Καμπανάκι για την ανακύκλωση: ριζικές αλλαγές τώρα!

(ανεπτυγμένη μορφή άρθρου, που δημοσιεύτηκε στο TTP - thepressproject.gr)

Η διαχείριση των αποβλήτων στη χώρα μας ακόμη ψάχνει να βρει βηματισμό. Ένα νέο και φιλόδοξο εθνικό σχέδιο διαχείρισης αποβλήτων (ΕΣΔΑ) είναι έτοιμο, από τον Ιούνη και περιμένει τη νομική του θωράκιση και υλοποίηση. Το πλαίσιο πρέπει να συμπληρωθεί με τους περιφερειακούς σχεδιασμούς (ΠΕΣΔΑ), που πρέπει να αναθεωρηθούν τάχιστα και, για πρώτη φορά, με τα τοπικά σχέδια διαχείρισης (ΤΣΔ) των δήμων. Δεν είναι αντικείμενο αυτού του άρθρου τα πως και τα γιατί, απλά σημειώνουμε ότι όλη αυτή η διαδικασία γίνεται με αργό και βασανιστικό τρόπο. Μερικές φορές και με βήματα προς τα πίσω. Εντελώς ανεξήγητα, αφού η κατάσταση βρίσκεται σε οριακό σημείο, με κάποιες περιφέρειες και μεγάλες πόλεις τους βουτηγμένες στα σκουπίδια. Κάτι που κινδυνεύει να βιώσει και η περιφέρεια της Αττικής, αφού η Φυλή, το μεγάλο χωνευτήρι των σκουπιδιών της και, ταυτόχρονα, «πλυντήριο» της υποκρισίας μας, εξαντλείται. 

Σε αυτές τις συνθήκες, ο τομέας της ανακύκλωσης θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι το «φωτεινό» κομμάτι του συστήματος και ένα σημαντικό εργαλείο για ένα άλλο μοντέλο διαχείρισης των αποβλήτων, σε όφελος της κοινωνίας. Αποφορτίζοντας και μέρος της πίεσης που έχουν δημιουργήσει οι λαθεμένες επιλογές, οι καθυστερήσεις και η επιδίωξη μεγάλων οικονομικών ομίλων να «αλώσουν» όλες τις σχετικές δραστηριότητες. Αντί γι αυτό, έχει φτάσει (ο τομέας της ανακύκλωσης) στο σημείο να αποτελεί μέρος της όλης προβληματικής διαχείρισης. Η διαπίστωση αυτή φαίνεται ότι είναι γενικότερα αποδεκτή, παρά το ότι η κριτική δεν ασκείται πάντα από την ίδια σκοπιά και παρά το ότι οι προσδοκίες από τις αλλαγές, για τις οποίες όλοι μιλούν, δεν είναι ταυτόσημες.

Αλλαγές, αλλά προς ποια κατεύθυνση;

Οπότε και η κριτική πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί και η κατεύθυνση των επιθυμητών αλλαγών να αρχίσει να περιγράφεται. Από την υποχρέωση αυτή δεν εξαιρείται η συντεταγμένη πολιτεία και, ειδικότερα, η κυβέρνηση, το υπουργείο περιβάλλοντος και ενέργειας και οι αρμόδιες υπηρεσίες του. Καθώς, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, υπάρχει ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο για τις αναγκαίες αλλαγές στον τομέα της ανακύκλωσης, ούτε και η απαραίτητη σαφήνεια στους προσανατολισμούς.

Σαν σημείο αναφοράς και συνεννόησης, πάντως, μπορούμε να έχουμε μερικές βασικές διαπιστώσεις και επιλογές του νέου εθνικού σχεδίου διαχείρισης αποβλήτων. Μας το επιτρέπει το γεγονός ότι αυτό το σχέδιο είναι, κυρίως, προϊόν των διεργασιών που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στα κινήματα και στην κοινωνία και, δευτερευόντως, προϊόν επεξεργασιών στο εσωτερικό των κομμάτων που κυβερνούν. Παραθέτουμε, αποσπασματικά, κάποια από αυτά τα σημεία:

Νερό προς πώληση

Πηγή

Συχνά οι ιδιωτικοί επενδυτές έχουν κατηγορηθεί για έλλειψη επενδύσεων στις υποδομές και για επιβολή άδικων αυξήσεων ενώ παράλληλα λαμβάνουν κρατικές επιχορηγήσεις. Από τα λύματα που μόλυναν το νερό του ποταμού San Joaquin στην Καλιφόρνια, μέχρι την πόλη Λίμπερτυ στο Μισούρι, όπου το νερό του οποίου την επεξεργασία είχε αναλάβει ιδιωτική εταιρεία μολύνθηκε με χημικά, οι καταγγελίες πληθαίνουν. Στο Νιου Τζέρσι η ιδιωτική κοινοπραξία United Waters έφτασε στο σημείο να κινηθεί νομικά εναντίον της πολιτείας αρνούμενη να συμμορφωθεί με την νομοθεσία που απαιτούσε να ανακοινώνονται δημόσια οι αυξήσεις στην τιμή του νερού και να δημοσιεύονται τα αποτελέσματα των ελέγχων.

Πολύ λόγος γίνεται τελευταία για τις επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα και την πρόσφατη επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Francois Hollande, ο οποίος όπως αρκετά καυστικά ανέφερε η γαλλική τηλεόραση "ήρθε να κάνει τα ψώνια του στην Ελλάδα". Η παρουσία εξάλλου αντιπροσώπων απο τις εταιρείες Vinci, Alstom, Suez Environment, Bic και Eren Groupe, παγκόσμιοι κολοσσοί που δραστηριοποιούνται στον τομέα των ενέργειας, δεν αφήνει πολλές αμφιβολίες για το είδος των επενδύσεων που επιθυμεί ο Γάλλος πρόεδρος. 

Το νερό για άλλη μια φορά βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας.

Παγκοσμίως η αξία της αγοράς του νερού (δεν περιλαμβάνεται η βιομηχανία εμφιαλωμένου νερού) υπολογίζεται στα 360 δισεκατομμύρια δολάρια με ετήσια αύξηση κέρδους κατά 4 με 5 τοις εκατό. Παρόλα αυτά μόνο το 12% της ύδρευσης σε παγκόσμια κλίμακα ανήκει σε ιδιωτικά χέρια.

Το 90% των 400 μεγαλύτερων πόλεων στον πλανήτη εξακολουθεί να έχει δημόσιο δίκτυο ύδρευσης ενώ οι 5 μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, Veolia, Suez, Agbar, RWE και Saur που το 2001 κατείχαν το 71% της παγκόσμιας αγοράς, σήμερα κατέχουν μόνο το 34%. Ο λόγος είναι ότι η αγορά έχει πλέον κατακερματισθεί σε πολλές μικρότερες εταιρείες -κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες- που διεκδικούν το δικό τους μερίδιο αλλά και το ότι το κόστος των επενδύσεων που απαιτούνται στην ύδρευση είναι τεράστιο και συχνά δεν εγγυώνται στις εταιρείες ανάλογο κέρδος.

Από τη δεκαετία του 90 και έπειτα υπήρξε μια τεράστια πίεση από τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς να ιδιωτικοποιηθούν οι κρατικές εταιρείες ύδρευσης. Το κύριο επιχείρημα είναι πως το κράτος καθυστερεί πολύ να προσφέρει τις απαραίτητες υπηρεσίες οι οποίες συχνά είναι αναποτελεσματικές και διεφθαρμένες. Κάτι το οποίο ισχύει για πολλές χώρες στον πλανήτη αλλά δεν σημαίνει πως οι ιδιωτικές εταιρείες δεν αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας- ιδίως όταν οι αποκρατικοποιήσεις γίνονται βιαστικά και χωρίς ισχυρή διαπραγματευτική δύναμη από το κράτος.

Σχέδια συνταξιοδοτικής καταστροφής

των Κώστα Λαπαβίτσα και Ζωή Χασιούρα

Το πόρισμα της «Επιτροπής Σοφών» για το συνταξιοδοτικό (ΥΑ 37564/Δ9.10327/21.8.2015) σκοπεύει, αφ’ ενός, να ανοίξει τη δημόσια συζήτηση και, αφ’ ετέρου, να λειτουργήσει ως οδηγός για το σχετικό νομοσχέδιο που σύντομα θα κατατεθεί στη Βουλή. Όσον αφορά το πρώτο στόχο, το πόρισμα σημείωσε τεράστια επιτυχία, προκαλώντας όμως αρνητική αντίδραση. Όσον αφορά τον δεύτερο, καλό θα είναι το πόρισμα να αποτύχει πλήρως, αν πρόκειται κάτι να διασωθεί από το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα.

Οι διαπιστώσεις του πορίσματος

Το πόρισμα ξεκινά με τη βασική παραδοχή ότι το σύστημα δεν είναι πλέον βιώσιμο γιατί χαρακτηρίζεται από πολυνομία, μεγάλη διοικητική διάσπαση και πολύπλοκη θεσμική δομή. Η κακοδιοίκηση του συστήματος επί δεκαετίες οδήγησε σε πελατειακές λογικές που έφεραν επίμονη αύξηση των εξόδων, χωρίς αντίστοιχη αύξηση των εσόδων. Η ταχεία γήρανση του πληθυσμού οδήγησε τα πράγματα σε κρίσιμη κατάσταση. 

Έτσι προέκυψαν οι διαρθρωτικές αλλαγές του 2010 (3863/10 και 3865/10) που επιχείρησαν να λύσουν το πρόβλημα μειώνοντας τις δαπάνες συντάξεων ως ποσοστό του ΑΕΠ με δύο τρόπους: αναπληρώνοντας εισόδημα στο σύνολο της εργασιακής ζωής και αυξάνοντας τα ηλικιακά όρια για νέους συνταξιούχους. 

Η αναδιάρθρωση του 2010 απέτυχε και το σύστημα είναι σήμερα σε κίνδυνο κατάρρευσης. Ο κυριότερος λόγος της αποτυχίας είναι η συντριβή των εσόδων των Ταμείων την περίοδο 2011-13 που οφείλεται στην μείωση του αριθμού των ασφαλισμένων και στην καθίζηση των αμοιβών.

Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα απειλείται με κατάρρευση λόγω της βαθύτατης ύφεσης που προκάλεσε η πολιτική των Μνημονίων. Επιπλέον, τα Μνημόνια επέβαλλαν συνεχείς περικοπές συντάξεων που έφτασαν σωρευτικά το 14% για τις χαμηλότερες και σχεδόν το 50% για τις υψηλότερες. Αλλοιώθηκε έτσι ολοκληρωτικά ο ανταποδοτικός χαρακτήρας του συστήματος και φυσικά δημιουργήθηκε αίσθηση αδικίας σε ολόκληρα στρώματα συνταξιούχων.

Η λύση των «Σοφών»

“Αρχιτέκτονες” Περιοδική έκδοση του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ Τεύχος 16,

“ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ” Περιοδική έκδοση του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ Τεύχος 16, Περίοδος Γ- Οκτώβριος 2015

Περιεχόμενα τεύχους 16 :

Πλάτων Ησαΐας: «Αρχιτεκτονημένη» εξουσία: Μορφές-ζωής, εργασία και πόλη

Αφροδίτη Μαραγκού: Ο αρχιτέκτονας ως αρχειοθέτης

Χρήστος Κούτελης: Αρχιτέκτονας παιδαγωγός

Λίνα Στεργίου: Αθήνα Εδώ και Τώρα

Κώστας Ντάφλος: … συνθήκες «επιτέλεσης» χώρου

Ελισάβετ Χάσα: Αρχιτεκτονική ή Διεκδίκηση; Ο ρόλος της αρχιτεκτονικής στον σύγχρονο αστικό χώρο

Μαρία Μίχου: Μεταξύ επισκέπτη και γηγενούς, μεταξύ φοιτήτριας και παιδαγωγού: Η αφηγηματικότητα ως αρχιτεκτονική πράξη

Παναγιώτης Δήμας: Aρχιτεκτονική κληρονομιά: Για μια γόνιμη συμβολή του σύγχρονου αρχιτέκτονα στη δημιουργική διατήρηση της «μνήμης»

Μ. Αβραμίδου, Γ. Καζάζη: Αρχιτεκτονική τεσσάρων διαστάσεων: Σχεδιάζοντας για τους αστέγους

Archstudies.gr: Ένα ανοικτό αρχείο δημιουργικών ιδεών

Γιώργος Βλαχοδήμος: Ο «επαναπρογραμματισμός» του αρχιτέκτονα στη meta-data εποχή

Αγγελική Τριανταφύλλου: Ο αρχιτέκτονας των μικρών καθημερινών πραγμάτων

Ελένη Καραΐσκου: Γνωρίζω – Αγαπώ – Δρω! Σχέσεις αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, τα παιδιά και τους πολίτες στον αστικό χώρο

Αναφορά στον Ελ/ Le Corbusier. Δέσμη εκδηλώσεων για τα πενήντα χρόνια από το θάναντο του le Corbusier

Σημείωμα της σύνταξης:

H ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής για τις αλλαγές στις εκτός έδρας μετακινήσεις

Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. ΑΤΤΙΚΗΣ

ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ

ΑΧ. ΠΑΡΑΣΧΟΥ 98-100, 114 75 ΑΘΗΝΑ 

ΤΗΛ:210 64.64.282 FAX:210 64.61.296 e-mail: emdydasattikis@tee.gr URL: www.emdydas-attikis.gr

Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 2015 

Αρ. Πρωτ. : 4194

Προς:  ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ

Κοιν.:Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας

Θέμα: Νόμος για τις εκτός έδρας μετακινήσεις.

Ο πρόσφατος Νόμος (Ν. 4336 /2015, 3^ο Μνημόνιο) μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει ρυθμίσεις για τις εκτός έδρας μετακινήσεις που μόνο προβλήματα θα δημιουργήσουν στις Δημόσιες Τεχνικές Υπηρεσίες και καλούμε να αποσυρθεί. Υπενθυμίζουμε ότι οι ΔΥ μηχανικοί στα πλαίσια των καθηκόντων τους (μελέτη, κατασκευή, επίβλεψη και έλεγχος κρίσιμων έργων υποδομής και δραστηριοτήτων) είναι υποχρεωμένοι να μετακινούνται σε όλη την επικράτεια:

Οι ως άνω δραστηριότητες συνήθως βρίσκονται εντός της ακτίνας των 160 χλμ από την υπηρεσία που εκδίδει τις εκτός έδρας μετακινήσεις, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των μετακινήσεων να χαρακτηρίζεται ως "εντός έδρας" χωρίς καμία πρόβλεψη αποζημίωσης. Η μείωση – μηδένιση της ημερήσιας αποζημιώσεως ακόμη και στο ελάχιστο ποσό των 20 ευρώ για αυθημερόν μετακινήσεις πέραν των 160 χλμ. δεν καλύπτει ούτε καν τη χρήση του προαστιακού σιδηροδρόμου από και προς αεροδρόμιο και την πληθώρα μικροεξόδων και επιβαρύνσεων, οι οποίες είναι αδύνατο να καλυφθούν πλέον από τους περικομμένους μισθούς μας. Η μείωση της ημερήσιας αποζημίωσης επίσης δεν επαρκεί για να καλύψει τη σίτιση, την επιβάρυνση και τα μικροέξοδα κάθε ταξιδιού.

Με τον εν λόγω νόμο ουσιαστικά συνεχίζεται η διαχρονική οικονομική εξαθλίωση των διπλωματούχων μηχανικών του δημοσίου, τη στιγμή που οι ευθύνες τους διαρκώς αυξάνονται. Δίνεται με τον τρόπο αυτό, ένα ακόμη αντικίνητρο για την ορθή και πλήρη εκπόνηση, επίβλεψη, κατασκευή και τον ποιοτικό έλεγχο των Δημοσίων έργων, γεγονός το οποίο θα αποβεί σε βάρος της ποιοτικής και οικονομικής εκτέλεσής τους. Η αδυναμία παρουσίας των μηχανικών στο κάθε φύσης έργο που παρακολουθούν, θα λειτουργήσει με βεβαιότητα, σε βάρος του Δημοσίου Συμφέροντος και μόνο. Εκτιμούμε ότι οι επιδιώξεις ανάθεσης των παραπάνω δραστηριοτήτων σε διάφορα σώματα ιδιωτών ελεγκτών συμπληρώνουν τη συνολική εικόνα που θέλει υποβαθμισμένες και υποστελεχωμένες τις Δημόσιες Τεχνικές Υπηρεσίες και ανεξέλεγκτα τα ιδιωτικά συμφέροντα.

H κινητικότητα του «ακαδημαϊκού πρεκαριάτου» προς την προλεταριοποίηση

Υπάρχει σοβαρό έλλειμμα προσανατολισμού προς μια δημιουργική και δυναμική πολιτική που θα αξιοποιεί τους νέους επιστήμονες και ερευνητές

Κατερίνα Πάπαρη από εδώ

Τον Ιούνιο του 1871, στον επικήδειο λόγο του για τον γερμανό φιλόσοφο Friedrich Ueberweg, ο Dilthey έθιγε το επίμαχο για την εποχή ζήτημα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας των νέων διδακτόρων, αναφερόμενος στα τμήματα φιλοσοφίας. Κατά τα λεγόμενά του: 

Θα ήταν ενδιαφέρον να εξετάσουμε κάποια στιγμή πόσοι επιδίωξαν φιλοσοφική καριέρα στα γερμανικά πανεπιστήμια τα τελευταία πενήντα χρόνια και ποια απέβη τελικά η μοίρα τους. Θα διαπιστώναμε τότε ότι η απόφασή τους απαιτούσε πολύ θάρρος.1

Σε αντίθεση με την εξιδανικευμένη έως και στεροτυπική εικόνα που έχουμε για τους γερμανούς ακαδημαϊκούς του 19ου αιώνα, η πραγματικότητα ήταν ότι, τη δεκαετία του 1850, για την πλειονότητα των νέων διδακτόρων και άμισθων λεκτόρων που επιθυμούσε ακαδημαϊκή καριέρα το εγχείρημα ήταν σχεδόν αδύνατο: απαιτούνταν αρκετό κουράγιο, αυταπάρνηση και θυσίες από μέρους τους, αφού συνήθως χρειάζονταν έως και 14 χρόνια από την απόκτηση του διδακτορικού τίτλου, και συνήθως υπερέβαιναν τα 40 έτη τους για να διοριστούν ως λέκτορες.2 Ασφαλώς, η δυσκολία αυτή για την εποχή δεν οφειλόταν μόνο στις περικοπές της κρατικής επιχορήγησης στα πανεπιστήμια λόγω της οικονομικής δυσπραγίας αλλά και στη μεγάλη για την εποχή απήχηση και ζήτηση των φυσικών και θετικών επιστημών. Το εντυπωσιακό είναι ότι σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά, η πραγματικότητα αυτή φαίνεται εξίσου οικεία και γνώριμη στους σημερινούς νέους διδάκτορες. 

Όσον αφορά τα ελληνικά δεδομένα, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το 2010, το σύνολο των μεταπτυχιακών φοιτητών ήταν 35.570 και των υποψηφίων διδακτόρων 23.853. Όπως προκύπτει από το Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών, μόνο τα έτη 2014/2015 υποβλήθηκαν στο ελληνικό πανεπιστήμιο σχεδόν 950 διδακτορικά. Πρέπει να σημειωθεί ότι την τελευταία δεκαετία (2000-2010) έχει καταγραφεί μαζική αύξηση του αριθμού διδακτορικών τίτλων στις χώρες του ΟΟΣΑ, παρουσιάζοντας αύξηση κατά μέσο όρο 5% το χρόνο.3 Όμως ποιες είναι οι προοπτικές για το μέλλον και οι εργασιακές συνθήκες για τους νέους διδάκτορες που επιθυμούν να ακολουθήσουν ακαδημαϊκή καριέρα; Ειδικότερα σήμερα, που η εμβληματική τάση σε διεθνές επίπεδο υποδηλώνει ότι η ανώτατη εκπαίδευση έχει πάψει να αποτελεί ικανό εφόδιο για εξασφάλιση εργασιακής σταθερότητας και κοινωνικής ευημερίας. 

Οι απαρχές του σημερινού προβλήματος ξεκινούν τη δεκαετία του 1970, όπου μια βασική παράμετρος του νεοφιλελεύθερου μοντέλου έμελλε να σηματοδοτήσει και να καθορίσει τελεσίδικα τις επαγγελματικές δυνατότητες και των νέων διδακτόρων. Η παράμετρος αυτή αφορούσε την ολοένα αυξανόμενη ευελιξία της αγοράς εργασίας που άνοιγε την ατζέντα για τη μεταφορά του ρίσκου και της ανασφάλειας στους εργαζόμενους, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός παγκόσμιου «πρεκαριάτου», της «νέας επικίνδυνης τάξης», σύμφωνα με τον Standing.4 Το πανεπιστημιακό περιβάλλον είναι ένας κοινωνικός εργασιακός χώρος στον οποίο έχουν δρομολογηθεί και αποτυπώνονται οι ραγδαίες αλλαγές του νεοφιλελεύθερου εργασιακού καθεστώτος. Τα τελευταία χρόνια, ολοένα περισσότερο θεματοποιείται τόσο βιβλιογραφικά όσο και σε άρθρα, σε μακροσκελείς συζητήσεις σε blog διδακτόρων ή φοιτητικών συλλόγων, η προοπτική, το μέλλον και κυρίως τα αδιέξοδα της ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας: η συζήτηση θεματοποιεί το εργασιακό καθεστώς του «ακαδημαϊκού πρεκαριάτου» ανακινώντας τα ζητήματα της χαμηλά αμειβόμενης εργασίας, του εθελοντισμού και των απαράδεκτων εργασιακών συνθηκών που αντιμετωπίζουν οι βοηθοί καθηγητών και οι ωρομίσθιοι διδάσκοντες. Πρόκειται για ένα ζήτημα με διεθνείς διαστάσεις, συγκαταλέγοντας ασφαλώς σε αυτές και την ελληνική περίπτωση.

Κι άλλο χτύπημα στους μηχανικούς : Το ΤΕΕ κόβει την πρόσβαση στα συστήματά του σε όσους οφείλουν εισφορές

Δήλωση αποχώρησης από τη Συσπείρωση Αριστερών Μηχανικών και τη Συσπείρωση Αριστερών Αρχιτεκτόνων

της Κατερίνας Κουνάδη

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποκάλυψε την Αριστερά σε όλο της το φάσμα και όλες της τις βαθμίδες, από τους απλούς ψηφοφόρους, τα μέλη, ως τα στελέχη και τα πιο προβεβλημένα πρόσωπα.

Ήδη μέχρι της 20 Φεβρουαρίου 2015 όλα είχαν διαφανεί. Η υπογραφή της επαίσχυντης συμφωνίας της 20ηςΦεβρουαρίου και οι επιλογές προσώπων σε Υπουργεία, ιδιαίτερα στο Υπουργείο Οικονομικών όπου ο οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης αντιπροσώπευε τον αποκλεισμό του σεναρίου του εθνικού νομίσματος, κατέδειξαν τη διαδρομή πάνω στην οποία θα βαδίσει η κυβέρνηση Τσίπρα.

Στη Σ.Α.Μ. ήδη από τις πρώτες εκείνες μέρες, κατέθεσα την κάθετη διαφωνία μου με αυτές τις κεντρικές πολιτικές επιλογές, καθώς και την καθοριστική σημασία που έχουν για τα επιμέρους κλαδικά ζητήματα των μηχανικών. Γιατί η εποχή των μνημονίων δεν είναι όμοια με τις προηγούμενες εποχές, αν και πάντα σε συνθήκες καπιταλιστικού συστήματος. Ο ρυθμός και η βιαιότητα με την οποία γκρεμίζονται λαϊκές κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα, όπως χαρακτηριστικά και εύστοχα έχει ειπωθεί, είναι πρωτοφανούς αγριότητας και προσιδιάζουν σε συνθήκες πολέμου. Τα πιο αδύναμα κομμάτια της κοινωνίας συνθλίβονται πριν καν προλάβουν να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει. Ο συνδικαλισμός δεν μπορεί να είναι πια ο ίδιος, δεν μπορεί να μιλά μόνο για το επιμέρους λες και αυτό είναι στο χέρι και την καλή πρόθεση του αρμόδιου Υπουργού, λες και αφορά στην αναπροσαρμογή ενός εύρωστου προϋπολογισμού. Ποτέ δεν ήταν έτσι, όμως σε συνθήκες μνημονιακής επιτροπείας ακόμα περισσότερο, όταν αφανίζονται οι κρατικοί προϋπολογισμοί καθώς όλα τα φορολογικά έσοδα κατευθύνονται αποκλειστικά και μόνο στην εξόφληση ενός δυσθεώρητου χρέους, όταν χωρίς εθνικό νόμισμα τη νομισματική πολιτική την υπαγορεύει η Ε.Κ.Τ. που εκδίδει το ευρώ και όχι η όποια εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση που λειτουργεί πια μόνο ως υπάλληλος των δανειστών, ενώ μισθοί, συντάξεις, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα συρρικνώνονται σε επίπεδα που δεν έχει ξαναγνωρίσει η μεταπολεμική Ελλάδα και σαφώς πρωτοφανή για ολόκληρο το σύγχρονο Δυτικό Κόσμο.

Ποιοι θα πληρώσουν για τα αποθεματικά

«Μεγαλύτερο θα είναι το ποσοστό αναπλήρωσης για τους χαμηλόμισθους, μικρότερο για τους υψηλόμισθους», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο κ. Κατρούγκαλος, κατά την επίσημη παραλαβή του πορίσματος της Επιτροπής. Πηγή

Με εισφορές παντού (αλλά όχι φόρους στο επιχειρείν και τις πηγές παραγόμενου πλούτου) η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει το βαθύ ρήγμα στα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων.

Ετσι το μάρμαρο ετοιμάζονται να πληρώσουν τα «ρετιρέ» στις τάξεις των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Ωστόσο οι αυτοαπασχολούμενοι και ειδικότερα όσοι ασφαλίζονται σε ΟΑΕΕ (ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι και βιοτέχνες) αλλά και ΕΤΑΑ (δικηγόροι, γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί, φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι κ.λπ.) θα πρέπει να ετοιμάζονται να βάλουν το χέρι στην τσέπη προκειμένου να διασώσουν το ασφαλιστικό σύστημα από τις τραγικές επιλογές των προηγούμενων κυβερνήσεων και το κόστος που πλήρωσαν τα ασφαλιστικά ταμεία από τις μνημονιακές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στα 6 χρόνια της κρίσης.

Τι θα πληρώσουν οι υψηλόμισθοι

Η κυβέρνηση λοιπόν θα προσπαθήσει να βαπτίσει τις εισφορές αυτές κοινωνική αλληλεγγύη λαμβάνοντας μέτρα που θα θίξουν τη μεσαία τάξη (ή καλύτερα ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτήν) των μισθωτών και κυρίως όσους εργάζονται σε ΔΕΚΟ, Τράπεζες, Δημόσιο και βέβαια τα στελέχη μεγάλων εταιρειών.

Αναλυτικότερα λοιπόν όσοι εργάζονται σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και θα θεωρηθούν υψηλόμισθοι θα πρέπει να ετοιμάζονται να καταβάλουν τον δικό τους οβολό στη διάσωση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και το κόστος της μετάβασής του στο καινούργιο (νεοφιλελελεύθερης αντίληψης) κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Βέβαια στην περίπτωση των μισθωτών ο «οβολός» δεν θα είναι μόνο η μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης, αλλά και η αύξηση των εισφορών.

Βέβαια όλα είναι ανοικτά για το 2017 και μετά αφού, όπως προκύπτει, και αυτές οι αλλαγές δεν στέκονται ικανές να κλείσουν τη μαύρη τρύπα στα οικονομικά του ασφαλιστικού συστήματος, η οποία διαρκώς θα μεγαλώνει εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού, της μείωσης του εργατικού δυναμικού και της φτωχοποίησης των μισθωτών (μικρότερος καταβαλλόμενος μισθός=μικρότερες εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία).

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κυβερνητικά στελέχη στις ερωτήσεις για το αν θα τεθεί φόρος υπέρ του ασφαλιστικού στέκονται στο προφανές ότι δεν έχει προβλεφθεί κάτι τέτοιο στον προϋπολογισμό του 2016.

Λουί Αλτουσέρ, ένας ενοχλητικός ,μαρξιστής φιλόσοφος

25 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ* από την ΕφΣυν

Συμπληρώθηκαν χθες 25 χρόνια από τον θάνατο ενός από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς μαρξιστές φιλοσόφους, του Λουί Αλτουσέρ (Louis Althusser). Γεννημένος στην Αλγερία το 1918, ο Αλτουσέρ εισήχθη το 1939 στην περίφημη Εκόλ Νορμάλ του Παρισιού, αλλά επιστρατεύθηκε πριν ξεκινήσει το ακαδημαϊκό έτος, συνελήφθη από τον γερμανικό στρατό και στάλθηκε ως αιχμάλωτος πολέμου σε στρατόπεδο εργασίας στο Σλέσβιχ.

Απελευθερώθηκε το 1945 και φοίτησε στην Εκόλ Νορμάλ, αλλά οι δραματικές συνθήκες του πολύχρονου εγκλεισμού του τραυμάτισαν βαριά τον ψυχισμό του. Από το 1948 διαγνώστηκε ότι πάσχει από «μανιοκαταθλιπτική ψύχωση» και μέχρι το τέλος της ζωής του χρειάστηκε να υποβάλλεται συχνά σε ψυχιατρική και φαρμακευτική θεραπεία και διαρκή ψυχανάλυση.

Ενώ πριν από τον πόλεμο ακολουθούσε το ρεύμα του αριστερού πολιτικού καθολικισμού και υπήρξε μέλος της Χριστιανικής Φοιτητικής Νεολαίας, ο Αλτουσέρ το 1948 προσχώρησε στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΓΚΚ) και άρχισε να μελετά συστηματικά τον Μαρξ. Τα σημαντικότερα έργα του εκδίδονται τις δεκαετίες του 1960 και 1970, την περίοδο δηλαδή των αναζητήσεων της παγκόσμιας Αριστεράς μετά την αποσταλινοποίηση στην ΕΣΣΔ και τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα. Την ίδια περίοδο ο Αλτουσέρ εξακολουθεί να μελετά τον Σπινόζα και τον Μοντεσκιέ αλλά και τον Φρόιντ.

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

Τα δύο πιο γνωστά του έργα, το «Για τον Μαρξ» και το «Να διαβάσουμε το Κεφάλαιο» (με τη συνεργασία των Ζακ Ρανσιέρ, Πιερ Μασερέ, Ετιέν Μπαλιμπάρ και Ροζέ Εσταμπλέ), εκδόθηκαν την ίδια χρονιά, το 1965, και προκάλεσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εφόσον υποδείκνυαν μια νέα ανάγνωση των κλασικών κειμένων του μαρξισμού σε απόλυτη σύγκρουση με τη σταλινική σχολή του «σοβιετικού μαρξισμού». Οι κεντρικές του θέσεις που διατυπώνονταν σε αντιπαράθεση με τον τότε επίσημο ιδεολόγο του κόμματος, τον Ροζέ Γκαροντί, τον έφεραν στην άτυπη θέση του θεωρητικού εκπροσώπου τηςαριστερής πτέρυγας του κόμματος και βέβαια στον αντίποδα της δεξιάς εκδοχής που εκπροσωπούσε τότε ο Ζαν Ελενστάιν.

Κάτω τα χέρια από τη ΒΙΟΜΕ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΟΜΕ

ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ

ΝΑ ΑΚΥΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ

Το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής με πρόταγμα τον εργατικό έλεγχο στην παραγωγή και την αυτοδιαχείριση μέσα από τη συνέλευση των εργαζομένων δεν έχει σταματήσει τη λειτουργία του εδώ και 2,5 χρόνια γεγονός που το καθιστά ως το πιο ρεαλιστικό παράδειγμα πως η εργατική χειραφέτηση είναι η απάντηση στην οικονομική κρίση που οδηγεί στην ανεργία και στην εξαθλίωση χιλιάδες εργαζόμενους και τις οικογένειες τους.

Το εγχείρημα της ΒΙΟ.ΜΕ. έχει επαναπροσδιορίσει την έννοια του εργατικού και κοινωνικού αγώνα με στροφή προς την αυτοδιαχείριση της παραγωγής πέραν των καπιταλιστικών σχέσεων εκμετάλλευσης και έχει συσπειρώσει όλα τα μαχόμενα κομμάτια της κοινωνίας εντός κι εκτός Ελλάδας στο πλευρό των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ. Η ενδυνάμωση του αγώνα και η διεύρυνση του εγχειρήματος της ΒΙΟΜΕ δεν χωράει στο σύστημά τους, που έρχεται μέσω της δικαστικής εξουσίας να προασπίσει τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εξυπηρετεί, και να εξασφαλίσει την ίδια του την επιβίωση.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι εργάτες και οι αλληλέγγυοι της ΒΙΟ.ΜΕ. βρέθηκαν σε μια αίθουσα δικαστηρίου, για να υπερασπιστούν τον αγώνα τους. Ένας αγώνας που κατάφερε να κρατήσει ζωντανούς τους εργάτες και τις οικογένειες τους και ανοιχτό το εργοστάσιο τη στιγμή που η ασύλληπτη, αν και καταδικασμένη για χρέη πρώην εργοδοσία – οικογένεια Φιλίππου, τους πέταξε στο δρόμο, αφού τους ξεζούμιζε για χρόνια. Ένας αγώνας που αγκαλιάστηκε από το σύνολο της κοινωνίας της πόλης και της χώρας, γιατί διεκδικεί το δίκαιο του εργάτη.

Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα είναι τόσο σημαντικά όσο και καθοριστικά για το μέλλον του αγώνα. Στις 26 του Νοέμβρη ξεκινάει στα Δικαστήρια της Θεσσαλονίκης η διαδικασία εκποίησης του οικοπέδου μέσω πλειστηριασμού. Η προοπτική αυτή θα ήταν καταστροφική για την πορεία του αγώνα, διότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το χώρου του εργοστασίου, τόσο ζωτικά για τη συνέχιση της παραγωγής, όσο και ιδεολογικά, γιατί ένα από τα βασικά προτάγματα της ΒΙΟ.ΜΕ. είναι: 

Δεν φεύγουμε από όσα μας ανήκουν.

Τα εργοστάσια στα χέρια των εργατών, η παραγωγή στα χέρια της κοινωνίας.

Η πιο σκληρή τιμωρία επιβάλλεται στους πιο αθώους

Δέσποινα Σπανούδη

Περίπου 1000 πρόσφυγες βγαίνουν κάθε βράδυ από τη θάλασσα στο μικρό Αγαθονήσι. Νησάκι δίπλα στη Σάμο, με μόλις 150 κατοίκους, χωρίς καθόλου υποδομές και υπηρεσίες, υποδέχεται τα τελευταία χρόνια ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων. Η επιδείνωση του καιρού δεν έχει μειώσει τη ροή αλλά έχει δραματικά χειροτερεύσει τις συνθήκες. Η κατάσταση είναι απερίγραπτη.

Με τους ιδρυτές της ερευνητικής οργάνωσης «Αρχιπέλαγος», τονΘοδωρή Τσιμπίδη και την Αναστασία Μήλιου, γνωριζόμαστε εδώ και πολλά χρόνια. Από μικρό παιδί στη θάλασσα ο Θοδωρής, υδροβιολόγος ηΑναστασία. Από το 1998 δουλεύουν αδιάκοπα με τα ιστιοφόρα και τις ερευνητικές τους βάσεις, υποδέχονται φοιτητές και εθελοντές, συνεργάζονται με ελληνικά και ξένα Πανεπιστήμια και Ινστιτούτα, Δήμους, τοπικές κοινωνίες, συλλόγους αλιέων, συγκρούονται με μεγάλους ρυπαντές, συμμετέχουν σε εθνικά και διεθνή γεγονότα, με αντικείμενο την προστασία των θαλάσσιων, παράκτιων και χερσαίων οικοσυστημάτων. Με αυταπάρνηση, επιστημονική συνέπεια αλλά και μαχητικό ακτιβισμό, με μεγάλο προσωπικό κόστος αλλά και με ικανοποίηση, είναι από τους ανθρώπους που σκοπό της ζωής τους έχουν να κάνουν το σωστό και από τους λίγους που συχνά το πετυχαίνουν.

Εδώ και καιρό, παράλληλα με όλα όσα κάνουν, έχουν αναλάβει ένα μέρος της συλλογικής μας ευθύνης απέναντι στο δυτικό έγκλημα κατά των αθώων και των φτωχών του κόσμου. Βρίσκονται κυρίως στη Σάμο και στο Αγαθονήσι. Το νησί που συμπυκνώνει την αγαθή φρίκη. Φρίκη για τους αθώους, φρίκη στην οποία συνεργούμε προσποιούμενοι τους αφελείς. Εχθές μιλήσαμε τηλεφωνικά με τον Θοδωρή και πήρα την άδειά του για να μεταφέρω ένα μέρος από τη συνδιάλεξή μας.

Που βρίσκεσαι;

Θ.Τ.: Στο πέλαγος. Πάω για Αγαθονήσι με τρόφιμα, προμήθειες και υλικά.

Υπάρχει ενδιαφέρον; από πού παίρνετε βοήθεια;

Περιφερειακό Χωροταξικό Κρήτης και ηλεκτρική ενέργεια

Πηγή

Ακούσαμε την μελετήτρια στα Χανιά, να αφιερώνει περίπου το 40% του χρόνου της παρουσίασης της στο κεφαλαίο ενέργεια. Είναι δηλαδή φανερό ότι οι επιλογές του υπουργείου για τη Κρήτη στο τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας, τα επόμενα χρόνια, έχουν ιδιαιτέρα βαρύνουσα σημασία για το μέλλον του νησιού. Ας δούμε πρώτα τις παραδοχές:

Ενεργειακή Διασύνδεση με την Ελλάδα τα αμέσως προσεχή χρόνια, για αξιοποίηση του πλούσιου δυναμικού ΑΠΕ του νησιού

Σχεδιασμός για εγκατεστημένη ισχύ για παραγωγή ενέργειας από αιολικά, μόνο, περίπου διπλάσιος των ενεργειακών αναγκών του νησιού, χωρίς να δικαιολογείται από τις ανάγκες του νησιού ή της χώρας

Προώθηση αποκλειστικά μονάδων ΑΠΕ μεγάλης κλίμακας

Προώθηση γιγαντίων φαραωνικών συστημάτων αποθήκευσης με αξιοποίηση μόνο της δυνατότητας για αντλιοταμιευτηρες.

Λειτουργία σημαντικών συμβατικών σταθμών ενέργειας στο νησί, παρά τις τεράστιες μονάδες ΒΑΠΕ που προωθούνται

Αρκετά πια με τον εμπαιγμό και τη συγκάλυψη στα ζητήματα της ανακύκλωσης

Πηγή

Για δεύτερη συνεχόμενη φορά, η προσπάθεια της Πρωτοβουλίας συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων (ΠΡΩΣΥΝΑΤ) να φωτίσει -και να φωτιστεί σε- θέματα, που σχετίζονται με το «κύκλωμα» της ανακύκλωσης, προσέκρουσε σε έναν αδιαπέραστο τοίχο. Ο τοίχος, στην προκειμένη περίπτωση, ήταν ο ΕΟΑΝ (Ελληνικός οργανισμός ανακύκλωσης), ο αρμόδιος δημόσιος φορέας που εποπτεύει την ανακύκλωση και το σημαντικότερο, ίσως, «σύστημα εναλλακτικής διαχείρισης - ΣΕΔ» της ΕΕΑΑ ΑΕ, που κυριαρχεί στον τομέα της ανακύκλωσης συσκευασιών, με προμετωπίδα τον μπλε κάδο. Οπότε, για μια ακόμη φορά, τίθενται αβίαστα τα ερωτήματα: ποιος ωφελείται από τη συνέχιση της αδιαφανούς λειτουργίας της ανακύκλωσης στη χώρα μας και αν υπάρχει κάτι που πρέπει να συγκαλυφθεί;

Ανοίγουμε μια παρένθεση για να σημειώσουμε, ότι η ΕΕΑΑ ΑΕ είναι μία μόνο από τις αρκετές ιδιωτικές εταιρείες, που δραστηριοποιούνται στην ανακύκλωση πληθώρας υλικών (συσκευασίες, ελαστικά, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, συσσωρευτές κλπ.) και στις οποίες η πολιτεία έχει εναποθέσει την κύρια ευθύνη των σχετικών δραστηριοτήτων, αλλά και την αποκλειστική ευθύνη της διαχείρισης των οικονομικών εισφορών, που εισρέουν στα συστήματα. Κατά κανόνα, συγκροτούνται με μορφή ανώνυμων εταιρειών (ΑΕ), με μετόχους τους ίδιους τους βασικούς παραγωγούς ή διαχειριστές των συγκεκριμένων κατηγοριών ανακυκλώσιμων αποβλήτων. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς/μία τη βασική αντίφαση, ο έλεγχος της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων -κυρίως, των οικονομικών- των παραγωγών και των διαχειριστών να έχει ανατεθεί σε εταιρείες με βασικούς μετόχους τους ίδιους. Ο ίδιος ο ΕΟΑΝ έχει αναγνωρίσει πως υφίσταται τεράστιο πρόβλημα διαφυγής εισφορών. Με αυτό το δεδομένο είναι, επίσης, εξηγήσιμη η αλλεργία σε κάθε μορφή δημοσιοποίησης του τρόπου με τον οποίο οι εταιρείες αυτές διαχειρίζονται τις εισφορές που εισπράττουν και οι οποίες αποτελούν, στην ουσία, δημόσιο πόρο προορισμένο να ενισχύσει περαιτέρω τις δράσεις της ανακύκλωσης. Επιπλέον, ο ΕΟΑΝ αδυνατεί να ελέγξει ουσιαστικά ή να επιβάλλει τους προβλεπόμενους κανόνες λειτουργίας, έστω αυτούς τους ανεπαρκείς, στα διάφορα συστήματα. Κλείνει η παρένθεση.

Η πρώτη φορά

Η πρώτη φορά ήταν το 2013, όταν η ΠΡΩΣΥΝΑΤ και η κίνηση πολιτών ECOELEUSIS έφεραν στην επιφάνεια τη σκανδαλώδη διακίνηση σύμμεικτων αποβλήτων της Μυκόνου στην Αττική, με το μανδύα των ανακυκλώσιμων. Χρησιμοποιώντας σαν ενδιάμεσο σταθμό και «πλυντήριο» κέντρο διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών (ΚΔΑΥ) στον Ασπρόπυργο, που συνεργάζεται με την ΕΕΑΑ ΑΕ και υποδέχεται το περιεχόμενο του μπλε κάδου. Πρόκειται για το γνωστό ΚΔΑΥ, που κάηκε ολοσχερώς το φετινό καλοκαίρι, δίνοντας την ευκαιρία στους πάντες να συνειδητοποιήσουν ότι διακινούσε, εκτός από σύμμεικτα απορρίμματα και επικίνδυνα βιομηχανικά απόβλητα!

Ανακοίνωση της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ για συναντήσεις με Υπουργούς

Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΝΩΣΕΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ

Μαυρομματαίων 17, 104 34 ΑΘΗΝΑ
τηλ: 210-88.16.583 fax: 210-82.59.410 e-mail: emdydas@tee.gr URL: www.emdydas.gr

Αθήνα, 21-10-2015 

Αρ. Πρωτ. : 6866 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συνάδελφοι, 

Την Τρίτη 13/10/2015, πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις διαπαραταξιακής ομάδας του Δ.Σ. της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ, με το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Υφυπουργό, κ. Αν. Πετρόπουλο), με το Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης (συνεργάτες του Αν. Υπουργού κ. Χριστοφ. Βεναρδάκη) και με το Υπουργείο Υ.ΜΕ.ΔΙ. (Υπουργό κ. Χρ. Σπίρτζη). Οι συναντήσεις αυτές ήταν αποτέλεσμα αιτήματος της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ μετά την συγκρότηση της νέας κυβέρνησης και τις προγραμματικές της δηλώσεις. 

Για την ενημέρωσή σας, καταγράψαμε συνοπτικά το περιεχόμενο και τα βασικά συμπεράσματα, από τις πρώτες αυτές συναντήσεις : 

Α. Στον Υφυπουργό κ. Αν. Πετρόπουλο τέθηκαν κατ΄αρχάς τα θέματα που απασχολούν τα μέλη μας και είναι ήδη αναρτημένα στην ιστοσελίδα μας. Γιαυτά δεν υπήρξε αντίλογος από μέρους του, δεσμεύτηκε να τα μελετήσει και στο επόμενο ν/σ (το προσδιόρισε χρονικά τον Νοέμβριο) να επιλύσει αυτά που θα συμφωνήσει και το Υπουργείο ως αποτέλεσμα συνεχιζόμενου διαλόγου με την Ομοσπονδία. 

Ταυτόχρονα τέθηκαν με ένταση και τα γενικότερα ζητήματα που αφορούν στην πορεία και προοπτική του ΤΣΜΕΔΕ, με αφορμή και την έντονη επικαιρότητα δηλ. Ψήφιση των 48 προαπαιτούμενων μεταξύ των οποίων και η κατάργηση των άρθρων 38 και 39 του Ν. 4331/2015, που ανακούφιζαν ασφαλισμένους του Ταμείου μας και δημιούργησαν προϋποθέσεις μεγαλύτερης εισπραξιμότητας στο Ταμείο. Στα ζητήματα αυτά καθώς και στην δέσμευση για ενοποίηση όλων των Ταμείων (3ο μνημόνιο), οι θέσεις που διατυπώθηκαν ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένες με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική. 

Συμπερασματικά, μπορούμε να καταγράψουμε την δέσμευση για συνεχιζόμενο διάλογο και την πιθανότητα διευθέτησης κάποιων μικρών και επιμέρους θεμάτων, που μέλει στην πράξη να επιβεβαιωθεί. 

Β. Κατά την συνάντηση στο Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, η συζήτηση πραγματοποιήθηκε με τρεις συνεργάτες του Αν. Υπουργού κ. Χριστοφ. Βεναρδάκη, προκειμένου να υπάρξει καλύτερη προετοιμασία των θεμάτων για την συνάντηση με τον Υπουργό που θα ακολουθήσει. 

Στη δικαιοσύνη προσφεύγουν οι δικηγόροι για το ΕΤΑΑ - Κάλεσμα & στους μηχανικούς

Στη δικαιοσύνη με προσφυγή για να ακυρώσουν τη διάταξη που πλήττει το ταμείο τους και αποχή από τις φορολογικές δίκες, ενέργεια που πιθανόν θα οδηγήσει σε έμφραγμα τα διοικητικά δικαστήρια, στερώντας εκατομμύρια έσοδα που περιμένει το δημόσιο από τις εκκρεμείς υποθέσεις σε αυτά, αποφασίζουν οι δικηγόροι της χώρας. Συγκεκριμένα το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών εκφράζει την κατηγορηματική αντίθεσή του στη διάταξη του άρθρου 23 του Ν.4337/2015 με την οποία καταργήθηκαν και μάλιστα αναδρομικά ευνοϊκές ρυθμίσεις προηγούμενου νόμου που έδιναν στους μετά την 1-1-1993 ασφαλισμένους δικηγόρους, τη δυνατότητα να επιλέξουν κατώτερη ασφαλιστική κατηγορία.

Ο ΔΣΑ θεωρεί ότι η ψήφιση της παραπάνω διάταξης που έγινε παρά την καθολική αντίδραση όλων των επιστημονικών φορέων που συγκροτούν το ΕΤΑΑ (δικηγόρων, μηχανικών και γιατρών), οδηγεί σε απομείωση των εσόδων του Ταμείου και πλήττει τη βιωσιμότητα του.

Ενόψει όλων αυτών, το Δ.Σ του ΔΣΑ αποφάσισε τα εξής:

Να προσφύγει στη Δικαιοσύνη κατά της ως άνω διάταξης του Ν. 4337/2015. Προς το σκοπό αυτό θα συνταχθεί σχέδιο προσφυγής το οποίο θα διανεμηθεί σε όλους τους δικηγόρους που έχουν έννομο συμφέρον να προσφύγουν στα αρμόδια δικαστήρια.

Να προτείνει στην Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, να ληφθεί απόφαση για αποχή αόριστης διάρκειας από δίκες εκκρεμών φορολογικών και τελωνειακών υποθέσεων που έχουν κατατεθεί πριν τον Ν.3900/2010.

Να συμμετάσχει στις 12/11/2015 στην 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση που έχουν κηρύξει η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Να δοθεί κοινή συνέντευξη τύπου και να αναλάβει ο ΔΣΑ τον συντονισμό δράσης με συμβολαιογράφους, δικαστικούς επιμελητές, μηχανικούς και γιατρούς για το θέμα αυτό, ενόψει και της επικείμενης κατάθεσης του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου.

capital.gr

Capital controls are forever…

Πηγή

Η πλαστικοποίηση του χρήματος με πρόσχημα τη φοροδιαφυγή ή όλα τα λεφτά στις τράπεζες και στους δανειστές.

Όταν στις 29 Ιου­νί­ου επι­βλή­θη­καν τα capital controls, λίγο μετά την ανα­κοί­νω­ση του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, ελά­χι­στοι υπο­ψιά­στη­καν ότι θα απο­τε­λού­σαν μιαν αθό­ρυ­βη, τε­ρά­στια για τα ελ­λη­νι­κά δε­δο­μέ­να, «διαρ­θρω­τι­κή αλ­λα­γή». Η νη­φα­λιό­τη­τα με την οποία δέ­χθη­κε η λαϊκή πλειο­ψη­φία την απο­ξέ­νω­ση από τις λι­γο­στές απο­τα­μιεύ­σεις της, τους μι­σθούς και τις συ­ντά­ξεις της θε­ω­ρή­θη­κε -και ήταν- μια ισχυ­ρή έν­δει­ξη πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ωρι­μό­τη­τας, σε πεί­σμα της λυσ­σα­λέ­ας προ­σπά­θειας των ΜΜΕ να στή­σουν σκη­νές αλ­λο­φρο­σύ­νης σε γκισέ και ATM.

Το δη­μο­ψή­φι­σμα έγινε, το «Όχι» νί­κη­σε στην κάλπη για να ητ­τη­θεί λίγα 24ωρα αρ­γό­τε­ρα. Τα capital controls όχι απλώς έμει­ναν, αλλά προ­κά­λε­σαν ανα­τρο­πές στα συ­ναλ­λα­κτι­κά ήθη των Νε­ο­ελ­λή­νων: Τον Ιού­λιο, πρώτο μήνα με capital controls, εκ­δό­θη­καν 1,1 νέες χρε­ω­στι­κές κάρ­τες. Σή­με­ρα, πλη­σιά­ζουν τα 12 εκατ., ένα­ντι 2,7 εκατ. πι­στω­τι­κών καρ­τών. Τον ίδιο μήνα προ­στέ­θη­καν 150.000 νέοι χρή­στες ηλε­κτρο­νι­κής τρα­πε­ζι­κής, δε­κα­πλά­σιοι από το μέσο μη­νιαίο αριθ­μό μέχρι τότε. Φυ­σι­κά, υπάρ­χει με­γά­λη από­στα­ση μέχρι να προ­σεγ­γί­σει η Ελ­λά­δα τα επί­πε­δα χρή­σης πλα­στι­κού χρή­μα­τος στην ΕΕ. Στη χώρα μας ακόμη ανα­λο­γούν μόλις 19 ηλε­κτρο­νι­κές πλη­ρω­μές ανά κά­τοι­κο το χρόνο, ένα­ντι 198 πλη­ρω­μών που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ.

Μια νέα κερ­δο­φό­ρα αγορά

Η προ­σαρ­μο­γή δεν αφορά μόνο τον κα­τα­να­λω­τή-ερ­γα­ζό­με­νο. Αφορά και τις επι­χει­ρή­σεις, ιδιαί­τε­ρα τις μι­κρο­με­σαί­ες, όπου κυ­ριαρ­χεί η προ­σκόλ­λη­ση στο «φυ­σι­κό» χρήμα, όχι μόνο για λό­γους ροπής στη φο­ρο­δια­φυ­γή, αλλά και γιατί η εξα­ε­τία της ύφε­σης έχει κα­τα­στή­σει όρο επι­βί­ω­σης την κα­θυ­στέ­ρη­ση πλη­ρω­μών στις πάσης φύ­σε­ως οφει­λές. Πράγ­μα που δυ­σχε­ραί­νε­ται στο ηλε­κτρο­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον «Με­γά­λου Αδελ­φού». Οι τρά­πε­ζες υπο­λο­γί­ζουν ότι, σε δύο χρό­νια, του­λά­χι­στον 400.000 επι­χει­ρή­σεις λια­νι­κής θα έχουν απο­κτή­σει συ­στή­μα­τα POS (μη­χα­νά­κια απο­δο­χής χρε­ω­στι­κών καρ­τών). Εξ ου και η άν­θη­ση της κερ­δο­φό­ρας σχε­τι­κής αγο­ράς και η πλημ­μυ­ρί­δα δια­φη­μί­σε­ων που προ­κα­λούν το χα­σά­πη της γει­το­νιάς να τολ­μή­σει ηλε­κτρο­νι­κές συ­ναλ­λα­γές με τη σι­γου­ριά που κάνει παϊ­δά­κια ένα κο­τό­που­λο...

Αριστερή Νοσταλγία: Το γελοίον του πολιτικού εξωραϊσμού

Τούτη τη φορά η Εφημερίδα των Συντακτών, κατά κόσμον ΕφΣυν, στόχευσε κατευθείαν στο συλλογικό υποσυνείδητο. Στο σαββατιάτικο φύλλο και μάλιστα στο σαλόνι της εφημερίδας, υπάρχει οπτικοποιημένο το απόλυτο πολιτικό αφέψημα, για συριζαίους και λοιπούς αριστερούς λάτρεις της Κυβέρνησης Τσίπρα, που δεν μπορούν χωνέψουν πώς είναι δυνατόν ο λατρεμένος τους συνασπισμός, ο λατρεμένος τους ρήγας και η λατρεμένη τους β΄ πανελλαδική να ψηφίζουν και να εφαρμόζουν ένα μνημόνιο πιο δεξιό και από της δεξιάς

του Σ. Κοντομάρη από εδώ

Το ρεπορτάζ τιτλοφορείται και συμπίπτει εξαιρετικά με το «Που ‘σαι νιότη » του Αττίκ παραπέμποντας ανάλαφρα σε εποχές νεανικής αθωότητας. 

Χουλιαράκης, Σκουρλέτης, Φίλης, Βούτσης πρωταγωνιστούν όχι ως αυτό που αναγκάστηκαν να γίνουν για να σώσουν την Πατρίδα, από την καταστροφή στην οποία την είχαν οδηγήσει οι προηγούμενοι. Πρωταγωνιστούν ως αυτό που πραγματικά ήταν και είναι από τα φοιτητικά τους χρόνια, αριστεροί, ανιδιοτελείς και ασυμβίβαστοι. Αποφασιστικά συγκρουόμενοι με την δεξιά, την ακροδεξιά και το δεξιό Κράτος.

«Το καταλάβατε τώρα» ; Φωνάζει το ρεπορτάζ της ΕφΣυν σε όσους ακόμα τολμούν να διερωτώνται σε τι ακριβώς διαφέρει τούτη η μνημονιακή Κυβέρνηση από την προηγούμενη. «Διαφέρει στο πολιτικό της παρελθόν !».

Αφού το παρόν τούτης την κατ’ ευφημισμόν αριστεράς δεν περιλαμβάνει ούτε μια σπιθαμή πολιτικής ειλικρίνειας, καλό είναι και το παρελθόν, ακόμα καλύτερο και το μεγεθυμένο παρελθόν.

Παρατηρήσεις της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ στο κείμενο διαβούλευσης του Σ/Ν για τα Δημόσια Έργα

Π.Ο. Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΝΩΣΕΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ

Μαυρομματαίων 17, 104 34 ΑΘΗΝΑ

τηλ: 210-88.16.583 fax: 210-82.59.410 e-mail: emdydas@tee.gr URL: www.emdydas.gr

Αθήνα, 12 / 10 / 2015

Αρ. Πρωτ. : 6863 

Προς : Υπουργό ΥΠ.Υ.ΜΕ.ΔΙ. κ. Χρ. Σπίρτζη

Κοιν.: 1. Πρόεδρο και Δ.Ε. ΤΕΕ

2. Α βάθμιες ΕΜΔΥΔΑΣ

Θέμα : Παρατηρήσεις στο κείμενο διαβούλευσης του Σ/Ν. "Δομές στρατηγικού σχεδιασμού στα δημόσια έργα, διαδικασίες διαφάνειας και κεντρικού ελέγχου στο σύστημα παραγωγής δημοσίων και ιδιωτικών έργων”.

Κύριε Υπουργέ,

Α. Το σ/ν που έχετε δώσει σε δημόσια διαβούλευση, στοχεύει σύμφωνα με δήλωσή σας (27.08.15), “ να γίνουν οι αναγκαίες εκείνες τομές που θα διασφαλίσουν μια άλλη λογική στα δημόσια έργα...”

Παράλληλα είχατε επισημάνει στην προσφώνηση σας προς τον Πρωθυπουργό στις 12.08.15, την ανάγκη θωράκισης και οικοδόμησης των Δημόσιων Τεχνικών Υπηρεσιών και των λειτουργιών τους.

Κατά την άποψή μας το σ/ν δεν διέπεται από τις παραπάνω λογικές και τούτο διότι : 

Ο στρατηγικός σχεδιασμός των Δημόσιων Υποδομών δεν επιτυγχάνεται απλά και μόνο με τη δημιουργία μιας Γενικής Διεύθυνσης. Θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη θεσμοθέτηση των διαδικασιών με τις οποίες αποφασίζεται η υλοποίηση ενός έργου υποδομής σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο, και με διαδικασίες που να εξασφαλίζεται εκτός των άλλων και η ένταξή του στο γενικότερο αναπτυξιακό πλαίσιο της χώρας καθώς και η κοινωνική αποδοχή. 

Ο ηλεκτρονικός εκσυγχρονισμός και η διασύνδεση των βάσεων δεδομένων των υπηρεσιών είναι βεβαίως μια χρήσιμη διαχειριστική πρακτική στον στόχο ενός μηχανισμού ελέγχου για “καλύτερο προγραμματισμό στη συντήρηση και στη λειτουργία” των έργων; ωστόσο για να μην αποτελούν αυτοσκοπό είναι απαραίτητη η χάραξη και δημοσιοποίηση πολιτικής κατεύθυνσης. 

Είναι εμφανής η αγωνία να εξευρεθεί αντικείμενο που να προσπορίζει έσοδα στο ΤΕΕ και η μεταφορά σ' αυτό ρυθμιστικού και ελεγκτικού έργου μπορεί να εκληφθεί και ως "τομή", στην κατεύθυνση όμως της παραπέρα αποδιάρθρωσης του Δημοσίου. 

Δεν διακρίνουμε μέτρα ώστε να πάψουν τα Μητρώα να “είναι μια γραφειοκρατική διαδικασία αλλά ουσιαστική διαδικασία” και “η στελέχωση των εταιρειών για τα μάτια του κόσμου αλλά για την ουσία”. Αυτά κατά την άποψη του ν/σ μπορεί να τα εξασφαλίσει το ΤΕΕ , όπου ενίοτε ταυτίζονται ελεγκτές και ελεγχόμενοι; 

Η ζητούμενη από μας αναβάθμιση των Δημόσιων τεχνικών Υπηρεσιών που πάσχουν από έλλειψη στελεχιακού δυναμικού και πόρων δεν επιτυνχάνεται μόνο με προδιαγραφές λειτουργίας (που θα καθοριστούν κατά βούληση με κοινή Υπουργική Απόφαση), πολύ δε περισσότερο με μεταφορά ελεγκτικού έργου σε ιδιώτες.

Πρόταση του κου Μάρδα στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής της Κυβέρνησης,

Αξίζει σίγουρα της προσοχής μας η πρόταση του κου Μάρδα στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής της Κυβέρνησης, από τον Ιούλιο 2015. Περιλαμβάνει: "Τουριστικο-οικιστικά χωριά, πυκνής δόμησης", ώστε να "μπορούμε να αγοράσουμε από τη Γερμανία Eurofighter ή από τη Γαλλία φρεγάτες και τους πουλήσουμε τα προαναφερθέντα", έχει πρόταση για κατασκευή «Οικισμών επί υπερυψωμένου κελύφους», όπου με το σύστημα "Exclusive Fractional προβλέπει την πώληση των πολυτελών αυτών οικιών με όλες τις ανέσεις σε 4-6 “συνιδιοκτήτες”, υπόγεια πάρκινγκ παντού, μίνι κρουαζιερόπλοια χωρίς κουζίνα, "μια οικιστική ζώνη, που θα αναπτυχθεί μέσα σε χώρους πρασίνου" στην Αυγυρούπολη, με αποκορύφωμα τη μετατροπή νησίδας στην Εύβοια σε "Arts and Philosophy Island" Project. Θα ήταν απλά αστεία όλα αυτά, αν δεν προέρχονταν από κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος...

Stratigiki_Anaptiksis