Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Κρίση υπερσυσσώρευσης και καπιταλιστική κυριαρχία

Γιάννης Μηλιός από εδώ

1. Η νέα τραπεζική κρίση

Στις 10/2/2016, ο Kyle Bass, ιδρυ­τής ενός από τα με­γα­λύ­τε­ρα Hedge Funds στον κόσμο, του Hayman Capital, και ένας από τους λί­γους ανα­λυ­τές που το 2008 είχαν προει­δο­ποι­ή­σει για τη ση­μα­σία της κρί­σης των ενυ­πό­θη­κων δα­νεί­ων χα­μη­λής εγ­γύ­η­σης (subrimes), υπο­στή­ρι­ξε ότι η χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή κρίση που κυο­φο­ρεί­ται στην Κίνα θα έχει για τις τρά­πε­ζες πε­ντα­πλά­σια έντα­ση συ­γκρι­τι­κά με εκεί­νην του 2008. Συ­γκε­κρι­μέ­να, ο Bass υπο­στή­ρι­ξε ότι οι κι­νε­ζι­κές τρά­πε­ζες αντι­με­τω­πί­ζουν σή­με­ρα απώ­λειες πολ­λα­πλά­σιου ύψους συ­γκρι­τι­κά με τις αμε­ρι­κα­νι­κές το 2008 (3,5 τρις δο­λα­ρί­ων ένα­ντι 650 δις των αμε­ρι­κα­νι­κών τρα­πε­ζών το 2008), ίσως μά­λι­στα και υψη­λό­τε­ρες.

Στον Bass απά­ντη­σε την επό­με­νη μέρα (11/2/2016) η μο­νά­δα ανά­λυ­σης του κι­νε­ζι­κού τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος της Deutsche Bank, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι οι ισχυ­ρι­σμοί του απη­χούν ένα ακραίο σε­νά­ριο «στο οποίο οι οι­κο­νο­μο­λό­γοι μας απο­δί­δουν μόνο 20% πι­θα­νό­τη­τες για την πε­ρί­ο­δο 2017-19». «Η ανά­λυ­σή μας εκτι­μά» συ­νέ­χι­σαν οι ανα­λυ­τές της Deutsche Bank, ότι οι κι­νε­ζι­κές τρά­πε­ζες «έχουν ανά­γκες ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης 500 δις δο­λα­ρί­ων (3,2 τρις γουάν)».[1]

Όμως ποια είναι η κα­τά­στα­ση της Deutsche Bank, που έσπευ­σε να κα­θη­συ­χά­σει τους επεν­δυ­τές για την κυο­φο­ρού­με­νη τρα­πε­ζι­κή κρίση στην Κίνα, η οποία αναμ­φί­βο­λα θα έχει πα­γκό­σμιες επι­πτώ­σεις; Μια τρά­πε­ζα σε βαθιά κρίση η ίδια!

Η Deutsche Bank ήταν από τις λίγες με­γά­λες τρά­πε­ζες που το 2008 δεν χρειά­στη­κε να «δια­σω­θούν» με δη­μό­σιο χρήμα. Σή­με­ρα όμως βρί­σκε­ται σε δεινή θέση. Το 2015 εμ­φά­νι­σε ζη­μί­ες 6,8 δις ευρώ, ενώ στο άμεσο μέλ­λον αντι­με­τω­πί­ζει ση­μα­ντι­κά πρό­στι­μα, δις ευρώ, για χει­ρα­γώ­γη­ση αγο­ρών, και έχει τε­ρά­στια έκ­θε­ση στην Κίνα και σε άλλες ανα­δυό­με­νες αγο­ρές. Η ίδια η τρά­πε­ζα εκτι­μά ότι το 2016 θα έχει ζη­μί­ες 6,7 δις ευρώ. Η με­το­χή της κα­τρα­κύ­λη­σε από την αρχή του έτους κατά 30% και σε χρο­νι­κό διά­στη­μα ενός έτους κατά 50%, ενώ ο Οίκος Αξιο­λό­γη­σης Standard & Poor’s υπο­βάθ­μι­σε την πι­στο­λη­πτι­κή της ικα­νό­τη­τα σε ΒΒΒ+ από ΑΑ-. Ο νέος της γε­νι­κός διευ­θυ­ντής, ο Βρε­τα­νός John Cryan, υπο­σχέ­θη­κε να «στα­θε­ρο­ποι­ή­σει» την τρά­πε­ζα μέσα από τη συρ­ρί­κνω­σή της, και ήδη δη­μο­σιο­ποί­η­σε τα σχέ­διά του για τη μεί­ω­ση του προ­σω­πι­κού από τις 100 χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους πα­γκο­σμί­ως στις 75 χι­λιά­δες. Μια γερ­μα­νι­κή τρά­πε­ζα σε βαθιά κρίση λοι­πόν, μας βε­βαιώ­νει, «σαν το πουλί της κα­ται­γί­δας που μη­νά­ει την κρίση», ότι δεν υπάρ­χει κρίση!

Η τρα­πε­ζι­κή κρίση που εκτυ­λίσ­σε­ται συ­νι­στά νέα φάση όξυν­σης της βα­θιάς συ­στη­μι­κής κρί­σης υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης κε­φα­λαί­ου στην οποία ει­σήλ­θε ο κα­πι­τα­λι­σμός σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο πριν οκτώ χρό­νια. Εντού­τοις δεν προ­οιω­νί­ζει το «τέλος του κα­πι­τα­λι­σμού». Ο κα­πι­τα­λι­σμός δεν θα πέσει αν δεν τον ρί­ξου­με!

2. Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή σφαί­ρα, κρίση και ανα­πα­ρα­γω­γή της κα­πι­τα­λι­στι­κής κυ­ριαρ­χί­ας

Ο Μαρξ το­πο­θε­τεί τη χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή σφαί­ρα στην καρ­διά του κα­πι­τα­λι­σμού, ανε­ξάρ­τη­τα από την ιστο­ρι­κή φάση του τε­λευ­ταί­ου. Ένας σύ­ντο­μος ορι­σμός του κα­πι­τα­λι­σμού θα ήταν: «το κοι­νω­νι­κό σύ­στη­μα που στη­ρί­ζει τη λει­τουρ­γία του στο χρήμα που τί­κτει χρήμα». Ένας άλλος πε­ριε­κτι­κός ορι­σμός της κα­πι­τα­λι­στι­κής οι­κο­νο­μί­ας θα μπο­ρού­σε να είναι «η οι­κο­νο­μία του υπο­σχε­τι­κού γραμ­μα­τί­ου», με όλες τις ανα­λυ­τι­κές επι­πτώ­σεις αυτής της θέσης. Μια από τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες συ­νέ­πειες της κε­ντρι­κό­τη­τας της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής σφαί­ρας στον κα­πι­τα­λι­σμό είναι ο επιρ­ρε­πής σε κρί­σεις χα­ρα­κτή­ρας της.

Σύμ­φω­να με τα λόγια του Μαρξ: «Αυτός ο κοι­νω­νι­κός χα­ρα­κτή­ρας του κε­φα­λαί­ου πε­τυ­χαί­νε­ται και πραγ­μα­το­ποιεί­ται πέρα για πέρα μόνο με την πλήρη ανά­πτυ­ξη του πι­στω­τι­κού και τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος» (Καρλ Μαρξ, Το Κε­φά­λαιο τ. 3ος: 758).

Αυτό ση­μαί­νει ότι όπως και σε κάθε άλλη ατο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση, η ει­σα­γω­γή και­νο­το­μιών στις χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις απο­τε­λεί έκ­φρα­ση του αντα­γω­νι­σμού που πη­γά­ζει από την πα­ρα­γω­γή πρό­σθε­της υπε­ρα­ξί­ας. Οι αντα­γω­νι­στι­κοί με­τα­ξύ τους χρη­μα­το­πι­στω­τι­κοί ορ­γα­νι­σμοί πάντα επι­διώ­κουν να ει­σα­γά­γουν και­νο­το­μί­ες για να δώ­σουν στον εαυτό τους ένα συ­γκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα που εξα­σφα­λί­ζει πρό­σθε­το κέρ­δος. Αυτή η τάση, η οποία είναι έμ­φυ­τη στη λει­τουρ­γία του κε­φα­λαί­ου, δια­δί­δει εύ­κο­λα τις χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές και­νο­το­μί­ες σε ολό­κλη­ρο τον κλάδο, μειώ­νο­ντας το κό­στος των προ­σφε­ρό­με­νων υπη­ρε­σιών και κάνει τη χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή και­νο­το­μία εν­δο­γε­νές στοι­χείο του κυ­κλώ­μα­τος του κε­φα­λαί­ου.

Για πα­ρά­δειγ­μα, όσον αφορά τη δια­δι­κα­σία πα­ρα­γω­γής σχε­τι­κής υπε­ρα­ξί­ας, ο Μαρξ υπο­στή­ρι­ξε ότι η τε­χνο­λο­γι­κή και­νο­το­μία μειώ­νει την αξία των αγα­θών δια­βί­ω­σης και ως εκ τού­του την αξία του εκά­στο­τε δε­δο­μέ­νου μι­σθια­κού κα­λα­θιού εμπο­ρευ­μά­των (το οποίο έχει προ­κύ­ψει ως απο­τέ­λε­σμα της τα­ξι­κής πάλης). Έτσι, ο ίδιος «πραγ­μα­τι­κός» μι­σθός (κα­λά­θι εμπο­ρευ­μά­των) κο­στί­ζει λι­γό­τε­ρο στον κα­πι­τα­λι­στή και αυ­ξά­νει την υπε­ρα­ξία που πα­ρά­γε­ται. Αυτό είναι, πράγ­μα­τι, ένα γε­νι­κό ανα­λυ­τι­κό σχήμα, το οποίο θα πρέ­πει να επε­κτα­θεί και στη χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή σφαί­ρα.

Η και­νο­το­μία επι­τρέ­πει στη χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή σφαί­ρα να αγ­γί­ξει διά­φο­ρες κα­τη­γο­ρί­ες νοι­κο­κυ­ριών (ακόμη και εκεί­να που αγω­νί­ζο­νται να επι­βιώ­σουν με επι­σφα­λείς θέ­σεις ερ­γα­σί­ας) και μειώ­νει την πο­σό­τη­τα των χρη­μά­των που ο κα­πι­τα­λι­στής πρέ­πει να πλη­ρώ­σει για τον πραγ­μα­τι­κό μισθό, δη­λα­δή το κα­θιε­ρω­μέ­νο κα­λά­θι των αγα­θών που εξα­σφα­λί­ζει την ανα­πα­ρα­γω­γή της ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης. Με απλά λόγια, αν ένα αυ­το­κί­νη­το είναι μέρος αυτού του κα­λα­θιού, ένα μέσο νοι­κο­κυ­ριό μπο­ρεί να το αντέ­ξει οι­κο­νο­μι­κά με χα­μη­λό­τε­ρο χρη­μα­τι­κό μισθό στη βάση της τρα­πε­ζι­κής πί­στω­σης. Το ίδιο μπο­ρεί να λε­χθεί όσον αφορά την εκ­παί­δευ­ση των παι­διών, την οι­κο­γε­νεια­κή στέγη, την ασφά­λι­ση της υγεί­ας, κλπ. Η χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή και­νο­το­μία μειώ­νει την αξία του κα­λα­θιού που αντι­προ­σω­πεύ­ει ο μι­σθός και ως εκ τού­του αυ­ξά­νει το κα­πι­τα­λι­στι­κό κέρ­δος (φυ­σι­κά αυτή είναι μόνο μια πτυχή της όλης δια­δι­κα­σί­ας της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής και­νο­το­μί­ας, αφού ο δα­νει­σμός δεν αφορά μόνο νοι­κο­κυ­ριά).

Μια πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νη εξέ­λι­ξη της λε­γό­με­νης χρη­μα­τι­στι­κο­ποί­η­σης αφορά τη με­τα­φο­ρά υψη­λό­τε­ρου κιν­δύ­νου στον τομέα των νοι­κο­κυ­ριών. Οι ισο­λο­γι­σμοί των νοι­κο­κυ­ριών έχουν αυ­ξη­θεί ση­μα­ντι­κά (και όχι μόνο το χρέος τους). Αυτό ση­μαί­νει ότι τόσο το χρέος των νοι­κο­κυ­ριών όσο και τα πε­ριου­σια­κά τους στοι­χεία έχουν αυ­ξη­θεί σε σχέση με τα οι­κο­γε­νεια­κά ει­σο­δή­μα­τα.

Στο πνεύ­μα της ανά­λυ­σης του Μαρξ, πρέ­πει να κα­τα­νο­ή­σου­με ότι το αυ­ξη­μέ­νο χρέος που βα­σι­ζό­ταν στον αντα­γω­νι­σμό των χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών και­νο­το­μιώνδίνει τη δυ­να­τό­τη­τα ύπαρ­ξης χα­μη­λό­τε­ρων μι­σθών και όχι το αντί­θε­το. Από μαρ­ξι­στι­κή άποψη είναι απο­λύ­τως πα­ρα­πλα­νη­τι­κό να ανά­γε­ται η σύγ­χρο­νη αύ­ξη­ση του χρέ­ους στην υπο­κα­τα­νά­λω­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων, ή τις κακές οι­κο­νο­μι­κές κα­πι­τα­λι­στι­κές επι­δό­σεις στις δυ­τι­κές κοι­νω­νί­ες.[2]

Η ανά­δυ­ση της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής σφαί­ρας δεν συ­νε­πά­γε­ται έναν αδύ­να­μο, αλλά έναν ισχυ­ρό και βαθιά εμπε­δω­μέ­νο κα­πι­τα­λι­σμό, ως σύ­στη­μα τα­ξι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης και αξιο­ποί­η­σης κε­φα­λαί­ου. Αυτό που έχει αυ­ξη­θεί δεν είναι απλώς το ιδιω­τι­κό χρέος, αλλά η εξάρ­τη­ση της κοι­νω­νί­ας (συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του τομέα των νοι­κο­κυ­ριών) από συ­ναλ­λα­γές χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού ισο­λο­γι­σμού.

Ένα νοι­κο­κυ­ριό μπο­ρεί να δα­νει­στεί για να αγο­ρά­σει ένα ακί­νη­το, αλλά η συ­ναλ­λα­γή αυτή προ­σθέ­τει ένα πε­ριου­σια­κό στοι­χείο (σπίτι) και μια υπο­χρέ­ω­ση (τρα­πε­ζι­κό δά­νειο) στον ισο­λο­γι­σμό της οι­κο­γέ­νειας. Αλλά πάνω απ’ όλα, η ίδια συ­ναλ­λα­γή βα­σί­ζε­ται κατά κύριο λόγο στην κε­φα­λαιο­ποί­η­ση (τι­τλο­ποί­η­ση) των μι­σθια­κών ροών (μι­σθια­κή σχέση), η οποία εμ­φα­νί­ζε­ται ως πε­ριου­σια­κό στοι­χείο του χαρ­το­φυ­λα­κί­ου των νοι­κο­κυ­ριών.

Η ύπαρ­ξη του μι­σθού ως μιας μορ­φής «πλα­σμα­τι­κού κε­φα­λαί­ου» ανα­φε­ρό­ταν ρητά ως δυ­να­τό­τη­τα από τον Μαρξ στον 3ο τόμο του Κε­φα­λαί­ου: «Η μορφή του το­κο­φό­ρου κε­φα­λαί­ου συ­νε­πά­γε­ται ότι κάθε κα­θο­ρι­σμέ­νο και τα­κτι­κό χρη­μα­τι­κό ει­σό­δη­μα εμ­φα­νί­ζε­ται σαν τόκος ενός κε­φα­λαί­ου, αδιά­φο­ρο αν προ­έρ­χε­ται από ένα κε­φά­λαιο ή όχι. [...] Ας πά­ρου­με για πα­ρά­δειγ­μα το κρα­τι­κό χρέος και το μισθό ερ­γα­σί­ας. [...] Ο μι­σθός ερ­γα­σί­ας εν­νο­εί­ται εδώ σαν τόκος και επο­μέ­νως η ερ­γα­τι­κή δύ­να­μη σαν κε­φά­λαιο που απο­φέ­ρει αυτό τον τόκο. [...] Ο πα­ρα­λο­γι­σμός του κε­φα­λαιο­κρα­τι­κού τρό­που αντί­λη­ψης φτά­νει εδώ στο απο­κο­ρύ­φω­μά του» (Μαρξ όπ.π.: 586-88).

Από μόνη της, η εξέ­λι­ξη αυτή έχει ση­μα­ντι­κές συ­νέ­πειες. Στο ιδε­ο­λο­γι­κό επί­πε­δο, τα συμ­φέ­ρο­ντα της ερ­γα­τι­κής τάξης εμ­φα­νί­ζο­νται ως ταυ­τό­ση­μα με αυτά των κα­πι­τα­λι­στών καθώς οι ιδιο­κτή­τες κε­φα­λαί­ου και οι ερ­γα­ζό­με­νοι όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο δια­τη­ρούν και αντι­λαμ­βά­νο­νται τον πλού­το τους με τη μορφή ρευ­στού πε­ριου­σια­κού στοι­χεί­ου. Πα­ράλ­λη­λα, συ­νο­λι­κά το χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό σύ­στη­μα γί­νε­ται όλο και πιο ευά­λω­το και επιρ­ρε­πές σε κρί­σεις, και τα νοι­κο­κυ­ριά επη­ρε­ά­ζο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο από χρη­μα­το­πι­στω­τι­κά γε­γο­νό­τα.

Αυτό όμως ση­μαί­νει ότι η κοι­νω­νι­κή ανα­πα­ρα­γω­γή των νοι­κο­κυ­ριών των ερ­γα­ζο­μέ­νων γί­νε­ται ολο­έ­να και πιο εξαρ­τη­μέ­νη από τη δια­χεί­ρι­ση χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού κιν­δύ­νου. Αυτή είναι η πιο ση­μα­ντι­κή στιγ­μή της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής και­νο­το­μί­ας ως κοι­νω­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας. Είναι μέσω αυτού του κα­να­λιού «δια­χεί­ρι­σης του κιν­δύ­νου» που η χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή σφαί­ρα εν γένει (όχι μόνο η χρη­μα­τι­στι­κο­ποί­η­ση των νοι­κο­κυ­ριών) μορ­φο­ποιεί και πει­θαρ­χεί την κοι­νω­νι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά σύμ­φω­να με τους κα­νό­νες του κε­φα­λαί­ου.

Σε έναν επι­σφα­λή κόσμο, η δια­χεί­ρι­ση του κιν­δύ­νου ση­μαί­νει τόσο αντι­στάθ­μι­ση του κιν­δύ­νου όσο και «εκ­με­τάλ­λευ­σή» του. Όμως, κά­ποιος μπο­ρεί να «εκ­με­ταλ­λευ­τεί» τον κίν­δυ­νο μόνο αν «παί­ζει καλά» και σύμ­φω­να με τους κα­νό­νες του παι­χνι­διού. Από την άποψη αυτή, η χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή σφαί­ρα μπο­ρεί επί­σης να θε­ω­ρη­θεί μια τε­χνο­λο­γία εξου­σί­ας που ορ­γα­νώ­νει την ανα­πα­ρα­γω­γή των σχέ­σε­ων εξου­σί­ας στην κα­πι­τα­λι­στι­κή κοι­νω­νία. Η δια­χεί­ρι­ση του κιν­δύ­νου δεν δα­μά­ζει το μέλ­λον, αλλά κάνει την ερ­γα­σία «όμηρο του δικού της μέλ­λο­ντος», δη­λα­δή, όμηρο των απαι­τή­σε­ων του κε­φα­λαί­ου, παρά την κρίση και μέσα στην κρίση. Η Αρι­στε­ρά, για να είναι αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή, δη­λα­δή για να μπο­ρεί να εκ­φρά­ζει το στρα­τη­γι­κό συμ­φέ­ρον της ερ­γα­τι­κής τάξης, πρέ­πει ταυ­τό­χρο­να να είναι και μαρ­ξι­στι­κή! 




[2] Είναι πράγ­μα­τι πολύ δύ­σκο­λο να φα­ντα­στεί κα­νείς μια δια­φο­ρε­τι­κή αι­τιο­λο­γία για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα: αν τα νοι­κο­κυ­ριά αντι­με­τω­πί­ζουν μια συ­νε­χή συ­μπί­ε­ση των ει­σο­δη­μά­των τους, το τε­λευ­ταίο πράγ­μα που θα κά­νουν είναι να συσ­σω­ρεύ­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρο χρέος.

1 σχόλιο:

  1. Θυμάμαι σε ένα παλιό ντοκυμαντέρ, όταν είχε πρωτοπέσει το σοσιαλίστικό σύστημα στην ΕΣΣΔ, είχαν πάει κάποιοι εκπρόσωποι τραπεζών σε διάφορα κολχόζ για να πείσουν τους αγρότες να πάρουν δάνεια για να κάνουν δική τους παραγωγή, να αγοράσουν δικά τους μηχανήματα, για να αγοράσουν το σπίτι που έμεναν και πολλά άλλα. Να σημειώσω ότι το σπίτι, το είχε δώσει το παλιό σύστημα (σύμφωνα με το ντοκυμαντέρ) με χαμηλό ενοίκιο στον κάθε ένοικο και με το νέο καθεστώς είχε την δυνατότητα ο ένοικος, αν ήθελε, να το αγοράσει.
    Κάποια κολχόζ διέλυσαν τον συνεταιρισμό και ο καθ' ένας καλλιεργούσε πλέον ανεξάρτητα.
    Αγοράσανε σπίτι, μηχανήματα, φτιάξανε εγκαταστάσεις για τα προιόντα τους, τα ζώα τους, ανεξάρτητα ο καθ' ένας και επιπλέον πληρώνανε και για την εκπαίδευση των παιδιών τους.
    Λογικό είναι ότι βρεθήκανε ο καθ' ένας να χρωστάει ένα σκασμό λεφτά στις τράπεζες.
    Ένα μόνο κολχόζ δεν δέχτηκε να διαλυθεί και συνέχισε τον συνεταιριστικό τρόπο παραγωγής, με δημόσιο σχολείο για τα παιδιά, με κοινές αποθήκες του συνεταιρισμού, με το χαμηλό ενοίκιο του σπιτιού και γενικώς τον παλιό τρόπο ζωής που γνωρίζανε.
    Σκοπός του ντοκυμαντέρ ήταν να δείξει με πόσο πιο αξιοπρεπή τρόπο ζούσαν οι "δανεισμένοι" και πόσο φτωχικά ζούσαν οι "ξεροκέφαλοι" του συνεταιριστικού τρόπου ζωής.
    Ο αντοπρόσωπος τψν τραπεζών έκλεινε την παρουσίαση λέγοντας ότι κάποια στιγμή θα καταλάβουν κι αυτοί το συμφέρον τους μέσα από τον νέο τρόπο παραγωγής. Προφανώς εννοούσε "από δω σ'έχω από κει σ'έχω, που θα μου πας χωριάτη, θα σε φέρω με τον τρόπο μου στα νερά μου". Σ' αυτές τις περιπτώσεις, αρκεί να βρούνε έναν λίγο "μπόσικο" από όλους, να τον ταίσουνε με ένα έξτρα ποσό κάτω από το τραπέζι και πάει διαλύθηκε ο συνεταιρισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή