιση είχε στόχο να καταστείλει τον κοινωνικό αναβρασμό και τις εκρήξεις. Ο στόχος αυτός εν μέρει επετεύχθη ωστόσο υπήρχε πλεονάζον εργατικό δυναμικό το οποίο κατευθύνθηκε είτε στον αναπτυσσόμενο ιταλικό βορρά είτε στο εξωτερικό [2].
Οι πρώτες εκρήξεις της δεκαετίας του 1960.
Σε όλη τη διάρκεια των δεκαετιών 1950 και 1960 η Ιταλία βιώνει το «οικονομικό θαύμα». Η ραγδαία ανάπτυξη της βιομηχανίας (κυρίως στο τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, της ενέργειας και της μεταποίησης) οδηγεί χιλιάδες νέους να στελεχώσουν τις βιομηχανίες και είναι αυτοί οι άνθρωποι που θα παίξουν σημαντικό ρόλο στο ξεδίπλωμα του ριζοσπαστισμού του εργατικού κινήματος.

«Κυβερνητικοί επίτροποι» επιβάλλουν πρυτάνεις στα πανεπιστήμια

---

Του Λάζαρου Απέκη

Στις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές, που έγιναν για πρώτη φορά σύμφωνα με το νόμο Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, τα Συμβούλια Ιδρύματος, λειτουργώντας σαν κυβερνητικοί επίτροποι, επέβαλαν στα πανεπιστήμια το είδος των πρυτάνεων που απαιτεί το «έργο» της οριστικής μετάλλαξης της ανώτατης εκπαίδευσης.

Έτσι, σε κύριο άρθρο της, η «Καθημερινή» της 21-06-14 κήρυξε πανστρατιά: «Η κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι πλέον τραγική… Η μόνη ελπίδα είναι να συσπειρωθούν οι υγιείς δυνάμεις στα ακαδημαϊκά ιδρύματα και να εκλέξουν επιτέλους πρυτάνεις που θέλουν να δουλέψουν σκληρά….».

Η εκλογή πρυτάνεων είναι η κατάληξη μιας επιχείρησης προκλητικής καταπάτησης των στοιχειωδών δικαιωμάτων του εκλέγειν και εκλέγεσθαι για τους διδάσκοντες (που τυπικά το διατηρούν) αλλά και του εκλέγειν για τις άλλες συνιστώσες του πανεπιστημίου, τους εργαζόμενους και τους φοιτητές, από τους οποίους έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα συμμετοχής στην εκλογή πρυτανικών αρχών και διοίκησης συνολικά. Με την επιχείρηση αυτή ολοκληρώνεται η ακύρωση στην πράξη της αυτοδιοίκησης, μιας σημαντικής δημοκρατικής κατάκτησης, αφού το σύνολο των μελών ενός πανεπιστημίου δεν μπορεί να λειτουργεί πλέον ως αυτοδιοικούμενη κοινότητα. Αυτό αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την πλήρη άλωση του δημόσιου πανεπιστημίου από τις δυνάμεις της αγοράς, για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίησή του. Αυτή τη «μεταρρύθμιση» αγωνίζονται με πάθος να επιβάλουν τα τελευταία χρόνια οι διάφοροι «εκσυγχρονιστές», με τη στήριξη και την καθοδήγηση των εγχώριων και διεθνών επιτελείων. Ξεκίνησε με την υπαγωγή του δημόσιου συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη διαδικασία της Μπολόνια, που επέβαλε η ΕΕ, και τώρα επιχειρείται η ολοκλήρωσή της στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής.

Η αντιδημοκρατική οπισθοδρόμηση

Μια μικρή αναδρομή για το σχέδιο αντιδημοκρατικής οπισθοδρόμησης στα πανεπιστήμια. Ο νόμος Διαμαντοπούλου – σαν επιτελικό σχέδιο για την «αλλαγή του DNA της ανώτατης εκπαίδευσης» – κατήργησε βασικό γονίδιό της, την αυτοδιοίκηση της πανεπιστημιακής κοινότητας, η οποία έδινε στα μέλη της κοινότητας, με τη συμμετοχή τους στα συλλογικά όργανα διοίκησης, τη δυνατότητα να ασκούν εποπτεία και έλεγχο στις αποφάσεις που αφορούσαν τη λειτουργία του πανεπιστημίου. Αυτή η δυνατότητα αξιοποιήθηκε, ιδιαίτερα σε κρίσιμες στιγμές, από τις μαχόμενες δυνάμεις του πανεπιστημίου, διδάσκοντες, εργαζόμενους, φοιτητές, επιτυγχάνοντας να αποτρέψουν σημαντικές αντιδραστικές ρυθμίσεις ή και να ορθώσουν αναχώματα στην εφαρμογή τους. Για να συντριβούν αυτές οι δυνατότητες αντίστασης, για την πειθάρχηση και τη φίμωση της πανεπιστημιακής κοινότητας, αντί της αυτοδιοίκησης θεσμοθετήθηκε μια δομή διοίκησης αυταρχική και ανεξέλεγκτη που αντιστοιχεί σε ανώνυμη ιδιωτική επιχείρηση, ώστε να ανταποκρίνεται στο νέο ρόλο που προορίζουν για το δημόσιο πανεπιστήμιο τα επιτελεία του μεγάλου κεφαλαίου, ΟΟΣΑ, ΕΕ.

Στην κορυφή της πυραμίδας της νέας διοίκησης είναι το Συμβούλιο Ιδρύματος. Το πανίσχυρο, ολιγομελές και ανεξέλεγκτο Συμβούλιο αποφασίζει τελικά για όλες τις λειτουργίες του πανεπιστημίου, από τις αμιγώς εκπαιδευτικές, ακαδημαϊκές, ερευνητικές, μέχρι τις οικονομικές και διοικητικές. Σχεδιάστηκε να αποτελέσει τον πολιορκητικό κριό για την άλωση του δημόσιου πανεπιστημίου και την μετάλλαξη του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα και του κοινωνικού του ρόλου. Η σύνθεσή του αποτελείται από τα εσωτερικά μέλη, 8 μέλη ΔΕΠ του ιδρύματος, που εκλέγονται από το σύνολο μόνον των μελών ΔΕΠ και αποτελούν την πλειοψηφία του οργάνου. Τα εσωτερικά μέλη, μετά την εκλογή τους, επιλέγουν αυθαίρετα τα υπόλοιπα, 6 εξωτερικά μέλη, μεταξύ των οποίων είναι και «έγκριτες» προσωπικότητες της κοινωνίας (όπως επιχειρηματίες, τραπεζίτες, εφοπλιστές). Έτσι, μια μικρή «ομοιογενής» ομάδα, πχ 5 εσωτερικών μελών, μπορεί να ελέγχει πλήρως τη σύνθεση του Συμβουλίου και, με τις υπερεξουσίες αυτού του οργάνου, τη λειτουργία του πανεπιστημίου. Τόσο δημοκρατικά! Όπως υποστήριζε η προκλητική προπαγάνδα των «εκσυγχρονιστών» και των επιτελείων, με αυτό τον τρόπο αντιμετωπίζεται η κομματοκρατία και η διαπλοκή στην εκλογή διοίκησης, αλλά διασφαλίζεται και η διαφάνεια και η λογοδοσία στην κοινωνία για τα πεπραγμένα των δημόσιων πανεπιστημίων. Στο Συμβούλιο προβλέπεται και η σχεδόν συμβολική συμμετοχή ενός εκπροσώπου των φοιτητών, που εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία.

Στους εργολάβους το ψαχνό, στους δήμους ο κατιμάς...

Η κυβέρνηση με νέες πρωτοβουλίες σπεύδει να προλάβει την ολοκληρωτική κατάρρευση του οικοδομήματος που χτίζει εδώ και καιρό

Του ΤΑΣΟΥ ΚΕΦΑΛΑ* από την Ελευθεροτυπία
 

Βούιξε το πανελλήνιο, στην προεκλογική περίοδο και μετά, με τα θέματα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Το σχέδιο της κυβέρνησης και των πειθήνιων σε αυτήν περιφερειών να οικοδομήσουν, με πανομοιότυπους διαγωνισμούς και ΣΔΙΤ 25-27 χρόνων, ένα φιλοεργολαβικό τοπίο, που θα «αποτελειώνει» την προδιαλογή και την ανακύκλωση και θα ενισχύει τα φαραωνικά εργοστάσια επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων, παραήταν χοντρό και σκανδαλώδες για να περάσει απαρατήρητο.

Το μοντέλο της αποκεντρωμένης διαχείρισης απορριμμάτων έχει διαποτίσει τα προγράμματα δήμων και περιφερειών Αποκαλύφθηκε, σε μεγάλο βαθμό, όσο από την άλλη κέρδιζε έδαφος η λύση της αποκεντρωμένης διαχείρισης, με έμφαση στη διαλογή στην πηγή. Η επιλογή, δηλαδή, που τεκμηριώνει ότι όχι μόνο υπάρχει εναλλακτική λύση, άμεσα εφαρμόσιμη, αλλά και ότι η λύση αυτή ικανοποιεί το δημόσιο συμφέρον, είναι οικονομική, φιλοπεριβαλλοντική και ανοιχτή στο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο.

Γι' αυτό και η κυβέρνηση σπεύδει με νέες πρωτοβουλίες να προλάβει την ολοκληρωτική κατάρρευση του οικοδομήματος, που έχει αρχίσει να χτίζει εδώ και καιρό, με το διαμελισμό του έργου της διαχείρισης των αποβλήτων και τη σταδιακή ιδιωτικοποίησή του (από τον οδοκαθαρισμό των δήμων, μέχρι τις υποδομές εθνικού χαρακτήρα, π.χ. διαχείριση βιομηχανικών και επικίνδυνων αποβλήτων).

Τα πιο χαρακτηριστικά πρόσφατα παραδείγματα είναι τα εξής:

1Η περιβαλλοντική αδειοδότηση, στις 9.7.2014, των έργων διαχείρισης της Πελοποννήσου, για την υλοποίηση των οποίων προσωρινή ανάδοχος έχει ανακηρυχθεί η ΤΕΡΝΑ (πουθενά αλλού δεν έχει τελεσφορήσει διαγωνισμός ΣΔΙΤ). Παρά την ολοκληρωτική αποδόμηση που έχει υποστεί η σχετική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων της αναδόχου. Με το ζόρι να προχωρήσει το έργο, ώστε να δημιουργηθούν τετελεσμένα.

2Η προσπάθεια νομιμοποίησης του υφιστάμενου σχεδιασμού, που ξεκίνησε και συνεχίζεται σε καθεστώς πλήρους συσκότισης, από το ΥΠΕΚΑ. Το οποίο, την 1η.4.2014, ζήτησε από τις περιφέρειες και τους περιφερειακούς φορείς διαχείρισης να προχωρήσουν στην εσπευσμένη αναθεώρηση των περιφερειακών σχεδιασμών διαχείρισης στερεών αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ). Παρ' όλο που επί σειρά ετών κώφευε στις σχετικές καταγγελίες μας, έχοντας επιλέξει να δώσει προτεραιότητα στους διαγωνισμούς και στις αναθέσεις των έργων. Η αλλαγή πλεύσης εξηγήσιμη: η απάτη αποκαλύφθηκε και πρέπει να αναζητηθεί τρόπος να φανεί ότι τα νέα φαραωνικά έργα είναι συμβατά με την εθνική και την κοινοτική νομοθεσία, εκτός των άλλων, για να μπορέσουν να χρηματοδοτηθούν.

"H Attica bank πρέπει να επιταχύνει την ανακεφαλαιοποίηση της – Αν καθυστερήσει μπορεί να πληγούν οι σχεδιασμοί λόγω νέων ΑΜΚ στο banking"

Άρχισαν τα όργανα της ανακεφαλαιοποίησης της Άττικα

H Attica bank θα χρειαστεί να αποπληρώσει προνομιούχες και Lower Tier II;

H Attica bank πρέπει να επιταχύνει την ανακεφαλαιοποίηση της.
Αν καθυστερήσει μπορεί να πληγούν οι σχεδιασμοί λόγω νέων αυξήσεων κεφαλαίου στο banking.
Με βάση τους σχεδιασμούς της διοίκησης Γαμβρίλη η αύξηση κεφαλαίου των 300 εκατ θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί έως τις 20 Σεπτεμβρίου.
Ωστόσο αν υπάρξει καθυστέρηση και ταυτόχρονα ξεκινήσει η 3η φάση ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών είναι προφανές ότι το επενδυτικό stress που θα προκύψει στην Attica bank ίσως δημιουργήσει προβλήματα στην διαδικασία της αύξησης κεφαλαίου.
Γιατί χρειάζεται ο στρατηγικός επενδυτής στην Attica bank;
Ο στρατηγικός επενδυτής χρειάζεται για δύο βασικούς λόγους
1) Ο ένας λόγος είναι ο προφανής για να καλύψει μέρος της αύξησης κεφαλαίου των 300 εκατ ευρώ.
2)Ο δεύτερος λόγος σχετίζεται με την διαφοροποίηση της μετοχικής  δομής της Attica bank.
Το παλαιό μοντέλο το ΤΣΜΕΔΕ είναι μονοκράτορας και οι άλλοι ακολουθούν δεν υφίσταται και αν συνεχίσει με αυτή την στρατηγική το ΤΣΜΕΔΕ δεν θα προσφέρει σωστές υπηρεσίες στην Attica bank.
Τι καλείται να αντιμετωπίσει η Attica bank;
Η Attica bank με βάση τα stress tests χρειάζεται 397 εκατ στο βασικό σενάριο αλλά η ΑΜΚ θα είναι 300 εκατ ευρώ.
Με αυτά τα 300 εκατ θα πρέπει να καλύψει CLP 888 εκατ – όντως υπέρογκο – να αποπληρώσει προνομιούχες 100 εκατ και να καλύψει και το ομολογιακό tier II 79,3 εκατ λήξεως 2015.
Ποια είναι η σημερινή εικόνα της Attica bank;
Διαθέτει, ενεργητικό 4 δισεκ, περίπου  3,7 δισεκ. δάνεια, NPLs 925 εκατ, προβλέψεις 455 εκατ και κεφάλαια 413 εκατ ευρώ.
Το 69% των δανείων είναι επιχειρηματικά, 22,3% δάνεια προς ιδιώτες εκ των οποίων το 64% του 22,3% είναι στεγαστικά.
Η δομή των δανείων της Attica bank προβληματίζει;

Αντιφασιστική Συγκέντρωση και πορεία στο Μαρούσι, ενάντια στο άνοιγμα γραφείων της Χρυσής Αυγής

Μεγάλη αντιφασιστική κινητοποίηση οργανώνεται για την Πέμπτη 24 Ιουλίου στις 6 το απόγευμα στο σταθμό του ΗΣΑΠ στο Μαρούσι, από δεκάδες φορείς του Μαρουσιού και των βορείων προαστίων. Ο λόγος, η αιφνιδιαστική ανακοίνωση της "μεταφοράς" των γραφείων της Χρυσής Αυγής από το Ν. Ηράκλειο (όπου έκλεισαν μετά τις αντιδράσεις των κατοίκων) στο Μαρούσι. 

Δημοσιεύουμε παρακάτω ανακοίνωση της Αντιφασιστικής πρωτοβουλίας φορέων και συλλογικοτήτων Αμαρουσίου και βορείων προαστίων.

ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ

Στις 14 Ιουλίου, συγκεντρωθήκαμε στο Μαρούσι εκπρόσωποι από πολλούς φορείς και συλλογικότητες του Μαρουσιού και άλλων Δήμων των βόρειων προαστίων, αλλά και απλοί συμπολίτες μας.

Αφορμή γι’ αυτό ήταν η αιφνιδιαστική κίνηση της «Χρυσής Αυγής» στις 11 Ιουλίου, να ανοίξει στο Μαρούσι (Κηφισίας και Μαραθωνοδρόμου), με απόλυτη μυστικότητα, τα γραφεία του βόρειου τομέα της. Τα εγκαίνια τους ήταν επεισοδιακά καθώς για να τους προστατεύσουν, επιστρατεύτηκαν 4 διμοιρίες ΜΑΤ αλλά και άλλες δυνάμεις της αστυνομίας, ενώ για πρώτη φορά γίναμε μάρτυρες χρήσης χημικών στις γειτονιές του Μαρουσιού.

Τα γραφεία αυτά είναι τα ίδια που διατηρούσε μέχρι πριν λίγο καιρό στο Ηράκλειο και τα οποία αναγκάστηκε να κλείσει, κάτω από τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και την λαϊκή κατακραυγή. Θέλει να τα χρησιμοποιεί ως "ορμητήριο" επιθέσεων απέναντι σε μετανάστες, αγωνιστές αλλά και απλούς πολίτες. Το ίδιο έκανε στο Ηράκλειο αλλά και σε άλλες γειτονιές της Αθήνας και της Ελλάδας.

Γνωρίζουμε ότι στόχος της εγκληματικής οργάνωσης δεν είναι το σύστημα αλλά αυτοί που πλήττονται περισσότερο από την κρίση, την ανεργία και την εξαθλίωση. Στόχος της δεν είναι η προστασία των «Ελλήνων» αλλά να γίνει το Μαρούσι κέντρο φιλοξενίας της μαφίας.

Δεν ξεχνάμε ότι οι νεοναζί ευθύνονται για εγκληματικές επιθέσεις σε μετανάστες. Δεν ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα και τον Σαχζάτ Λουκμάν.

Μπορούμε να τους σταματήσουμε!

Πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα! Ξέρουμε ότι η δύναμη του λαού μας και ο αγώνας για δημοκρατία είναι πολύ δυνατότεροι από τα "τσιράκια του συστήματος". Όπως αποδείχτηκε και σε άλλες περιοχές, με πιο πρόσφατο παράδειγμα στο Ν. Ηράκλειο, μετά από τις κινητοποιήσεις των κατοίκων, συλλογικοτήτων και πολλών αντιφασιστικών κινήσεων, οι νεοναζί αναγκάστηκαν να κλείσουν τα γραφεία τους. Έτσι να γίνει κι εδώ!

Καλούμε όλους τους δημοκρατικούς πολίτες στο Μαρούσι και στην ευρύτερη περιοχή, καλούμε κάθε αντιφασιστική κίνηση, συλλογικότητα, σωματείο και φορέα της περιοχής, να απομονώσουν τους φασίστες της Χ. Α. Όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Μαρούσι.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ

ΠΕΜΠΤΗ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 6:00μμ 

(σταθμός ΗΣΑΠ στο Μαρούσι)

Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής είναι ανεπιθύμητοι και στο Μαρούσι

Ούτε στο Μαρούσι, ούτε πουθενά, 

έξω οι φασίστες από κάθε γειτονιά

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΦΟΡΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ 

ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ

Η απάθεια και η αδράνεια δε δίνουν απάντηση στο φασισμό που βιώνουμε. Όσοι με καταγγελίες, ουδετερότητα καινομικές επιφάσεις αναθέτουν στο κράτος την αντιμετώπιση του φασισμού, εθελοτυφλούν.

Κι αυτό γιατί το ίδιο το κράτος είναι ήδη φασιστικό. Είναι αυτό που ιδρύει κέντρα κράτησης μεταναστών, που κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου στα πλαίσθα του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, που επιστρατεύει απεργούς, που ιδρύει φυλακές κολαστήρια.

Την Πέμπτη 24/7 ώρα 18:00 καλείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας

ενάντια στο άνοιγμα γραφείων της Χρυσής Αυγής στο Μαρούσι.

Θα ακολουθήσει πορεία. 

Συλλογικότητες απο τα βόρεια, σύντροφοι/ισσες

Κατάληψη Έπαυλης Κούβελου, Κατάληψη Κτήματος Πραποπούλου, Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Στα Βόρεια,

Αναρχική Ομάδα Αμαρουσίου, ...Σε τροχιά σύγκρουσης, Λαϊκή Συνέλευση Αμαρουσίου, Αντιφασίστες/Αντιφασίστριες

Ο εργασιακός μεσαίωνας της Πλαίσιο Computers

Είναι πλέον πρόδηλο ότι η εταιρεία Πλαίσιο έχει κηρύξει τον πόλεμο στους εργαζομένους της. Μοναδικός της σύμβουλος είναι η υπεροψία. Μια εταιρεία που έχτισε το όνομα της στα πτώματα των απολυμένων και εξωθούμενων σε παραίτηση υπαλλήλων της, οι οποίοι αριθμούν πάνω από 500 τα τελευταία 3 χρόνια. Διακηρύσσει ότι δίνει εργασία σε 1100 άτομα αλλά αποκρύπτει το γεγονός ότι είναι μια εταιρεία πλυντήριο εργαζομένων.
Η ίδια εταιρεία δηλώνει περήφανη κέρδη πάνω από 75% και την ίδια ώρα αντί να κάνει αυξήσεις στο (όπως είναι πλέον γνωστό) εντελώς πιεσμένο προσωπικό της, στρώνει το χαλί ενός εργασιακού μεσαίωνα.
Πρωτοστάτης στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Με ενοικιαζόμενους εργαζομένους. Έχοντας 4ωρους εργαζομένους των οποίων τα βασικά δικαιώματα καταπατούνται με τον πιο βάναυσο τρόπο.
Ατομικές συμβάσεις, “υποχρεωτικών” 10ωρων που έχουν “κενά σημεία” στη θέση των ωρών παραπάνω δουλειάς.
“Πρωταθλήματα” ανταγωνισμού μεταξύ των υπαλλήλων με έπαθλο την μη απόλυσή τους, μηχανάκια χρονομέτρησης της παραγωγικότητας που μετράνε ακόμα και την ώρα που θα πάνε στην τουαλέτα και ένα σωρό άλλες πρακτικές που καθιστούν την ζωή των εργαζομένων της μαρτύριο.
Τελευταίο επεισόδιο στο μακρύ αυτό σήριαλ του success story είναι η ανήθικη μεθόδευση της, ώστε να αντικαταστήσει τους 8ωρους εργαζόμενους της, με 4ωρους σκλάβους!
Προφασιζόμενη ένα σωρό ανούσιες αφορμές, απολύει παλιούς για να φέρει καινούργιους, κάνοντας από επιλογή και όχι ανάγκη, την 4ωρη εργασία κανόνα και όχι εξαίρεση.
Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι πίσω από τους στατιστικούς πίνακες, τις βραβεύσεις και τις στημένες συνεντεύξεις, η εταιρεία Πλαίσιο Computers είναι μια εταιρεία, που, πλήρως εναρμονισμένη με τις καθεστωτικές κυβερνήσεις των μνημονίων, τσακίζει το ηθικό του εργαζόμενου, σκοτώνει τον μικρό-επιχειρηματία ανοίγοντας 52 Κυριακές τον χρόνο, και επί της ουσίας σπρώχνει την κοινωνία στην εξαθλίωση, δημιουργώντας σκλαβοπάζαρα για τους νέους εργαζομένους.
Σωματείο εργαζομένων στην Εταιρεία Πλαίσιο Computers

Φοβού τους Αιγιαλούς

Της Θεανώς Φωτίου από την Εποχή
Οι παραλίες της Ελλάδας, οι ακτές, οι «αιγιαλοί», είναι το δώρο που παραλάβαμε για να παραδώσουμε, έτσι συγκροτείται η παράδοση. Είναι η τύχη που μας έλαχε, να κατοικούμε έναν τόπο μοναδικό, προνομιακό, με χιλιάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής απαράμιλλου φυσικού κάλλους, το συγκριτικό μας πλεονέκτημα. Ένα πολυσήμαντο κεφάλαιο, φυσικό, πολιτιστικό, κοινωνικό, οικονομικό. Το κεφάλαιο αυτό στόχευσαν εξ' αρχής οι δανειστές προς εκποίηση. 
Ο διπλός στόχος 
Τα τελευταία χρόνια ψηφίζεται από τη βουλή, στο όνομα του χρέους, μια ατέλειωτη σειρά νόμων1, που αίρουν την προστασία και προωθούν την άνευ όρων ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση του φυσικού κεφαλαίου της χώρας. Οι νόμοι αυτοί έχουν ένα κοινό διπλό στόχο.
Πρώτον: Να μετατρέψουν σε ελκυστικά ακίνητα όλο τον δημόσιο πλούτο μας (δάση, ακτές, νησιά, αρχαιολογικούς χώρους, περιοχές μεγάλου φυσικού κάλλους, ευαίσθητα οικοσυστήματα), προς χάριν επίδοξων επενδυτών. Γίνονται ελκυστικά ακίνητα όλη η περιουσία του παρελθόντος και του μέλλοντός μας από ένα κράτος που λειτουργεί ως μεσίτης, με μεσιτικό γραφείο το ΤΑΙΠΕΔ. Ένας μεσίτης μεγάλων ευκαιριών με εξευτελιστικές τιμές για την αποπληρωμή του χρέους.
Δεύτερον: Αυτό όμως δεν φτάνει. Απαιτείται και η απελευθέρωση του επίδοξου επενδυτή από κάθε χωροταξικό, πολεοδομικό και περιβαλλοντικό περιορισμό. Του δίνεται η ελευθερία να αναπτύξει την περιοχή όπως θέλει, με όποιες χρήσεις θέλει, κατά παράβαση κάθε κοινοτικού και συνταγματικού δικαίου, με διαδικασίες fast track, ακυρώνοντας περιβαλλοντικούς και αδειοδοτικούς περιορισμούς.
Αυτό το δίπολο είναι η καρδιά της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης του ελληνικού χώρου. Εδώ εντάσσεται και το επίμαχο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό, γιατί πράγματι στον αιγιαλό και την παραλία βρίσκονται τα ελκυστικά ακίνητα. Σ’ αυτά επιτρέπεται κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, κατασκευές και μπαζώματα στην θάλασσα. Καταργείται ουσιαστικά η ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στις παραλίες. Νομιμοποιούνται αυθαίρετα ξενοδοχεία και επιχειρήσεις. Παραχωρούνται λίμνες, θάλασσες, νησίδες και σκόπελοι. 
Η παραβίαση των κεκτημένων 

Στάση Εργασίας και Συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο με την καθολική, μαζική και επίμονη συμμετοχή τους στην Απεργία – Αποχή της ΑΔΕΔΥ, ενάντια στην «αξιολόγηση», εξακολουθούν να διατρανώνουν καθημερινά την απόφασή τους να μην επιτρέψουν στην Κυβέρνηση να διαλύσει τις Δημόσιες και Κοινωνικές Υπηρεσίες, να ανοίξει το δρόμο για μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο, να μειώσει παραπέρα τους μισθούς και να προωθήσει τον κανιβαλισμό στους χώρους εργασίας.

Μπροστά στην καθολική άρνηση των δημοσίων υπαλλήλων να αποδεχτούν τις επιλογές της Κυβέρνησης, έντρομοι, Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Κυβέρνηση, αποφάσισαν για ακόμα μία φορά να δείξουν τον αυταρχισμό τους. Επέλεξαν το δρόμο της ποινικοποίησης των αγώνων, διακινδυνεύοντας μάλιστα να «τραυματίσουν» για άλλη μια φορά τους Θεσμούς (όπως η Δικαιοσύνη), εμπλέκοντας τους σε υποθέσεις που δεν άπτονται της αποστολής τους. Θα πρέπει, όμως, κάποτε η Κυβέρνηση και ο Υπουργός να κατανοήσουν ότι τα κοινωνικο-πολιτικά θέματα και τα προβλήματα των εργαζόμενων δεν λύνονται ούτε στα Δικαστήρια, ούτε με την καταστολή, ούτε με τον αυταρχισμό.

Η Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ κηρύσσει Στάση Εργασίας για αύριο, Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014, από τις 11.00 π.μ. έως της λήξη του ωραρίου και καλεί όλους τους εργαζόμενους συναδέλφους στο Δημόσιο, να στείλουν ένα ακόμα ηχηρό μήνυμα στην Κυβέρνηση, καταδικάζοντας την επιλογή της για ποινικοποίηση των αγώνων, με τη δυναμική και μαζική συμμετοχή τους στη Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας έξω από το Εφετείο Αθηνών, στις 11.00 π.μ., οπότε και εκδικάζεται η Έφεση της ΑΔΕΔΥ κατά της Απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (που αφορά την απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στην «αξιολόγηση» των δημοσίων υπαλλήλων), καθώς και στην Κινητοποίηση έξω από το ΥΔΜΗΔ που έχει προγραμματιστεί για τις 12.30 μ.μ., από Ομοσπονδίες, Σωματεία και Επιτροπές Αγώνα, στο πλαίσιο της πανελλαδικής ημέρας δράσης ενάντια στις διαθεσιμότητες – απολύσεις.

ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ, αύριο, Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014:

• Στις 11.00 π.μ. στη Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας έξω από το Εφετείο (Λουκάρεως 7)

• Στις 12.30 μ.μ. στη Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας έξω από το ΥΔΜΗΔ (Βασ. Σοφίας 15)

ΕΝΑΝΤΙΑ στην ποινικοποίηση των αγώνων μας.

ΕΝΑΝΤΙΑ σε Διαθεσιμότητες –Απολύσεις – «Αξιολόγηση».

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Κόμματα, κοινωνικές τάξεις και συμμαχίες

Από τον Ιο

Σαράντα χρόνια από τη Mεταπολίτευση και η Αριστερά βρίσκεται και πάλι μπροστά σε ιστορικά διλήμματα. Στο επίκεντρο των κρίσιμων επιλογών της είναι το ζήτημα των συμμαχιών. Το θέμα που είχε θέσει με τη δική του πολιτική οξύνοια ο Νίκος Πουλαντζάς μεσούσης της δικτατορίας.

Το θέμα των συμμαχιών απασχολεί όλο το πολιτικό φάσμα, κάτι που είναι βέβαια απολύτως φυσικό, εφόσον η κρίση στην Ελλάδα προκάλεσε την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και δημιούργησε ένα εξαιρετικά ρευστό πολιτικό σκηνικό, μέσα στο οποίο κόμματα φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν, εμφανίζονται και εξαφανίζονται, ενώ εξίσου απρόβλεπτες είναι και οι μελλοντικές συγκλίσεις μεταξύ εκπροσώπων πρώην εχθρικών πολιτικών σχηματισμών. Από την άλλη πλευρά, οι μέχρι σήμερα συμμαχίες των τελευταίων τριών ετών προκαλούν τριγμούς και στο εσωτερικό των πολιτικών σχηματισμών, ιδίως επειδή πολλές απ’ αυτές έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τις μέχρι πρότινος απαράβατες αρχές των κομμάτων που τις επιχείρησαν.

Η αντικατάσταση του κλασικού δικομματισμού, που κυριάρχησε από την αρχή της μεταπολίτευσης, με αυτή τη νέα πραγματικότητα, η οποία δεν έχει ακόμα αποκρυσταλλωθεί, επιτρέπει στους πολιτικούς αναλυτές να πλάθουν κάθε λογής σενάρια. Το γεγονός ότι η κρίση γέννησε νέου τύπου διαχωριστικές γραμμές στο εκλογικό σώμα (με πιο χαρακτηριστική εκείνη μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών») διευκολύνει αυτή τη σεναριολογία, αλλά ενισχύει και τις δυσκολίες των κομμάτων να επιλέξουν τους υποψήφιους εταίρους τους σε κυβερνητικά σχήματα.

Και είναι αλήθεια ότι οι ενδεχόμενες συνεργασίες-συμμαχίες υποκρύπτουν μεγάλες παγίδες για όσους ενδώσουν στον πειρασμό αλλά και για όσους επιλέξουν τον μοναχικό δρόμο. Πιο χαρακτηριστικό θύμα αυτής της αρνητικής εξέλιξης είναι βέβαια η ΔΗΜΑΡ, για την οποία κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν είναι η συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση που της στοίχισε περισσότερο ή η έξοδός της απ’ αυτήν. Μια άλλη συμμαχική επιλογή που στοίχισε ακριβά σε κόμμα ήταν η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου τον Νοέμβριο του 2011. Η ένταξή του σ’ αυτό το σχήμα και η αρχική υποστήριξη των πρώτων μνημονίων οδήγησε το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη στην εκλογική ήττα τον Μάιο του 2012, ενώ ταυτόχρονα ήταν αυτή ακριβώς η συμμαχία που άνοιξε τον δρόμο στη Χρυσή Αυγή.

Εξίσου δραστικές συνέπειες είχε και για τον χώρο της «κεντροαριστεράς» η συμμαχία της με τη Δεξιά, από τη στιγμή που αποδείχτηκε ότι επρόκειτο για στρατηγικού χαρακτήρα επιλογή, με ταυτόχρονη πλήρη υιοθέτηση της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Το αποτέλεσμα ήταν η κονιορτοποίηση του χώρου με δημιουργία προσωποπαγών σχημάτων, τα οποία επανασυγκολλώνται ή διασπώνται με κριτήρια απολύτως αδιαφανή και ευκαιριακά.

Δεν υπάρχει δηλαδή πολιτικό κόμμα που μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία να μην απασχολείται με τα μαθηματικά των συμμαχιών. Και κάθε σχετικός συνδυασμός είναι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι. Αλλά μεταξύ όλων των κομμάτων που διεκδικούν να ηγηθούν σε μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα, εκείνο που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο έχουν ακουστεί περίπου όλοι οι μετεκλογικοί συνδυασμοί, πιθανοί και απίθανοι. Από τη συμμετοχή του σε κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού» με τη Νέα Δημοκρατία, μέχρι τη συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. κλπ. Για το πώς βλέπουν τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τις προοπτικές των συμμαχιών του κόμματός τους φιλοξενούμε σήμερα τις θέσεις του Γιάννη Μηλιού και του Χριστόφορου Παπαδόπουλου. Είναι και οι δύο μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ούτως ή άλλως το πρόβλημα των συμμαχιών τίθεται με ξεχωριστό τρόπο για την Αριστερά. Επειδή σε όλες τις εκδοχές της η Αριστερά επαγγέλλεται μια ριζική αλλαγή στην κοινωνία, οι συνεργασίες της υποτίθεται ότι εξυπηρετούν αυτό το αίτημα ανατροπής. Πρόκειται για ένα ζήτημα εξαιρετικά δύσκολο, το οποίο προϋποθέτει την ανάγνωση του ιδιαίτερου ρόλου κάθε κόμματος μέσα στον κοινωνικό σχηματισμό.

Τα Δάση βορά στο τσιμέντο και στους καταπατητές

Από την Ίσκρα

ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΓΙΑΛΩΝ ΣΕ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Τις πελατειακές σχέσεις, τους καταπατητές και τους κερδοσκόπους εξυπηρετεί το νομοσχέδιο για τα δάση. Με πρόσχημα την απλοποίηση των διαδικασιών, ανοίγει το παράθυρο για την τακτοποίηση των οικοδομικών συνεταιρισμών που βρίσκονται σε δάση ή δασικές εκτάσεις, νομιμοποιούνται οικισμοί που χτίστηκαν σε δάση, ενώ επιτρέπεται η κατασκευή και η λειτουργία τουριστικών δραστηριοτήτων, δεξαμενών πετρελαιοειδών, ακόμη και μονάδων ηλεκτροπαραγωγής. Μετά τα κυβερνητικά σχέδια για τις παραλίες, ανοίγει ο δρόμος στους κερδοσκόπους και στις δασικές εκτάσεις.

Το νομοσχέδιο εξυπηρετήσεων με τον ... σχιζοφρενικό τίτλο “Περιβαλλοντική αναβάθμιση και ιδιωτική πολεοδόμηση – βιώσιμη ανάπτυξη οικισμών – ρυθμίσεις δασικής νομοθεσίας” παρουσιάστηκε την Πέμπτη (17/7) από τον αναπληρωτή υπουργό ΠΕΚΑ Ν. Ταγαρά με σκοπό να κατατεθεί στη Βουλή “τις επόμενες μέρες”, με τις εργασίες του Β' Θερινού Τμήματος να ξεκινούν στις 22 Ιουλίου.

Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει 3 κεφάλαια, καθένα από τα οποία αφορά τα εξής θέματα: Α) ρυθμίζονται θέματα σχετικά με την "περιβαλλοντική αναβάθμιση και την ιδιωτική πολεοδόμηση, τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς, τους εγκαταλελειμμένους οικισμούς καθώς και τη βιώσιμη ανάπτυξη αυτών", Β) ρυθμίζονται λοιπά θέματα αρμοδιότητας του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Γ) αλλάζει η ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με την προστασία των δασών (Ν. 998/1979) και επανακαθορίζονται οι περιπτώσεις των επεμβάσεων που επιτρέπονται στις δημόσιες δασικές εκτάσεις.

ΠΡΟΣ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΑ ΔΑΣΗ ΠΡΟΣ ΑΓΡΑΝ  "ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ"

Σύμφωνα με τις διατάξεις του τρίτου κεφαλαίου, επιχειρείται για πρώτη φορά η αντισυνταγματική αλλαγή του προορισμού των δασών σε αναδασωτέες εκτάσεις, για κατασκευή δρόμων, σχολείων, μοναστηριών και λειτουργία λατομείων με άδεια, στρατιωτικών εγκαταστάσεων, κατασκευών για υποδοχή κεραιών, πομπών κλπ. Ο κατάλογος των «επιτρεπτών παραβάσεων» ανοίγει επικίνδυνα. Τα ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις υποδέχονται ολόκληρα τουριστικά χωριά μαζί και τις εγκαταστάσεις ειδικής τουριστικής υποδομής. Η «επέμβαση προς τουριστική αξιοποίηση» θα καταλαμβάνει το 10% της έκτασης με συντελεστή δόμησης 0,5% στα 5000 στρέμματα ο οποίος μειώνεται κλιμακωτά έως και τα 8000 στρέμματα. Για τις αθλητικές εγκαταστάσεις μπορεί να χτιστεί το 20% για έκταση μεγαλύτερη των 3000 στρεμμάτων.

Junior Architect

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι και άρχισαν την αναζήτηση Juniors. Από εδώ

Όλες οι θέσεις της εταιρίας

Περιοχή: Θεσσαλονίκη - N/A Τύπος απασχόλησης: Πλήρης Απασχόληση Κωδικός θέσης εργασίας: JAR Ημερομηνία δημοσίευσης/ανανέωσης: 08/07/2014

Ο πελάτης μας είναι επώνυμο αρχιτεκτονικό γραφείο. Στα πλαίσια της αποτελεσματικής λειτουργίας του, αναζητούνται κατάλληλοι υποψήφιοι/ες για την κάλυψη της παρακάτω θέσης, με έδρα στην Ανατολική Θεσσαλονίκη: JUNIOR ARCHITECT(κωδ JAR) Το έργο: Η αποτελεσματική υποστήριξη του σχεδιαστικού τμήματος του αρχιτεκτονικού γραφείου. Προδιαγραφές θέσης: Πτυχίο Αρχιτέκτονα Μηχανικού ΑΕΙ Ατομο εξοικειωμένο με την τεχνολογία, με ικανότητα αξιοποίησης της τεχνολογίας του κλάδου, και πολύ καλής χρήσης των προγραμμάτων Autocad, Archicad και λοιπών συναφών Ικανότητα υποστήριξης ηλεκτρονικά σχεδιαστικού τμήματος αρχιτεκτνικού γραφείου Απαραίτητη εμπειρία σε θέματα εσωτερικής διακόσμησης κατοικιών, επιθυμητή εμπειρία σε θέματα εσωτερικής διακόσμησης ξενοδοχείων, οινοποιείων και λοιπών επαγγελματικών χώρων Ικανότητα διαχείρησης θεμάτων με δημόσιες υπηρεσίες (πολεοδομίας κλπ) και γνώση σχετικής νομοθεσίας Πολύ καλή γνώση αγγλικών Ατομο συνεργάσιμο, ευγενικό, εκλεπτυσμένο, με ικανότητα λήψης πρωτοβουλιών κι εστίασης στο αποτέλεσμα Επιθυμητή εγκατάσταση εντός του αρχιτεκτονικού γραφείου Προσφέρονται: Δυναμικό κι ευχάριστο περιβάλλον εργασίας Προοπτικές επαγγελματικής ανάπτυξης Οι υποψήφιοι /ες που πληρούν τις προϋποθέσεις καλούνται να αποστείλουν άμεσα το βιογραφικό τους σημείωμα (με φωτογραφία σε επαγγελματικό ύφος), αναγράφοντας των κωδικό της θέσης στο careers@peopleatwork-hellas.gr Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα μας www.peopleatwork-hellas.gr follow us on facebook Όλες οι υποψηφιότητες λαμβάνουν απάντηση και αντιμετωπίζονται με εχεμύθεια και επαγγελματισμό.

Εισήγηση για τα επαγγελματικά δικαιώματα

ΕΙΣΗΓΗΣΗ για το 1ο θέμα της Αντιπροσωπείας του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ στις 5 Ιουλίου 2014: «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ»
ΝΟΜΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ
Με την ψήφιση του Νόμου 4254/2014 επιχειρείται εξομοίωση μεταξύ ΑΕΙ και ΑΤΕΙ που είναι αντίθετη τόσο με το Σύνταγμα όσο και με την πάγια νομολογία
του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Πρόσθετα, η επιχειρούμενη εξομοίωση δεν επιβάλλεται από επιταγή του ευρωπαϊκού δικαίου και δεν υπάρχει ευρωπαϊκή νομοθεσία, η οποία θα πρέπει να ενσωματωθεί στο εθνικό μας δίκαιο.
Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΗ ΕΞΟΜΟΙΩΣΗ ΑΕΙ – ΑΤΕΙ
→ Σύμφωνα με το άρθρο 16 του Συντάγματος, όπως έχει ερμηνευθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας, αν και η ανώτατη εκπαίδευση και η ανώτερη επαγγελματική εκπαίδευση ανήκουν στην ίδια τρίτη βαθμίδα, διακρίνονται σαφώς μεταξύ τους ως προς την αποστολή και την οργάνωση.
→ Βασική αποστολή των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (Α.Ε.Ι.) είναι η καλλιέργεια της επιστήμης, που αναλύεται σε έρευνα και διδασκαλία ενώ αντιθέτως, η επαγγελματική εκπαίδευση που χορηγείται από σχολές ανώτερης βαθμίδας αποσκοπεί στη μετάδοση ειδικών γνώσεων και εμπειριών καταλλήλων για την άσκηση ορισμένου επαγγέλματος και αντιστοίχως στη δημιουργία στελεχών απαραίτητων για τη λειτουργία της σύγχρονης οικονομίας.
→ Ο διαχωρισμός αυτός των Α.Ε.Ι. από τις σχολές ανώτερης βαθμίδας, που παρέχουν επαγγελματική ή άλλη ειδική εκπαίδευση, δεν μπορεί ούτε να ματαιωθεί αμέσως από τον κοινό νομοθέτη, με την εξίσωση αυτών, ούτε να καταστρατηγηθεί, με την παράταση του χρόνου σπουδών πέραν της συνταγματικώς οριζόμενης τριετίας για τα ΤΕΙ.
Δεν μπορεί επίσης να επιχειρείται ταυτόχρονη αλλοίωση του προγράμματος σπουδών των ΤΕΙ, ώστε να μην παρέχεται σε αυτά η επιτασσόμενη από το Σύνταγμα επαγγελματική ή άλλη ειδική εκπαίδευση, αλλά εκπαίδευση προσομοιάζουσα προς την παρεχόμενη από τα Α.Ε.Ι
→ Η σύμφωνα με τα παραπάνω επιβαλλόμενη από το Σύνταγμα ποιοτική διαφοροποίηση της παρεχόμενης εκπαίδευσης μεταξύ των αποφοίτων ΑΕΙ και σχολών ανώτερης βαθμίδας και η πρόβλεψη για την έκδοση νόμου περί καθορισμού των επαγγελματικών δικαιωμάτων μόνο για τους αποφοίτους των ΤΕΙ έχει ως συνέπεια το ότι, όταν κατά την κείμενη νομοθεσία για την άσκηση ορισμένου επαγγέλματος απαιτείται ως τυπικό προσόν η κατοχή πτυχίου ΑΕΙ οι κάτοχοι του πτυχίου αυτού δραστηριοποιούνται, σε όλο το εύρος του αντίστοιχου επαγγέλματος διεξάγοντας όλες τις δυνατές επαγγελματικές πράξεις.

Για τη μετωπική συμπόρευση της ελληνικής Αριστεράς

Των Ν. Γαλάνη, Δ. Σαραφιανού, Τ. Τριανταφυλλόπουλου, Εφημερίδα των Συντακτών, 18/07/14

Τo αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αναδεικνύει όλη την αντιφατικότητα της σημερινής κατάστασης. Από τη μια είναι η πρώτη φορά που ένα κόμμα της Αριστεράς κερδίζει πανελλαδικού χαρακτήρα εκλογική μάχη. Από την άλλη, όχι απλά κατάντησε πολιτικό ανέκδοτο το σύνθημα «Ψηφίζουμε και φεύγουν», αλλά βλέπουμε το ρεύμα προς τα αριστερά να εμφανίζει σημάδια κόπωσης κυρίως στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, ενώ αυξάνεται η καταγραφή της δυσαρέσκειας προς την Ακροδεξιά. Το στοιχείο αυτό αποτελεί δείκτη για το ότι η Αριστερά -σε όλες της τις εκδοχές- δεν μπορεί να διαμορφώσει ένα μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα ανατροπής της πεντάχρονης αντιλαϊκής κόλασης. Γιατί δεν είναι πειστική ούτε η προσπάθεια ανεύρεσης φιλολαϊκών λύσεων μέσα στην ΟΝΕ και την Ε.Ε. ούτε η παραπομπή των λύσεων στη Δευτέρα Παρουσία της λαϊκής εξουσίας. Με αυτόν τον πολιτικό χάρτη, το μνημονιακό μπλοκ έχει περιθώρια να κερδίσει πολύτιμο χρόνο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να κινείται στον δρόμο της δεξιάς προσαρμογής, που δεν απειλεί αντικειμενικά την κυβερνητική πλειοψηφία. Η κατεύθυνση αυτή έχει αντιφάσεις που δεν είναι εύκολο να τις διαχειριστεί η ηγεσία του.

Αν μη τι άλλο, οι ευρωεκλογές έδειξαν για μια ακόμα φορά το μεγάλο πολιτικό κενό: την έλλειψη ενός μετώπου που θα προτείνει ένα άμεσο και πειστικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση. Οι βασικοί πυλώνες ενός τέτοιου αριστερού προγράμματος είναι οι ακόλουθοι:

• Καταγγελία του Μνημονίου, των δανειακών συμβάσεων και κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων.

• Αρνηση πληρωμών και μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους.

• Εξοδος από την ΟΝΕ. Ελεγχόμενη διαχείριση της συναλλαγματικής ισοτιμίας μαζί με σύστημα ελέγχου των τιμών και της κίνησης των κεφαλαίων.

• Σύστημα προοδευτικής φορολογίας.

• Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Κοινωνικά σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, με εθνικοποίηση των τομέων κοινής ωφέλειας και των μεγάλων παραγωγικών μονάδων σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας.

• Φιλολαϊκή εισοδηματική πολιτική και ανόρθωση της κοινωνικής πρόνοιας (υγεία, παιδεία, ασφάλιση).

• Σχεδιασμένη και πολυδιάστατη εξωτερική, οικονομική και εμπορική πολιτική.

Αναγκαία για την υλοποίηση ενός τέτοιου προγράμματος είναι η σύγκρουση με τις πολιτικές της Ε.Ε. και η έξοδος από αυτήν. Μέσα στην ευρω-φυλακή, με τους ολοένα και εντεινόμενους θεσμικούς περιορισμούς, κανένας άλλος δρόμος δεν επιτρέπεται.

Αυτή η φιλολαϊκή πρόταση άμεσης διεξόδου μπορεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα ανατροπής της σημερινής πολιτικής. Είναι προφανές ότι, όσο δεν αναπτύσσονται αγώνες που να μπολιάζονται από μια τέτοια στρατηγική τόσο θα εντείνεται η επίθεση προς τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Την αναγκαιότητα αυτού του άλλου δρόμου τη συμμερίζονται μεγάλα κομμάτια αγωνιστών της Αριστεράς, αλλά όχι μόνο. Πιστεύουμε ότι αυτή την κατεύθυνση πρέπει επιτέλους να τη συγκροτήσουμε μετωπικά. Οχι θέτοντας κομματικούς ή ιδεολογικούς φραγμούς και προσχηματικά προαπαιτούμενα, αλλά ανοίγοντας διαύλους συνεννόησης ανεξάρτητα από κομματικές εντάξεις. Η κρισιμότητα της κατάστασης δεν αφήνει πλέον περιθώρια.

Τα Ιουλιανά και η «αποστασία» του 1965

Μιχάλης Λυμπεράτος από το Barikat

Τα Ιουλιανά και η «αποστασία» του 1965 ήταν κορυφαίες στιγμές στην ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα. Κορυφαίες τόσο ως προς την ένταση που απέκτησε ο κοινωνικός αγώνας, όσο και ως προς τις ιστορικές δυνατότητες που διάνοιξε, τέτοιες που επέβαλαν στο αστικό καθεστώς να τις ακυρώσει μέσω της επιβολής μιας ειδεχθούς δικτατορίας. Γιατί ήταν η κορωνίδα μιας διαδικασίας «ηγεμονίας» στην πολιτική ζωή της χώρας που έφερε την Αριστερά, και μάλιστα με τη μορφή της άμεσης παρέμβασης των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο, θέτοντας ζητήματα μετασχηματισμού του συνόλου του αστικού πολιτικού μηχανισμού με άξονα την ανακίνηση του πολιτειακού αλλά και του εκδημοκρατισμού και της εκκαθάρισης των κρατικών μηχανισμών.[1]    
Πράγματι, τα «Ιουλιανά» ως τεράστια κίνηση μαζών επιστέγασε μια διαδικασία προώθησης των εργατικών θέσεων που είχε συντελεστεί από τα 1954 όταν η Αριστερά, 5 μόλις χρόνια μετά την καταστροφή που επέφερε ο εμφύλιος, αποσπούσε, στις δημοτικές εκλογές, στις 21 και 28 Νοεμβρίου, τους μεγαλύτερους δήμους της χώρας (εκτός από τους τρεις μεγαλύτερες δήμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά, απέσπασε και τους πέντε στους οκτώ με πληθυσμό πάνω από 40.000 όπως τον Βόλο, τη Λάρισα, την Καβάλα, τη Νίκαια, το Κερατσίνι κλπ καθώς και τους περισσότερους της περιφέρειας πρωτευούσης)[2],  όταν στα 1956 διεμβόλιζε με την παρουσία της την πολιτική σκηνή[3] και εξασφάλιζε σημαντική παρουσία στο εκλογικό μέτωπο κατά της ΕΡΕ με τη συμμετοχή της στη Δημοκρατική Ένωση[4], όταν αναδεικνυόταν σε αξιωματική αντιπολίτευση στα 1958, όταν έστρεφε το «Κέντρο» αριστερά στον «ανένδοτο» και τις εκλογές του 1963-64, όταν εξωθούσε στην εκλογική του τιμωρία στις δημοτικές του 1964, επειδή ως κρατικός πλέον διαχειριστής δεν ανταποκρίθηκε στις κοινωνικές απαιτήσεις. Αυτή ακριβώς η πορεία ήταν εκείνη που έβγαλε τις μάζες στα πεζοδρόμια στα 1965, που έθεσε τα θέματα εξουσίας σε κινηματική βάση.
Αλλά και η «αποστασία» στα 1965 ήταν το αντίπαλο δέος, το επιστέγασμα μιας διαδικασίας που αφορούσε στην προώθηση των αστικών στρατηγικών σε κομβικά επίπεδα της ταξικής πάλης με τη μορφή του είδους του κράτους, των θεσμών και της μορφής της πολιτικής σκηνής που θα διαμορφώνονταν στην Ελλάδα εκείνης της περιόδου. Ήταν η απόπειρα συσπείρωσης των αστικών πολιτικών δυνάμεων, ήταν το προοίμιο ενός καθεστώτος που θα πλαισίωνε τα συμφέροντα του αστικού κόσμου, ένα αποφασιστικό βήμα στην επιβολή ενός κράτους έκτακτης ανάγκης που έπαιρνε ειδικά μέτρα εναντίον του λαϊκού κινήματος. Γιατί τα πλήγματα καταστολής που επέφεραν στο κίνημα αυτό οι παρακρατικοί μηχανισμοί της περιόδου 1958-1963,[5] το σχέδιο «Περικλής» και η παραγωγή μιας «μνήμης» στους ανθρώπους,[6] οι εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961,[7] η επιστράτευση του Κέντρου ως αντίπαλου δέους της Αριστεράς με στόχο, πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά, να περιορίσει κατά από 20% στις επόμενες εκλογές την Αριστερά, δεν αποδείχθηκαν αρκετά για να προστατέψουν το αστικό πολιτικό σύστημα και απαιτήθηκε μια ευρύτατη πολιτική σύγκλιση γύρω από τα συμφέροντα του θρόνου.
Αντίθετα, η Αριστερά άρχιζε να εμφανίζει για το σύστημα πολύ επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Με άξονα την όξυνση του Κυπριακού ανασυγκροτούσε ραγδαία τα αντιιμπεριαλιστικά της μέτωπα, εκδηλώνοντας έναν έντονο αντιαμερικανισμό, πολλαπλασίαζε σε πυκνότητα τις απεργιακές κινητοποιήσεις που διοργάνωνε, ιδίως από τα 1962 και μετά, ενώ οι αγώνες για την εκπαίδευση και τον εκδημοκρατισμό διεύρυναν τα κοινωνικά υποκείμενα που μετείχαν στην κοινωνική αντιπαράθεση, με υπομόχλιο τη διαμόρφωση ενός φοιτητικού κινήματος, όπως μορφοποιήθηκε  μετά το Β΄ Πανσπουδαστικό Συνέδριο του καλοκαιριού του 1959 και τη δημιουργία ενός ισχυρότατου κινήματος νεολαίας (1-1-4, κινήσεις για αφοπλισμό, πορείες ειρήνης, Λαμπράκηδες κλπ).