David Harvey: «Όταν ξανάρθω, θα έχετε δραχμές»

Επ' αφορμή της επίσκεψής του στην Αθήνα, ο μαρξιστής γεωγραφός Ντέιβιντ Χάρβει μίλησε στους Έμμυ Καρίμαλη και Γιάννη-Ορέστη Παπαδημητρίου για το τελευταίο του βιβλίο, για τους αγώνες στην πόλη, για τα κοινωνικά κινήματα και την τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα. Τμήμα της συνέντευξης δημοσιεύτηκε στην «Εποχή» την Κυριακή 10 Μαΐου 2015. Πηγή

 

«17 Αντιφάσεις» και μαρξιστική θεωρία.

Ας ξεκινήσουμε απ' το τελευταίο σας βιβλίο, «17 Αντιφάσεις και το Τέλος του Καπιταλισμού». Ο επίλογος, όπως τιτλοφορείται, είναι ένα «Σύνολο Ιδεών για την Πολιτική Πρακτική». Υπάρχει μια τάση στους θεωρητικούς σήμερα να διστάζουν να θέσουν το ερώτημα «Τι να κάνουμε;» (και «ποιος θα το κάνει»). Σε τι το αποδίδετε αυτό;

Σε διάφορα πράγματα. Υπάρχουν πολλές διαφωνίες εντός της Αριστεράς σχετικά με το τι πολιτική πρέπει να ακολουθηθεί και αν διατυπώσεις ιδέες πάνω στο «τι να κάνουμε;» είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα δεχθείς επίθεση. Καλλιεργείται έτσι μια νοοτροπία του τύπου «ας μην το αγγίξουμε αυτό». Για μένα είναι σημαντικό να εκτίθενται οι συνέπειες της κάθε ανάλυσης και ένα καλό πράγμα που προέκυψε μέσα απ' τις «17 Αντιφάσεις» είναι ότι μπόρεσα να πω χωρίς περιστολές πώς εντός του πλαισίου της κάθε αντίφασης, πρέπει να διαλέγουμε την τάδε πλευρά αντί για τη δείνα. Ο επίλογος δεν είναι κάποια «πρόταση» με τη συμπαγή έννοια, αλλά ένα πλαίσιο σκέψης, μια κατεύθυνση προς την οποία θα έπρεπε να τείνει η πολιτική της Αριστεράς. Γι' αυτό πιστεύω ότι κατά μίαν έννοια, είναι το πιο επικίνδυνο βιβλίο που έχω γράψει, ακριβώς επειδή προσπαθεί να προσδιορίσει το τι σημαίνει να είναι κανείς αντι-καπιταλιστής και τι συνεπάγεται αυτό στο επίπεδο της πρακτικής. Παρ' όλα αυτά, δεν συνάντησα πολλές διαφωνίες, το βιβλίο έτυχε μιας σχετικά σιωπηλής αποδοχής. Δεν ξέρω γιατί.

Οι «17 Αντιφάσεις» μοιάζουν να συνεχίζουν τη δουλειά που ξεκινήσατε με τα δύο «Βοηθήματα στο Κεφάλαιο του Μαρξ», ίσως και με το «Αίνιγμα του Κεφαλαίου». Πέρα απ' τα πολιτικά τους χαρακτηριστικά, λειτουργούν σαν διδακτικά εγχειρίδια της μαρξιστικής θεωρίας. Σκοπός σας είναι να παρέχετε μια νέα κριτική προσέγγιση ή υπάρχει κι ένας κάποιος φόβος ότι ο μαρξισμός δεν είναι ιδιαίτερα αποδεκτός από τους φοιτητές και τα πολιτικά υποκείμενα σήμερα;

Δεν το είχα σκεφτεί έτσι, αλλά κάνοντας μια ανασκόπηση στα τελευταία 15 χρόνια, ανακάλυψα πως έχω εμπλακεί σε κάτι που ονομάζω «Σχέδιο Μαρξ», ξεκινώντας από το γεγονός ότι ο Μαρξ δεν έχει γίνει κατανοητός, επειδή πολλοί είναι σκόπιμα αδαείς ή διέπονται από δεξιές προκαταλήψεις. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές παρανοήσεις για τον Μαρξ ακόμα και στην Αριστερά, ενώ παράλληλα έχει αναδυθεί κι ένας «ακαδημαϊκός» μαρξισμός που ασχολείται με το να κάνει τον Μαρξ πιο πολύπλοκο απ' ότι ήδη είναι.

Θεώρησα λοιπόν πως με την εμπειρία που είχα διδάσκοντας το Κεφάλαιο όλα αυτά τα χρόνια, ήμουν σε θέση να προτείνω έναν ανοιχτό τρόπο να διαβάζεις και να κατανοείς τον Μαρξ, αξιοποιώντας βιντεο-διαλέξεις και βοηθήματα. Πέρα απ' αυτό, μου φάνηκε πως είχα την υποχρέωση να εξηγήσω ποια είναι η σχέση του μαρξισμού με την κατάσταση που βιώνουμε.

Στον «Νέο Ιμπεριαλισμό», επιχείρησα να χρησιμοποιήσω αυτά τα κείμενα [σ.σ.: του κλασσικού μαρξισμού] για να εξηγήσω τι συμβαίνει στο τάδε μέρος του κόσμου, τι είναι η σύγχρονη κρίση στο «Αίνιγμα του Κεφαλαίου» και τον «Νεοφιλελευθερισμό», τι γίνεται με την πολεοδομία στις «Εξεγερμένες Πόλεις» και στο «Παρίσι, Πρωτεύουσα της Νεωτερικότητας» κλπ.. Έτσι, είπα «ας ξεκαθαρίσουμε αρχικά τις μαρξιστικές έννοιες και ας δούμε μετά πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατανόηση διαφόρων ζητημάτων». Προσπάθησα να δείξω ότι ο εννοιακός μηχανισμός του Μαρξ σχετίζεται με μεγάλο εύρος ερωτημάτων.

Το χρέος ως τεχνική διακυβέρνησης

Ένα σχόλιο στον Μαουρίτσιο Λατσαράτο από εδώ

Ομιλία στην εκδήλωση «Το χρέος ως τεχνική διακυβέρνησης», συζήτηση με τον Maurizio Lazzarato, στις 29 Απριλίου 2015, στο πλαίσιο του κύκλου συζητήσεων «Από το χρέος και τη λιτότητα στη διεκδίκηση της δημοκρατίας», που οργανώνει το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς με την υποστήριξη του δικτύου transform! Europe. 
Θέτοντας το ερώτημα «ποια είναι η σχέση μεταξύ πίστωσης και πολέμου στον σύγχρονο καπιταλισμό;», ο Μαουρίτσιο Λατσαράτο μας θυμίζει ότι ο Μαρξ στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου ονομάζει τις δυο δυνάμεις που οδήγησαν στον καπιταλισμό. Πρώτη, η αποικιοκρατική βία της κατάκτησης και ιδιοποίησης του Νέου Κόσμου: ας αναλογιστούμε ότι η πρώιμη εργατική τάξη στην Ευρώπη αντιμετωπίστηκε με φυλετικούς όρους, ως κατώτερη φυλή, υπό την επίδραση των κυρίαρχων κοινωνικο-δαρβινικών αντιλήψεων, από τις οποίες αντλούσε νομιμοποίηση η αποικιοκρατική επιχείρηση. Και η δεύτερη, που συνδέεται με την πρώτη: η πίστωση και το χρέος.       
Ο Λατσαράτο υποστηρίζει ότι ο πόλεμος και το χρέος, ή το χρέος ως πολεμική μηχανή, υπήρξε και παραμένει στρατηγικό όπλο του κεφαλαίου. Το κεντρικό του επιχείρημα, ότι «το χρέος συνιστά συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα», αντιστρέφει τον διάσημο αφορισμό του Κλαούζεβιτς («ο πόλεμος δεν είναι παρά η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα»). Ο Φουκώ, όπως και οι Ντελέζ και Γκουαταρί, έχουν επίσης αντιστρέψει το δόγμα του Κλαούζεβιτς, υποστηρίζοντας ότι ο πόλεμος δεν έπεται της πολιτικής, αλλά είναι πολιτική που συνεχίζει τον πόλεμο. Έτσι, παράγουν μια νέα έννοια του πολέμου αλλά και μια νέα πολιτική έννοια. Ο Φουκώ ενεργοποίησε την έννοια του «εμφυλίου πολέμου» ως υπόδειγμα για τις σχέσεις εξουσίας, ενώ οι Ντελέζ και Γκουαταρί δημιούργησαν την έννοια «μηχανή πολέμου» για να περιγράψουν τη λειτουργία του πολέμου στο σύγχρονο καπιταλισμό.
Μέσω της φουκωικής αντιστροφής της φόρμουλας του Kλαούζεβιτς μπορούμε να κατανοήσουμε τη λειτουργία του χρέους ως τεχνική διακυβέρνησης ενός πληθυσμού, και ως πόλεμο, δηλαδή ως στρατηγικό πεδίο σύγκρουσης. Μπορούμε να δούμε το χρέος ως διάσταση των σχέσεων εξουσίας, οι οποίες μάλιστα περιλαμβάνουν το πεδίο της υποκειμενικότητας, το παράγουν και παρεμβαίνουν στρατηγικά και ρυθμιστικά σ’ αυτό. Η σχέση της μηχανής του χρέους με τη λογική της υποκειμενοποίησης μας ανοίγει σε μια τροχιά σκέψης που μπορούμε να ανιχνεύσουμε από τον Μαρξ, στον Νίτσε, τον Φουκώ, τους Ντελέζ και Γκουαταρί, καθώς και, θα πρόσθετα οπωσδήποτε, στον Ετιέν Μπαλιμπάρ, στη Γουέντι Μπράουν και την Τζούντιθ Μπάτλερ.
Κυβερνώντας μέσω της πίστωσης 
Ο Μαουρίτσιο Λατσαράτο επερωτά τη λογι(στι)κή της πίστωσης, που βρίσκεται στην καρδιά του νεοφιλελεύθερου εγχειρήματος, και αναλύει τις συνθήκες μέσω των οποίων η «χρέωση» γίνεται «υπο-χρέωση»

ΤΑΙΠΕΔ: ξεπούλημα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των τραπεζών

 

Η «Εφ.Συν.» φέρνει στο φως τις προκλητικές συμβάσεις που συνήφθησαν μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου, του Ταμείου και της Eurobank για την πώληση 14 ακινήτων σε θυγατρική της τράπεζας σε τιμή πολύ κατώτερη και από τις αντικειμενικές αξίες.

Μονά ζυγά δικά τους. Αυτή η φράση αντικατοπτρίζει πλήρως τα κέρδη που αποκόμισαν -και συνεχίζουν να αποκομίζουν- οι ελληνικές τράπεζες από το μεγάλο μνημονιακό «ντιλ» του ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας. Η «Εφ.Συν.», με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου τους, φέρνει στο φως τις συμβάσεις που συνήφθησαν μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου, του ΤΑΙΠΕΔ και της Eurobank αναφορικά με 14 ακίνητα του Δημοσίου.

Οι δύο συμβάσεις στις οποίες προχώρησε το Ελληνικό Δημόσιο, το ΤΑΙΠΕΔ και η Eurobank Properties |

Η πρώτη (1) με αριθμό 5099 αφορά την εκποίηση των 14 ακινήτων στη θυγατρική της συστημικής τράπεζας. Οπως φαίνεται, στο σύνολό τους τα 14 ακίνητα έχουν αντικειμενική αξία σχεδόν 229 εκατ. ευρώ και πωλήθηκαν περίπου αντί 145 εκατ. ευρώ. Η δεύτερη αφορά την ενοικίαση του ακινήτου όπου στεγάζεται το υπουργείο Παιδείας με όρους ξεκάθαρα επαχθείς για το Δημόσιο. Αναφέρεται άλλωστε ότι για την επόμενη 20ετία οι Ελληνες πολίτες πρέπει να πληρώσουν στη Eurobank Properties συνολικά 70.858.000 ευρώ.
Οπως προκύπτει από τα στοιχεία, η ζημιά του Ελληνικού Δημοσίου ήταν μεν τεράστια, καθώς ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, αλλά και διαρκής, αφού οι όροι της μίσθωσης των εν λόγω ακινήτων είναι ξεκάθαρα επωφελείς για τα τραπεζικά ιδρύματα.
Το γενικό περιβάλλον
Οι κυρίαρχοι πολιτικοί, οικονομικοί και μιντιακοί κύκλοι διαφήμιζαν, από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση, την πώληση της περιουσίας του Δημοσίου ως ένα αποτελεσματικό μέσο για την ανεύρεση πόρων. Πράγματι, οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις προχώρησαν από το 2011 στη δημιουργία του ΤΑΙΠΕΔ, που θα λειτουργούσε ως μεσάζων για την πώληση δημόσιας περιουσίας.
Οι δραστηριότητες του Ταμείου όχι μόνο ήταν κρυφές και αδιαφανείς, καθώς οι συνεδριάσεις του για την τύχη της δημόσιας περιουσίας ήταν «κλειστές», αλλά και εμφανώς ζημιογόνες. Για να το θέσουμε απλά, το ΤΑΙΠΕΔ δεν πουλούσε, αλλά «σκότωνε» σημαντικά περιουσιακά στοιχεία ιδιοκτησίας του ελληνικού λαού αντί ευτελούς τιμήματος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, που θα εξετάσουμε σε αυτό το ρεπορτάζ, ήταν η πώληση 14 ακινήτων σε θυγατρική της Eurobank (Eurobank Properties) σε τιμή πολύ κατώτερη και από τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων. Θα εξετάσουμε επίσης τους όρους ενοικίασης ενός εξ αυτών των ακινήτων, του κτιρίου του υπουργείου Παιδείας στο Μαρούσι, που αναμφίβολα είναι όχι μόνο ζημιογόνοι, αλλά και δυσμενείς για το Δημόσιο για τα επόμενα 20 χρόνια. Σημειώνεται ότι αντίστοιχη διαδικασία έχει διενεργηθεί και για άλλα 14 ακίνητα, τα οποία πωλήθηκαν σε θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας, την Εθνική Πανγαία.
Το Δημόσιο μοίρασε αρχικά 28 ακίνητά του σε δύο ισόποσα χαρτοφυλάκια των 14, ενώ εμφανίστηκαν τον Οκτώβριο του 2013 τρεις υποψήφιοι αγοραστές. Το Χαρτοφυλάκιο Β΄ πωλήθηκε τελικά στις 12 Μαΐου του 2014 στη Eurobank Properties και σε αυτό περιλαμβάνονταν τα εξής κτίρια (ενδεικτικά στην παρένθεση η αντικειμενική αξία τους σε ευρώ όπως περιγράφεται στη σύμβαση):

Γνώριμα πρόσωπα, παλιές συνταγές

Τι σηματοδοτούν οι επιλογές στελεχών από το παλιό πολιτικό και οικονομικό σύστημα για κρίσιμα κυβερνητικά πόστα

Του Ειδικού Συνεργάτη από το Δρόμο

Πέρα από τις εξελίξεις στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης και του (έντιμου ή λιγότερο έντιμου) συμβιβασμού, υπάρχει ένα ακόμα θέμα στο οποίο οι επιλογές που έχουν γίνει ακυρώνουν τις προσδοκίες για μια σημαντική τομή στην πορεία της χώρας.

Ο λόγος για τη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε ορισμένες από τις επιλογές που έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα, ξεκινώντας από το ίδιο το κυβερνητικό σχήμα και κάνοντας μια σύντομη επισκόπηση της κατάστασης που επικρατεί σε μια σειρά τομείς.

Πρόσωπο-κλειδί ο Σπ. Σαγιάς

Η τοποθέτηση του Σπύρου Σαγιά στη θέση του γραμματέα της κυβέρνησης προξένησε από την πρώτη στιγμή ιδιαίτερη εντύπωση. Η επιλογή δεν έχει ιδιαίτερη σημασία μόνο σε συμβολικό επίπεδο, αλλά και άμεση σχέση με την ποιότητα της διακυβέρνησης. Χωρίς ίχνος υπερβολής, διαπιστώνει κανείς ότι ο κ. Σαγιάς συμβολίζει τις πρακτικές του εγχώριου κατεστημένου τα τελευταία χρόνια και τη διασύνδεση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα προς όφελος των επιχειρηματικών συμφερόντων και στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

Ο ίδιος και το δικηγορικό του γραφείο ειδικεύτηκε σε υποθέσεις ιδιωτικοποιήσεων και συμβάσεων παραχώρησης. Ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με υπουργούς και πολιτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ της περιόδου Σημίτη, και ανέλαβε μια σειρά «δουλειές» με μεγαλύτερη ή μικρότερη, κάθε φορά, επιτυχία. Ο κ. Σαγιάς είχε το «προτέρημα» πότε να εκπροσωπεί την πλευρά οργανισμών του Δημοσίου και πότε να εργάζεται για λογαριασμό επενδυτικών ομίλων.

ΟΛΠ, Cosco, ΟΠΑΠ, ΟΣΕ, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Καζίνο Φλοίσβου, ΔΕΠΑ, Ξενία, Ολυμπιακή Αεροπορία, Κόκκαλης και Intrakat (Καραϊσκάκη), Μελισσανίδης και Aegean είναι κάποιες μόνο από τις λέξεις-κλειδιά της πλούσιας δραστηριοποίησης του σημερινού γραμματέα της κυβέρνησης. Δραστηριότητες οι οποίες φυσικά δεν σταμάτησαν μετά την περίοδο Σημίτη, αλλά επεκτάθηκαν μέχρι πρόσφατα, αποδεικνύοντας την ευελιξία του κ. Σαγιά να συνάπτει σχέσεις με όλα τα πολιτικά περιβάλλοντα που διαχειρίστηκαν μέχρι σήμερα τις τύχες της χώρας, με τη γνωστή κατάληξη.

Προνομιακό πεδίο των δραστηριοτήτων του υπήρξε βέβαια το Λιμάνι του Πειραιά, με πρόσφατο ρόλο του αυτόν του νομικού σύμβουλου της Cosco, αφού προηγουμένως παρείχε τις υπηρεσίες του στο Δημόσιο και τον ΟΛΠ.

Η σημερινή θέση του Σπ. Σαγιά στο κυβερνητικό σχήμα δεν είναι καθόλου δευτερεύουσας σημασίας, όπως και ο ρόλος του σε αποφάσεις και επιλογές χειρισμών και προσώπων σε μια σειρά κρίσιμους τομείς. Οι διασυνδέσεις από τη μακρά του πορεία στο… θαυμαστό κόσμο των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων και της «αξιοποίησης» του δημόσιου πλούτου, είναι φανερό ότι χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση και τη διευθέτηση μιας σειράς ανοιχτών μετώπων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Σαγιάς είναι ένα από τα πρόσωπα του στενού επιτελείου που έχει αναλάβει την τοποθέτηση προσώπων σε Διοικήσεις οργανισμών και θέσεις κλειδιά. Τέλος, μετά τον πρόσφατο ανασχηματισμό των ομάδων που έχουν αναλάβει το έργο της διαπραγμάτευσης, εμπλέκεται πλέον και σε αυτόν τον τομέα, αναλαμβάνοντας βασικό συντονιστικό ρόλο και την ευθύνη να ελέγχει την πορεία των διαπραγματεύσεων με τα τεχνικά κλιμάκια των «θεσμών» στην Αθήνα.

Ο Δημήτρης Μάρδας

Οικονομική αποτίμηση της κατάστασης του Ταμείου Νομικών

Για να έχουμε μια εικόνα, του τι συμβαίνει στα συστεγαζόμενα ενοποιημένα Ταμεία, ΤΑΝ: ετήσια ελλείματα 30 εκατ €, σύνολο αποθεματικών 240 εκατ €, 45% των ασφαλισμένων αδυνατεί να πληρώσει εισφορές.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΝΟΜΙΚΩΝ

ΤΑΜΕΙΟ ΝΟΜΙΚΩΝ

Τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης στην πατρίδα μας αλλά και στο εξωτερικό διαχωρίζονται σε δύο (2) μεγάλες κατηγορίες: Aφενός τα συστήματα εκείνα όπου το Κράτος εγγυάται την εισροή στο ασφαλιστικό σύστημα (Ταμεία) συγκεκριμένων πόρων αλλά δεν εγγυάται τις συντάξεις, καθώς αυτό το μέλημα ανήκει στον κάθε επιμέρους κοινωνικοασφαλιστικό φορέα, επενδύοντας τα διαθέσιμα των πόρων που διαχειρίζεται και αφορούν στα συστήματα , εκείνα που δεν εισφέρονται πόροι και το κράτος εγγυάται την ελάχιστη (εθνική) σύνταξη.

Έτσι στην πατρίδα μας υπάρχουν Ταμεία, για τα οποία το κράτος εγγυάται χρηματοδοτώντας τη βασική σύνταξη (π.χ. ΙΚΑ, ΟΕΕΕ κλπ.) η οποία σήμερα ανέρχεται στα 360€, όχι όμως για το ΕΤΑΑ (δικηγόροι, ιατροί μηχανικοί) ούτε το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ (δημοσιογράφοι) (άρθρο 37 Ν. 3863/10). Αυτό σημαίνει ότι το ΤΑΝ πρέπει να εξευρίσκει πόρους για να εξασφαλίζει το σύνολο των απαραίτητων διαθεσίμων για την πληρωμή των συντάξεων και των εν γένει παροχών του ταμείου τόσο από τις άμεσες ασφαλιστικές εισφορές, όσο και από τους πόρους που εισρέουν από άλλες πηγές (συμβόλαια, αναλογικά δικαιώματα, τόκοι κλπ).

Έτσι καθήν περίπτωση το ΤΑΝ δεν διαθέτει επαρκή οικονομικά διαθέσιμα, δεν θα δύναται οι δικηγόροι και οι λοιποί ασφαλισμένοι να λάβουν ούτε ένα (1) ευρώ από το Ταμείο ή από το Δημόσιο ως σύνταξη (κύρια και επικουρική) αλλά και εφάπαξ.

Η ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗ- ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΑΝ

Το Ταμείο Νομικών όπως και πολλά άλλα ασφαλιστικά Ταμεία εμφανίζουν σύμφωνα με τις αναλογιστικές μελέτες, που έχουν λάβει χώρα στο παρελθόν μετά από εντολή της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας τεράστια αναλογιστικά ελλείμματα, επειδή η δόμηση της οικονομικής τους βάσης ήταν της λογικής 100:100 δηλαδή βάζεις 100 ασφαλιστικές μονάδες και λαμβάνεις 100 πάλι ως ασφαλιστικό προϊόν (συντάξεις, εφάπαξ κ.ο.κ.), διότι δεν υπήρχε σωστή εξασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας των φορέων με βάση την αναλογιστική λογιστική, καθώς τα πάντα δομήθηκαν στην προοπτική της επένδυσης των εισρεόντων πόρων, που είχαν χαρακτηρισθεί αρχήθεν από κάποιους ως «εργοδοτική εισφορά» και από άλλους ως «κοινωνικό πόρο».

Όμως στην πορεία της εξέλιξης το Κράτος με σειρά νομοθετικών παρεμβάσεών του, ( ΝΔ1611/50 άρθρο 1)υποχρέωσε το Ταμείο Νομικών καθώς και τα άλλα ασφαλιστικά ταμεία να τηρούν λογαριασμό διαθέσιμων ΑΤΟΚΑ στην Τράπεζα της Ελλάδος, με αποτέλεσμα να μην δύναται το Ταμείο Νομικών να έχει έσοδα και πόρους από την τοκοφορία των αποθεματικών τους, πρακτική που σταμάτησε το 1982 (ν.1266/82) και μόλις το 1992 με τον ν.2076/92 (άρθρο 13 ) προβλέφθηκε για τα αποθεματικά των ταμείων η επένδυση σε χρηματοοικονομικά προϊόντα .

Τα αρχίδια* της Ε.Ε.

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

Οι πρώτες εκατό μέρες της νέας κυβέρνησης πέρασαν, αλλά κάποια ουσιαστική αλλαγή δεν είδαμε. Να αρχίσουμε από το χρέος και την κατάργηση των Μνημονίων. Δεν έγινε τίποτα. Το χρέος εξυπηρετείται κανονικά και, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του καθηγητή Γ. Μαργαρίτη («Εφ.Συν.» 6.4.15), μέχρι τον Αύγουστο θα έχουμε πληρώσει 15 δισ. ευρώ.
Πού είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους αφού πληρώνουμε τοκοχρεολύσια που ουσιαστικά επικυρώνουν το χρέος;
Οι εφαρμοστικοί νόμοι έχουν την ίδια ισχύ όπως και με την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. «Η δημόσια κοινή περιουσία αυτού του λαού δεν ξεπουλιέται» μας είχαν υποσχεθεί.
Αλλά το ΤΑΙΠΕΔ δεν καταργήθηκε και δουλεύει κανονικά. Αν το βαφτίσουμε σε αριστερά νερά, πάλι την ίδια δουλειά δεν θα κάνει;
Τι γίνεται με τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, το νερό; Αν πάνε σε κοινοπραξίες, δεν είναι ιδιωτικοποίηση;
Τον ΕΝΦΙΑ τον πληρώνουμε κανονικά και ο ΦΠΑ δεν μειώθηκε.
Αυτά ενδεικτικά. Μοιάζει η πολιτική Σαμαρά-Βενιζέλου να έχει επιβιώσει, αλλά με άλλη ρητορική και διαφορετική επικοινωνιακή τακτική. Τι να συμβαίνει άραγε;
Ο χαρισματικός Τσίπρας να δημαγωγούσε ασυστόλως για να πάρει την εξουσία για την εξουσία, όπως ο αντίστοιχος συνάδελφός του Α. Παπανδρέου, ή απλά το αρχηγικό επιτελείο -για κόμμα και όργανα δεν μιλάμε βέβαια- είχε τις καλύτερες δυνατές προθέσεις, πίστευαν σε αυτά που έλεγαν και νόμιζαν πως αυτά μπορούν να εφαρμοστούν;
Πιστεύω στη δεύτερη εκδοχή, όσο και αν υπήρχαν δημαγωγικά στοιχεία, που είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Γιατί η «εξίσωση του ΦΠΑ» θα εκτροχιάσει το ισοζύγιο

Του ΑΡΤΕΜΗ ΨΑΡΟΜΗΛΙΓΚΟΥ 

Η επιμονή των δανειστών να επιβάλλουν στην Ελλάδα το μέτρο της μέσης εξίσωσης των 2 συντελεστών του ΦΠΑ, 13% και 23%, εμπεριέχει τον (προσχεδιασμένο εκ μέρους τους) κίνδυνο εκτροχιασμού του Εμπορικού Ισοζυγίου: Δια της μεθόδου της «φορολογικής επιδότησης» των εξαγωγών των πλούσιων βιομηχανικών χωρών εις βάρος των εγχώριας παραγωγής.

Η πρώτη σκέψη – αρκετά αφελής – λέει: «Εντάξει, οι μηνιαίες δαπάνες μου είναι 1000 ευρώ. Είναι περίπου κατανεμημένες, τα 500 ευρώ σε προϊόντα και υπηρεσίες του 23% και τα άλλα 500 στο 13%. Αν η κυβέρνηση συμφωνήσει σε έναν ενιαίο συντελεστή 18% (δηλαδή 23+13= 36/2=18) εγώ ούτε χάνω ούτε κερδίζω».

Πολύ καλό για να ήταν αληθινό.

Πρώτον γιατί το μοντέλο κατανάλωσης 50%-50% είναι ιδεατό και στην πραγματικότητα τα προϊόντα του 13% είναι πολύ περισσότερα.

Δεύτερον στα αγαθά του 13% περιλαμβάνονται είδη πρώτης ανάγκης και επιβίωσης (ψωμί, τυρί, γάλα, κρέας, κ.λ.π.) που έχουν σε κάποιο βαθμό «ανελαστική» ζήτηση. Δηλαδή αυτός που έχει διαθέσιμα 10 ευρώ ημερησίως είναι αναγκασμένος να τα δώσει για να «φάει» και όχι για να «ντυθεί». Το μέτρο έχει μιαν άγρια ταξική …ομορφιά, αλλά ας μη λησμονούμε πως υπάρχουν πολλά νοικοκυριά που κινούνται πολύ πέραν των «ανελαστικών δαπανών» διατροφής. Και – αν ο εκβιασμός γίνει αποδεκτός – τα εύπορα στρώματα θα έχουν φθηνότερη πρόσβαση στην καινούργια τους Mercedes και στην 50άρα τηλεόραση plasma. Εισαγόμενες βεβαίως.

Τρίτον τα είδη διατροφής (ΦΠΑ 13%) είναι σε μεγαλύτερο βαθμό ελληνικής παραγωγής σε σχέση με τα βιομηχανικά (ΦΠΑ 23%) που είναι κατά κύριο λόγο εισαγόμενα.

Είναι παγκοίνως παραδεκτό πως η κατανάλωση κινείται πάντα προς τα προϊόντα με χαμηλότερες τιμές και να απομακρύνεται από αυτά που οι τιμές τους ανεβαίνουν. Απλοελληνιστί, οι άνθρωποι αγοράζουν τα φθηνότερα αγαθά και γυρίζουν την πλάτη σε αυτά που ακριβαίνουν.

Διαπιστώνουμε πως και στον «επιθανάτιο ρόγχο» της χώρας μας, οι «δανειστές και εταίροι» πάνε «να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι».  

Οι χώρες του Ευρωδιευθυντηρίου είδαν πως οι εξαγωγές τους στην Ελλάδα έπεσαν, λόγω μείωσης της κατανάλωσης (που οι ίδιες επέβαλαν) και τώρα πάνε να επανακτήσουν τα μερίδια τους σπρώχνοντας τα τελευταία ελληνικά προϊόντα στο περιθώριο της αγοράς. Επικαλούνται τον «εξορθολογισμό του ΦΠΑ» για να επιδοτήσουν – δαπάναις της Ελλάδας – τις εξαγωγές τους.

Εάν το μέτρο γίνει δεκτό από την κυβέρνηση θα σημάνει τη ραγδαία επιδείνωση του Εμπορικού Ισοζυγίου. Δηλαδή του μόνου δείκτη που βελτιώθηκε – με αιματηρές θυσίες – στα χρόνια του Μνημονίου.

Θα πληγεί επομένως η «αχίλλειος πτέρνα» του ελληνικού παραγωγικού μοντέλου που είναι το Ισοζύγιο. Δηλαδή το μέγεθος που είναι πιο άρρωστο και από το έλλειμμα του Προϋπολογισμού και από το Χρέος. Αυτό, συνδυαζόμενο με τα άλλα δύο θα οδηγήσει στην ολοκληρωτική κατάρρευση.

«Φοβού τους δανειστάς και δώρα φέροντας». Πολύ περισσότερο αν φέρουν αύξηση του ΦΠΑ στα είδη άμεσης επιβίωσης του τμήματος αυτού του ελληνικού λαού που κυριολεκτικά λιμοκτονεί. Και ακολούθως θα τροφοδοτήσει τον πλήρη εκτροχιασμό της ελληνικής Οικονομίας.

* Πηγή: www.imerodromos.gr

Απόφαση-εισήγηση της Δ.Ε. του ΤΣΜΕΔΕ για παράταση της προθεσμίας πληρωμής των εισφορών α΄ εξαμήνου 2015 μέχρι την 30.7.2015

Σωστή κίνηση μια και τα ειδοποιητήρια θα ανέβαιναν την Παρασκευή 15/5 με τις αυξήσεις, επείγει άμεσα η κατάθεση Ν/Σ που να ακυρώνει τις ληστρικές αυξήσεις.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΕΔΜΕΔΕ

Όπως μας ενημέρωσαν οι εκπρόσωποί μας στη Δ.Ε. του ΤΣΜΕΔΕ κατά τη συνεδρίασή της την 11.5.2015 αποφασίστηκε:

1. Η περαιτέρω παράταση της προθεσμίας για την πληρωμή των ασφαλιστικών εισφορών του α΄ εξαμήνου 2015 μέχρι την 30η Ιουλίου 2015

2. Η ανάρτηση των σχετικών ειδοποιητηρίων στην ιστοσελίδα του ΤΣΜΕΔΕ την 15.6.2015

Αναμένεται η επικύρωση της ως άνω απόφασης-εισήγησης κατά τη συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΕΤΑΑ την Πέμπτη 15.5.2015

http://www.pedmede.gr/

αποκατάσταση του χωρικού σχεδιασμού: η ώρα του «από τη θεωρία στην πράξη»

Από τις Οικοτριβές

 

Με σειρά δημόσιων παρεμβάσεων και αρθρογραφίας κι εδώ στις Οικοτριβές αλλά και αλλού έχει επισημανθεί και σχολιαστεί κατ’ επανάληψη τα τελευταία «μνημονιακά» χρόνια, ο συστηματικός τρόπος υποκατάστασης του δημόσιου χωρικού σχεδιασμού από έναν προσχηματικά δημόσιο και προσχηματικά χωρικό σχεδιασμό, έναν σχεδιασμό δηλαδή αχωρικό και ιδιωτικής κοπής που δεν απορρέει από διαδικασίες διαπραγμάτευσης του σκοπού του σχεδιασμού, του περιλάλητου δημόσιου συμφέροντος, με τους τοπικούς και χωρικούς (δηλαδή κοινωνικούς, παραγωγικούς, περιβαλλοντικούς) φορείς και διαθέσιμα.

Αντίθετα, απαντά, κυρίως και συχνά «φωτογραφικά», σε ιδιωτικά αιτήματα άντλησης υπεραξίας μέσα από «επενδύσεις» εκμετάλλευσης της γης και των φυσικών, ιστορικών ή κοινωνικών της πόρων. Συχνά, οι συνέπειες από αυτές τις επενδύσεις ούτε επιθυμητές είναι από τις τοπικές κοινωνίες ούτε συμβατές με το παραγωγικό τους προφίλ ή τα περιβαλλοντικά κεκτημένα. Συχνά επίσης, οι συνέπειες αυτές είναι ανεπίστρεπτες. Στη δημόσια συζήτησή τους ωστόσο, προτάσσεται πάντα η παντοδύναμη ρομφαία της «ανάπτυξης», των «θέσεων εργασίας», αντιλήψεων δηλαδή που αναπαράγουν τα πιο ξεπερασμένα -και ανόητα- δίπολα στην επιστημονική και δημόσια συζήτηση για τον χώρο, το περιβάλλον, την ανάπτυξη και τον σχεδιασμό. Δίπολα παραπειστικά έως και κωμικά, που όμως παρά τις προφανείς τους αδυναμίες, για κάποιους διατηρούν την αξία του επιχειρήματος. Θύμα αυτών των μεθοδεύσεων και παρεξηγήσεων είναι ασφαλώς και ο χώρος και η δικαιοσύνη σ’ αυτόν, αλλά και το δημόσιο συμφέρον.

Οι μνημονιακές πρακτικές

Στο πλαίσιο της μνημονιακής νομοθεσίας, οι νομοθετικές πρωτοβουλίες που αφορούσαν τον χώρο και τον σχεδιασμό του ήταν εντυπωσιακά πολλές και σημαίνουσες. Κατέστη σαφές ευθύς εξαρχής ότι η ανα- ή από- διάρθρωση του πλαισίου όρων ανάπτυξης ή προστασίας του χώρου ήταν κεντρική προτεραιότητα. Εκκινώντας από την βασική φιλοσοφία «αξιοποίησης»-εκποίησης της δημόσιας γης, αδιακρίτως, όπως αυτή οριοθετήθηκε στον Εφαρμοστικό του μεσοπρόθεσμου το 2011 (ν. 3986/2011) ακολούθησε μια ενορχηστρωμένη ομοβροντία ρυθμίσεων που αφορούσε τους a la carte όρους εκμετάλλευσης δημόσιας ή ιδιωτικής γης με τα λεγόμενα «Ειδικά Σχέδια» κάθε είδους, την αποδυνάμωση σε προσωπικό και αρμοδιότητες όλων των ελεγκτικών υπηρεσιών του δημοσίου, την αποδυνάμωση του καθεστώτος προστασίας δασικών, παράκτιων ή άλλων οικολογικά κρίσιμων περιοχών, τη δημιουργία προϋποθέσεων για εισπρακτική αντιμετώπιση και πρακτική διαιώνιση των αυθαιρέτων σε εντός και εκτός σχεδίου περιοχές, τη μεταφορά της αρμοδιότητας σχεδιασμού και διαχείρισης του δημόσιου συμφέροντος (περιουσίας και όρων ανάπτυξης) σε πολυάριθμες και εντελώς αδιαφανείς Α.Ε. και τόσα άλλα. Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες που τόσο ως περιεχόμενο όσο και ως διαδικασία θεσμοθέτησης (με προσχηματική διαβούλευση σε άλλ’ αντ’ άλλων κείμενα νόμου, με διαδικασίες εξπρές, με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, σε θερινά τμήματα της Βουλής κ.ο.κ.) βάθυναν και στερέωσαν τις πιο δυσοίωνες από τις νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις και πρακτικές που γνωρίσαμε κατ’ εξοχήν στην περίοδο της Ολυμπιακής προετοιμασίας. Όλες αυτές οι κατευθύνσεις ρυθμίσεων τελικά αποκρυσταλλώθηκαν, το καλοκαίρι που μας πέρασε, σε ένα νέο υπόδειγμα χωρικού σχεδιασμού με τον ν. 4269/2014, την περίφημη «Χωροταξική και Πολεοδομική μεταρρύθμιση» (γνωστή και ως Χω.Πο.με.). Η καθαυτό Χω.Πο.με. εμπλουτίστηκε βέβαια με τους ν. 4280/2014 για τα δάση και την ιδιωτική πολεοδόμηση, τον ν. 4277/2014 για την οριστική αντικατάσταση του παλιού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αττικής και τον τελευταίο νόμο-σκούπα της προηγούμενης κυβέρνησης, τον ν. 4315/2014, στον οποίο συνωθήθηκαν άρον άρον όσα αιτήματα προλάβαιναν να προωθηθούν μέσω του πρόθυμου και απερχόμενου πολιτικού προσωπικού.

Προς ένα νέο υπόδειγμα

Αλλάζει η φορολογία μισθωτών με μπλοκάκι

Από εδώ

Τα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών έχουν ρίξει στο τραπέζι των συζητήσεων μία σειρά αλλαγών στη φορολόγηση όσων αμείβονται με μπλοκάκι.

Σύμφωνα με το επικρατέστερο σενάριο που κυκλοφορεί, από το οικονομικό επιτελείο ετοιμάζουν αύξηση του φόρου στα μπλοκάκια που πλέον θα φτάνει και το 26%.

Σήμερα οι μισθωτοί που έχουν και εισοδήματα με μπλοκάκι φορολογούνται με 22% για εισοδήματα από μισθωτές υπηρεσίες ως 25.000 ευρώ το χρόνο, με 32% για τα επόμενα 17.000 και με συντελεστή 42% για τα ποσά από κει και πάνω. Τα εισοδήματα από το μπλοκάκι φορολογούνται με συντελεστή 26% από το πρώτο ευρώ.

Η παρέμβαση του υπουργείου, εφόσον υλοποιηθεί, θα έχει να κάνει με τον υπολογισμό όλων των εισοδημάτων των κατόχων μπλοκ ως μισθωτών. Με δυο λόγια όσοι μισθωτοί έχουν και εισοδήματα από μπλοκάκι, θα φορολογούνται με τους συντελεστές για μισθωτές υπηρεσίες.

Άρα, ενώ με τα ισχύοντα τώρα όταν ένας μισθωτός έχει έσοδα 20.000 από μισθωτές υπηρεσίες και 7.000 ευρώ με μπλοκάκι, τα εισοδήματα αυτά φορολογούνται με 22% τα 20.000 ευρώ και με 26% τα 7.000 ευρώ, εάν υλοποιηθεί το σενάριο, όλο το εισόδημα θα μπει στην κλίμακα του φόρου μισθωτών υπηρεσιών και θα φορολογείται με βάση τα ισχύοντα για μισθωτούς ποσοστά.

Μειώνονται 20% οι αντικειμενικές - Αφορολόγητο 50.000 ευρώ για τον ΕΝΦΙΑ

Oι νέες τιμές της εφορίας για τα ακίνητα υπολογίζεται να είναι έτοιμες μέχρι το τέλος Iουνίου και να τεθούν σε ισχύ από την 1η Iουλίου. Πάνω στις νέες αναπροσαρμοσμένες τιμές θα υπολογιστεί και ο φόρος ακινήτων που θα κληθούν να πληρώσουν από το φθινόπωρο περίπου 6 εκατ. ιδιοκτήτες ακινήτων.

Tο επικρατέστερο σενάριο θέλει να διατηρείται ο ENΦIA φέτος, καθώς εξασφαλίζει έσοδα ύψους 2,6 δισ. ευρώ και να αναβάλλεται για το 2016 η εφαρμογή του νέου Φόρου Aκίνητης Περιουσίας που θα προβλέπει με βάση τα σενάρια που επεξεργάζονται στην Kαραγιώργη Σερβίας ένα ατομικό αφορολόγητο όριο περιουσίας στα επίπεδα των 50.000 ευρώ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το σχέδιο για την αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών προβλέπει:

1. Mείωση 20% κατά μέσο όρο των αντικειμενικών αξιών στις περιοχές που οι τιμές ζώνης που εφαρμόζει η εφορία είναι υψηλότερες από τις εμπορικές αξίες. Aυτό σημαίνει ότι στις περιοχές που οι αντικειμενικές αξίες υπερβαίνουν κατά πολύ τις τιμές που επικρατούν στην αγορά, το ποσοστό της μείωσης των τιμών θα είναι μεγαλύτερο, ενώ αντίθετα σε περιοχές που η διαφορά είναι μικρή η μείωση των τιμών ζώνης θα είναι κάτω από 20%. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Tράπεζας της Eλλάδα, οι αντικειμενικές αξίες είναι σήμερα περίπου 15%-20% υψηλότερες κατά μέσο όρο σε σχέση με τις πραγματικές. Xαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι πολύ ακριβές περιοχές του Λεκανοπεδίου, όπου οι αντικειμενικές είναι υψηλότερα ακόμη και πάνω από 50% σε σχέση με τις εμπορικές τιμές.

Oι μεγαλύτερες διορθώσεις αναμένεται να γίνουν στις λεγόμενες «ακριβές» περιοχές, οι οποίες και έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση (Aγία Παρασκευή, Xαλάνδρι, Ψυχικό, Φιλοθέη, Mαρούσι, Γλυφάδα κ.λπ.). Στις ακριβές περιοχές, οι αντικειμενικές αξίες είχαν φτάσει να ξεπερνούν ακόμη και τα 5.000 ευρώ ανά τετραγωνικό, τιμές οι οποίες δεν εντοπίζονται πλέον στην αγορά ούτε με το...κιάλι.

2. «Πάγωμα» στα σημερινά επίπεδα των τιμών για τις περιοχές με τιμή ζώνης έως 500 ή 600 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο. Σε πολλές περιοχές της χώρας κυρίως της επαρχίας αλλά και του Λεκανοπεδίου (Ίλιον, Kερατσίνι, Nίκαια) οι αντικειμενικές αξίες είναι ιδιαίτερα χαμηλές και υπολείπονται σημαντικά των εμπορικών τιμών. Στις περιοχές αυτές, οι τιμές θα έπρεπε να αυξηθούν ακόμη και πάνω από 50% για να προσεγγίσουν τις τιμές της αγοράς. Ωστόσο για να μην επιβαρυνθούν οι ιδιοκτήτες ακινήτων από την αύξηση των τιμών, που θα ανέβαζαν τους φόρους ακινήτων στο υπουργείο Oικονομικών, προσανατολίζονται να παραμείνουν αμετάβλητες.

3. Aύξηση των τιμών σε πολλές περιοχές της χώρας που οι τιμές πώλησης των ακινήτων (νεόδμητων) παραμένουν σε υψηλά επίπεδα. Πρόκειται κυρίως για περιοχές που γνώρισαν ταχύτατη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια χωρίς αυτή να αποτυπώνεται και στις αντικειμενικές αξίες.

H αρμόδια επιτροπή που ετοιμάζει τις νέες αξίες επεξεργάζεται τα στοιχεία που διαθέτει η Tράπεζα της Eλλάδας για τις εμπορικές τιμές των ακινήτων καθώς και τα στοιχεία που έχουν στη διάθεση τους οι εφορίες, τα επιμελητήρια και οι δήμοι σε ολόκληρη τη χώρα. Oι σκληρές ταμειακές και δημοσιονομικές συνθήκες δεν αφήνουν περιθώρια στην κυβέρνηση για μεγάλο «κούρεμα» των αντικειμενικών αξιών στα επίπεδα των εμπορικών τιμών, καθώς κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε σημαντική απώλεια εσόδων. Mάλιστα, πληροφορίες αναφέρουν ότι το σχέδιο που επεξεργάζεται η κυβέρνηση σε συνδυασμό με τη μείωση των αντικειμενικών αξιών στηρίζεται στην είσπραξη εσόδων ελαφρώς χαμηλότερα από τα 2,65 δισ. ευρώ που απέφερε στα ταμεία του Δημοσίου ο ENΦIA του 2014.

H άνοδος και η πτώση  της κτηματαγοράς

Γιάννης Πάνου: Δήλωση ανεξαρτητοποίησης από τη συσπείρωση αριστερών μηχανικών

Γιάννης Πάνου: Δήλωση ανεξαρτητοποίησης από τη συσπείρωση αριστερών μηχανικών

Η τραγική εξέλιξη της Κυριακής 10.5.2015 στο ΤΕΕ δεν ήταν αναπότρεπτη.
Η καταστροφική διαδικασία όπου η αντιπροσωπεία του ΤΕΕ εξέλεξε πρόεδρο τον εκπρόσωπο της ΔΚΜ Γιώργο Στασινό (τον άνθρωπο που εκτός όλων των άλλων σαν μέλος του ΔΣ του ΕΤΑΑ είχε ψηφίσει υπέρ της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών) μπορούσε να αποτραπεί.
Η εκλογή Στασινού καθώς και η ανασύσταση - στο ΤΕΕ αυτή τη φορά - του μνημονιακού μπλοκ των εκπροσώπων του καθεστώτος του Σαμαροβενιζελισμού, Στασινός(ΔΚΜ) & Μήλης (ΔΗΣΥΜ) συνιστά μια πρωτοφανή στα χρονικά του ΤΕΕ νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση και μια πρωτοφανούς μεγέθους ήττα των δυνάμεων της αριστεράς και των εργαζόμενων μηχανικών, ήττα που θα έχει πολλαπλές και αλυσιδωτές δυσμενείς συνέπειες για τα δικαιώματα της ήδη πληττόμενης πλειοψηφίας των μηχανικών.
Την ευθύνη αυτού του καταστροφικού αποτελέσματος δεν την έχει ωστόσο αποκλειστικά η παράταξη της Ριζοσπαστικής Πρωτοβουλίας Μηχανικών που με αδέξιο και μονομερή τρόπο ανέλαβε τη μάχη της προεδρικής διαδοχής μετά την υπουργοποίηση του Χρήστου Σπίρτζη.
Την ευθύνη την μοιράζονται όλες οι δυνάμεις της αριστεράς στο ΤΕΕ, οι οποίες τυφλωμένες από έναν ανέξοδο αντικυβερνητισμό σε μια ανεπίτρεπτη απώλεια συναίσθησης των συνεπειών παρέμειναν μνησίκακα αδρανείς, επιτρέποντας με την αποχή τους να συμβεί αυτό θα έπρεπε πάση θυσία να αποτραπεί.
Και πριν απ΄ όλες τις παρατάξεις της αριστεράς  η ευθύνη βαραίνει τη συσπείρωση αριστερών μηχανικών η οποία έως πρόσφατα είχε αποδείξει πως διέθετε πολιτική σκέψη και διορατικότητα τέτοια ώστε οι πρωτοβουλίες της να υπερασπίζουν και όχι να αντιστρατεύονται τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των μηχανικών να ενδυναμώνουν και όχι να δυσχεραίνουν τη θέση των εργαζόμενων μηχανικών να οικοδομούν συμμαχίες με ηγεμονική αριστερή οπτική και όχι να σπέρνουν την ηττοπάθεια την αποστράτευση και να υποβοηθούν στην επικράτηση του αντιπάλου.

Συνέντευξη του David Harvey

Aν ενοποιηθεί το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και ο αντιρατσισμός με ένα εργατικό κίνημα, η κατάσταση θα είναι εκρηκτική

Συνέντευξη: Θάνος Ανδρίτσος, Γιώργος Βελεγράκης για το Περιοδικό

 

Τις προηγούμενες μέρες βρέθηκε στην Αθήνα -για άλλη μία φορά- ο γνωστός μαρξιστής γεωγράφος David Harvey, καλεσμένος στα Σεμινάρια Ριζοσπαστικής Γεωγραφίας. Ο γνωστός στην Ελλάδα από τα πολλά μεταφρασμένα βιβλία του (ενδεικτικά: Η Κατάσταση της Μετανεωτερικότητας, Ο νέος Ιμπεριαλισμός, Το Αίνιγμα του Κεφαλαίου, Εξεγερμένες Πόλεις) θεωρητικός, έδωσε δύο διαλέξεις στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο και στο εμπ. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Seventeen Contradictions and the End of capitalism» κυκλοφόρησε πέρσι και αναμένεται η μετάφρασή του από τον εκδοτικό οίκο Μεταίχμιο. Τον συναντήσαμε και συνομιλήσαμε μαζί του για ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Δημοσιεύουμε σήμερα το μεγάλο κομμάτι της συζήτησης που αναφέρεται στις πρόσφατες εξελίξεις στη Βαλτιμόρη, την κατάσταση των κοινωνικών κινημάτων στις ΗΠΑ και την εξέλιξη της αμερικάνικης οικονομίας. Τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσουν και τα επόμενα μέρη της συζήτησης.

 Φωτογραφίες – Βίντεο: Εύα Καραγκιοζίδου.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Η επίσκεψή σας στην Αθήνα συμπίπτει με τις πρόσφατες ταραχές στη Βαλτιμόρη. Έχοντας ζήσει για αρκετά χρόνια στην πόλη, και μάλιστα στον απόηχο των εξεγέρσεων της δεκαετίας του 60, πώς θα σχολιάζατε τη σημερινή κατάσταση και ποιες αλλαγές επέφερε η κρίση του 2008;

Νομίζω ότι είναι εμφανές ότι από το 2008 και μετά υπάρχουν αυξανόμενα επίπεδα φυλετικών και ταξικών ανταγωνισμών στην κοινωνία των Η π.Α. Πρώτον διότι, σε μια πόλη σαν τη Βαλτιμόρη υπήρξε ένα τεράστιο κύμα κατασχέσεων και πολλοί αφροαμερικανοί κάτοικοι έχασαν τα σπίτια τους. Δε γνωρίζω τους ειδικούς δείκτες  για τη Βαλτιμόρη αλλά σε εθνική κλίμακα, ο αφροαμερικάνικος πληθυσμός έχασε περίπου το 70% της περιουσίας του στην κατάρρευση του 2007-2008, τη στιγμή που ο λευκός πληθυσμός έχασε το 30%. Υπήρξε μια τεράστια επίθεση στον πλούτο που κατείχε ο αφροαμερικάνικος πληθυσμός και μια τεράστια αύξηση της ανεργίας και πάλι άνισα ανάλογα με τη φυλή και την τάξη.

Επιπλέον, σήμερα επιβάλλονται μέτρα λιτότητας τόσο από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση όσο και από τις πολιτείες και τους δήμους που πλέον έχουν πολύ λιγότερους πόρους για να παρέχουν κοινωνικές υπηρεσίες. Μάλιστα, οι ίδιοι οι δήμοι έφτασαν σε σημείο να αναζητούν χρήματα για τη λειτουργία τους μέσα από -αυξανόμενα- πρόστιμα στους οδηγούς. Επομένως αν κοιτάξει κανείς σε παραδείγματα όπως η Βαλτιμόρη και ειδικά στον αφροαμερικάνικο  πληθυσμό, θα κατανοήσει ότι υπάρχει μια τεράστια επίθεση στις συνθήκες διαβίωσης από το 2008 και μετά. Στο ζήτημα της εργασίας, της στέγης και συνολικά της κοινωνικής μέριμνας. Και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα καμιά προσπάθεια να αντιστραφεί αυτό. Τα προγράμματα που υπάρχουν και προσπαθούν να βοηθήσουν τον κόσμο απέναντι στις κατασχέσεις είναι πολύ μικρά και αναποτελεσματικά. Αυτό που ο κόσμος αρχίζει να αντιλαμβάνεται είναι ότι η κυβέρνηση έσωσε τις τράπεζες. Οι τραπεζίτες συνέχισαν να λαμβάνουν τεράστια μπόνους το 2009, το 2010, την ίδια στιγμή που οι φτωχότερες τάξεις, που ειδικά στη Βαλτιμόρη είναι κυρίως αφροαμερικανοί, υπέστησαν τεράστιες απώλειες. Εξάλλου υπήρξε μια τάση να κατηγορηθούν οι μετανάστες και όχι οι τραπεζίτες για την κρίση, κάτι που όξυνε τις αντιθέσεις. Επομένως γεννήθηκε έντονη ταξική και φυλετική οργή και μια αύξηση των φυλετικών εντάσεων μετά το 2007- 2008 τόσο για οικονομικούς όσο και πολιτικούς λόγους.

Ναι, αλλά θεωρητικά οι Η.Π.Α. έχουν ξεπεράσει την κρίση…

Κίνηση για τη Διαγραφή του Χρέους Τώρα!

Κίνηση για τη Διαγραφή του Χρέους Τώρα!    Αθήνα, 4 Μαΐου 2015

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΜΑΪΟΥ ΣΤΙΣ 6 μμ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Η απαράδεκτη επιμονή των δανειστών στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων να ζητούν μείωση των συντάξεων, επαναφορά της μηδενικής ρήτρας, απελευθέρωση των απολύσεων, αύξηση του ΦΠΑ, νέα μέτρα για την δημιουργία πλεονάσματος και συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων (λιμάνια, ΔΕΣΦΑ, κ.λπ.) προοιωνίζεται νέα χειροτέρευση των όρων ζωής των εργαζομένων, των συνταξιούχων και της νεολαίας. Η επαναφορά των ίδιων ακριβώς όρων που έθεταν κι επί κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, πριν δηλαδή τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, αποκαλύπτει τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ηγείται των διαπραγματεύσεων εκ μέρους των δανειστών απέναντι στην κυβέρνηση.

Η πρακτική της οικονομικής ασφυξίας που συστηματικά μεθοδεύει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) επιδεινώνει ξανά την ύφεση στην οικονομία, πλήττοντας την απασχόληση, προκαλώντας νέο κύμα φυγής καταθέσεων κι εκτροχιάζοντας τις όποιες προοπτικές αναιμικής ανάκαμψης. Έτσι η ΕΚΤ, ένας ανεξέλεγτος θεσμός με ανύπαρκτη πολιτική νομιμοποίηση, προωθώντας αυταρχικά τις γνωστές θέσεις των πιστωτών στο σύνολό τους, αποδεικνύεται νεκροθάφτης της οικονομίας, παράγοντας αποσταθεροποίησης κι εν τέλει εκτελεστικός βραχίονας των ευρωπαϊκών πολυεθνικών.

Από την άλλη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επιμένει να επιζητά συμφωνία με τους δανειστές για έναν ανέφικτο «έντιμο συμβιβασμό». Έτσι, παρότι μέχρι σήμερα απορρίπτει τα τελεσίγραφα των δανειστών, που ζητούν υποχώρηση κι από τις ελάχιστες κόκκινες γραμμές της, στρώνει τελικά το έδαφος για μια επονείδιστη συμφωνία, που θα αυξήσει ακόμη περισσότερο την απόγνωση, τη φτώχεια και την υπερχρέωση. Σε αυτό το συμπέρασμα συντείνουν:

Από τον «έντιμο» στον «αναγκαίο» συμβιβασμό

Μια πρωτότυπη παράσταση που τη λένε «διαπραγμάτευση»

του Χρήστου Χατζηιωσήφ από εδώ

Έντιμος, πολιτικός, αναγκαίος συμβιβασμός. Η διολίσθηση του χαρακτηρισμού του επιδιωκόμενου στόχου στον λόγο της κυβέρνησης και τους τίτλους του ελληνικού Τύπου εκφράζει τη μετάπτωση της συλλογικής ψυχολογίας από την αποφασιστικότητα στην αβεβαιότητα και από την αβεβαιότητα στην παραίτηση. Πάνω από τρεις μήνες παρακολουθούμε μια παράσταση που την αποκαλούν «διαπραγμάτευση» ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές της και η οποία δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία των διεθνών σχέσεων. Η πρωτοτυπία της έγκειται σε δύο στοιχεία. Πρώτον, εκτυλίσσεται ταυτόχρονα στις κλειστές συνεδριάσεις των διαπραγματευτικών ομάδων και στα ΜΜΕ, τα οποία δεν αναπαράγουν απλώς τις ειδήσεις αλλά χρησιμοποιούνται από πολλές πλευρές, σε πρωτόγνωρο βαθμό, για να παρέμβουν στις διαπραγματεύσεις. Δεύτερον, για πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκής διπλωματίας η γλώσσα είναι τόσο λίγο διπλωματική. Οι ανοικτοί εκβιασμοί, οι ύβρεις, ο ακραίος εθνικισμός και οι ρατσιστικές προσβολές είναι στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο στα ΜΜΕ, αλλά και –από ό,τι διαρρέει– και μέσα στις αίθουσες των συνεδριάσεων. Ο αρχικά επιδιωκόμενος «έντιμος συμβιβασμός» δεν μπορούσε ποτέ να υπάρξει, γιατί προϋπέθετε έντιμη διαπραγμάτευση. Και κάτι τέτοιο δεν υπήρξε σε καμία φάση.

Παναγιώτης Τέτσης, «Στη Λαϊκή Αγορά», 1977

Ο παρατηρητής που δεν διαθέτει έγκυρη πληροφόρηση και δεν θέλει να συστοιχηθεί με όσους φωνασκούν ζητώντας άμεση αποδοχή των όρων των δανειστών, αλλά ούτε συμμερίζεται την αισιοδοξία των λιγοστών ΜΜΕ που υποστηρίζουν την κυβέρνηση, βρίσκεται σε μεγάλη αμηχανία προκειμένου να εκφράσει άποψη. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, έχουν γίνει εμφανείς κάποιες καταστάσεις και κάποιοι συσχετισμοί, που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε προκειμένου να κατανοήσουμε αφενός το τι συνέβη και αφετέρου το πώς διαγράφεται η επόμενη μέρα της ελληνικής πραγματικότητας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έχει γίνει εντελώς σαφές ότι το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης –είτε υπάρξει συμφωνία είτε επέλθει ρήξη– θα απέχει πολύ από τους αρχικούς στόχους της ελληνικής κυβέρνησης. Η πολιτική ευθύνη για αυτήν τη διαγραφόμενη αποτυχία ανήκει στην κυβέρνηση. Δεν οφείλεται όμως τόσο σε λάθη διαπραγματευτικής τακτικής, αλλά στη γενικότερη φιλοσοφία της προσέγγισης που υιοθέτησε και στους βαθύτερους κοινωνικούς λόγους που της την υπαγόρευσαν.

Θεωρώ ότι οι αρχικές θέσεις της κυβέρνησης ήταν ορθές και η στάση της έντιμη. Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι η πολιτική που είχε επιβληθεί από τους δανειστές στηρίχτηκε σε λανθασμένους υπολογισμούς και η εφαρμογή της είχε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που διακήρυσσαν ότι επιθυμούσαν οι εμπνευστές της. Σε αυτό συμφωνούσαν ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες σε όλο τον κόσμο και, στις παραμονές των εκλογών, το σύνολο των ελληνικών πολιτικών κομμάτων. Οι πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης ήταν να πείσει τους δανειστές να συμφωνήσουν σε μια λύση που θα ελάφρυνε το ελληνικό χρέος με μία μέθοδο που δεν θα τους υποχρέωνε να καταγράψουν λογιστικές απώλειες, όπως θα γινόταν στην περίπτωση ενός κλασικού κουρέματος. Οι πρώτες προτάσεις Βαρουφάκη για τη μετατροπή των ομολόγων σε χρέος εις το διηνεκές και σε χρέος με αναπτυξιακή ρήτρα αυτό το νόημα είχαν. Πάνω εκεί θα μπορούσε να είχε γίνει η διαπραγμάτευση για τη συγκεκριμένη μορφή της λύσης, ώστε τα δύο μέρη να καταλήξουν σε έναν «έντιμο συμβιβασμό». Οι προτάσεις αυτές έδεναν με την ανοικτή επιστολή Τσίπρα στην εφημερίδα Handelsblatt, όπου διαβεβαίωνε ότι η νέα κυβέρνηση δεν ζητούσε επιπλέον δάνεια, αλλά ζητούσε να της παρασχεθεί η ευχέρεια να αναπτύξει την οικονομία, προκειμένου να εκπληρώσει ευκολότερα τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές και να αναστρέψει τη διαδικασία εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας.

Οι απόψεις των δανειστών δεν είναι αποτέλεσμα ιδεοληψίας

ΣΜΤ: Συγκέντρωση-Πορεία 11η Μαϊου : Κάτω τα χέρια από τα διαθέσιμα των Ταμείων

Από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, κάλεσμα για τη σημερινή διαδήλωση έχει βγάλει και η ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΔΟΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ 11^η ΜΑΙΟΥ ΣΤΙΣ 18.00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ,

Τρεις μόλις μήνες μετά τις εκλογές, η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, επέβαλλε την μεταφορά των ταμειακών διαθεσίμων των Οργανισμών του Δημοσίου, Δήμων και Περιφερειών στην Τράπεζα της Ελλάδας, ώστε να εξασφαλιστεί η απαιτούμενη ρευστότητα για να φανεί «συνεπής η χώρα» στις δανειακές της υποχρεώσεις.

Λίγες μέρες αργότερα, τα ασφαλιστικά ταμεία μπήκαν στο χορό της στήριξης της «εθνικής διαπραγμάτευσης», με πρωτοβουλία των νεοδιορισμένων – από την κυβέρνηση- διοικήσεων τους. Έτσι, το ένα μετά το άλλο, τα ΔΣ των ασφαλιστικών ταμείων, υλοποιώντας «εθελοντικά» την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, έσπευσαν άμεσα να μεταφέρουν τα ταμειακά τους διαθέσιμα στην τράπεζα της Ελλάδος. Ειδικότερα για τους μηχανικούς, την προηγούμενη εβδομάδα τα ΔΣ του ΤΣΜΕΔΕ και του ΕΤΑΑ, εν κρυπτώ, αποφάσισαν ομόφωνα την μεταφορά 100 εκατ. €  από τις εισφορές των μηχανικών, στην τράπεζα της Ελλάδος. Το επόμενο διάστημα μάλιστα, πρόκειται να ακολουθήσει η αφαίμαξη άλλων 200 εκατ € από το ΤΣΜΕΔΕ (400 εκατ € είναι τα συνολικά του διαθέσιμα), για τη διάσωση της Τράπεζας Αττικής. Αντίστοιχη απόφαση πήρε και το ΔΣ του ΟΑΕΕ την ώρα που δεν έχει να πληρώσει συντάξεις. Παράλληλα ο ΟΑΕΔ, βρήκε ότι του περισσεύουν 215 εκ. €, την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων δεν δικαιούται επίδομα ανεργίας.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι όταν το κράτος πρόκειται να βάλει χέρι σε παντός τύπου διαθέσιμα, εμφανίζεται ιδιαίτερα αποτελεσματικό γρήγορο και ευέλικτο, σε αντίθεση με περιπτώσεις που αφορούν τα ζωτικά προβλήματα των μισθωτών και των ανέργων! Ωστόσο η σημασία της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και της δέσμευσης των διαθέσιμων του δημοσίου και των ταμείων πολύ μεγαλύτερη από αυτό.

Οι πόροι που δεσμεύονται σε ειδικό λογαριασμό από την κυβέρνηση, δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για κοινωνική πολιτική, για την ανακούφιση των άνεργων και ανασφάλιστων συναδέλφων, για την δημόσια υγεία και παιδεία παρά τις τεράστιες ανάγκες που υπάρχουν. Η κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ δεσμεύει τους πόρους αυτούς για την κάλυψη των δανειακών υποχρεώσεων του κράτους, προς τους δανειστές. Στις 12 Μάη θέλει να πληρώσει μία ακόμα δόση στο ΔΝΤ ύψους 750 εκ €, ενώ οι θεσμοί δεν κρύβουν την «ικανοποίησή τους». Με άλλα λόγια, το κράτος δεσμεύει το σύνολο των ταμειακών διαθέσιμων για να πληρώνονται οι δόσεις του ληστρικού χρέους, εξυπηρετώντας την ΕΕ, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες που επέβαλαν τα μνημόνια. Την στιγμή που οι «θεσμοί» απαιτούν την συνέχιση της κοινωνικής καταστροφής των προηγούμενων κυβερνήσεων και ένα μνημόνιο, η κυβέρνηση απαντά ότι οι δανειακές υποχρεώσεις θα τηρηθούν στο ακέραιο και το διηνεκές(!) ενώ είναι σταθερά προσανατολισμένη στην υπογραφή μιας νέας αντιλαϊκής συμφωνίας.

Αποτελέσματα για την εκλογή Προέδρου ΤΕΕ και λίγα σχόλια για αυτά

Αναλυτικά τα αποτελέσματα των δύο ψηφοφοριών :

Σάββατο 9 Μαΐου

Ψήφισαν : 153

Ανδρεδάκης (ΡΠΜ) 46

Μήλης (ΔΗΣΥΜ) 26

Σεραφίδης (ΕλΕΜ) 30

Λευκά 45

Άκυρα 6

Κυριακή 10 Μαΐου

Ψήφισαν : 146

Στασινός (ΔΚΜ) 66

Ανδρεδάκης (ΡΠΜ) 54

Σεραφίδης (ΕλΕΜ)  22

Λευκά 3

Άκυρα 1

Η υποψηφιότητα Ανδρεδάκη είχε και τη φανερή στήριξη μεγάλου μέρους της ΔΗΣΥΜ κυρίως γύρω από τον πρώην πρόεδρο Σπίρτζη.

Απλά ερωτήματα προς ειλικρινά (αλλά και σκοπίμως) "αγανακτισμένους" αριστερούς συναδέλφους σχετικά με τα αποτελέσματα.

1. Μπορούν να μας υποδείξουν ποιό πρόγραμμα, ποιές πολιτικές θέσεις, ποιές δεσμεύσεις και κατευθύνσεις υπέβαλλε ο καθ' όλα αξιόλογος και συμπαθής συνάδελφος Ανδρεδάκης? Το μόνο που βρήκαμε σχετικά, είναι η ανακοίνωση στήριξης της υποψηφιότητας του από την παράταξη του. Κείμενο γενικόλογο, με πολλαπλές ερμηνείες, τυπικό μια γλώσσας που λέει πολλά αλλά και τίποτα ταυτόχρονα. Θεωρούν ότι αυτό είναι επαρκές για μια τόσο υπεύθυνη θέση όσο αυτή του προέδρου του ΤΕΕ, ειδικά σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία και μετά από πέντε χρόνια μνημονιακής λεηλασίας; Ή μήπως αρκεί η επίκληση της αριστερής ταυτότητας?

2. Το παραπάνω σημείο δεν είναι τυχαίο, αριστεροί Πρόεδροι του ΤΕΕ έχουν υπάρξει ήδη αρκετοί, αριστερό στην κατεύθυνση του ΤΕΕ, δε ζήσαμε ακόμα (μάλλον δεν πρόκειται κιόλας). Θυμίζουμε στους παλαιότερους το Λιάσκα και πιο πρόσφατα τον Αλαβάνο. Ειδικά ο τελευταίος, απόλυτα ικανός και γνώστης των ζητημάτων και με τις καλύτερες των προθέσεων διαχειρίστηκε μια περίοδο νεοφιλελεύθερης επέλασης με ψήγματα ευαισθησίας, αλλά επί της ουσίας υλοποίηση των και από το Επιμελητήριο. Πως αποτιμάμε όλη αυτή την περίοδο αριστερών προέδρων και νεοφιλελεύθερων πολιτικών για το επάγγελμα, τα έργα, την ασφάλιση, το περιβάλλον, τα δικαιώματα?

3. Μήπως η ασάφεια αυτή, βολεύει την υλοποίηση συμμαχιών χωρίς αρχές με αμφιλεγόμενα πρόσωπα και παρατάξεις? Ο μέχρι πριν λίγους μήνες αντίπαλος της ΡΠΜ Σπίρτζης, από τον υπουργοποίηση του και μετά, μετατράπηκε αυτόματα σε προνομιακό σύμμαχο. Και η πολιτική του τα πέντε χρόνια ποι διοίκησε το επιμελητήριο ξεχάστηκε ή τώρα συμφωνούμε? Οι πιστοποιήσεις, οι εξετάσεις, τα υποχρεωτικά αμοιβόμενα σεμινάρια, η κατάργηση των αμοιβών, η απαίτηση ασφαλιστικής ενημερότητας από το 68% των συναδέλφων που χρωστάνε στο ΤΣΜΕΔΕ? Τι θα έκανε με όλα αυτά ένας αριστερός πρόεδρος με τη στήριξη αυτών που τα υλοποίησαν? Με την Τράπεζα Αττικής και τα 400 εκατ που έχουν ήδη χαθεί και τα 200 που θα δώσουν σε 1-2 μήνες πάλι? Τι να λέμε τώρα αφού μεταξύ των πρωταγωνιστών της στήριξης του συναδέλφου Ανδρεδάκη, είναι και ο Πρόεδρος του ΤΣΜΕΔΕ και Διευθυντής της Άττικα συνάδελφος Γαμβρίλης. Ο θύτης μπορεί να πάει μαζί με το θύμα?

4. Μόλις πριν ένα χρόνο ενώ συζητούσαμε με τους συναγωνιστές της ΡΠΜ τη δυνατότητα δημιουργίας μετώπου (αριστερού, αγωνιστικού και αντιπολιτευτικού στις κυρίαρχες δυνάμεις του ΤΕΕ - κυρίαρχες γιατί η αποχή των συναδέλφων και οι δικές μας αδυναμίες τις έκαναν τέτοιες), επιλέχθηκε η προνομιακή συμπόρευση τους με τη ΔΗΠΑΜ της Τ. Μοροπούλου, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια αριστερής συνεργασίας. Σήμερα, μετά από όλη αυτή τη φασαρία πως αποτιμά η ΡΠΜ αυτές τις επιλογές? Είχαν διάρκεια, αποτέλεσμα, συνέπεια? Και τη στάση κράτησε σήμερα η χθεσινή σύμμαχός?

5. Μπορούμε να κουκουλώνουμε πολύ υπαρκτές διαφορές που έχουν οι παρατάξεις της αριστεράς σε σημαντικά ζητήματα; θυμίζουμε ενδεικτικά δύο πρόσφατες α) επαγγελματικά δικαιώματα και β) διαθέσιμα ΤΣΜΕΔΕ στη ΤτΕ. Για αυτά θα υπάρξουν απαντήσεις και θέληση συννενόησης? Όπου προσπαθήσαμε από κοινού (παρά τις διαφορές μας) κάτι καταφέραμε (βλέπε κοινή εισήγηση στην Α/ΤΕΕ για το ασφαλιστικό)

6. Το ΤΕΕ ως ΝΠΔΔ και τεχνικός σύμβουλος της πολιτείας έχει μια ειδική σχέση με το κράτος και τη νομή του. Η κατάκτηση του διαμέσω της κατάκτησης του κυβερνητικού κέντρου (γιατί αυτό επιδιώχθηκε με την υποψηφιότητα Ανδρεδάκη) και με την απουσία των κοινωνικών προϋποθέσεων στήριξης, ταιριάζει σε μια αριστερά που θέλει να είναι ριζοσπαστική και κινηματική? Και τη στάση θα έχει απέναντι στην κυβέρνηση - διεκδικητική και αγωνιστική ή κυβερνητικού συνδικαλισμού?

7. Η νίκη Στασινού και ΔΚΜ είναι πράγματι επώδυνη και πρέπει όλοι να στοχαστούμε κριτικά και αυτοκριτικά στο πως φτάσαμε ως εδώ. Τα εύκολα αναθέματα είναι ιδανικά μονάχα για προσωρινό παραταξιακό "μπετονάρισμα". Η συσπείρωση (όπως και όλες οι παρατάξεις της αριστεράς) οφείλουν να δράσουν, να κινητοποιήσουν και να εμπνεύσουν τους μηχανικούς που ζουν από τις δουλειά τους (εντός, εκτός και εναντίον του ΤΕΕ) και τότε μπορεί και να αλλάξουν και το ΤΕΕ. Μέχρι τότε

υγ. τα παραπάνω  αποτελούν αυστηρά προσωπική τοποθέτηση ένος "αυτοαποκαλούμενου αριστερού"