Πηγή
Καθισμένες στα λυγισμένα πόδια τους, πάνω σε ένα κουρέλι, σκυμμένες πάνω από ένα μισοτελειωμένο παπούτσι, με μια βελόνα να τρυπάει το δάχτυλο...Είναι οι «αόρατες» γυναίκες της Ινδίας. Αυτές που ράβουν με τα κατατρυπημένα χέρια τους τα επώνυμα παπούτσια του δυτικού κόσμου.
Καθισμένες στα λυγισμένα πόδια τους, πάνω σε ένα κουρέλι, σκυμμένες πάνω από ένα μισοτελειωμένο παπούτσι, με μια βελόνα να τρυπάει το δάχτυλο...Είναι οι «αόρατες» γυναίκες της Ινδίας. Αυτές που ράβουν με τα κατατρυπημένα χέρια τους τα επώνυμα παπούτσια του δυτικού κόσμου.
Οι εργάτριες αυτές προέρχονται συνήθως από τις κατώτερες κάστες της Ινδίας, είναι γυναίκες Dalit αλλά όχι μόνο. Από τη μια η κάστα και από την άλλη το φύλο τους, είναι καταδικασμένες σε ισόβιο κατ’ οίκον εγκλεισμό, με μόνες αρμοδιότητες να φροντίζουν το σπίτι, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους συγγενείς τους. Το ράψιμο των παπουτσιών στο σπίτι είναι η μοναδική ευκαιρία που έχουν να βγάλουν μερικές ρουπίες...
Πολλές φορές δεν ξέρουν καν τι μάρκα είναι τα παπούτσια που ράβουν. [Σιγά που θα τους δώσουν και λογαριασμό...] Ο μόνος που τους είναι γνωστός είναι ο μεσάζων. Έτσι κι αλλιώς, για τις «αόρατες» γυναίκες αυτός είναι η μάρκα.
Οι πόλεις των παπουτσιών
Η Ινδία είναι η όγδοη μεγαλύτερη εξαγωγέας δερμάτινων υποδημάτων στον κόσμο. Εκτός από το Kanpur στον Βορρά, την περιοχή με τα περισσότερα βυρσοδεψεία, υπάρχει και στο νότιο μέρος της χώρας, στο Tamil Nadu, ένα σύμπλεγμα πόλεων που περιλαμβάνει τις πόλεις Chennai, Ambur, Vellore και Ranipet [ή αλλιώς: Ranipettai], με εργοστάσια που φτιάχνουν δερμάτινα παπούτσια για την απαιτητική αγορά της Δύσης. Μόνο στο Ranipet υπάρχουν 400 μικρές και μεσαίες μονάδες επεξεργασίας δέρματος.
Η Ινδική Κυβέρνηση προωθεί την ανάπτυξη του τομέα επεξεργασίας δέρματος. Η βιομηχανία δερμάτινων παπουτσιών και άλλων ειδών προβλέπεται να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο μέσα στα επόμενα χρόνια. Να αυξηθούν οι εξαγωγές και να ανοιχτούν νέες θέσεις εργασίας. Ωραία!
Αυτή η ακμάζουσα βιομηχανία [η χαϊδεμένη από την Κυβέρνηση] έχει μια μπροστινή όψη: τα εργοστάσια με τις εγκαταστάσεις, τη διοίκηση, τα προϊόντα, και ένα παρασκήνιο, ένα backstage, κρυμμένο από τα μάτια του κόσμου: ένα σύστημα που λειτουργεί με έναν υπο-εργολάβο που μοιράζει τη δουλειά του εργοστασίου σε μεσάζοντες οι οποίοι με τη σειρά τους στρατολογούν από τα διπλανά χωριά τις κατ’ οίκον εργάτριες που φυσικά, δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο υπαλλήλων της επιχείρησης ούτε σε καμία άλλη λίστα. Απλώς, δεν υπάρχουν. Η επιχείρηση δεν γνωρίζει – υποτίθεται – τίποτα από όλα αυτά. Την ίδια αθώα άγνοια έχει και η Κυβέρνηση.















