Πώς θα διαχειριστεί η Αριστερά τη νίκη;

Επίκαιρη συνέντευξη μετά από όσα είδαμε σήμερα...

Συναισθήματα πρωτόγνωρα, αλλά και ζητήματα, ερωτήματα πρωτόγνωρα για μια αριστερά που προσεγγίζει την κυβερνητική εξουσία. Λίγες ώρες πριν τις κάλπες της 25ης Ιανουαρίου, συζητούμε με την Ντίνα Βαΐου και τον Κώστα Γαβρόγλου για τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα μπορούσαν να κάνουν μια κυβέρνηση της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς να ξεχωρίζει θετικά στα μάτια των πολλών, των λαϊκών τάξεων, αλλά και εκείνων που δεν την ψήφισαν.
Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός για την Εποχή
Από τη Δευτέρα, με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, μπαίνουμε σε περίοδο μεγάλων ελπίδων και υψηλών προσδοκιών σε ένα περιβάλλον όμως δυσκολιών. Ο ρόλος του κόμματος, επομένως, είναι κρίσιμος. Θα αποδειχθεί αποτελεσματικός; Κώστας Γαβρόγλου: Τώρα βλέπουμε τις επιπτώσεις που έχει το γεγονός ότι συγκροτήθηκε ένα κόμμα, μια συλλογικότητα, ουσιαστικά πολιτικής ενότητας, όχι ιδεολογικής και πολιτικής ενότητας. Καταλαβαίνουμε όχι μόνο τις θεωρητικές αδυναμίες αλλά και ότι η έλλειψη ενός σαφούς ιδεολογικού στίγματος δίνει τη θέση της σε μια συγκεχυμένη ιδεολογία ανθρωπισμού γενικότερα.  Ντίνα Βαϊου: Έχω την εντύπωση ότι πέρα από την πολιτική ενότητα, που έχει μια κεντρική βαρύτητα στο πώς συγκροτήθηκε το κόμμα, υπάρχει και κάτι άλλο που διαπλέκεται μ’ αυτό και κυριαρχεί μέσα στον τρόπο με τον οποίο στήθηκε, μια συγκεκριμένη παράδοση της Αριστεράς η οποία είναι λίγο δεκτική στο κύριο θέμα της συζήτησής μας, δηλαδή τη σχέση κινημάτων, κόμματος, κυβέρνησης.
Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κατεξοχήν κόμμα που έχει ενεργή σχέση με τα κινήματα, είναι υιοθετημένο, όπως έχει ειπωθεί, από τις πλατείες.
Ντ. Β. Αυτό ισχύει, αλλά είναι διαφορετικό. Πώς, όμως, συγκροτεί τον πολιτικό του λόγο, πώς διαμορφώνει και προβάλλει στελέχη που έχουν μια συγκεκριμένη προέλευση, παραπέμπει στην προέλευση που είναι πολύ διακριτή μέσα στο κόμμα και την Αριστερά γενικότερα.  K. Γ. Το ερώτημα τώρα είναι όχι αν μπορούμε να διαχειριστούμε πολιτικά τη νίκη, διότι θα μπορέσουμε, αλλά τι καινούργιο μπορούμε να φέρουμε. Αυτό είναι το ζητούμενο. Τα της κοινωνικής πολιτικής νομίζω ότι θα τα διαχειριστούμε πολύ καλά, υπάρχουν γνώσεις, εμπειρίες κτλ. Έχουμε, όμως, μια συλλογική άποψη για το τι σημαίνει στην πράξη, στον 21ο αιώνα, κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς; Να ένα θεωρητικό θέμα που πρέπει να το μελετήσουμε, να το ανοίξουμε. Εδώ είναι και η μεγάλη πρόκληση. Ποια θέματα ανοίγεις και πώς τα ανοίγεις; Αυτά θα καθορίσουν το νέο.
Τα καθημερινά, λίγο ως πολύ θα προχωρήσουν και ελπίζουμε καλά, ορισμένα θα πάνε λίγο πιο αργά, άλλα πιο γρήγορα. Αλλά αφού ολοκληρώσει μια πορεία ο ΣΥΡΙΖΑ μηνών ή χρόνων ποιο θα είναι το ίχνος που θα έχει αφήσει; Το ένα θα είναι, προφανώς, κοινωνικοπολιτικό, αλλά θα υπάρχει κι άλλο ίχνος; Θα υπάρξουν κυβερνητικές πρωτοβουλίες για να ωθήσουν και να ενθαρρύνουν τις κοινωνικές ομάδες να πειραματιστούν με νέα πράγματα; Αν υπάρξουν συλλογικότητες που θα θελήσουν να ανοίξουν νέα  θέματα, οι κυβερνητικοί ή οι κομματικοί θα προσπαθήσουν να «μυριστούν» το καινούργιο ή θα νιώσουν ότι απειλούνται από αυτό και θα το αγνοήσουν;  Αυτή, νομίζω, είναι η ουσία των θεμάτων που επιχειρείς να ανοίξεις.
Εντολή στον ΣΥΡΙΖΑ για να κυβερνήσει. Ναι, αλλά πώς;
Ντ. Β. Αυτό είναι το ρίσκο, δεδομένου ότι η κοινωνία, θα πει «θέλουμε ως κόμμα να μας κυβερνήσετε» και μάλιστα σε μια συγκυρία πάρα πολύ δύσκολη, όπου τα πράγματα εξελίσσονται πάρα πολύ γρήγορα. Δηλαδή, δεν είναι τόσο απλό να κάτσεις σε μια απόσταση και να συσκέπτεσαι για διάφορα θέματα. Η πολιτική δεν γίνεται ποτέ έτσι, πάντα προχωράς και στοχάζεσαι. Και μιλώντας γι’ αυτά, παίρνουμε υπόψη ότι αυτό το κόμμα που καλείται να κυβερνήσει σ’ αυτό το δύσκολο περιβάλλον, δεν έχει ακόμη προλάβει να συγκροτηθεί ως τέτοιο κόμμα από το 2012 έως το 2015.
Η κοινωνία λέει στον ΣΥΡΙΖΑ «θέλω να κυβερνήσεις», δίνοντάς του το προβάδισμα, ίσως και την αυτοδυναμία. Τίθεται όμως από κανέναν ως ερώτημα και το πώς θα κυβερνήσει;

Στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου: Οι κοινωνίες, τα κινήματα και οι ιδέες

13η συνάντηση Κύκλου Ανοικτών Μαθημάτων Ιστορίας και Φιλοσοφίας

Στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου:
Οι κοινωνίες, τα κινήματα και οι ιδέες

Στην 13η συνάντηση του κύκλου ανοικτών μαθημάτων Ιστορίας και Φιλοσοφίας στη «Λαμπηδόνα»,
την Τετάρτη 28-1-2015, στις 8:15 μ.μ.,
ο Σταύρος Σταυρίδης (αναπληρωτής καθηγητής αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ)
θα μιλήσει με θέμα:

«Ο κοινωνικός ρόλος της αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη του μεσοπολέμου: Από το Bauhaus στα προσφυγικά της Αθήνας»



Συντονιστής: Κώστας Στεργιόπουλος
Κοινωνικό-Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα
«Η Λαμπηδόνα», άλσος Αγίας Τριάδας 

http://politistikokentrovirona.blogspot.com/

Αποκλειστικό - στα €350 εκ. είχαν καθορίσει το τίμημα πώλησης του ΑΔΜΗΕ !

Στα €350 εκ. είχαν καθορίσει το τίμημα πώλησης του ΑΔΜΗΕ !

Αυτό αποκαλύπτει σε συνέντευξή του στην Ιταλική οικονομική ιστοσελίδα “albertonosari.it” ο κ. Matteo Del Fante επικεφαλής της TERNA S.A., δηλαδή του Ιταλικού Διαχειριστή Συστήματος Μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Υπενθυμίζουμε ότι ο ΑΔΜΗΕ Α.Ε. αποτελεί θυγατρική του ομίλου ΔΕΗ Α.Ε. και είναι ο ιδιοκτήτης και Διαχειριστής του Ελληνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας. Η λογιστική αξία του ΑΔΜΗΕ αποτιμάται άνω του €1,4 δις ενώ η πραγματική του αξία (κόστος αντικατάστασης) είναι άνω των €8 δις.

Παρά τις μεγάλες αντιδράσεις, η πώληση του ΑΔΜΗΕ ψηφίστηκε από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου (Ν. 4237/2014) και προβλέπονταν να ολοκληρωθεί στις αρχές του 2015. Ο διαγωνισμός για την πώληση του ΑΔΜΗΕ φρέναρε αρκετές φορές εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας και σταμάτησε στη φάση της υποβολής δεσμευτικών προσφορών (due diligence) χωρίς να φθάσει στη δημοσιοποίηση των οικονομικών προσφορών, οι οποίες αναμένονταν στις αρχές Ιανουαρίου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, http://albertonosari.it/new/2015/01/26/terna-possibile-stop-alla-vendita-della-rete-greca/ , ο κ. Del Fante εμφανίζεται προβληματισμένος με το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και η παλαιότερη προσωπική δέσμευση του νέου πρωθυπουργού Αλέξη  Τσίπρα ότι δε θα αναγνωρίσει την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ καθώς και καμία ιδιωτικοποίηση του Ομίλου ΔΕΗ «καθιστά δυσχερή την απόκτηση του 66% του ΑΔΜΗΕ». Παρόλα αυτά, το ενδιαφέρον της TERNA για την αγορά του πλειοψηφικού πακέτου του ΑΔΜΗΕ δεν αλλάζει μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, αν και «οι πιθανότητες υλοποίησης της πώλησης είναι σημαντικά μικρότερες σε σχέση με αυτές που θα ήταν με νίκη του Σαμαρά».

Σύμφωνα με την Ιταλική ιστοσελίδα, η Ιταλική TERNA είχε στη διάθεσή της €350 εκ. όλα κι όλα για την αγορά του 66% του ΑΔΜΗΕ και «βρίσκονταν σε αναζήτηση χρηματοοικονομικού εταίρου». Εντούτοις, μέχρι και πριν τις πρόσφατες εκλογές, η Ιταλική TERNA S.A. θεωρούνταν ως ο πλέον πιθανός αγοραστής του πλειοψηφικού πακέτου του ΑΔΜΗΕ ενώ άλλοι ανταγωνιστές που είχαν εκφράσει ενδιαφέρον για την απόκτησή του ήταν η αντίστοιχη (κρατική) εταιρία του Βελγίου ELIA, η (επίσης κρατική) Κινεζική State Grid Corporation και το (υπό δημόσιο έλεγχο …) συνταξιοδοτικό ταμείο των ενστόλων του Καναδά PSP Investments, το οποίο έχει ήδη εξαγοράσει το 26,7% του μετοχικού κεφαλαίου του αεροδρομίου της Αθήνας από την Hochtief !

Το ευτελές του (προβλεπόμενου ;) τιμήματος πώλησης του ΑΔΜΗΕ φαίνεται από τα επίσημα στοιχεία των οικονομικών καταστάσεων που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΑΔΜΗΕ :

Ο κύκλος εργασιών της εταιρίας ήταν € 325εκ. για το 2012, € 347 για ο 2013 ενώ για το 2014 εκτιμώνταν σε περίπου € 400 εκ. ! Τα αντίστοιχα κέρδη (μετά τους φόρους) ήταν €25 εκ. το 2012, €55 εκ. το 2013 και η εκτίμηση για το 2014 τα ανέβαζε στα +€60 εκ. ! Μόνο ο προϋπολογισμός της ηλεκτρικής σύνδεσης των Κυκλάδων με το ηπειρωτικό Σύστημα, που υπογράφηκε με τυμπανοκρουσίες το φθινόπωρο του 2014, έρχονταν σε € 240εκ. ενώ ο προϋπολογισμός των προγραμματισμένων από τον ΑΔΜΗΕ και εγκεκριμένων από τη ΡΑΕ έργων για την επόμενη δεκαετία υπερβαίνει τα € 2 δις !

Η ελπίδα έφτασε...

http://www.protothema.gr/politics/article/446219/auti-einai-i-kuvernisi-tou-alexi-tsipra/

Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού:
Υπουργός Γιώργος Σταθάκης
Αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας: Θοδωρής Δρίτσας
Αναπληρωτής υπουργός Τουρισμού: Ελενα Κουντουρά
Αναπληρωτης υπουργός Χρήστος Σπίρτζης

 

P. Krugman: Ο Ελληνικός εφιαλτης που οδεύει προς το τέλος

Αναδημοσιεύουμε δύο πρόσφατα άρθρα του Paul Krugman από τους NYTimes. Η μετάφραση είναι του ΘΚ...και αποδίδει πολύ ορθότερα τα λεγόμενα σε σχέση με άλλες μεταφράσεις που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Η Ελληνική Συμφωνία Προληπτικής Στήριξης

JANUARY 25, 2015, Paul Krugman, The New York Times

Για τις ανάγκες της αυριανής μου στήλης ανέτρεξα στην αρχική συμφωνία, Μάιος 2010, του μηχανισμού προληπτικής στήριξης της Ελλάδος , για να δώ τί απαιτούσε και τί προέβλεπε η Τρόικα κατά την έναρξη του προγράμματος λιτότητας, και πώς όλα αυτά συμβαδίζουν με αυτά που πραγματικά συνέβησαν.

Πρώτα και κύρια, αρκετά συχνά αντιμετωπίζω ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα ποτέ δεν εφάρμοσε λιτότητα. Υποθέτω ότι αυτό βασίζεται σε εθνικά στερεότυπα, ή κάτι τέτοιο, γιατι τα νούμερα είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Εδώ βλέπουμε τα έξοδα μή οφειλόμενα σε δανεισμό (non-interest spending) όπως είχαν προβλεβθεί από την αρχική συμφωνία, σε αντιδιαστολή με τα τα πραγματικά έξοδα μη οφειλόμενα σε δανεισμό (actual non-interest spending), από το 2010 και μετά. Επειδή η Τρόικα συνεχώς ανέβαζε τον πήχη των απαιτήσεών της, η Ελλάδα κατέληξε σε πολύ πιο χαμηλά επίπεδα - η λιτότητα ήταν πολύ πιο σφοδρή- από αυτα που προβλέπονταν στην αρχή.

Πηγή : Διεθνές Νομισματικό Ταμείο
Program: Τα προβλεπόμενα απο την αρχική συμφωνία | Actual : Τα πραγματικά έξοδα.

Πώς λοιπόν μπορεί η Ελλάδα να αξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα χρέους; Η αρχική συμφωνία υπέθεται μια αρκετά «ρηχή» παροδική ύφεση (recession [1]) ακολοθούμενη από μια ανάκαμψη – τίποτα που να μοιάζει με την πραγματικότητα μιας μεγάλης ύφεσης (depression [1]) και ενός αποπληθωρισμού. Εδώ βλέπουμε το ονομαστικό ΑΕΠ όπως προβλεπόταν, σε αντιδιαστολή με το πραγματικό. Ως φυσικό επακόλουθο, η κατάρρευση του ΑΕΠ μείωσε τα έσοδα και αύξησε την αναλογία χρέους /ΑΕΠ.

Πηγή : Διεθνές Νομισματικό Ταμείο
Program: Το προβλεπόμενο ονομαστικό ΑΕΠ | Actual : Το πραγματικό ΑΕΠ.

Α, και η ανεργία θεωρείτο ότι θα φτάσει λίγο κάτω απο το 15 τοις εκατο, και όχι να φτάσει το 28.

Ειδοποιητήρια ΤΣΜΕΔΕ Α Εξαμήνου 2015

Πληροφορηθήκαμε ότι στο πληροφοριακό σύστημα του ΤΣΜΕΔΕ έχουν ήδη περάσει τις νέες αυξήσεις εισφορών -δηλαδή την αυτόματη αλλαγή ασφαλιστικής κατηγορίας από τη 2η στην 3η για τους μετά το 93- και απλά δεν τις έχουν ανεβάσει ακόμα ηλεκτρονικά στο site (γεγονός το οποίο μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε), οπότε οφείλουμε να είμαστε σε επιφυλακή. Δε θα περάσουν και θα πάρουν πίσω και όσες επέβαλλαν από πέρισυ. Η νέα κυβέρνηση οφείλει άμεσα με νομοθετική ρύθμιση να τις ακυρώσει.

7ο ΕΩΣ 9ο ΕΤΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ - 3η ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ (1010,86)
			ΠΟΣΟΣΤΟ	ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΙΣΦΟΡΑ	ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΗ
Κλάδος κύριας σύνταξης			20,00%	202,17				ΠΟΣΟΣΤΟ	ΕΙΣΦΟΡΑ
Κλάδος Επικουρικής Ασφάλισης			6,00%	60,65	Προαιρετική υπαγωγή			12,00%	83,20
Κλάδος Εφάπαξ παροχών			4,00%	40,43	2η Ασφ. Κατηγορία			12,00%	102,32
Κλάδος Υγείας Τεχνικών			6,45%	65,20	3η Ασφ. Κατηγορία			12,00%	121,30
Νέος κλάδος ανεργίας-ΟΑΕΔ				10,00
								ΑΠΟ	ΕΩΣ
ΣΥΝΟΛΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΔ. ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΗ				378,46€	ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ			378,46€	499.76€

Οι νέες ληστρικές εισφορές του ΤΣΜΕΔΕ

Κυβέρνηση της Αριστεράς και ο ρόλος του κινήματος

του Σεραφείμ Ι. Σεφεριάδη* από εδώ

Πρόκειται για μια εξαιρετικά κρίσιμη και απαραίτητη συζήτηση, από εκείνες εντούτοις, που, αν και οφείλαμε, μάλλον δεν έχουμε κάνει όλο το προηγούμενο διάστημα, αλλά που σίγουρα θα υποχρεωθούμε να κάνουμε το επόμενο. Διότι «κινήματα και Αριστερά», «Αριστερά και κινήματα» είναι για όποιο εγχείρημα κοινωνικής αλλαγής –πολλώ μάλλον ανατροπής- θεματικές απολύτως καίριες και κεντρικές –θα έλεγα καταστατικές. Κι αυτό, πολύ απλά (και είναι κάτι αυτό που όλοι μας εδώ νομίζω κατανοούμε), διότι αφενός Αριστερά, πολιτική Αριστερά, δεν υπάρχει χωρίς κινήματα (δράσεις που με διάφορους τρόπους αποσκοπούν στην ανθρώπινη χειραφέτηση) και αφετέρου η Αριστερά, δεν συμπίπτει με μια οργάνωση ή με ένα κόμμα –είναι η ίδια, πριν και πάνω απ’ όλα, ένα μεγάλο κίνημα κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης.
Όμως η συζήτηση είναι εξαιρετικά σημαντική και για έναν άλλο λόγο: ότι μας εναπόκειται (όσων συμμετέχουμε σε αυτήν), να την περισώσουμε από τον κίνδυνο της κοινοτοπίας που την απειλεί. Στις μέρες μας, κάθε αριστερός –εντός ή εκτός εισαγωγικών (και, ως είναι αναμενόμενο, οι εντός καθημερινά πληθαίνουν)- έχει και μια λέξη καλή να πει για τα κινήματα. Μόνο που η λέξη αυτή είναι συχνά, αν όχι κατά κανόνα, και ασαφής και αόριστη –είναι λέξη ευκαιριακή και πρόχειρη, λέξη υπολειμματική. Όμως η περίοδος αυτή, η «εύκολη» περίοδος, τελείωσε: καθήκον μας είναι να γίνουμε συγκεκριμένοι: να εξηγούμε δηλαδή τι ακριβώς εννοούμε όταν επικαλούμαστε τα κινήματα.
Να πω επίσης προκαταρκτικά, στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης, ότι δεν δικαιούμαστε πλέον να εθελοτυφλούμε και να στρουθοκαμηλίζουμε –διότι, ναι μεν το ενδεχόμενο μιας Αριστερής κυβέρνησης είναι πρωτόγνωρο στη μεταπολεμική Ευρώπη, δεν είναι όμως, ως εκ τούτου, και πραγματικά πρωτόγνωρο: τέτοια εγχειρήματα υπήρξαν και στην Ευρώπη προπολεμικά (λ.χ. στην Ισπανία των αρχών της δεκαετίας του ’30), και στον υπόλοιπο –κοινωνικοοικονομικά και πολιτικοθεσμικά συγγενή μας χώρο- μεταπολεμικά (λ.χ. στη Χιλή, των αρχών της δεκαετίας του 1970). Θέλω δηλαδή να πω σύντροφοι και συντρόφισσες, ότι όσο και αν αυτό πράγματι παρέχει κάποιο άλλοθι για τις αδράνειές μας (και αδράνειες έχουμε όλοι), καλό είναι να θυμόμαστε ότι δεν ανακαλύπτουμε την ομπρέλα: υπάρχει πίσω μας μεγάλη, πυκνή και εξόχως αποκαλυπτική εμπειρία, που πρέπει οπωσδήποτε να λάβουμε υπόψη μας.
Με την τοποθέτησή μου, θα επιχειρήσω τρία πράγματα: το πρώτο αφορά την τεράστια σημασία που έχει στις περιστάσεις μια μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι άλλες δυο επιδιώξεις μου είναι περισσότερο προβολικές, και αρκούντως, θα έλεγα, κριτικές –με στόχο την εξειδίκευση αυτού που έλεγα πριν: ότι παρήλθε η ώρα των γενικών επικλήσεων, και ότι στις μέρες μας, λίγο πριν αυτές τις κρίσιμες εκλογές, πρέπει όλοι να γίνουμε συγκεκριμένοι. Θα αναφερθώ λοιπόν –συγκεκριμένα- αφενός στη γενική στάση του ΣΥΡΙΖΑ κατά την προεκλογική περίοδο (ή, καλύτερα, στον κώδικα που διέπει αυτή τη στάση) και αφετέρου στις προγραμματικές της προεκτάσεις –πάντα, βέβαια, σε σχέση με το ρόλο που τα κινήματα διαδραματίζουν ή καλούνται να διαδραματίσουν.
Να ξεκινήσω όμως προτάσσοντας μια βιωματική παρατήρηση..

Καταγγελία για την παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου συναδέλφου από την εταιρία MIGATO AE.

Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών
Παράσταση διαμαρτυρίας στη MIGATO, Τρίτη 27 Γενάρη στις 8 πμ (Μονεμβασίας 8, Αγ. Δημήτριος).
Καταγγελία για την παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου συναδέλφου από την εταιρία MIGATO AE.

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλει την εταιρία MIGATO AE για την παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου συναδέλφου. Όταν η συνάδελφος ανακοίνωσε στην εταιρία την εγκυμοσύνη της, η εργοδοσία την ανάγκασε να υπογράψει λύση της σύμβασης της, επικαλούμενη υπογραφή νέας που θα όριζε αλλαγή των όρων εργασίας. Ουσιαστικά η εργαζόμενη εξαναγκάστηκε σε παραίτηση.

Ωστόσο, η νέα σύμβαση δεν κοινοποιήθηκε ποτέ στην εργαζόμενη. Αντιθέτως, στις συνεχείς ερωτήσεις της συναδέλφου για την υπογραφή νέας σύμβασης, η εταιρία απάντησε ότι δεν τίθεται ζήτημα καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για οικειοθελή αποχώρηση! Η κοροιδία δεν σταμάτησε όμως μόνον εκεί. Σε ερώτηση του σωματείου προς την εταιρία για τους λόγους απόλυσης, ο υπεύθυνος απάντησε «Έτσι! Διευθυντικό δικαίωμα!»

Το συγκεκριμένο περιστατικό έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο εργοδοτικών αυθαιρεσιών. Έρχεται ακόμη να επιβεβαιώσει, ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική κυβέρνησης και κεφαλαίου μας έχει φέρει 100 χρόνια πίσω, με τα αφεντικά να νομίζουν ότι μπορούν να λειτουργούν αυθαίρετα. Οι εργαζόμενοι βαφτίζονται «συνεργάτες», με στόχο να μην τολμούν να διεκδικήσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα, τρομοκρατούνται, απειλούνται και εργάζονται υπό το καθεστώς συνεχούς φόβου.

Εμείς τους απαντάμε ότι η επίθεση στη μητρότητα, η τρομοκρατία που βιώνουν εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, η εργοδοτική ασυδοσία, η καταστρατήγηση των εργατικών δικαιωμάτων και η χειροτέρευση των όρων εργασίας δεν θα μείνουν αναπάντητα.

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών στηρίζει κάθε συνάδελφο σε κάθε προσπάθεια για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν πλέον να παλεύουν μέσα από ατομικούς δρόμους. Μόνο ο συλλογικός αγώνας για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων διασφαλίζει τη θέση τους και μπορεί να σπάσει το κλίμα του φόβου που προσπαθεί να επιβάλλει η εργοδοσία στους χώρους δουλειάς.

Καμία απειλή, καμία απόλυση δεν πρόκειται να μείνει αναπάντητη. Διεκδικούμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με αυξήσεις σε σχέση με το 2009, αξιοπρεπείς μισθούς, αξιοπρεπή ζωή, μείωση των ωρών εργασίας, κανονικές προσλήψεις – κατάργηση του άθλιου καθεστώτος του Δελτίου παροχής υπηρεσιών, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, συνδικαλιστικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς.

Καλούμε τα σωματεία να καταδικάσουν τέτοιες πρακτικές και να δείξουν την έμπρακτη αλληλεγγύη τους στη συνάδελφο αλλά και σε κάθε εργαζόμενο που πλήττεται.

Απαιτούμε την άμεση και πλήρη ηθική και οικονομική αποκατάσταση της συναδέλφου!

Κανένας εργαζόμενος μόνος του, με συλλογικούς αγώνες σπάμε την εργοδοτική τρομοκρατία.

Ιστορική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς

Από εδώ

ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ

Ο λαός μίλησε και έδωσε καθαρή νίκη στο ΣΥΡΙΖΑ, μια νίκη πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων από αυτήν που προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις. Μια νίκη που την είχαν όμως δει να έρχεται όσοι άκουσαν την κοινωνία, γύρισαν τις γειτονιές, τις μικρές και μεγάλες πόλεις, την ύπαιθρο. Αυτοί αντιλήφθηκαν την κατάρρευση των μνημονιακών κομμάτων και την οργή μιας χτυπημένης κοινωνίας. Κατάλαβαν ότι κάτι βαθύ είχε συντελεσθεί στο λαό, ότι τα παλιά τείχη έπεσαν, ότι κάτι καινούργιο έβγαινε μέσα σ'αυτόν τον πολύ συμπυκνωμένο χρόνο της προεκλογικής εκστρατείας. Η “ελπίδα” δεν ήταν πια μόνο σύνθημα, άρχιζε να αποκτά σάρκα και οστά.

Οι ευθύνες που αναλαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντίστοιχες με την νίκη του, δηλαδή πραγματικά ιστορικές. Από αύριο αρχίζει το δύσκολο έργο της ανατροπής. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι αντιστάσεις θα είναι ισχυρές, εντός και εκτός της χώρας. Η έκταση της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν και το μόνο ουσιαστικό επίδικο αυτής της Κυριακής, προκαλεί σεισμικού χαρακτήρα δονήσεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι κυρίαρχες δυνάμεις αισθάνονται την απειλή, θα αντιδράσουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν. Ηδη έχουν στείλει σαφή μηνύματα ως προς τις “κόκκινες γραμμές” εντός των οποίων θέλουν να εγκλωβίσουν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνάμεις της Αριστεράς και των κινημάτων θα πάρουν ώθηση και νέα ορμή, όπως έδειξαν και οι εντυπωσιακές σε αριθμό και μαζικότητα εκδηλώσεις αλληλεγγύης με τον ελληνικό λαό και τον ΣΥΡΙΖΑ ανά την Ευρώπη.

Στην μάχη που αρχίζει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει άλλη επιλογή από την νίκη. Αυτό σημαίνει αποφασιστικότητα έναντι όλων των πιέσεων και των εκβιασμών, επιμονή μέχρι τέλους στο πρόγραμμά του, στήριξη στις λαϊκές δυνάμεις. Η εκλογική νίκη, ο σχηματισμός αριστερής κυβέρνησης, η πρώτη δέσμη μέτρων ρήξης με το μνημονιακό καθεστώς μπορούν και πρέπει να απελευθερώσουν δυνάμεις και να δημιουργήσουν τους όρους μιας αγωνιστικής, κινηματικής αντεπίθεσης. Είναι αυτονόητο ότι η λαϊκή στήριξη και κινητοποίηση αποτελεί πρωταρχικής σημασίας προϋπόθεση για την αλλαγή των συσχετισμών και το νικηφόρο προχώρημα του ίδιου του έργου της αριστερής κυβέρνησης.

Η Ελλάδα, και μαζί της η Ευρώπη, μπαίνουν σε νέα τροχιά. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές μπορούν να ανατραπούν. Οι δυνάμεις της Αριστεράς, του εργατικού και του κοινωνικού κινήματος καλούνται να γράψουν μια νέα, νικηφόρα σελίδα στην ιστορία των αγώνων για την κοινωνική απελευθέρωση. Η “ελληνική άνοιξη” άρχισε στις 25 του Γενάρη.

Στάθης Κουβελάκης

Έκπτωση ασφαλιστικών εισφορών από τα ακαθάριστα έσοδα φυσικών προσώπων

Οι εκλογές τελείωσαν, η ζωή (με τα προβλήματα της) συνεχίζεται...
Τώρα ποιές εισφορές έχουν πληρωθεί και από ποιά έσοδα να εκπέσουν είναι άλλο ερώτημα.

Με έγγραφό του το Υπουργείο Οικονομικών διευκρινίζει ότι τα ποσά των ασφαλιστικών εισφορών των φυσικών προσώπων που ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα και αφορούν το έτος 2014 και τα οποία καταβάλλονται μέσα στο έτος 2015 μπορούν να εκπέσουν από τα ακαθάριστα έσοδα του φορολογικού έτους 2014

http://www.pedmede.gr/

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΣΜΕΔΕ
Εγγραφή χρηστών στην ηλεκτρονική ιστοσελίδα του ταμείου και εκτύπωση διαδικτυακού ειδοποιητηρίου
Βεβαίωση για την υποβολή της φορολογικής δήλωσης έτους 2015
http://www.tsmede.gr/

Αποτελέσματα Εκλογών 2015

Αποτελέσματα εκλογών

http://ekloges.ypes.gr/current/more/level.html?nav=1

Οι προϋποθέσεις της αυτοδυναμίας - Τι προβλέπει ο εκλογικός νόμος

Με 9% στα εκτός Βουλής Κόμματα η αυτοδυναμία για το πρώτο κόμμα απαιτεί ποσοστό 36,8%

Εκλογές με μουσική...

Οι προϋποθέσεις της αυτοδυναμίας - Τι προβλέπει ο εκλογικός νόμος

Οι εκλογές της ερχόμενης Κυριακής, σε ότι αφορά την κατανομή των εδρών θα διεξαχθούν με το νόμο 3636 του 2008- γνωστό και ως νόμο Παυλόπουλου. Ο νόμος αυτός αντικατέστησε σε ορισμένα σημεία το νόμο 3231/2004 του ΠΑΣΟΚ, γνωστό ως νόμο Σκανδαλίδη. Η βασική διαφορά ανάμεσα σε αυτούς τους δύο νόμους είναι ότι ο νόμος Σκανδαλίδη πριμοδοτούσε με 40 έδρες το πρώτο κόμμα ενώ ο νόμος Παυλόπουλου το πριμοδοτεί με 50 έδρες. Αυτός ήταν άλλωστε ο κύριος λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ από συνασπισμός κομμάτων εξελίχθηκε σε ενιαίο κόμμα καθώς ο νόμος Παυλόπουλου δεν επιτρέπει να δοθεί αυτό του μπόνους των 50 εδρών σε συνασπισμούς κομμάτων.

Την προσεχή Κυριακή όποιο κόμμα έρθει πρώτο στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων ξεκινάει με «ταμείο» 50 έδρες περισσότερες από το δεύτερο. Οι υπόλοιπες 250 έδρες θα κατανεμηθούν αναλογικά στα κόμματα που θα πάρουν 3% και πάνω του εκλογικού σώματος καθώς προϋπόθεση για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή- συνεπώς να βγάλει βουλευτή- είναι να πιάσει το ελάχιστο αυτό ποσοστό. Το πλαφόν του 3% έρχεται από πολύ παλιά, από τον εκλογικό νόμο της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη, τον περιβόητο νόμο Κούβελα (Ν.1907/1990)

Σε ότι αφορά το ποσοστό που πρέπει να πάρει ένα κόμμα για να αποκτήσει την αυτοδυναμία σημασία δεν έχει η διαφορά του από το δεύτερο κόμμα. Το ποσοστό της αυτοδυναμίας καθορίζεται από το ποσοστό που αθροιστικά θα συγκεντρωθεί από τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής. Για κάθε 1% που μένει εκτός Βουλής το ποσοστό της αυτοδυναμίας μειώνεται κατά 0,4%.

Έτσι, βάση του εκλογικού νόμου έχουμε τα εξής ενδεχόμενα.

• Στην περίπτωση που τα κόμματα εκτός βουλής συγκεντρώνουν ποσοστό 0% το πρώτο κόμμα για να πετύχει αυτοδυναμία πρέπει να πιάσει ένα ποσοστό της τάξης του 40,4% .
• Με 1% αθροιστικό ποσοστό των εκτός Βουλής κομμάτων, το ποσοστό της αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα κατεβαίνει στο 40%.
• Αν τα κόμματα εκτός Βουλής, αθροιστικά, συγκεντρώσουν 5%, το ποσοστό αυτοδυναμίας κατεβαίνει στο 38,4%.
• Στην περίπτωση που τα εκτός Βουλής κόμματα συγκεντρώσουν 6% το ποσοστό αυτοδυναμίας κατεβαίνει στο 38%.
• Με αθροιστικό ποσοστό 7% για τα κόμματα εκτός Βουλής το πρώτο κόμμα πρέπει να πάρει 37,6%, για να έχει αυτοδυναμία.
• Με 8% αθροιστικά για τα κόμματα εκτός Βουλής το ποσοστό αυτοδυναμίας είναι 37,2%.
• Με 9% στα εκτός Βουής Κόμματα η αυτοδυναμία για το πρώτο κόμμα απαιτεί ποσοστό 36,8%

• Αν το εκτός Βουλής ποσοστό είναι 10% το ποσοστό αυτοδυναμίας κατεβαίνει 36,4%.
• Με 11% για τα κόμματα εκτός Βουλής το ποσοστό αυτοδυναμίας κατεβαίνει στο 36%, Με 12% για τα εκτός Βουλής κόμμα η αυτοδυναμία απαιτεί για το πρώτο κόμμα ποσοστό 35,6%, με 13% εκτός Βουλής, η αυτοδυναμία επιτυγχάνεται με ποσοστό 35,2%,. Με 14% εκτός Βουλής η αυτοδυναμία απαιτεί ποσοστό 34,8%, με 15% απαιτεί 34,4% και με 16% απαιτεί 34%.

Κατά τ’ άλλα, όπως λέει κι ο λαός «Κυριακή Κοντή γιορτή».

Πηγή

Βάννα Σφακιανάκη: Ανατροπή χωρίς κίνημα;

         

Η Βάννα Σφακιανάκη είναι υποψήφια βουλευτής Ηρακλείου Κρήτης με τον ΣΥΡΙΖΑ, από το Δρόμο

Γίνονται πολλές αναφορές στη συμπεριφορά της κοινωνίας το 2012 και το 2015. Προφανώς είναι διαφορετικό το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει κόσμος στις πλατείες και στους δρόμους, όταν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθεί να διαπραγματευθεί στην Ε.Ε., να ασκήσει μια άλλη πολιτική για την κοινωνία και τη χώρα, που μαστίζεται από την πολιτική της λιτότητας.

Πρέπει, όμως, παράλληλα να αντιληφθούμε ότι το κίνημα δεν είναι μόνο στις πλατείες. Είναι και μέσα στη στάση όλων των πολιτών και όλων των κοινωνικών ομάδων που σήμερα, ξεπερνώντας το φόβο, δημιουργούν την πλατιά πλειοψηφία που θα αναδείξει το μεγάλο νικητή των εκλογών, ένα αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας.

Κάποιοι είναι πιο αποφασισμένοι και προσχωρούν στο μπλοκ της ελπίδας.

Άλλοι, ζητούν επιβεβαίωση, δεν θέλουν να ελπίσουν και μετά ν’ απογοητευθούν.

Άλλοι δεν μιλούν καθόλου. Ωριμάζει μέσα τους η απόφαση να δώσουν μια ευκαιρία.

Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, θυμούνται ότι πριν πει η Θάτσερ πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική και πριν μεγαλώσουν γενιές ολόκληρες στο μονόδρομο της παγκοσμιοποίησης και της ανταγωνιστικότητας, μιλούσαν για τη δημοκρατία, την πατρίδα, την εθνική ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια.

Είναι πολλοί που βλέπουν πως ο μονόδρομος της πολιτικής της λιτότητας και της κυριαρχίας των αγορών, ρουφά τις τελευταίες σταγόνες αίμα από την κοινωνία και την οικονομία. Πως δεν είναι μόνο το μέιλ του Χαρδούβελη απειλητικό με τα μέτρα που φέρνει. Ακόμα πιο απειλητική είναι η συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής για τη χώρα. Η πολιτική που επενδύει σήμερα στο «Ελλάδα, χώρα μικρή», όπως άλλοτε είχε επενδύσει στο «Ελλάδα, χώρα φτωχή»! Για να νιώθουμε αδύναμοι και να περιμένουμε πάλι τη λύση από τις «μεγάλες χώρες» που «μπορούν»! Για να νομίζουμε πως εμείς δεν μπορούμε!

Πίσω απ’ αυτά κρύβεται ένα μεγάλο έλλειμμα δημοκρατίας.

Γιατί πού είναι η δημοκρατία όταν τόσο λίγοι αποφασίζουν για τόσο πολλούς;

Όταν τόσο λίγοι κερδίζουν από τον κόπο τόσο πολλών;

Όταν η φτώχεια κι η αποτυχία αποτελεί προσωπική ευθύνη και ντροπή, αντί να αποτελεί κοινωνικό πρόβλημα και να αντιμετωπίζεται με νέες ευκαιρίες για τα θύματα του απάνθρωπου αυτού συστήματος;

Ενός συστήματος που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να παράγει και να οξύνει ανισότητες, να κατατάσσει τους πολίτες σε «επιτυχημένους» και «αποτυχημένους».

Εντός και εκτός (κομματικών) τειχών…

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωσε πολύ. Οι οργανώσεις απλώθηκαν στις γειτονιές και τα χωριά. Δίνουν τη μεγάλη μάχη για την ανατροπή. Αγωνιούν για τη φυσιογνωμία του, αγωνίζονται να μην αλλάξει ο χαρακτήρας του. Επαγρυπνούν να μην αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων, να μη χαθεί η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Πολλοί, οραματίζονται μια πλατιά κοινωνική συμμαχία.

Ωστόσο, όσο μεγάλο και σημαντικό κι αν είναι αυτό που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ και που θα τον φέρει στην κυβέρνηση στις 26 του Γενάρη, δεν περιλαμβάνει και δεν αντιπροσωπεύει όλες τις αντιστάσεις, όλες τις πρωτοβουλίες, όλα τα παραδείγματα της ελληνικής κοινωνίας των τελευταίων δεκαετιών, ούτε όλες τις θυσίες που έγιναν στ’ όνομα αξιών που -σε πείσμα της πραγματικότητας- διατηρήθηκαν.

Να πάνε στον αγύριστο μαζί με τα προικιά τους

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

Όπως δείχνουν τα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ θα κόψει το νήμα με μια διαφορά τουλάχιστον 5 μονάδες από τη ΝΔ. Δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα που να φαίνεται ότι μπορεί να ανακόψει αυτή την πορεία. Το ζητούμενο πλέον είναι αν μαζί με την πρωτιά θα έχει και την αυτοδυναμία, πράγμα που σημαίνει ότι χρειάζεται ένα ποσοστό τουλάχιστον 37%. Τις τελευταίες μέρες το αστικό καθεστώς και τα κόμματά του, περισσότερο προσπαθούν να χωνέψουν το τετελεσμένο, και να προετοιμαστούν για την επόμενη μέρα. Το πρώτο θύμα είναι η ΝΔ του Σαμαρά που βλέπει να αποσυσπειρώνεται η βάση της, αφού πλέον ο στόχος της πρωτιάς είναι μια χαμένη υπόθεση. Έτσι οι ακροδεξιοί επαναπατρίζονται στη ΧΑ, ενώ όσοι αισθάνονται ακόμα κεντρώοι μπορούν να ψηφίσουν πιο χαλαρά Βενιζέλο, Ποτάμι, ΓΑΠ, ενώ οι αγανακτισμένοι δεξιοί μπορούν να δώσουν μια ευκαιρία στον Καμένο να συγκρατήσει τον Αλέξη. Το Ποτάμι σε ρόλο λαγού έσωσε σε ένα βαθμό την παρτίδα της κεντροαριστεράς, ενώ το «Κίνημα» του ΓΑΠ, μπορεί αφενός να κόψει μερικούς χιλιάδες ψήφους από το ΣΥΡΙΖΑ και επιπλέον να δώσει μια διέξοδο σε όσους συνεχίζουν να αναπολούν το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα και της δεκαετίας του 80. Η διασπορά της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας σε τρία κομματίδια, φαίνεται να κρατάει ένα πυρήνα 12% (όσο περίπου και το 2012) και μια βάση για μια μελλοντική ανασυγκρότηση από τις στάχτες της. Η ΔΗΜΑΡ που φιλοδοξούσε να παίξει κάποιο ρόλο σε αυτές τις ανακατατάξεις είναι πλέον μη ανιχνεύσιμη και δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει πέρα από το να κατεβάσει και επίσημα τα ρολά στις 26 του μηνός, με τα μισά από τα εναπομείναντα στελέχη τους να κατευθυνθούν στις διεργασίες της κεντροαριστεράς ακολουθώντας τον Λυκούδη και οι υπόλοιποι να προσκολληθούν στον ολοένα και πιο προσαρμόσιμο Συριζα.

Το εκλογικό ρεύμα υπέρ του Συριζα που διευρύνεται οφείλεται όχι τόσο στις προσδοκίες που καλλιεργεί, όσο στην κατάρρευση των κομμάτων της συγκυβέρνησης που δεν μπορούν πλέον να συσπειρώσουν ούτε τους πιο πιστούς οπαδούς τους, ούτε καν να γεμίσουν το Ταεκβοντό. «Ας δούμε τι θα κάνει κι ο Τσίπρας», λένε πλέον ακόμα και παραδοσιακοί ψηφοφόροι της δεξιάς. Εξάλλου όλη η καμπάνια του Σύριζα προσαρμόστηκε στο να καθησυχάσει τις ανησυχίες της «μεσαίας τάξης» με μια υπόσχεση ότι θα αποκαταστήσει το κοινωνικό της status. Οι πανηγυρισμοί (;;;) του Τσίπρα στην τελευταία του προεκλογική συγκέντρωση στο Ηράκλείο είναι χαρακτηριστικοί, όταν ανήγγειλε ότι το χρηματιστήριο ανεβαίνει, τα σπρεντ πέφτουνε και ο Ντράγκι εντάσσει την Ελλάδα στο πρόγραμμα πιστωτική χαλάρωσης. Επιτέλους ο Τσίπρας γίνεται αποδεκτός από τις «αγορές» και το κεφάλαιο (θα έλεγε ένας πιο κλασικός μαρξιστής).

«Ανησυχίες» και προσδοκίες

Οι περισσότεροι που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ δεν περιμένουν και πολλά από μια κυβέρνηση Τσίπρα. «Ας κάνει το 1/4 από αυτά που λεει και είμαστε ευχαριστημένοι». «Τουλάχιστον μην πάρει νέα μέτρα» λένε κάποιοι άλλοι. Η ευφορία που υπάρχει στην κοινωνία δεν οφείλεται τόσο στις υποσχέσεις του Συριζα, όσο στο γεγονός ότι επιτέλους ξεκουμπίζονται από το Μαξίμου ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, αυτοί που με τόσο μένος στήριξαν τα μνημόνια εδώ και 5 χρόνια. Η ψήφος στο Συριζα έχει κυρίως αρνητικό περιεχόμενο, είναι το μαύρο στα κόμματα του μνημονίου, σε όλους αυτούς «που μας έφεραν μέχρι εδώ». Από κει και πέρα αρχίζουν οι επιφυλάξεις και οι «ανησυχίες». Μόνο που εδώ δεν υπάρχει καμία κοινή ταυτότητα του εκλογικού σώματος του Συριζα. Όσοι περιμένουν μια ριζοσπαστική διακυβέρνηση που θα σηκώσει ανάστημα στους δανειστές και θα πάρει φιλολαϊκά μέτρα σύντομα θα απογοητευτούν, ενώ την ίδια ώρα οι πιέσεις της ΕΕ και του ντόπιου κεφαλαίου θα δημιουργούν συνεχή ανασφάλεια στα -μικροαστικής νοοτροπίας- στρώματα που ναι μεν ψήφισαν Συριζα για τον ΕΝΦΙΑ αλλά δεν αντέχουν ούτε στιγμή στη σκέψη ότι μπορεί να διαταραχτούν οι καλές σχέσεις με την Ευρώπη. Τις ίδιες «ανησυχίες» θα εκφράσουν και όσοι κινήθηκαν προς το Συριζα τελευταία στιγμή μαζί με το ρεύμα και είναι έτοιμοι να τον εγκαταλείψουν όταν οι «αγορές» και οι ισχυροί απειλήσουν ότι θα εγκαταλείψουν τη χώρα και αυτή θα γίνει μια νέα Βενεζουέλα. «Άσε να δούμε τι θα κάνει και με τους μετανάστες που έρχονται με τα σαπιοκάικα κατά χιλιάδες».

Εκλογές με χιούμορ...

εκλογές με χιούμορ...