ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ
Τώρα πια όλοι ξέρουμε Τώρα πια όλοι ξέρουμε. Η πολιτική της υποβάθμισης της δημόσιας ανώτατης παιδείας που πρώτα στραγγάλισε οικονομικά τα ιδρύματα και επιχείρησε να τα απαξιώσει πολλαπλά με κατευθυνόμενες δηλώσεις, έφτασε να πλήξει συγκεκριμένα και απτά και την ίδια την καρδιά των ΑΕΙ: το προσωπικό τους, διοικητικό και εκπαιδευτικό. Οι εργαζόμενοι που θα απολυθούν έχουν πια αριθμό, περιγράφονται, και σε λίγο, αν δεν ανατρέψουμε αυτήν την πολιτική, θα έχουν όνομα. Αλλά και οι διδάσκοντες έχουν ήδη αποψιλωθεί, με τις απώλειες θέσεων που καταργούνται μετά τις συνταξιοδοτήσεις, με την πολιτική των μη-διορισμών εκλεγμένων συναδέλφων, με την ουσιαστική κατάργηση των αναθέσεων διδασκαλίας του Π.Δ. 407/80 και σε Επιστημονικούς Συνεργάτες των ΤΕΙ.
Τώρα
πια όλοι ξέρουμε. Αυτοί που στοχοποίησαν κάθε τομέα του δημοσίου,
εκποιώντας δημόσια αγαθά και υπηρεσίες, αυτοί που καταστρέφουν τη
δημόσια υγεία, τη δημόσια παιδεία, τη δημόσια τηλεόραση, αυτοί που
ξεπουλάνε τη δημόσια περιουσία, δε θέλουν δημόσια ανώτατη εκπαίδευση.
Γνωρίζουν ότι τα μεγάλα ΑΕΙ, κεντρικά και περιφερειακά που διακρίνονται
διεθνώς για της επιδόσεις τους και αποτελούν φυτώρια νέων επιστημόνων,
ερευνητών, δασκάλων και διανοουμένων δε θα μπορούν να λειτουργήσουν
χάνοντας το μισό προσωπικό τους (διοικητικό, υποστηρικτικό της έρευνας
και της εκπαίδευσης αλλά και εκπαιδευτικό). Γνωρίζουν ότι χωρίς ποιοτική
εκπαίδευση, έρευνα και καινοτομία δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική και
οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας μας. Παρόλα αυτά, αμείλικτοι
προχωρούν στο σχέδιο της καταστροφής που επινόησαν σε συνεργασία με τους
οικονομικούς και πολιτικούς εντολοδότες τους: δεν θέλουν δημόσια
ανώτατη εκπαίδευση υψηλού κύρους, θέλουν εκπαιδευτήρια επαγγελματικής
κατάρτισης εργαζομένων χωρίς ελπίδα για αξιοπρεπή εργασία, χωρίς μόρφωση
και κριτική σκέψη.
Τώρα
πια όλοι ξέρουμε: για να τους σταματήσουμε εμείς οι ίδιοι πρέπει να
αγωνιστούμε. Εμείς, όχι κάποιοι άλλοι στο όνομά μας. Εμείς, για τη ζωή
μας και το μέλλον των παιδιών μας. Σήμερα, όχι αύριο. Δίπλα σε όσους και
όσες αγωνίζονται για δουλειά και αξιοπρέπεια. Για την υπεράσπιση του
κοινού πλούτου μιας κοινωνίας που λεηλατείται. Και δεν θα επιτρέψουμε
στους κρατούντες να στρέψουν τον ένα αγώνα ενάντια στον άλλον, να
συκοφαντήσουν τις διεκδικήσεις και να δαιμονοποιήσουν τους διαφορετικούς
κλάδους εργαζομένων κάθε φορά με την ίδια πάντα τακτική του διαίρει και
βασίλευε.
Είναι καιρός να αντιστρέψουμε τα ιδεολογήματα που εγκλωβίζουν και δυσφημούν τους αγώνες της πανεπιστημιακής κοινότητας:
Ανοικτό,
όχι κλειστό πανεπιστήμιο μας φωνάζουν και μας φώναζαν: Αλήθεια πόσο
ανοικτό θα είναι εκείνο το πανεπιστήμιο που θα χάσει το προσωπικό του,
θα έχει δίδακτρα, θα παρέχει κατάρτιση μόνο και όχι γνώσεις, που δεν θα
κάνει καθόλου έρευνα, που θα είναι προσβάσιμο μόνο από λίγους και όπου η
ελευθερία της έκφρασης θα ποινικοποιείται; Ανοικτό σε ποιους; Σε τι;
Αγωνιζόμαστε για να μην κλείσουν τα ΑΕΙ, για να μην εκποιηθούν και για
να παραμείνουν ανοικτά στην κοινωνία, την κριτική και την ανάπτυξη της
γνώσης.
Σύνεση
μας ζητούν. Αίσθηση ευθύνης. Ευθύνης απέναντι σε ποιους; Απέναντι σε
αυτούς που παραβιάζουν το σύνταγμα καταστρέφοντας το αυτοδιοίκητο των
πανεπιστημίων, αποφασίζοντας αυθαίρετα περικοπές, συγχωνεύσεις ιδρυμάτων
και υπηρεσιών, συρρικνώσεις γνωστικών αντικειμένων; Ευθύνη απέναντι σε
αυτούς που στέρησαν τα ΑΕΙ από τα αποθεματικά τους και έβγαλαν στην
αγορά την περιουσία τους; Ευθύνη απέναντι σε αυτούς που έσπευσαν να
στελεχώσουν τα ΣΙ επιβάλλοντας βίαια νομοθετικές ρυθμίσεις και σήμερα αν
δεν σιωπούν συνένοχα ψελλίζουν ανεύθυνες ανοησίες περί αριστείας και
ανάπτυξης; Η ευθύνη μας ως δασκάλων που ορκίστηκαν να υπηρετούν τη
δημόσια δωρεάν παιδεία είναι πάνω απ' όλα να αποτρέψουμε τη σχεδιασμένη
καταστροφή.





