Το άλλοτε στολίδι της Δυτικής Αθήνας είναι
πλέον ένα «κουφάρι» 1.150 στρεμ μάτων που σαπίζει. Οι εικόνες
αποτυπώνουν ανάγλυφα την κρατική αδιαφορία, την ανικανότητα και την
απαξίωση. Το πάρκο έχει μόνο
τέσσερα άτομα προσωπικό. Δύο κηπουρούς, έναν πρακτικό μηχανικό (οδηγό
τρακτέρ) και έναν φύλακα. Οι υπάλληλοι είναι απλήρωτοι από τον Νοέμβριο
Των Κατερίνας Κατή – Γιάννη Μπασκάκη από ΕφΣυν
«Αν
καθρεφτίσεις το Πάρκο Tρίτση σε έναν καθρέφτη, στην άλλη πλευρά του δεν
θα φανεί το πάρκο, θα φανεί η Ελλάδα». Λένε πως μια εικόνα είναι χίλιες
λέξεις… και για το πάρκο Τρίτση οι αδυσώπητες εικόνες του φωτογραφικού
φακού καταγράφουν πολλές περισσότερες.
Και τα ελάχιστα λόγια όμως που είπε στην «Εφ.Συν.» ο Στέφανος
Σιούτης, πρώην μέλος του Δ.Σ. του φορέα διαχείρισης του Πάρκου
Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνης Τρίτσης» , είναι κι αυτά μια
ανάγλυφη θλιβερή απεικόνιση της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα
γενικότερα και ξεφεύγει από τα όρια μιας μεμονωμένης εγκατάλειψης.
Είναι ο καθρέφτης της απουσίας στρατηγικού σχεδιασμού που άφησε
ημιτελή έργα. Ο καθρέφτης της μαύρης τρύπας η οποία ρούφηξε τα
εκατομμύρια ευρώ που επενδύθηκαν. Το Πάρκο Τρίτση είναι άλλο ένα θύμα
της κρατικής ανικανότητας και των επίδοξων κερδοσκόπων.
Σκουπίδια παντού
Βρίσκεται στα διοικητικά όρια των Δήμων Ιλίου και Αγίων
Αναργύρων-Καματερού στη Δυτική Αθήνα. Μπαίνοντας στον χώρο αντικρίζεις
μία αχανή έκταση 1.150 στρεμμάτων. Το βλέμμα τραβάει αμέσως η λίμνη και
το κανάλι της. Πρόκειται για ένα χώρο μεγάλης οικολογικής αξίας και
ομορφιάς. Μια όαση για τους 17 χιλιάδες επισκέπτες του Σαββατοκύριακου.
Δεν χρειάζεται όμως ούτε καν δεύτερη ματιά για να εντοπίσεις παντού τα
βαθιά χνάρια της εγκατάλειψης.
Τα νερά της λίμνης, γεμάτα με κάθε λογής σκουπίδια, μένουν στάσιμα,
θολά, μολυσμένα. Ο λόγος είναι ότι το έργο ανακύκλωσης νερού, που
κόστισε 1 εκατομμύριο ευρώ, ρημάζει γιατί δεν υπάρχει ρεύμα για να τεθεί
σε λειτουργία. Το ρεύμα είναι κομμένο εδώ και 6 μήνες λόγω χρεών
(52.000 ευρώ) στη ΔΕΗ. Το ίδιο και το νερό. Ο εργολάβος, που ανέλαβε την
κατασκευή της λίμνης, πραγματοποίησε γεώτρηση για να βρει νερό στο
υπέδαφος. Ομως δεν βρήκε ποτέ. Γέμισε λοιπόν τη λίμνη με νερό από την
ΕΥΔΑΠ(!). Σήμερα το πάρκο χρωστάει στην ΕΥΔΑΠ 1,5 εκατομμύριο ευρώ.
Οι καφετέριες που μισθώνουν τον χώρο, λειτουργούν με ρεύμα από
γεννήτρια και νερό από υδροφόρες. Βλέποντας την απουσία οργάνωσης οι
ιδιοκτήτες τους δεν πληρώνουν κι εκείνοι με τη σειρά τους το ενοίκιο.
«Μας χρωστάνε 300 με 400 χιλιάδες ευρώ σε νοίκια. Το πρόβλημα είναι ότι
δεν μπορούμε να κάνουμε εξώσεις στους κακοπληρωτές, διότι σαν συνέχεια
των προηγούμενων διοικήσεων του πάρκου, δεν γίνονται φορολογικές
δηλώσεις. Δεν γίνονται γιατί δεν έχουμε καν λογιστήριο» λέει στην
«Εφ.Συν.» ο πρόεδρος του φορέα διαχείρισης του Πάρκου Τρίτση, Γιάννης
Μιχαλόπουλος.
Το πάρκο, ο φορέας διαχείρισης δηλαδή του «μεγαλόπνοου» έργου που
σήμερα βαλτώνει, δεν έχει λογιστή, δεν έχει δικηγόρο. Εχει μόνο 4 άτομα
προσωπικό. Δύο κηπουρούς, έναν πρακτικό μηχανικό (οδηγό τρακτέρ) και
έναν φύλακα. Οι υπάλληλοι είναι απλήρωτοι από τον Νοέμβριο.
«Προχωράω και κλαίω!» μας λέει ο Ιορδάνης, ο ένας εκ των δύο
κηπουρών. Είναι 55 χρονώ. Δουλεύει στο πάρκο 10 χρόνια. Σήμερα τρώει στα
συσσίτια της εκκλησίας. «Εχω ένα δάνειο στεγαστικό και πρέπει να το
μπαλώσω, αλλιώς θα μου πάρουν το σπίτι. Το παιδί μου πάει να τρελαθεί.
Ηθελα να βγάλω κάρτα λεωφορείου και πήγα και δανείστηκα. Πέθανε η
γυναίκα μου και χρωστάω ακόμα στο γραφείο τελετών». Ο Ιορδάνης νιώθει το
πάρκο σαν σπίτι του. Παρά την έλλειψη προσωπικού, δίνει καθημερινή μάχη
για τον καθαρισμό και τη συντήρησή του. Ομως, παρά την προσωπική
προσφορά κάποιων λίγων ανθρώπων, η διαχείριση και η οργάνωση του πάρκου
παραμένει κενό γράμμα.
«Προσπαθήσαμε να κάνουμε σύσκεψη. Ομως είχε νυχτώσει και δεν είχαμε
φως. Θέλαμε να κάνουμε ένα τηλέφωνο και δεν υπήρχε τηλεφωνικό κέντρο.
Θέλαμε να βγάλουμε μια φωτοτυπία και δεν υπήρχε φωτοτυπικό» αφηγείται
στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος του ΑΣΔΑ (Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτικής
Αθήνας), Ανδρέας Μποζίκας, που στάθηκε αρωγός στην ξενάγησή μας και στο
ρεπορτάζ για το Πάρκο Τρίτση.
Η αγανάκτησή του για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το πάρκο
ξεχειλίζει. «Δεν μπορώ να διανοηθώ πολιτικά προϊστάμενο υπουργείο να
μην μπορεί να βρει μια λύση για νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου που
εποπτεύει, για να γίνει μια ειδική ρύθμιση ώστε να επανέλθει το ρεύμα,
όταν την ίδια στιγμή μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, παρόλο που χρωστάνε
εκατομμύρια ευρώ στη ΔΕΗ, τροφοδοτούνται» μας λέει ο κ. Μποζίκας.
«Η πολιτεία δεν δημιούργησε μια βιώσιμη υπηρεσία, αλλά ένα ανοιχτό
πεδίο για διαφθορά και σπατάλη. Μέσα σε όλο αυτό το χάος επίδοξοι
κερδοσκόποι βρίσκουν την ευκαιρία να κάνουν επικερδείς δραστηριότητες εν
αγνοία μας. Κάποιοι ξεναγούν επισκέπτες στο πάρκο, όπως για παράδειγμα
σχολεία, έναντι εισιτηρίου. Το πάρκο δεν παίρνει μία και ούτε καν το
ξέρει» συμπληρώνει ο κ. Μιχαλόπουλος.
Ιδιωτικά συμφέροντα