Η ΔΕ του ΤΣΜΕΔΕ στην προχθεσινή της συνεδρίαση αποφάσισε τη συμμετοχή του Ταμείου στην επικείμενη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Άττικα. Η τελική απόφαση βρίσκεται στο ΕΤΑΑ το οποίο συνεδριάζει σήμερα. Η απόφαση είναι στο ίδιο κλίμα με την περσινή (δηλαδή διατήρηση του 34 έως 50% της μετοχικής σύνθεσης της Τράπεζας), συνεπώς με συμμετοχή του ΤΣΜΕΔΕ από 250 έως 380 εκατ. ευρώ (πλεόν των 430 εκατ που ήδη έχουν "επενδυθεί"). Η απόφαση πάρθηκε με πλειοψηφία 4 υπέρ (εκπρόσωποι εργοληπτών, συνταξιούχων, ΤΕΕ κλπ) 2 κατά (εκπρόσωπος ΠΟ ΕΜΥΔΑΣ και ένας από το ΤΕΕ). Το κείμενο το οποίο κατέθεσαν οι συνάδελφοι το αναδημοσιεύουμε, επικροτώντας τη στάση τους και περιμένουμε το θέμα να συζητηθεί και στη ΔΕ του ΤΕΕ. Η πρόκληση αυτή δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη από τους δοκιμαζόμενους συναδέλφους, οι οποίοι αδυνατούν ή δυσκολεύονται πολύ να πληρώσουν τις υπέρογκες εισφορές που τελικά καταλήγουν αέρας στο PSI ή στα Τραπεζικά παιχνίδια.
Αιτιολόγηση αρνητικής ψήφου
στην επικείμενη ΑΜΚ της Attica Bank.
Προκειμένου να αποτυπωθεί, με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια η αρνητική ψήφος μας, στην απόφαση της Δ.Ε. του ΤΣΜΕΔΕ τη σχετική με την επικείμενη ΑΜΚ της Attica Bank, καταγράφουμε όσο πιο συμπυκνωμένα τα παρακάτω:
α. Η “λεγόμενη’’ επένδυση του Ταμείου στην Τράπεζα Αττικής από το 1997 μέχρι σήμερα, δεν παρέχει τα χαρακτηριστικά επένδυσης αφού αφενός μεν η απόδοση μέχρι σήμερα περιορίζεται στο ποσό των 10 εκ. € που επανεπενδύθηκαν με αγορά νέων μετοχών, αφετέρου το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο δεν επιτρέπει στο Ταμείο να διαχειριστεί τις μετοχές του (πώληση – αγορά) σύμφωνα με το συμφέρον του κάθε φορά. Καταλήγει συνεπώς απλά μόνιμος χρηματοδότης της Τράπεζας και μόνο, έχοντας μέχρι σήμερα καταβάλει 430 εκ. €.
β. Η κατάσταση συνολικά του Τραπεζικού συστήματος της χώρας είναι πλήρως αδιαφανής, τα τελευταία δε μνημονιακά χρόνια ο έλεγχος έχει μεταφερθεί πλήρως στο ‘’ιερατείο της Ευρώπης’’ και στους τοκογλύφους δανειστές, καθιστώντας αδύνατη κάθε παρέμβαση στην όποια Ελληνική Κυβέρνηση υποταγμένη στις εντολές τους.
γ. Οι διαδοχικές ΑΜΚ τα τελευταία χρόνια έχουν αποδείξει περίτρανα την παραπάνω διαπίστωση, ταυτόχρονα δε την απόλυτη αδυναμία εξυγίανσης των Τραπεζών και αντιστροφής της κατάστασης που τις έχει καταστήσει ’’ βαρέλι δίχως πάτο’’. Παράλληλα η ανυπαρξία σχεδιασμού ανάταξης της Ελληνικής οικονομίας σε συνδυασμό με τα παραπάνω, εκτός των άλλων δεν αφήνει περιθώρια θετικής προοπτικής για τις Τράπεζες.


















