Πρίν είναι αργά - Το ευρώ να μη μετατραπεί σε μέσο καταπίεσης

Αναρτούμε δύο πρόσφατες τοποθετήσεις του ιστορικού στελέχους της αριστεράς Μ. Γλέζου. Διαβάστε επίσης το σχετικό άρθρο του Δ Ψαρρά στην ΕφΣυν.

ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ

- Άρθρο του Μανώλη Γλέζου

 

Η μετονομασία της Τρόικας σε Θεσμούς, του Μνημονίου σε Συμφωνία και των Δανειστών σε Εταίρους, όπως και όταν βαφτίζεις το κρέας ψάρι, δεν αλλάζεις την προηγούμενη κατάσταση.
 Δεν αλλάζεις, βέβαια, και την ψήφο του Ελληνικού Λαού, στις εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2015.
 Ψήφισε αυτό που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ: καταργούμε το καθεστώς της λιτότητας, που δεν αποτελεί μόνο στρατηγική της ολιγαρχίας της Γερμανίας και των άλλων δανειστριών χωρών της ΕΕ, αλλά και της ελληνικής ολιγαρχίας.

 Καταργούμε τα Μνημόνια και την Τρόικα, καταργούμε όλους τους νόμους της λιτότητας.
 Την επομένη των εκλογών με ένα νόμο καταργούμε την Τρόικα και τις συνέπειές της.
 Πέρασε ένας μήνας κι ακόμα η εξαγγελία να γίνει πράξη. 

 Κρίμα και πάλι κρίμα.
Από την πλευρά μου ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Ελληνικό Λαό διότι συνήργησα σ΄αυτή την ψευδαίσθηση.
 Πριν, όμως, προχωρήσει το κακό.

 Πριν να είναι πολύ αργά, ας αντιδράσουμε. 

 Πριν απ΄όλα τα μέλη, οι φίλοι και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, σε έκτακτες συνελεύσεις, όλων των βαθμίδων των οργανώσεων να αποφασίσουν αν δέχονται αυτήν την κατάσταση.
 Μερικοί υποστηρίζουν, πως σε μια συμφωνία, πρέπει κι εσύ να υποχωρήσεις.  Κατ΄αρχήν ανάμεσα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός, όπως ακριβώς ανάμεσα στον σκλάβο και στον κατακτητή, λύση είναι μόνο η Λευτεριά.
Αλλά κι αν δεχτούμε αυτό τον παραλογισμό, ήδη οι παραχωρήσεις που έκαναν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις με την ανεργία, τη λιτότητα, τη φτώχεια, τους αυτόχειρες, ξεπερνούν κάθε όριο υποχώρησης.
Μανώλης Γλέζος  Βρυξέλλες 22-2-2015

Μ. Γλέζος στην Corierre dela Sera (13/2): Το ευρώ να μη μετατραπεί σε μέσο καταπίεσης

Συνέντευξη του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Μανώλη Γλέζου που δόθηκε στις 13 Φεβρουαρίου φιλοξενεί σήμερα η ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera σχετικά με τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη και την πολιτική του δράση.

 Ολόκληρη η συνέντευξη του ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ

στην CORRIERE DELLA SERA

Ποιος αγόρασε χρόνο; 10 σκέψεις για την παράταση του μνημονίου

Του Δημήτρη Μητρόπουλου από εδώ

1. Είναι σαφές ότι η αντιμνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διαπραγματεύτηκε σκληρά αλλά τελικά συνεχίζει το μνημόνιο υπό γερμανική επιτήρηση. Με μικρές βελτιώσεις, με μέτρα σαφώς διαφορετικά από αυτά του mailΧαρδούβελλη αλλά τελικά, στη βουλή, οι αριστεροί και οι υπόλοιποι αντιμνημονιακοί βουλευτές θα καλεστούν να ψηφίσουν την παράταση του μνημονίου. Τα υπόλοιπα τερτίπια της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι καθρεφτάκια για ιθαγενείς.

2. Η κυβέρνηση είχε πει πολλά ψέμματα προεκλογικά για να πάρει την εξουσία. Για να καθησυχάσει τους ψηφοφόρους. Ότι θα καταργήσει τα μνημόνια και τη λιτότητα, ότι με απόψεις και επιχειρήματα η Ευρώπη θα αλλάξει, ότι είναι διαφορετικό πράγμα η δανειακή σύμβαση από το μνημόνιο, ότι τα ευρωπαϊκά ταμεία θα χρηματοδοτήσουν ένα πρόγραμμα με το οποίο διαφωνούν. Όλα αυτά κατέρρευσαν. 3. Ποιος θυμάται τη σταδιακή απαγκίστρωση από τα μνημόνια του Κουβέλη; Η κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό, με βάση τη στρατηγική της για πάση θυσία παραμονή στην ευρωζώνη. Μέρκελ-Σαμαράς της την είχαν στημένη με βάση τη λήξη της προηγούμενης παράτασης στις 28 Φεβρουαρίου. Ο ένας δρόμος που είχε η κυβέρνηση ήταν να πάει σε ρήξη, να σταματήσει να πληρώνει το χρέος, να εκδόσει δικό της νόμισμα, να θέσει έλεγχο στις κινήσεις κεφαλαίων, να εθνικοποιήσει τις τράπεζες και να τραβήξει μια διαφορετική πορεία. Ο άλλος ήταν αυτός που έκανε. Να ζητήσει παράταση του μνημονίου για να συνεχίζει να ρέει η χρηματοδότηση, ώστε να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες κι αυτή μαζί.
4. Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ψέματα συνειδητά επί τρία χρόνια για τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης και ανατροπής της λιτότητας εντός της ευρωζώνης. Μετεκλογικά συνεχίζει στον ίδιο δρόμο. Από τη μια προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά την παράταση του μνημονίου. Από την άλλη επιχειρεί να τη βαφτίσει νίκη. Όμως η αριστερή πολιτική που προσπαθεί υποτίθεται να επανανοηματοδοτήσει την πολιτική σαν προσπάθεια αλλαγής της ζωής δεν είναι προσπάθεια γαντζώματος στην εξουσία με κάθε μέσο. Κάτι τέτοιο αποτελεί αρνητική παρακαταθήκη και δυσοίωνο σημάδι για το μέλλον. Θα ήταν πιο έντιμο η κυβέρνηση Τσίπρα να αναγνωρίσει ότι υπογράφει παράταση μνημονίου για να μην πνιγεί χρηματοδοτικά από τις σημερινές ανοησίες για επιτυχία και νίκη που περιφέρει. Αν η συγκεκριμένη συμφωνία είναι επιτυχία, τι να πει και ο Γ. Παπανδρέου όταν ακριβώς με αυτήν την επιχειρηματολογία, ψήφισε το πρώτο μνημόνιο έχοντας 10% έλλειμα (και όχι πρωτογενές πλεόνασμα όπως η σημερινή κυβέρνηση) και διακινδυνεύοντας όντως την πληρωμή μισθών και συντάξεων;

Συνέχιση ιδιωτικοποιήσεων, Ενοποίηση Ταμείων, περικοπές στο Δημόσιο

 

Το κείμενο που στάλθηκε στο Eurogroup, περιλαμβάνει ενοποιήσεις ταμείων, συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, εξάλειψη φορολογικών απαλλαγών, μειώσεις δημοσίων δαπανών, μισθολογικές περικοπές στο Δημόσιο και παραπομπή στις καλένδες του προγράμματος της Θεσ/κης. Ένα κανονικό μνημόνιο δηλαδή.

Aθήνα

Το κείμενο της επιστολής του Έλληνα υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη προς τον πρόεδρο του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ στο οποίο περιγράφονται οι προτεινόμενες από την Ελλάδα μεταρρυθμίσεις απεκάλυψε το πρακτορείο Reuters.

Η Ελλάδα δεσμεύεται να μην ακυρώσει οποιαδήποτε εν εξελίξει ή ολοκληρωμένη ιδιωτικοποίηση και να διασφαλίσει ότι οι προσπάθειες για την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης» δεν θα έχουν δημοσιονομική επίπτωση. Η λίστα περιλαμβάνει επίσης δεσμεύσεις για την μεταρρύθμιση της φορολογικής πολιτικής, την αναθεώρηση και έλεγχο των δαπανών σε "κάθε τομέα" των δημοσίων δαπανών. Περιέχεται επίσης δέσμευση για την ενοποίηση ασφαλιστικών ταμείων και για την αντιμετώπιση παραθύρων και κινήτρων για πρόωρη συνταξιοδότηση.

Η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται για την αναμόρφωση του μισθολογίου στον δημόσιο τομέα ώστε να αποφευχθεί περαιτέρω μείωση των μισθών, αλλά θα διασφαλίσει ότι το σύνολο των δαπανών μισθοδοσίας δεν θα αυξηθεί. Δεσμεύεται επίσης ότι θα εισαγάγει σταδιακά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με στόχο την αύξηση του κατώτατου μισθού στο μέλλον, αλλά και ότι οποιαδήποτε τέτοια αύξηση θα γίνει σε συνεννόηση με τους ευρωπαίους και άλλους εταίρους.

Παράλληλα, ο πρόεδρος του Eurogroup ανακοίνωσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter πως η τηλεδιάσκεψη των υπουργών οικονομικών της ζώνης του ευρώ θα διεξαχθεί στις 15:00 ώρα Ελλάδας.

Η επιστολή έχει ως εξής:
«Αγαπητέ πρόεδρε του Eurogroup, στο Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου 2015, η ελληνική κυβέρνηση κλήθηκε να υποβάλει στα θεσμικά όργανα, μέχρι τη Δευτέρα 23η Φεβρουαρίου 2015, ένα πρώτο πλήρη κατάλογο των μεταρρυθμιστικών μέτρων που σχεδιάζει, ώστε να προσδιοριστεί και να συμφωνηθεί περαιτέρω έως το τέλος Απριλίου 2015.

Εκτός από την κωδικοποίηση του μεταρρυθμιστικού της προγράμματος, και σύμφωνα με τις προγραμματικές δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στο κοινοβούλιο, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύθηκε επίσης να εργασθεί σε στενή συνεννόηση με τους ευρωπαίους εταίρους και τα θεσμικά όργανα, καθώς και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ώστε να αναληφθούν δράσεις που θα ενισχύουν της δημοσιονομικής βιωσιμότητας, την εξασφάλιση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και την προώθηση της οικονομικής ανάκαμψης.

Ο πρώτος πλήρης κατάλογος των μεταρρυθμίσεων ακολουθεί παρακάτω, όπως προτείνεται από την ελληνική κυβέρνηση. Είναι πρόθεσή μας να τον εφαρμόσουμε αντλώντας παράλληλα τεχνική βοήθεια και χρηματοδότηση από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά και Επενδυτικά Ταμεία.

Ειλικρινώς,

Γιάνης Βαρουφάκης

Υπουργός Οικονομικών

Ελληνική Δημοκρατία»

1. Δημοσιονομικές διαρθρωτικές πολιτικές
Στις φορολογικές πολιτικές – Η Ελλάδα δεσμεύεται να:

ΚΕΚ και voucher-άδες: Απάντηση σε ρεπορτάζ της Εφ.Συν

Από εδώ

Όπως υποσχεθήκαμε,αναδημοσιεύουμε, χωρίς σχόλιο,την επιστολή του Δ.Σ. του Ε.Λ.Σ.Ε.Κ.Ε.Κ. και την δική μας απάντηση για να μπορούν όλοι και όλες να κρίνουν.

17.02.2015 Εφημερίδα των Συντακτών

Επιστολές στην «Εφ.Συν» για τα προγράμματα voucher και το ρόλο των ΚΕΚ

Επιστολή απάντησης-διαμαρτυρίας έστειλε στην «Εφ.Συν» το Δ.Σ. του  ΕΛΣΕΚΕΚ (Ελληνικός Σύνδεσμος Εταιριών Κέντρων Επαγγελματικής Κατάρτισης), χαρακτηρίζοντας το ρεπορτάζ της εφημερίδας με τίτλο «Να τελειώσει το πάρτυ των ΚΕΚ» , «παραπληροφόρηση και σπέκουλα».

Αναρτούμε την πλήρη επιστολή του ΕΛΣΕΚΕΚ, και στη συνέχεια την απάντηση της πρωτοβουλίας V for Voucher-άδες», στα αιτήματα της οποίας αναφέρεται, εντός εισαγωγικών ο τίτλος του άρθρου. Συντομευμένες εκδοχές των δύο κειμένων δημοσιεύουμε στη σημερινή έντυπη έκδοση.

Η επιστολή του Δ.Σ. του ΕΛΣΕΚΕΚ:

Αγαπητέ κ. Διευθυντή

Η παραπληροφόρηση και η σπέκουλα σε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα δεν συμβάλλει στη λειτουργία της δημοκρατίας. Η εξουσία των media όταν στηρίζεται σε αναληθή γεγονότα και μη διασταυρωμένες ειδήσεις δεν διευκολύνει στην αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων, καθώς αυτά αλλού «εντοπίζονται». Τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι δημοκρατικές, έντιμες και δίκαιες.

Σε απάντηση λοιπόν του από 9/2/2015 άρθρου της εφημερίδας σας με τίτλο «Να σταματήσει το πάρτι των ΚΕΚ», το οποίο μεταξύ άλλων, κάνει αναφορά στην εξόφληση της πρώτης δόσης των προγραμμάτων Voucher νέων έως 29 ετών, επισημαίνουμε τα εξής:

Το εν λόγω άρθρο αποδίδει, εμμέσως πλην σαφώς, την αιτία μη καταβολής της α’ δόσης των προγραμμάτων Voucher στα ΚΕΚ. Είναι ωστόσο τοις πάσι γνωστό, ότι αυτές οι αμοιβές (εκπαιδευτικά επιδόματα) προς τους ανέργους, δεν καταβάλλονται από τα ΚΕΚ, αλλά απευθείας από το Υπουργείο Εργασίας. Σαφώς λοιπόν – όπως αναφέρει το δημοσίευμα – χρήματα υπάρχουν, η διαχείρισή τους όμως ανήκει στο Υπουργείο Εργασίας και όχι στα ΚΕΚ.

Στη συνέχεια, στο ίδιο άρθρο, γίνεται λόγος περί «πάρτι» των ΚΕΚ, που έχουν ρόλο «μεσαζόντων» και επιδοτούνται 1.080 € ανά καταρτιζόμενο. Στο σημείο αυτό και προς αποκατάσταση της αλήθειας, σας ενημερώνουμε για τα εξής:

Κάθε Κέντρο Δια Βίου Μάθησης, που επιλέγεται από τον καταρτιζόμενο με δική του ελεύθερη επιλογή, έχει πολύ συγκεκριμένους ρόλους για τους οποίους αμείβεται.

Καταρχήν γιατί εκπαιδεύει τους καταρτιζόμενους στη διάρκεια της θεωρίας, στη συνέχεια ερευνά το ενδιαφέρον των επιχειρήσεων για παροχή θέσεων πρακτικής άσκησης που να συνδέονται με τα προσόντα των υποψηφίων ωφελουμένων (σύζευξη προσφοράς – ζήτησης) και στη συνέχεια εποπτεύει και υποστηρίζει διαδικαστικά την πρακτική άσκηση μέχρι την ολοκλήρωσή της. Σε όλη τη διάρκεια της εμπλοκής των Κέντρων Δια Βίου Μάθησης, παρέχονται υπηρεσίες συμβουλευτικής υποστήριξης.

Η ενασχόληση λοιπόν των εκπαιδευτικών οργανισμών με το Voucher, διαρκεί για κάθε ένα άτομο από 8-10 μήνες. Σε αυτούς τους μήνες αντιστοιχεί η αμοιβή των 1.080 €, στην οποία άλλωστε συμπεριλαμβάνεται και το κόστος ασφάλισης στο ΙΚΑ των καταρτιζομένων, που μαζί με άλλα κόστη (κόστος εκπαιδευτών, εκπαιδευτικού υλικού, σνακς ημιδιατροφής, αναλωσίμων, κ.α) προχρηματοδοτούν οι εκπαιδευτικοί φορείς.

Είναι ντροπή λοιπόν να παραποιείται η πραγματικότητα με τέτοιου είδους κείμενα.

Δηλώνουμε ότι θεωρούμε καθήκον μας και θα το πράξουμε, να εμποδίσουμε τη σπίλωση ενός ολόκληρου κλάδου, καθώς ο Ελληνικός Σύνδεσμος Εταιρειών Κέντρων Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΕΛ.Σ.Ε.Κ.Ε.Κ) εκπροσωπεί περίπου 250 από τις 600 ΜΜΕ – εκπαιδευτικούς φορείς ενηλίκων, που εργάζονται υποστηρίζοντας τις ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης της χώρας μας και της Ε.Ε τα τελευταία 25 και πλέον χρόνια.

Σε όλες τις φάσεις των δραστηριοτήτων των επιχειρήσεων- μελών μας, από το σχεδιασμό, την υλοποίηση μέχρι και την ολοκλήρωση των προγραμμάτων κατάρτισης, προβλέπονται και διενεργούνται αυστηρότατοι έλεγχοι από τις Αναθέτουσες Αρχές και τις εκάστοτε αρμόδιες Υπηρεσίες.

Ως εκ τούτου καλούμε την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ να δημοσιεύσει την παρούσα απαντητική επιστολή του Συνδέσμου μας σε εμφανές σημείο, προκειμένου να αποκατασταθούν ανακρίβειες που διατυπώνονται στο σχετικό άρθρο.

Η απάντηση του V for Voucher-άδες

«Εκεί που μας χρωστούσαν»

Η Ελλάδα ανάμεσα στις 10 χώρες με την υψηλότερη ανεργία στον κόσμο

Mια έρευνα για την απασχόληση στον πλανήτη δείχνει πως μέχρι το 2019, 212 εκατ. άνθρωποι θα είναι άνεργοι και κατατάσσει σήμερα την Ελλάδα μεταξύ των δέκα χωρών με την υψηλότερη ανεργία στον κόσμο (pics)

news247

Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν μείνει χωρίς δουλειά θα συνεχίσει να αυξάνεται τα επόμενα πέντε χρόνια, όπως σημειώνει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ΔΕΑ), που προβλέπει το τρομακτικό αριθμό των 212 εκατ. ανθρώπων που θα μείνουν χωρίς δουλειά μέχρι το 2019. Διαβάζουμε στη βρετανική guardian τα συμπεράσματα της πιο πρόσφατης αναφοράς του ΔΕΑ που μιλά για μεγαλύτερες ανισότητες και αποτελέσματα που θα φέρουν κοινωνικές αναταραχές και πολύ δύσκολη αποκατάσταση των θέσεων εργασίας.
Από την έναρξη της οικονομικής κρίσης χάθηκαν παγκοσμίως περισσότερες από 61 εκατ. θέσεις εργασίας. Η έρευνα κάνει μια εκτίμηση πως για να κλείσει αυτό το κενό εργασίας θα πρέπει να προστεθούν 280 εκατομμύρια θέσεις μέχρι το 2019. Ακόμη πιο εντυπωσιακή και  κατά κάποιο τρόπο ανατριχιαστική είναι η και η εικόνα του παγκόσμιου χάρτη που σημειώνει με διαφορετικό χρώμα κάθε χώρα ανάλογα με το ποσοστό ανεργίας.

To γράφημα παρουσιάζει την ανεργία ως το 2019 σε εκατ. εργαζομένων
Στην παρούσα φάση η Ελλάδα φαίνεται να βρίσκεται ανάμεσα στις 10 χώρες με την υψηλότερη ανεργία μαζί με τη Βοζνία Ερζεγοβόνη (27.5%), την Γουαδαλούπη (25.8%), το Λεσότο (25.7%), τη Μαυριτανία (30.9%), τη Μοζαμβίκη (22.6%), τη Σερβία (21.5%), την Ισπανία (23.6%), το FYROM (28.2%), την Παλαιστίνη (25,3%) και τη Σουαζιλάνδη (22.4%).

Στον παγκόσμιο χάρτη  βλέπετε τις χώρες και το ποσοστό ανεργία τους. Με πιο ανοιχτό χρώμα εκείνες με χαμηλό ποσοστό ανεργίας και σε πιο σκούρο μπλε εκείνες με αυξημένο αριθμό ανέργων
Δείτε τη λίστα με το ποσοστό ανεργίας σε όλες της χώρες του κόσμου, αλλά και την πρόβλεψη του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας ως το 2019.
Πάντως η πρόβλεψη του ΔΕΑ σημειώνει πως στην Ευρώπη θα παρατηρηθεί μια αναιμική βελτίωση της κατάστασης, την οποία όμως χαρακτηρίζει “άνιση και ευαίσθητη”. Συγκεκριμένα παρατηρείται μείωση για τις χώρες του νότου, Ισπανία και Ελλάδα (στην Ελλάδα υπολογίζεται το ποσοστό στο 20% το 2019), σε αντίθεση με τις πλούσιες G20 που μάλλον θα παρατηρήσουν ελαφριά άνοδο του δείκτη ανεργίας.
Ένα άλλο σημείο φωτιά στο θέμα της απασχόλησης είναι και η Μέση Ανατολή στην οποία η ανεργία είναι ήδη σε πολύ υψηλά επίπεδα και αναμένεται να επιδεινωθεί.

Πύρρειος νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, με φόντο ένα στρατηγικό αδιέξοδο

του Λάμπρου Χήτα* από εδώ

Στο Άσκλον της Ιταλίας, το 279 π.Χ., ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος έδωσε μια μάχη ενάντια στους Ρωμαίους στο πλαίσιο μιας εκστρατείας που αποσκοπούσε στο σταμάτημα της εξάπλωσης της ανερχόμενης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που ο ίδιος ονόμαζε «Πορεία προς την Ρώμη». Στην μάχη αυτή νικητής αναδείχτηκε ο Πύρρος, όμως με πολύ μεγάλες απώλειες, χάνοντας τους πιο επίλεκτους αξιωματικούς του και ένα πολύ μεγάλο μέρος από τους πιστούς του στρατιώτες. Ο Πλούταρχος γράφει πως όταν ένας στρατιώτης πλησίασε τον Πύρρο για να τον συγχαρεί, αυτός του απάντησε αυτοσαρκαστικά: «Μια ακόμα νίκη επί των Ρωμαίων και θα χαθούμε εντελώς».

Η ιστορία τελείωσε ως εξής. Ο Πύρρος έκανε ακόμη μια «πύρρειο» νίκη καταφέρνοντας να κατακτήσει ολόκληρη την Σικελία. Τελικά, η εκστρατεία του τελείωσε αναπάντεχα με μια μεγάλη ήττα στο Βενεβέντο εφόσον ο στρατός του είχε χάσει, πλέον, το αξιόμαχο του.
Ο συνειρμός είναι άμεσος. Η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση των Ελλήνων με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, ηγούμενη μιας υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκής συμμαχίας κατά της λιτότητας της Ε.Ε., με αφετηρία την εκλογική νίκη στις 25 Γενάρη και εφόδιο την τεράστια λαϊκή υποστήριξη, οργάνωσε μια πολιτική εκστρατεία προς τις Βρυξέλες, με σκοπό να αποκαταστήσει την ελληνική λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία με την κατάργηση των μνημονίων και να συμβάλει από μια αριστερή οπτική στον εκδημοκρατισμό της Ε.Ε. Αναγκαστικά, αυτή η πορεία, ανεξάρτητα από τους ενδιαμέσους σταθμούς, θα κατέληγε στο Βερολίνο, όπως άλλωστε σημειώνει και το δημοφιλές τραγούδι του Leonard Cohen που χρησιμοποιούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην προεκλογική του εκστρατεία.
Στο Εurogroup της Παρασκευής 20-2-2015, η κοινή απόφαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, παρά τις όποιες μικροβελτιώσεις, κατά βάση κατάληξε στο να κερδίσει ορισμένο πολιτικό χρόνο η ελληνική κυβέρνηση, με το τίμημα, όμως, της υπογραφής της παράτασης, για τέσσερις ακόμη μήνες, του μεσοπρόθεσμου μνημονιακού προγράμματος υπό την επιτήρηση ξανά της Ε.Ε., της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Το γεγονός αυτό ανέδειξε το βαθύτερο πολιτικό φόντο αυτής της πολιτικής εκστρατείας και μέτρησε τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων που επικαθορίζουν τη δυναμική και τα όρια της. Από αυτή την άποψη, αναμφίβολα στο φόντο αυτής της αναμέτρησης πρέπει να καταγραφούν τα εξής συμπεράσματα.

  1. Η Ζώνη του ευρώ επιθυμεί τη λιτότητα

Aπό το δημόσιο στο κοινό. Oι δημόσιοι χώροι ως κοινόχρηστo αγαθό: Η περίπτωση του Ελληνικού

Aπό το δημόσιο στο κοινό. Oι δημόσιοι χώροι ως κοινόχρηστo αγαθό:

Η περίπτωση του Ελληνικού

Πάνος Τότσικας, πολεοδόμος

Μέλος της «Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό»*

«Aνάπτυξη»… «αξιοποίηση». Φράσεις κλισέ, σλόγκαν που δεν λείπουν από το σύνολο των πολιτικών σχηματισμών, από επιστήμονες και τεχνοκράτες όταν περιγράφουν τις επιθυμίες ή τις προθέσεις τους για το τι μέλλει γενέσθαι στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά, αλλά και γενικότερα, σε ολόκληρο τον δημόσιο χώρο του παραλιακού μετώπου της Αθήνας.

«Αξιοποίηση για ποιούς;» ήταν ο τίτλος μιας Ημερίδας που διοργάνωσε η «Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό» πριν δυο χρόνια, σε συνεργασία με τον Δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης, επί δημαρχίας Χρήστου Κορτζίδη, και με τους Δήμους Αλίμου και Γλυφάδας. «Αξιοποίηση» του Ελληνικού με βάση έναν σχεδιασμό που θα προωθεί τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των κατοίκων όχι μόνο της ευρύτερης περιοχής του πρώην αεροδρομίου, αλλά και των κατοίκων των κεντρικών περιοχών της Αθήνας, ήταν το συμπέρασμα της Ημερίδας, στην οποία συμμετείχαν πολιτικά κόμματα, κοινωνικές οργανώσεις και κινήσεις πολιτών από όλη την Αττική.

Οπότε, προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: ποιές είναι οι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες στη σημερινή Αθήνα, στην πρωτεύουσα μιας χώρας όπου ο μισός περίπου πληθυσμός της «συνωστίζεται» σε πυκνοδομημένες και πυκνοκατοικημένες περιοχές, με σοβαρές ελλείψεις σε μεταφορικές υποδομές και σε εγκαταστάσεις κοινωνικού εξοπλισμού;

Εδώ οι απαντήσεις ποικίλουν: Πριν από μερικά χρόνια εμφανίστηκε η άποψη της λεγόμενης «χωροταξικής δημοκρατίας», η οποία υποστήριζε ότι, αυτό που πρέπει κατά προτεραιότητα να γίνει, είναι η κατεδάφιση κάποιων επιλεγμένων οικοδομικών τετραγώνων σε περιοχές όπως η Κυψέλη , τα Πατήσια, το Παγκράτι και η δημιουργία στη θέση τους χώρων πράσινου, που τόσο λείπουν από τις προβληματικές αυτές περιοχές. Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να γίνει, λέγανε, και σε υποβαθμισμένες περιοχές του Πειραιά και της Δυτικής Αθήνας. Και επειδή για γίνουν όλα αυτά χρειάζονταν χρήματα για απαλλοτριώσεις και αποζημιώσεις για τις μετεγκαταστάσεις, τα χρήματα αυτά μπορούσαν, λέγανε, να βρεθούν από την πώληση της δημόσιας γης του πρώην αεροδρόμιου του Ελληνικού σε ιδιώτες και από την εκμετάλλευση, δηλαδή την οικοδόμησή του, από αυτούς.

Η άποψη αυτή απορρίφθηκε στην συνέχεια, «μετά πολλών επαίνων», από τους οπαδούς του λεγόμενου «ρεαλισμού», οι οποίοι θεώρησαν ότι η σημερινή οικονομική συγκυρία δεν επιτρέπει τέτοια διασπορά οικονομικών πόρων, και μάλιστα για την δημιουργία χώρων πράσινου σε πυκνοδομημένες γειτονιές. Οπότε, επιλέχθηκε ως «βέλτιστη λύση» η παραχώρηση για 99χρόνια (!), σε ιδιώτες «επενδυτές» για «αξιοποίηση», των 6.200 στρεμμάτων δημόσιας γης του πρ. αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλίας, συμπεριλαμβανομένων του αρχαιολογικού χώρου και του Αθλητικού Κέντρου Αγίου Κοσμά, του Ολυμπιακού Κέντρου Ιστιοπλοϊας που έχει μετατραπεί σε Μαρίνα εξυπηρέτησης ιδιωτικών σκαφών, καθώς και των άλλων Ολυμπιακών αθλητικών εγκαταστάσεων, συνολικής αξίας περίπου 430 εκ ευρώ.

Έτσι, φθάσαμε στην σημερινή πραγματικότητα, όπου ο Όμιλος Λάτση, σε συνεργασία με εταιρία Αράβων και Κινέζων επενδυτών που εδρεύει στον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου, να διεκδικεί για 99 χρόνια δημόσια γη αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων, έναντι 925 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία προτίθεται να πληρώσει με δόσεις σε βάθος …δεκαετίας, εν ονόματι της «αξιοποίησης» του Ελληνικού και της «ανάπτυξης» της χώρας. Σημειωτέον ότι όποια χρήματα εισπραχθούν, θα καταλήξουν τελικά στην μαύρη τρύπα της εξόφλησης του χρέους της χώρας μας…

Ποια είναι όμως τα σχέδια του Λάτση για την «αξιοποίηση» του Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά, στον βαθμό που δεν έχει εν τω μεταξύ κάτι αλλάξει;

Στο Ελληνικό, προγραμματίζεται η «εμφύτευση» μιας νέας πόλης δεκάδων χιλιάδων κατοίκων με κτιριακές εγκαταστάσεις 3.750.000 τετραγωνικών μέτρων, στις οποίες περιλαμβάνονται πολυόροφα ξενοδοχεία-ουρανοξύστες στον παραλιακό χώρο, θηριώδη Mall, εμπορικά κέντρα με καταστήματα για πλούσιους και μικρομεσαίους, πολυτελείς κατοικίες για Άραβες, Κινέζους και Ευρωπαίους υψηλών εισοδημάτων, και βεβαίως, ένα υπερπολυτελές Καζίνο. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, προβλέπεται και ένα πάρκο, σε τμήμα του οποίου θα έχει πρόσβαση και ο λαουτζίκος. Ο οποίος, θα μπορεί να καταναλώνει κι αυτός από τα γύρω μαγαζιά το κατά δύναμιν, ή απλώς να κάνει τη βόλτα του, να χαζεύει και να πίνει και καμιά Κόκα- Κόλα.

Αυτό το μοντέλο «ανάπτυξης» είναι γνωστό, εμφανίζεται με διάφορες μορφές σε διάφορα μέρη του πλανήτη και οδηγεί συνήθως σε περιφραγμένα γκέτο για πλούσιους και σε ιδιωτικές παραλίες που δεν μπορεί να έχουν πρόσβαση όλοι. Έτσι, ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται και η ιδιωτικοποίησή του παρέχει ιδιαίτερα προνόμια σε λίγους, αφήνοντας στο περιθώριο τους πολλούς.

Προτάσεις για μια άλλου τύπου «ανάπτυξη».

Ανακωχή και καραντίνα

Από εδώ, του Ηλία Ιωακείμογλου

Η θέση των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων της Ευρώπης μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης Τσίπρα δεν είναι καθόλου εύκολη. Καταρχάς, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ακύρωσε το πείραμα της προγραμματισμένης και άνωθεν σχεδιασμένης ανασυγκρότησης μιας αναπτυγμένης καπιταλιστικής χώρας με δημοκρατικούς θεσμούς, έτσι ώστε αυτή να μεταβεί σε ένα καθεστώς εκμετάλλευσης της εργασίας που δεν θα έφερε πλέον στους κόλπους του ούτε τα παλιά εργασιακά δικαιώματα, ούτε καν την μνήμη τους. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Υπάρχει κάτι πιο σοβαρό και επικίνδυνο για τις καθεστωτικές δυνάμεις της Ευρώπης: Η ήττα τους στις ελληνικές εκλογές μπορεί να γίνει ντόμινο και η μόλυνση από το σάπιο μήλο να απειλήσει τη συνέχιση της λιτότητας στην Ευρώπη. Γιατί όμως να φοβούνται τόσο πολύ την ανατροπή της λιτότητας;

Η στρατηγική σημασία της λιτότητας

Στην παρούσα συγκυρία, η λιτότητα έχει καταστεί κρίσιμο στοιχείο της στρατηγικής τους για την αντιμετώπιση της κρίσης: Αυτό σχετίζεται με την συσσώρευση κεφαλαίου στα χρόνια της χρηματιστικοποίησης, η οποία οδήγησε τον λόγο κεφαλαίου/προϊόντος σε τόσο υψηλά επίπεδα ώστε είναι δύσκολο πλέον οι απαιτήσεις του κεφαλαίου επί του προϊόντος να ικανοποιηθούν. Το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, πιέζει την κερδοφορία προς τα κάτω και ως αντιστάθμισμα απαιτεί ακραία ένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας. Αυτό όμως δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς διατήρηση της ανεργίας σε υψηλά επίπεδα. Η λιτότητα, η εκρηκτική αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας και η ανεργία αποτελούν λοιπόν σήμερα τη στρατηγική καρδιά του συστήματος.

Αυτά εξηγούν την σκληρή, αποφασιστική στάση των ηγετικών δυνάμεων της ευρωζώνης έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Το στρατηγικό συμφέρον των κυρίαρχων κοινωνικών τάξεων της Ευρώπης να διατηρηθεί το καθεστώς της υψηλής ανεργίας και της λιτότητας είναι αυτό που ενορχηστρώνει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, πειθαρχεί τις πρόσκαιρες και σχεδόν ανεπαίσθητες εθνικές παρεκκλίσεις και τις ενοποιεί πολιτικά απέναντι στον κοινό εχθρό, τον επικίνδυνο ιό του ΣΥΡΙΖΑ.

Βεβαίως, μπορεί κάποιος να αντιτάξει ότι η λιτότητα οδεύει προς στο τέλος της αφού η ποσοτική χαλάρωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας θα επαναφέρει την ανάπτυξη. Αυτό όμως αποτελεί πλάνη. Η ποσοτική χαλάρωση δεν απειλεί την λιτότητα [1]. Αυτό που την απειλεί είναι η ανατροπή της με πολιτικά μέσα, με τον τρόπο του ΣΥΡΙΖΑ, και η μόλυνση της Ευρώπης με το παράδειγμά του. Μια μόλυνση που θα απειλούσε την λιτότητα και την ανεργία, που αποτελούν στη σημερινή οικονομική συγκυρία την ίδια την στρατηγική καρδιά του συστήματος.

Ό,τι λοιπόν την απειλεί πρέπει να εκμηδενιστεί – ή τουλάχιστον να εξουδετερωθεί.

Ο ιός του ΣΥΡΙΖΑ σε καραντίνα

Tι ηττήθηκε στο Eurogroup - και πως να μην οριστικοποιηθεί

του Στάθη Κουβελάκη από εδώ. "Ας αρχίσουμε από το προφανές -το οποίο κάποια επιμένουν να αρνούνται για λόγους που θα εξγήσουμε παρακάτω: η συμφωνία στην οποία σύρθηκε η ελληνική κυβέρνηση στο Eurogroup της Παρασκευής συνιστά κατά κράτος υποχώρηση της ελληνικής πλευράς"

Και τούτο γιατί αποτελεί, πολύ συνοπτικά: 1) παράταση της μνημονιακού καθεστώτος 2) αναγνώριση της δανειακής σύμβασης και του συνόλου του χρέους 3) παράταση του καθεστώτος «εποπτείας», δηλαδή της τροϊκανής κηδεμονίας με άλλο όνομα 4) προληπτική ακύρωση της δυνατότητας υλοποίησης του προγράμματος του Σύριζα. Μια τέτοιας έκτασης αποτυχία δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι, ατύχημα, ούτε αποτέλεσμα κάποιου λάθος χειρισμού. Αποτελεί ήττα ενός συγκεκριμένου πολιτικού σκεπτικού στο οποίο στηρίχθηκε όλη η τώρα προσέγγιση της κυβέρνησης Σύριζα.

Τι προβλέπει η συμφωνία της Παρασκευής

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Στο πνεύμα της λαϊκής εντολής ρήξης με το μνημονιακό καθεστώς και αποτίναξης του άχθους του χρέους, η ελληνική πλευρά είχε ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις απορρίπτοντας την παράταση του τρέχοντος «προγράμματος , καθώς και τη δόση των επτά δις, με την εξαίρεση του 1,9 δις της επιστροφής των κερδών από ελληνικά ομόλογα που δικαιούτο. Δεν αποδεχόταν διαδικασίες εποπτείας και αξιολόγησης και ζητούσε τετράμηνο μεταβατικό «πρόγραμμα γέφυρα» χωρίς μέτρα λιτότητας για να εξασφαλίσει ρευστότητα και να μπορέσει να υλοποιήσει μέρος τουλάχιστον του προγράμματός της, εντός ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Ζητούσε επίσης να αναγνωρίσουν οι δανειστές την μη-βιωσιμότητα του χρέους και την ανάγκη έναρξης νέου κύκλο διαπραγμάτευσης εφ’όλης της ύλης στο επόμενο διάστημα.

Η τελική συμφωνία ισοδυναμεί με σημείο προς σημείο απόρριψη όλων των προηγούμενων αιτημάτων, και μάλιστα με πρόσθετους επιβαρυντικούς όρους  που στοχεύουν στο να δέσουν εξ’αρχής τα χέρια της κυβέρνησης ως προς οποιοδήποτε μέτρο θα μπορούσε να σημαδοτήσει ρήξη με τις μνημονιακές πολιτικές.

Σύμφωνα λοιπόν με το ανακοινωθέν του Eurogroup[1] , το υπάρχον πρόγραμμα ονομάζεται πλέον «διευθέτηση» (arrangement) αλλά η ουσία δεν αλλάζει στο παραμικρό. Η «παράταση» που ζητά πλέον η ελληνική πλευρά (με τον όρο της «Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης») γίνεται «στο πλαίσιο της υπάρχουσας διευθέτησης» και έχει ως «σκοπό» την «επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης στη βάση των όρων της υπάρχουσας διευθέτησης». Διευκρινίζεται ταυτόχρονα ότι «μόνο με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης αυτής της παρατεινόμενης συμφωνίας από τους θεσμούς θα επιτραπεί την εκταμίευση της δόσης που απομένει από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τη μεταφορά των κερδών του 2014 από τα ελληνικά ομόλογα που διακρατούν οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης (SMP). Και τα δύο χρειάζονται εκ νέου έγκριση από το Eurogroup». Η Ελλάδα θα λάβει λοιπόν τη δόση που έχει αρχικά αρνηθεί αλλά τηρώντας τις υπάρχουσες δεσμεύσεις των προκατόχων της. Business as usual. Εχουμε δηλαδή πλήρη επικράτηση της γερμανικής άποψης που έθετε ως όρο για οποιαδήποτε συμφωνία, και οποιαδήποτε μελλοντική εκταμίευση πόρων, την ολοκλήρωση των διαδικασιών «αξιολόγησης» από τους τριμερείς μηχανισμούς εποπτείας (είτε αποκαλούνται Τρόϊκα είτε «θεσμοί») κάθε προηγούμενου ή επερχόμενου προγράμματος ή συμφωνίας.

Επιπλέον για να ξεκαθαριστεί ότι η χρησιμοποίηση του όρου «θεσμοί» έναντι του «τρόϊκα» έχει απλά διακοσμητικό χαρακτήρα, το κείμενο κατoχωρώνει ρητά την τριμερή σύνθεση του μηχανισμού εποπτείας, τονίζοντας ότι στους «θεσμούς» περιλαμβάνεται αυτοδίκαια η ΕΚΤ («στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζουμε την ανεξαρτησία της ΕΚΤ») καθώς και το ΔΝΤ («συμφωνούμε επιπλέον ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα συνεχίσει να παίζει το ρόλο του»).

Σε ότι αφορά το χρέος, το κείμενο αναφέρει πως «οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτηση δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα». Με άλλα λόγια ξεχάστε οποιαδήποτε συζήτηση για «κούρεμα», «απομείωση» και πολύ περισσότερο βέβαια για «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους». Η όποια μελλοντική «ελάφρυνση» μπορεί να γίνει μόνο στη βάση των όσων είχαν προταθεί στην απόφαση του Νοέμβρη του 2012, δηλαδή μείωση των επιτοκίων και επιμήκυνση, που ως γνωστόν ελάχιστα αλλάζουν το βάρος της εξυπηρέτησης του χρέους, το οποίο αφορά μόνο την πληρωμή τόκων που είναι ήδη πολύ χαμηλοί[2] .

Οι 50 αποχρώσεις μιας συμφωνίας γκρι

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ από εδώ

1. Η συμφωνία είναι ετεροβαρής και συνιστά υποχώρηση. Δεν υπάρχουν περιθώρια σκληρής διαπραγμάτευσης εντός μας τακτικής που απομακρύνεται από το «καμία θυσία για τα ευρώ».

1.β.Όχι τυχαία , ο Π. Κρούγκμαν αναρωτήθηκε «Τι περιθώρια   κινήσεων έχει μια ελληνική κυβέρνηση, εάν δεν είναι προετοιμασμένη να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη;»

2. Τα «κέρδη» από τη συμφωνία είναι λίγα. Το σημαντικότερο κέρδος είναι ο χρόνος που κερδίζει η κυβέρνηση. Και στη πολιτική και στην οικονομία ο χρόνος κοστίζει ακριβά.

2.β Το ερώτημα είναι εάν, πως , σε ποια κατεύθυνση θα αξιοποιηθεί αυτός ο χρόνος.

3. Κεντρικό σημείο της παράτασης είναι η ρητή αποδοχή όλων των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας. Η επιστολή του Υπ. Οικονομικών,που αναφέρεται σε νέο Συμβόλαιο για την Ανάκαμψη και την Ανάπτυξη , και εποπτεία στο πλαίσιο της ΕΕ και της ΕΚΤ δείχνει ένα προσανατολισμό.

3.β. Είναι στοίχημα για την ελληνική αριστερά , μέσω των κοινωνικών αγώνων, αυτό το «βήμα πίσω» να γίνει «δύο βήματα μπροστά»

4. Σε αυτό το διάστημα ουσιαστικά η κυβέρνηση θα διαπραγματεύεται, για μία νέα δανειακή σύμβαση ενώ θα μπει στο τραπέζι και το θέμα του χρέους. Η κυβέρνηση έχει   δεσμευτεί με την παράταση, με Αγγλικό Δίκαιο, να πληρώσει το χρέος στους δανειστές. Μόνο το 2015 θα πρέπει να καταβληθούν για τόκους και χρεολύσια πάνω από 22 δισ. ευρώ.   (…ο λεγόμενος και λιτός βίος).

4.β Ακόμη όμως και το ιερό παράδειγμα του Αγίου Ονουφρίου μαζί με τα πιο εξωφρενικά πλεονάσματα δεν θα αρκούν για την εξυπηρέτηση του χρέους.

5. Η χρεομηχανή θα εργάζεται στο full και η χώρα θα συνεχίσει να αποτελεί μια αποικία χρέους, με ότι αυτό συνεπάγεται πολιτικά και οικονομικά.

Τα βασικά «συστατικά» της Ευρωπαϊκής Ενεργειακής Ένωσης (ιδιωτική χρηματοδότηση υπό την εγγύηση του δημόσιου χρήματος)

Από εδώ. Η Ευρωπαϊκή Ενεργειακή Ένωση θα οικοδομηθεί με ιδιωτική χρηματοδότηση υπό την εγγύηση του δημόσιου χρήματος.

Στα 315 δισ. ευρώ εκτιμώνται οι προβλεπόμενες ιδιωτικές επενδύσεις στους τομείς της ενέργειας (ενεργειακή  ασφάλεια, ΑΠΕ, βελτίωση ενεργειακής απόδοσης,  ολοκλήρωση εσωτερικής αγοράς ενέργειας, έρευνα και καινοτομία). Η χρήση των δημοσίων χρημάτων για την ελαχιστοποίηση του επενδυτικού κινδύνου και την ενθάρρυνση των ιδιωτικών  επενδύσεων, θα είναι το επίκεντρο της Ευρωπαϊκής Ενεργειακής Ένωσης. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) θα αναλάβει την αντιστάθμιση των επιχειρηματικών κινδύνων. Ρήμαγμα των καταναλωτών, ιδιωτικοποίηση των κερδών, το επενδυτικό ρίσκο στους λαούς της ΕΕ. Τι δεν καταλαβαίνεις ;

Η Ενεργειακή Ένωση θα οικοδομηθεί μερικώς από τις γραμμές της ιδιωτικής χρηματοδότησης, με εγγύηση του δημόσιου χρήματος, ξεκαθάρισε ο Ισπανός Επίτροπος για το Κλίμα και την Ενέργεια, Miguel Cañete. 

Σύμφωνα με τη EurActiv, ένας τέτοιος μεικτός μηχανισμός είναι κεντρικής σημασίας για το σχέδιο-  ναυαρχίδα επενδύσεων της Κομισιόν, το οποίο έχει ως στόχο την κινητοποίηση τουλάχιστον 315 δισ. ευρώ σε επενδύσεις, με την διάθεση μόλις 21 δισ. ευρώ από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Ο Cañete επιβεβαίωσε ότι μια παρόμοια προσέγγιση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την ενθάρρυνση των ιδιωτικών επενδύσεων και στους πέντε πυλώνες της σχεδιαζόμενης Ενεργειακής Ένωσης – ενεργειακή ασφάλεια, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενεργειακή απόδοση, εσωτερική αγορά ενέργειας, καθώς και έρευνα και καινοτομία.

Ο Επίτροπος μίλησε στο πλαίσιο της έναρξης των δύο χρηματοδοτικών μέσων που βασίζονται στην  ιδέα της μόχλευσης ιδιωτικής υποστήριξης. Η υποστήριξη αυτή αφορά περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ σε μακροπρόθεσμα δάνεια χαμηλού κόστους, τεχνική υποστήριξη και προστασία  των τραπεζών από πιστωτικό κίνδυνο. Οι τράπεζες αυτές θα ενεργούν ως ενδιάμεσοι, με την παροχή πίστωσης προς τους επιχειρηματίες, τις εταιρείες, τις τοπικές κοινότητες προκειμένου να επενδύσουν στην ενεργειακή απόδοση και τη διατήρηση της βιοποικιλότητας.

Τα μέσα αυτά θα λειτουργήσουν ως «πιλότος» τόσο για το Επενδυτικό  Σχέδιο όσο και για την Ενεργειακή Ένωση και η επιτυχία τους θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη στην εν λόγω τακτική, είπε ο Cañete. «Αυτή είναι μια συμβολή στην προστασία του κλίματος, την εξοικονόμηση ενέργειας για τους πολίτες μας και την απεξάρτηση της Ευρώπης από τις εισαγωγές ενέργειας. Αυτό είναι η οικοδόμηση μιας Ενεργειακής Ένωσης», είπε στους δημοσιογράφους. Τόσο τα νέα μέσα, όσο  και το Επενδυτικό Σχέδιο θα δώσουν στην ΕΤΕπ κεντρικό ρόλο στην αντιστάθμιση του κινδύνου. Παρατηρητές έχουν επισημάνει ότι αυτό θα απαιτήσει μια αλλαγή νοοτροπίας σε έναν οργανισμό ο οποίος στο παρελθόν  έχει επικριθεί για υπερβολική  αποστροφή του ρίσκου.

Αναμένεται ανακοίνωση

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένεται να δημοσιεύσει μια ανακοίνωση σχετικά με την Ενεργειακή Ένωση στις 25 Φεβρουαρίου. Παρόλο που περιλαμβάνει ένα σχέδιο δράσης, δεν θα καθορίζεται η χρήση των μεικτών αυτών μηχανισμών. Πρόκειται μάλλον για ένα ευρύτερο σημείωμα, περιγράφοντας τους στόχους του προγράμματος, χωρίς να αποκαλύπτονται λεπτομέρειες, σύμφωνα με ένα προσχέδιο που είδε η EurActiv.

Το έγγραφο αναφέρεται επίσης σε μια νέα νομοθεσία, η οποία θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της Ενεργειακής Ένωσης, ενός σχεδίου που θα βοηθήσει στην απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο. Τα σχόλια αυτά του Cañete , τα οποία έγιναν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου με τον Επίτροπο Περιβάλλοντος Karmenu Vella και  τον Αντιπρόεδρο της ΕΤΕπ Jonathan Taylor, αποτελούν  ισχυρή ένδειξη για τα μελλοντικά βήματα  των Ευρωπαίων αξιωματούχων.

Η χρήση των δημοσίων χρημάτων για την ελαχιστοποίηση του επενδυτικού κινδύνου και την ενθάρρυνση των ιδιωτικών  επενδύσεων, φαίνεται  τώρα βέβαιο ότι θα είναι στο επίκεντρο των δύο εμβληματικών  έργων της Επιτροπής Γιούνκερ, του  Επενδυτικού Σχεδίου και  της Ενεργειακής Ένωσης.  Η ενθάρρυνση των ιδιωτών επενδυτών να στηρίξουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις ήταν μέχρι πρότινος  δύσκολη λόγω της οικονομικής κρίσης. Οι τράπεζες ήταν απρόθυμες να διαθέσουν επιχειρηματικά κεφάλαια, λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης, αλλά και της ανάγκης να διατηρήσουν περισσότερα κεφάλαια  λόγω του νέου κανονισμού που ισχύει για την προστασία των τραπεζών.

Άρθρο του Bloοmberg: Σκορ: Να τι πήρε η κάθε πλευρά στο Eurogroup

Άρθρο του bloοmberg για τη συμφωνία, μεταφρασμένο και με αρκετό χιούμορ.

http://www.bloomberg.com/news/articles/2015-02-20/scoreboard-here-s-what-each-side-got-in-the-greece-negotiations

ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΣΚΟΡ: Να τι πήρε η κάθε πλευρά στο Eurogroup

Το Eurogroup κατέληξε σε μια, κάποιου είδους, συμφωνία με την Ελλάδα την Παρασκευή.

Σε μια διαπραγμάτευση 18 εναντίον ενός, ήταν πάντα πιθανότερο οι 18 (το Eurogroup) να τα καταφέρουν καλύτερα από τον 1 (Ελλάδα).

Η Ελλάδα πήρε αρκετά, αλλά μόνο όσα θα της επέτρεπαν να τους αποτρέψει από το να τα βροντήξουν (οι 18) πάλι και να φύγουν.

Να πως έχει η κατάσταση:

Το Eurogroup «παίρνει» την επιτήρηση της επέκτασης του προγράμματος από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ε.Ε. Η Ελλάδα «παίρνει» το γεγονός ότι κανείς πια δεν θα αποκαλέσει τους παραπάνω, «Τρόικα».

Το Eurogroup έχει τη συμφωνία της Ελλάδας πάνω στην επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος διάσωσης. Η Ελλάδα έχει τη συμφωνία του Eurogroup  ότι, πλέον, δεν θα το αποκαλεί πρόγραμμα.

Το Eurogroup δίνει περιθώριο στην Ελλάδα μέχρι τη Δευτέρα, για να έρθει με ένα πλαίσιο κοστολογημένων μέτρων, που θα επιτρέψουν μια επιτυχημένη αξιολόγηση του προγράμματος της συμφωνίας. Η Ελλάδα πρέπει να διαλέξει τη λιτότητά της (Και στο τέλος μπορεί να της δοθεί «ελαστικότητα» στη μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Το Eurogroup «δεσμεύει» τα λεφτά του EFSF (Ευρωπαϊκό ΤΧΣ) που βρίσκονταν στο «μαξιλαράκι» του (Ελληνικού) ΤΧΣ ώστε να είναι διαθέσιμα μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση των τρπεζών, υπο την διακριτική ευχέρεια της ΕΚΤ. Η Ελλάδα παίρνει ότι θα την δει (την ανακεφαλαιοποίηση) να συμβαίνει.

Το Eurogroup παίρνει ένα ήσυχο Σαββατοκύριακο. Η Ελλάδα παίρνει το γεγονός ότι θα δουλέψει σκληρά πάνω σε ένα πλαίσιο μέτρων, το οποίο πρέπει να εγκρίθεί τη Δευτέρα από την Τρόικα τους θεσμούς.

Όλα αυτά ακούγονται σαν, η Ελλάδα, να μην πήρε και πολλά στο Eurogroup,και, από πολλές πλευρές, είναι αλήθεια. Ο Έλληνας Υπουργός Οικονομικών μπορεί να επιστρέψει στην Ελλάδα και να πει ότι πήρε όσα περισσότερα μπορούσε να πάρει. Επέτρεψε στις διαπραγματεύσεις να φτάσουν μέχρι το «παρα 5’», ώστε να αυξήσει το πλεονέκτημα του, και έκανε αρκετά ώστε να μπορεί να λέει ότι πάλεψε σκληρά από την πλευρά της Ελλάδας.

Για την ώρα, αυτό μπορεί να αρκεί, σε μια χώρα που νιώθει τσακισμένη από τους εταίρους της.

Δυο λόγοι γιατί το #Grexit θα πρέπει να πάψει να τρομάζει

Από εδώ 

Η πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ή και την Ευρωπαϊκή Ένωση (γνωστή και ως Grexit) επιστρέφει στο «δημόσιο» διάλογο συνοδευόμενη από απειλές και κινδυνολογίες περί Αρμαγεδδώνα (όπως διατείνεται ο χώρος του «αντιλαϊκισμού» της κεντροδεξιάς αλλά και της «φιλοευρωπαϊκής» κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), ενώ πολλές φορές – κυρίως από κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, μαζί και του ΚΚΕ – υιοθετείται ως βάσιμη αντιπρόταση στην καταστρεπτική ευρωλιτότητα. Στο άρθρο αυτό θα συζητηθούν μερικοί λόγοι για τους οποίους η χρήση της παραγράφου 1 του άρθρου 50 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση – «κάθε κράτος μέλος μπορεί να αποφασίσει να αποχωρήσει από την Ένωση, σύμφωνα με τους εσωτερικούς συνταγματικούς του κανόνες» – δε θα πρέπει να αποτελεί ταμπού για την Ελληνική κοινωνία. Τη στιγμή που, όπως όλα δείχνουν, η νέα κυβέρνηση οδηγείται σε ρήξη με τις Ευρωπαϊκές ηγεσίες, λόγω ακριβώς της έλλειψης υποστήριξης και κατανόησης, η επόμενη μέρα που θα σημάνει το τέλος της «ευρωπαϊκής» Ελλάδας θα πρέπει ήδη να έχει αρχίσει να συζητιέται. Τη στιγμή που η γενικευμένη σήψη ταλανίζει την ευρωπαϊκή ήπειρο, όπου κάθε έννοια και αξία δημοκρατίας σβήνει σιγά σιγά από τη συλλογική μνήμη, φτάνοντας στο σημείο να καταλήξει μια άγνωστη λέξη σε εγκυκλοπαίδειες για τις επόμενες γενιές, για χάρη μιας τοξικής τεχνοκρατικής αριστοκρατίας, το τέλος αυτής της ευρωπαϊκής «προοπτικής» δε θα πρέπει να τρομάζει. Αν και οι βασικότεροι λόγοι που οδηγούν σε σκεπτικισμό αναφορικά με το Grexit είναι κατά βάση οικονομικοί (δάνεια, καταθέσεις, εισαγωγές κτλ) στο άρθρο αυτό θα συζητηθούν άλλες βασικές αιτίες που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας, δεδομένου ότι έχουν κατά καιρούς υπάρξει διάφορες οικονομικές αναλύσεις (βλ Paul Krugman ή Κώστας Λαπαβίτσας) που αναιρούν την κυρίαρχη άποψη περί αναγκαιότητας του ευρώ.

Μύθος 1: Η έξοδος από το ευρώ και την Ε.Ε. θα μας οδηγήσει σε πρωτοφανή απομόνωση, και η Ελλάδα θα καταντήσει μια φτωχή και εγκαταλελειμμένη επαρχία.

Αυτή είναι η κυρίαρχη άποψη που με πάθος συμμερίζεται το «αντιλαϊκιστικό» μπλοκ της «υπευθυνότητας», βάση της οποίας ο μέσος Έλληνας πολίτης θα πρέπει να κάνει τα πάντα ώστε να παράσχει γη και ύδωρ στις αποφάσεις της Κομισιόν και της Γερμανίας, όντας οι μόνοι που γνωρίζουν το «δικό μας καλό», πάντα στα πλαίσια της ιδεολογίας του ΤΙΝΑ (There is No Alternative [to Neoliberalism]). Συχνά μάλιστα αυτοί οι χώροι, επενδύοντας στην ακατάσχετη κινδυνολογία, προεικονίζουν και ταυτίζουν την εκτός-Ε.Ε. Ελλάδα με τη Βενεζουέλα, την Κούβα, ή και τη Βόρεια Κορέα, λόγω ακριβώς του γεγονότος ότι στην Ελλάδα ο ευρωσκεπτικισμός εκφράζεται μέσα από κομμουνιστικές τάσεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, με την οποία εξισώνεται και η μετριοπαθής νέα αριστερόστροφη κυβέρνηση. Μπορούμε όμως να υποθέσουμε ότι μια πιθανή ρήξη της Ελλάδας με την Ε.Ε. θα οδηγούσε ντετερμινιστικά και νομοτελειακά σε μια τέτοια κατάσταση; Τούτος ο ισχυρισμός, στην πραγματικότητα, ενισχύει την ιδιαίτερα αμφισβητούμενη άποψη, ότι η Ένωση των λαών της Ευρώπης κάτω από την τεχνοκρατία των Βρυξελλών αποτελεί μονόδρομο σταθερότητας και εγγυητή ευημερίας. Είναι όμως αυτή η τοποθέτηση βάσιμη; Το παράδειγμα της Ελβετίας μας οδηγεί σε άλλου τύπου συμπεράσματα που αποδομούν, και στην τελική αναιρούν, τις παραπάνω ορθοδοξίες.

Τοπικά σχέδια διαχείρισης απορριμμάτων. Αποκεντρωμένη διαχείριση με διαλογή στην πηγή.

Της συ/φου Δ. Σπανούδη από εδώ. Εισήγηση στο διεθνές συνέδριο “Βιώσιμη, οικολογική, οικονομική διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική”, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ – E.Δ.Σ.Ν.Α., 12-14 /2/ 2015, Αμφιθέατρο Υπουργείου Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού. Διαβάστε σχετικά και την ανακοίνωση της ΠΡΩΣΥΝΑΤ

Ένα δημόσιο αγαθό με αξία

Μέσα στη δίνη της κρίσης και τη γενικευμένη εκποίηση,  λίγοι  παρατήρησαν ότι τα σκουπίδια μας, όπως και αλλά δημόσια αγαθά μπήκαν στο στόχαστρο  εθνικών και υπερεθνικών  εργολάβων και ομίλων.  Ακόμη πιο λίγοι συνειδητοποιούν ότι τα σκουπίδια είναι υλικά για τα οποία πληρώνουμε τέσσερις φορές:

•  πληρώνουμε όταν τα αγοράζουμε,
•  πληρώνουμε επιπλέον μέσα στην τιμή αγοράς τους για να ανακυκλωθούν,
•  ξαναπληρώνουμε στον Δήμο ένα κόστος ανακύκλωσης μέσω των δημοτικών τελών  
• και τελικά επειδή ανακύκλωση δεν γίνεται ή γίνεται με πολύ χαμηλά ποσοστά,  πληρώνουμε για  μια ακόμη φορά για να τα πετάξουμε όλα μαζί.  

Από το 2001 που ξεκίνησαν τα συστήματα ανακύκλωσης, τα στοιχεία που αφορούν τα τέλη που εισπράττονται, τα ποσά που αποδίδονται και τα ποσοστά της ανακύκλωσης, παραμένουν αμφίβολα. Έτσι εν τέλει, όχι μόνο σπαταλάμε πολύτιμους φυσικούς πόρους, αλλά δημιουργούμε και σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Θεωρητικά, η νομοθεσία αναγνωρίζει αυτή την αξία. Όπως ξέρουμε σύμφωνα και με την ευρωπαϊκή και με την ελληνική νομοθεσία τα σκουπίδια πρέπει να αξιοποιηθούν ώστε να εξοικονομήσουμε πρώτες ύλες και ενέργεια. Ενσωματώθηκε στην εθνική νομοθεσία (ν. 4042/2012) η οδηγία 2008/98/ΕΚ, που έχει στον πυρήνα της τη βασική «δέσμευση» της ιεράρχησης στη διαχείριση των απορριμμάτων, που όλοι επικαλούνται: πρόληψη, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση, ανάκτηση, απόρριψη.

Όμως υπάρχουν βασικές προϋποθέσεις που  συχνά «ξεχνιούνται»:

1^η προϋπόθεση είναι η προδιαλογή των υλικών δηλαδή να τα έχουμε χωρίσει από την ώρα που τα παράγουμε. Μαγική λύση, ώστε να ανακατεύουμε μπαταρίες, φάρμακα, μπογιές και καθαριστικά, μαζί με φλούδες, χαρτιά, κονσέρβες και μπουκάλια και στη συνέχεια να παίρνουμε καθαρά υλικά, δεν υπάρχει.

2^η είναι ο ενιαίος σχεδιασμός και η υποστήριξη από την Πολιτεία για να εφαρμοστεί ευρέως το πρόγραμμα πρόληψης και ανακύκλωσης. Χρειάζονται χρηματοδοτήσεις, διευκόλυνση των Δήμων και των πολιτών, κίνητρα.

Τέλος η 3^η αφορά την ανάγκη να υπάρχουν συγκεκριμένοι ποσοτικοί στόχοι με χρονοδιάγραμμα για να επιβεβαιωθεί ότι πράγματι σχεδιάζουμε το μεγαλύτερο μέρος να προλαμβάνεται – ανακυκλώνεται και ότι προβλέπουμε ένα ολοένα και μικρότερο μέρος να μένει για τελική διάθεση. 

Στην πράξη αποδεικνύονται οι προθέσεις

3 άρθρα σχετικά με τη χθεσινή συμφωνία

Αναδημοσιεύουμε 3 άρθρα σχετικά με τη χθεσινή συμφωνία, ώστε να σχηματίσουμε  μια όσο γίνεται ολοκληρωμένη εικόνα για αυτήν, καθώς και την ίδια τη συμφωνία μεταφρασμένη:

1. Το Δελφικό Διάβημα - Του Πολ Κρούγκμαν από το TVXS

2. Με την κοινή δήλωση του Eurogroup της 20/22/01 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ υποκύπτει στις απαιτήσεις του ευρω-ιερατείου, του Σταύρου Μαυρουδέα

3. Τι πήραμε - τι χάσαμε από τη σύμβαση υβρίδιο με τους δανειστές από το TPP, Του Νίκου Κωτσικόπουλου

Το Δελφικό Διάβημα - Του Πολ Κρούγκμαν

Οκ, έχουμε συμφωνία ρε Ελλάδα, σύμφωνα με την οποία… τι;

Πράγματι, έχουμε τέσσερις μήνες χρηματοδότησης συν κάτι το οποίο μοιάζει με συμφωνία της Ελλάδας να μη διατηρήσει τους δημοσιονομικούς στόχους της αμέσως τώρα υπό το πρίσμα μιας ενδεχόμενης χειροτέρευσης στα δημοσιονομικά της. Το ερώτημα είναι τι προϋποθέσεις επισυνάφθηκαν στη συμφωνία αυτή.

Φαινομενικά, η Ελλάδα έδωσε πολύ έδαφος στην όλη συζήτηση: έτσι επέστρεψε στο τραπέζι το ζήτημα της δημοσιονομικής προσαρμογής σε συνάρτηση με τα όσα είχαν συμφωνηθεί κατά τη συνεδρίαση του Eurogroup το Νοέμβριο του 2012. Το αίτημα αυτό, το οποίο υποθετικά θα διεκδικήσει η Γερμανία, αντιπροσωπεύει μια δέσμευση για παραμονή της Ελλάδας στο στόχο του 4,5% επί του πρωτογενούς πλεονάσματος. Αλλά η Ελλάδα, προφανώς, υποστηρίζει ότι η συμφωνία προσφέρει ένα νέο είδος ελαστικότητας, γεγονός που συνεπάγεται ότι θα επιβεβαιωθεί πως δεν έχει συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο.

Συνεπώς, βρισκόμαστε σε μια περίεργη θέση: όλο αυτό μοιάζει με ήττα για την Ελλάδα, αλλά από τη στιγμή που τίποτε το ουσιώδες δεν επιλύθηκε, η συμφωνία θα αποτελεί ήττα, εφόσον οι Ελλήνες την αποδεχθούν ως τέτοια. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει επιλυθεί ξεκάθαρα τίποτε απολύτως. Και αυτό, θα λέγαμε, είναι ένα καλό αποτέλεσμα. Είναι καιρός η Ελλάδα να ανταποκριθεί στις ανησυχίες των εταίρων της.

Πιάνω τον εαυτό μου να ανακαλεί στη μνήμη ένα παλιό ανέκδοτο, το οποίο, ελαφρώς παραλλαγμένο, ταιριάζει γάντι στην παρούσα κατάσταση: τι παίρνεις εάν ενώσεις ένα Νονό της Μαφίας με ένα γκρουπ υπουργών Οικονομικών; Κάποιον που σου κάνει μια προσφορά, που εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις.

* Ο Πολ Κρούγκμαν είναι Αμερικανός οικονομολόγος και συγγραφέας, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών. Η άποψή του δημοσιεύθηκε στους New York Times, στον απόηχο της συμφωνίας Αθήνας-Βρυξελλών στο Eurogroup.

Με την κοινή δήλωση του Eurogroup της 20/22/01 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ υποκύπτει στις απαιτήσεις του ευρω-ιερατείου, του Σταύρου Μαυρουδέα

Η κοινή δήλωση του Eurogroup της 20/22/01, η συνέντευξης των εκπροσώπων του Eurogroup ης τρόικας των δανειστών αλλά ακόμη και τα υπολανθάνοντα πίσω από την συνέντευξη Βαρουφάκη και το non-paper του Μαξίμου δείχνουν ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ υποκύπτει στις απαιτήσεις του ιερατείου της ΕΕ για ουσιαστική παράταση του Μνημονίου. Η υποχώρηση αυτή ανοίγει τον δρόμο για ακόμη μεγαλύτερες υποχωρήσεις στο άμεσο μέλλον.

Τα ουσιαστικά σημεία της κοινής δήλωσης του Eurogroup – που συνυπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ είναι τα ακόλουθα.

Πρώτον, το Eurogroup δέχεται την αίτηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ για παράταση της Κύριας Συμφωνίας για Οικονομική Βοήθεια (Master Financial Assistance Facility Agreement (MFFA)) που συνοδεύεται από μία σειρά υποχρεώσεων (which is underpinned by a set of commitments). Ο σκοπός της παράτασης είναι η ολοκλήρωση της αξιολόγησης (review) με βάση τις δεσμεύσεις της τρέχουσας συμφωνίας (on the basis of the conditions in the current arrangement). Δηλαδή η ολοκλήρωση της αξιολόγησης από τους δανειστές που εκκρεμούσε από πριν τις εκλογές. Οι πινελιές που μπαίνουν είναι, πρώτον, ότι αυτή η αξιολόγηση δεν θα γίνει τυπικά από την τρόικα (δηλαδή την συγκεκριμένη υπηρεσιακή ομάδα) αλλά από τα μέλη της (δηλαδή την ΕΕ αλλά και το ΔΝΤ και την ΕΚΤ). Αυτή η πινελιά έχει μόνον αισθητικό χαρακτήρα – εκτός και αν κανείς είναι αφελής και πιστεύει ότι οι υπάλληλοι που συμμετείχαν στην τρόικα έκαναν του κεφαλιού τους σε σχέση με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους. Η δεύτερη πινελιά είναι ότι η αξιολόγηση θα γίνει κάνοντας χρήση της δεδομένης (στην τρέχουσα συμφωνία) ευελιξίας (best use of the given flexibility).