Δέσποινα Σπανούδη* από εδώ
Λίγο πριν την κάλπη πρέπει να κάνουμε ένα απολογισμό και να δώσουμε κάποιες απαντήσεις. Όσες/οι συμμετέχουμε και υποστηρίζουμε ένα σχηματισμό, αλλά και όσες/οι θα αποφασίσουμε την τελευταία στιγμή. Να κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα, να χωρίσουμε τα σημαντικά από τα λιγότερο σημαντικά και από τα ασήμαντα.
Τι έχουμε μπροστά μας;
Τον λαό μας να οδηγείται στην εξαθλίωση και την απώλεια κάθε έννοιας ανεξαρτησίας, ελευθερίας και αυτοδιάθεσης.
Tην υπογραφή του τρίτου μνημονίου να εγγυάται την καταλήστευση των φυσικών πόρων, των κοινωνικών αγαθών του δημοσίου πλούτου και των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων.
Τα τελευταία πέντε χρόνια πολλοί και πολλές βρέθηκαν στους δρόμους, αντιστάθηκαν, έκαναν πράξεις αλληλεγγύης. Η ελπίδα που γέννησαν αυτές οι αντιστάσεις, η ελπίδα που κέρδισε ο λαός μας μέσα από την πάλη του τόσα χρόνια ενάντια στην ισοπέδωση των μνημονίων, έπρεπε να σβήσει. Και έπρεπε να τη σβήσουν εκείνοι ακριβώς στους οποίους την εμπιστεύτηκε. Έπρεπε έτσι να γίνει, ώστε οι δανειστές, να αποδείξουν στο λαό μας και στους άλλους λαούς, ότι η υποταγή είναι μονόδρομος. Ότι η ρωγμή έκλεισε.
Ότι δεν υπάρχει ελπίδα.
Ξέρουμε ότι ο κόσμος που αγωνίστηκε, ο κόσμος που έλπισε, ο κόσμος που ψήφισε Όχι στη λιτότητα, με τις τράπεζες κλειστές και την τρομοκρατία να οργιάζει, είναι σήμερα μπερδεμένος και αμήχανος.
Μας λένε κάποιοι:
Ρίξατε την κυβέρνηση της αριστεράς.
Τους απαντάμε:
Η αριστερά είναι πράξη και όχι τίτλος. Αριστερά που αναιρεί τις υποσχέσεις της, αριστερά που υπογράφει μνημόνια μαζί με την ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ, αριστερά που ψηφίζει κείμενα που γράφουν οι δανειστές χωρίς κανένας βουλευτής να προλάβει να τα διαβάσει, αριστερά που νομοθετεί ενάντια στα συμφέροντα της κοινωνίας, ΤΕΤΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ
Αυτή την κυβέρνηση που δεν ήταν πια της αριστεράς, θα είχαν καθήκον να την ρίξουν οι βουλευτές της.
Αλλά δεν το έκαναν.
















