Η
ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΡΟΑΓΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ
ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ
Μνημόνια πάνε, μνημόνια έρχονται, κυβερνήσεις ξεφτιλίζονται
και πέφτουν η μια μετά την άλλη, αλλά στην “ΓΣΕΕ” σταθερή αξία, τα ηνία τα
κρατάει, τόσα χρόνια, το βαθύ πασόκ του Παναγόπουλου. Τι ακριβώς συμβαίνει; Η
εργατική τάξη στηρίζει τόσο καιρό το βαθύ σύστημα (και το “Ναι” στο
δημοψήφισμα); Το κομμάτι εκείνο της εργατικής τάξης το οποίο εμπλέκεται με ότι
έχει απομείνει από το οργανωμένο εργατικό κίνημα και εκλέγει ...Παναγόπουλους,
μάλλον ναι. Αλλά είναι αυτό στα αλήθεια το χαρακτηριστικότερο κομμάτι της
εργατικής τάξης, σήμερα; Μάλλον όχι. ΄Η -πιο σωστά- μάλλον πρέπει να
απαλλαγούμε από την παλαιοκομουνιστική ή/και εργατίστικη αφήγηση περί της
σύνθεσης του προλεταριάτου και να κοιτάξουμε τις νέες πραγματικότητα στα μάτια:
ότι ζούμε σε μια κοινωνία βαθιά και πολυεπίπεδα διχασμένη από το προνόμιο (και
την έλλειψη του). Προνόμιο κοινωνικό και οικονομικό, αλλά όχι μόνο τέτοιο (και
φυλετικό, έμφυλο κτλ). Ζούμε όμως επίσης και σε μια κοινωνία όλο και
περισσότερο ενοποιούμενη, από την ετερονομία που βιώνει, από τον απόλυτο έλεγχο
που ασκεί ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός πάνω της.
Υπάρχει το
προλεταριάτο, σήμερα;
Υπάρχει, άλλα δεν αποτελείται πλέον από τους μισθωτούς εργαζόμενους,
μόνο. Ιδιαίτερα δε, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως χαρακτηριστικότεροι εκπρόσωποι
του οι μισθωτοί εργαζόμενοι που έχουν διατηρήσει ορούς σταθερής και πλήρους
απασχόλησης από παλιότερες, καλύτερες για τα εργατικά συμφέροντα, εποχές. Το
προλεταριάτο έχει μετεξελιχθεί σε κάτι που είναι ίσως πιο κοντά σε αυτό που ο
-νεότερος- Νεγκρι περιγράφει ως “Πλήθος”: η μάζα των ανθρώπων, η βαθιά
διχασμένη από επιμέρους προνόμια και ταυτότητες, αλλά ενοποιημένη από το ότι
γεγονός η “Αυτοκρατορία” (ο ολοκληρωτικός, παγκοσμιοποιημένος, με ηγεμονία του
χρηματοπιστωτικού τομέα, καπιταλισμός) υποτάσσει και επιτάσσει όλο και πιο
έντονα τις ζωές και την όποια αυτονομία τους. Από το Πλήθος, δεδομένα,
αποκλείονται μόνο όσοι προτάσσουν τα συμφέροντα της Αυτοκρατορίας, είτε γιατί
είναι οι ίδιοι αφεντικά είτε γιατί είναι πιστά και σημαντικά στελέχη στην
υπηρεσία τους.
Η αναφορά σε Μαρξικά
σχήματα με τρόπο ξεπερασμένο, συσκοτίζει τις σημερινές συνθήκες που τελικά απλά
συντηρεί προνομία...








Λήψη αρχείου 




