Αναρτούμε την πλήρη εκδοχή από το άρθρο των συναδέλφων, που μέρος του δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία
Ο
«ανεργο- φτωχο-εργαζόμενου-περιπλανώμενου» (στο εξής ΑΦΕΠ για λόγους
συντομίας), δεν έχει προλάβει να γνωρίσει και ενδεχομένως να μην
γνωρίσει καμιά από τις σταθερές που εδώ και αιώνες αποτελούσαν τη βάση
οργανωτικής συγκρότησης συνδικαλιστικών οργανώσεων οι οποίες ήταν
σημαντικό κανάλι τροφοδότησης των πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς.
Ο
ΑΦΕΠ δεν έχει σταθερό χώρο εργασίας, κλάδο, ειδικότητα. Σήμερα μπορεί
να δουλεύει για έναν τραπεζικό όμιλο μέσω της επιταγής επαγγελματικής
κατάρτισης – απασχόλησης (voucher),
μετά από 5 μήνες μπορεί να έχει αφεντικό έναν ψιλικατζή - που
ενδεχομένως είναι σε χειρότερη θέση από τον ίδιο λόγω δανειακών
υποχρεώσεων - στη συνέχεια γίνεται «ωφελούμενος» ενός προγράμματος
επιδότησης των ασφαλιστικών εισφορών του και δουλεύει στη καφετέρια του
μπάρμπα του για 6 μήνες, μετά γίνεται επίσημα άνεργος, μετά τοποθετείται
από μια εταιρείας ενοικίασης εργαζομένων σε ένα callcenter,
μετά είναι «απασχολούμενος» σε κοινωφελή εργασία σε έναν Δήμο μέσω μιας
ΜΚΟ, κάποια στιγμή πέφτει θύμα και ενός κανονικού δουλέμπορα κ.ο.κ. Η
κατάσταση αυτή τον αποδιαρθρώνει σε όλα τα επίπεδα :
Δεν μπορεί να ζει αξιοπρεπώς και να σχεδιάσει την προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική του ζωή με μακροπρόθεσμους όρους.
Δεν μπορεί να οικοδομήσει σχέσεις
συναδελφικότητας στον εργασιακό του χώρο. Είναι πάντα ο «νέος», ο
«απροσάρμοστος», ο «επικίνδυνος». Πληρώνεται λιγότερο από τους παλιούς
και οι παλιοί έχουν συμφέρον να τον υπονομεύσουν.
Δεν εκπροσωπείται
και δεν μπορεί να ενταχθεί σε κάποια συλλογικότητα που σχετίζεται με
την εργασία του, αφενός διότι ο χρόνος παραμονής του σε αυτήν είναι πολύ
σύντομος, αφετέρου διότι η πλειοψηφία των σωματείων αντιμετωπίζει
εχθρικά τους περιστασιακά απασχολούμενους.
Δεν μπορεί να βελτιώσει ουσιαστικά τα προσόντα
του και να γίνει «καλός» σε κάποια δουλειά, με συνέπεια αφενός την
διαρκή μείωση της αυτοεκτίμησή του, αφετέρου την πλήρη αδυναμία του να
διεκδικήσει καλύτερους όρους εργασίας, σε μια εποχή που δεσπόζει η
ατομική διαπραγμάτευση.
Δεν έχει ορατό εργοδότη
από τον οποίο μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματά του, δεδομένων των
πολύπλοκων σχέσεων που δημιουργούνται (πληρωμή μέσα από πρόγραμμα, μέσα
από εταιρεία ενοικίασης εργαζομένων κλπ).
Οι στρατηγικές της ΕΕ για την ανεργία


-b6f902a5.png)











